O πρώην πρωθυπουργός περιγράφει ως «κρίσιμη πολιτική αναγκαιότητα» την
σύγκλιση των τριών ρευμάτων της Αριστεράς του 20ού αιώνα, της
Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς και της
Πολιτικής Οικολογίας
Ανήμερα της Πρωτομαγιάς, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ένα ακόμη βήμα στην ανακοίνωση
του νέου κόμματος, δίνοντας στη δημοσιότητα το «μανιφέστο» των θέσεων που θα
πρεσβεύει.
Το μανιφέστο του Ινστιτούτου Τσίπρα, περιγράφει ως «κρίσιμη πολιτική
αναγκαιότητα» την σύγκλιση των τριών ρευμάτων της Αριστεράς του 20ού αιώνα,
της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς και της
Πολιτικής Οικολογίας, όπως τονίζεται, δίνοντας ιδεολογικό πρόσημο, αλλά και
θεωρητικό περιεχόμενο στο rebranding του πρώην Πρωθυπουργού».
Με τη διαπίστωση πως «η διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς όχι μόνο δεν είναι
ξεπερασμένη όπως διατείνονται ορισμένοι, στρώνοντας ουσιαστικά το δρόμο για
την άκρα δεξιά, αλλά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ», οι συντάκτες του κειμένου
με