Ο πρωθυπουργός εχθές ήταν προσκεκλημένος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ομιλία του ήταν επιθετική και σε οξύτατους τόνους. Κάποιοι την χαρακτήρισαν προσβλητική, επειδή απευθυνόταν προς δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους εικοσιοκτώ λαών. Προσωπικά δεν θα έφτανα τόσο μακριά. Αλλά σίγουρα δεν ήταν η στάση που θα περίμενε κανείς από έναν Ευρωπαϊστή πρωθυπουργό της Ελλάδας. Ειλικρινά αυτές ήταν στιγμές ντροπής για την χώρα. Είχαν δε σαν αποτέλεσμα την γενική κατακραυγή του Σώματος. Με "σκοτεινές" εξαιρέσεις την υποστήριξη από τις ακραίες πτέρυγες του Ευρωκοινοβουλίου. Και είναι φυσιολογικό και κατανοητό να υποστηρίξει η Ευρωπαϊκή Αριστερά έναν πολιτικό που μοιράζεται μαζί της ιδεολογία και θέσεις. Όμως το να στηρίζουν τον απευθείας εκπρόσωπο ολόκληρου του Ελληνικού λαού ακροδεξιά στοιχεία σαν την Marine Le Pen (FN) και τον Nigel Farage (UKIP), αποτελεί ένα πραγματικό όνειδος, μία απύθμενη ντροπή. Τόσο για την χώρα, όσο και τον ίδιο προσωπικά.
Ένας σαραντάχρονος πολιτικός που, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, διακηρύσσει την πίστη του στην Δημοκρατία, δεν μπορεί να αποδέχεται την επιδοκιμασία τέτοιων στοιχείων. Εκτός εάν ο κύριος Τσίπρας αποδέχεται τις θέσεις τους. Και άρα έχει παραπλανήσει τους Έλληνες (και σε αυτό). Είναι δύσκολο να το δεχθεί κανείς, με δεδομένη την μέχρι σήμερα πορεία του. Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όμως, υπάρχουν πολλά γεγονότα που δείχνουν προς το αντίθετο. Είναι μεγάλο το πλήθος των αυταρχικών προσπαθειών επιβολής μίας και μόνο άποψης, μετά την 25η Ιανουαρίου. Όποιος διαφωνεί δεν έχει παρά να θυμηθεί τις "παραστάσεις" της Προέδρου της Βουλής. Που πάμπολλες φορές έχει κάνει "επίδειξη δύναμης" μέσα στον ναό της Δημοκρατίας. Με αποκορύφωμα εκείνη την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση, όταν ήθελε να παραβιάσει τον Κανονισμό της Βουλής κατάφωρα και να ξανακαθίσει στην έδρα του Προέδρου.
Αν όμως, επρόκειτο μόνο για την περίπτωση της κυρίας Κωνσταντοπούλου, το πράγμα θα μπορούσε να θεωρηθεί μια προσωπική ιδιοτροπία. Το λάθος θα βρισκόταν στην (διακομματική) επιλογή της για την θέση και το θέμα θα τελείωνε εκεί. Δυστυχώς όμως τα κρούσματα είναι πολλά, πάρα πολλά.
Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα προσπάθειας εκφοβισμού και φίμωσης του Τύπου. Σε ορισμένα μάλιστα υπάρχει και έντονη μονομέρεια. Πχ. είμαι σίγουρος πως κανείς απολύτως, δεν θα ασκήσει κάποιου είδους έλεγχο στην κρατική ΕΡΤ για το γεγονός πως διέκοπτε την μετάδοση από το Ευρωκοινοβούλιο με προφάσεις, όταν ο ομιλητής ήταν επικριτικός στον πρωθυπουργό. Την Δευτέρα όμως διατάχθηκε εισαγγελική έρευνα για το πώς κάλυψαν τα ΜΜΕ την προεκλογική περίοδο του δημοψηφίσματος. Του θέματος δε, θα επιληφθεί και η Βουλή (ω, τι έκπληξη). Βάλτε και την "πιάτσα" που έχει βουίξει πως ο στόχος είναι συγκεκριμένο μέσο και μια, πολύ άσχημη για την Δημοκρατία, εικόνα σχηματίζεται. "Μα στην πιάτσα στηρίζεσαι για να βγάλεις συμπεράσματα; Είσαι σοβαρός;" θα πει κάποιος. Δεν θα στηριζόμουν αν, το συγκεκριμένο μέσο, δεν έβγαζε ανακοίνωση πως θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Και τα συμβάντα δεν σταματούν εδώ. Η ΕΣΗΕΑ προχθές κάλεσε σε απολογία ορισμένους μόνο δημοσιογράφους και αδιαφόρησε για άλλους. Ενώ ο Γενικός Γραμματέας Συντονισμού της κυβέρνησης καθηγητής Βερναρδάκης (και προσωπικός φίλος του αρμόδιου υπουργού και του ίδιου του πρωθυπουργού) γράφει δημόσια για "έλεγχο των media και των συνδικάτων".
Τίποτε από τα παραπάνω (και κάμποσα ακόμη που θεωρώ περιττό να αναφέρω διότι απλά θα κούραζα), δεν προμηνύει κάτι καλό. Ο ολοκληρωτισμός, ο αυταρχισμός και η καταδυνάστευση της ενημέρωσης που τα συνοδεύει, δεν χρειάζονται στην Ελλάδα. Πολύ δε περισσότερο, την τρομερή αυτή ώρα, που όλοι ευχόμαστε να μην μας ευχηθεί η Ευρώπη καλό κατευόδιο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να χρειάζεται να αναζητήσουμε έναν νέο Ed Morrow να μας καληνυχτίσει και να μας ευχηθεί καλή τύχη.
Πέτρος Λάζος
petros.lazos@capital.gr
Ένας σαραντάχρονος πολιτικός που, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, διακηρύσσει την πίστη του στην Δημοκρατία, δεν μπορεί να αποδέχεται την επιδοκιμασία τέτοιων στοιχείων. Εκτός εάν ο κύριος Τσίπρας αποδέχεται τις θέσεις τους. Και άρα έχει παραπλανήσει τους Έλληνες (και σε αυτό). Είναι δύσκολο να το δεχθεί κανείς, με δεδομένη την μέχρι σήμερα πορεία του. Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όμως, υπάρχουν πολλά γεγονότα που δείχνουν προς το αντίθετο. Είναι μεγάλο το πλήθος των αυταρχικών προσπαθειών επιβολής μίας και μόνο άποψης, μετά την 25η Ιανουαρίου. Όποιος διαφωνεί δεν έχει παρά να θυμηθεί τις "παραστάσεις" της Προέδρου της Βουλής. Που πάμπολλες φορές έχει κάνει "επίδειξη δύναμης" μέσα στον ναό της Δημοκρατίας. Με αποκορύφωμα εκείνη την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση, όταν ήθελε να παραβιάσει τον Κανονισμό της Βουλής κατάφωρα και να ξανακαθίσει στην έδρα του Προέδρου.
Αν όμως, επρόκειτο μόνο για την περίπτωση της κυρίας Κωνσταντοπούλου, το πράγμα θα μπορούσε να θεωρηθεί μια προσωπική ιδιοτροπία. Το λάθος θα βρισκόταν στην (διακομματική) επιλογή της για την θέση και το θέμα θα τελείωνε εκεί. Δυστυχώς όμως τα κρούσματα είναι πολλά, πάρα πολλά.
Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα προσπάθειας εκφοβισμού και φίμωσης του Τύπου. Σε ορισμένα μάλιστα υπάρχει και έντονη μονομέρεια. Πχ. είμαι σίγουρος πως κανείς απολύτως, δεν θα ασκήσει κάποιου είδους έλεγχο στην κρατική ΕΡΤ για το γεγονός πως διέκοπτε την μετάδοση από το Ευρωκοινοβούλιο με προφάσεις, όταν ο ομιλητής ήταν επικριτικός στον πρωθυπουργό. Την Δευτέρα όμως διατάχθηκε εισαγγελική έρευνα για το πώς κάλυψαν τα ΜΜΕ την προεκλογική περίοδο του δημοψηφίσματος. Του θέματος δε, θα επιληφθεί και η Βουλή (ω, τι έκπληξη). Βάλτε και την "πιάτσα" που έχει βουίξει πως ο στόχος είναι συγκεκριμένο μέσο και μια, πολύ άσχημη για την Δημοκρατία, εικόνα σχηματίζεται. "Μα στην πιάτσα στηρίζεσαι για να βγάλεις συμπεράσματα; Είσαι σοβαρός;" θα πει κάποιος. Δεν θα στηριζόμουν αν, το συγκεκριμένο μέσο, δεν έβγαζε ανακοίνωση πως θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Και τα συμβάντα δεν σταματούν εδώ. Η ΕΣΗΕΑ προχθές κάλεσε σε απολογία ορισμένους μόνο δημοσιογράφους και αδιαφόρησε για άλλους. Ενώ ο Γενικός Γραμματέας Συντονισμού της κυβέρνησης καθηγητής Βερναρδάκης (και προσωπικός φίλος του αρμόδιου υπουργού και του ίδιου του πρωθυπουργού) γράφει δημόσια για "έλεγχο των media και των συνδικάτων".
Τίποτε από τα παραπάνω (και κάμποσα ακόμη που θεωρώ περιττό να αναφέρω διότι απλά θα κούραζα), δεν προμηνύει κάτι καλό. Ο ολοκληρωτισμός, ο αυταρχισμός και η καταδυνάστευση της ενημέρωσης που τα συνοδεύει, δεν χρειάζονται στην Ελλάδα. Πολύ δε περισσότερο, την τρομερή αυτή ώρα, που όλοι ευχόμαστε να μην μας ευχηθεί η Ευρώπη καλό κατευόδιο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να χρειάζεται να αναζητήσουμε έναν νέο Ed Morrow να μας καληνυχτίσει και να μας ευχηθεί καλή τύχη.
Πέτρος Λάζος
petros.lazos@capital.gr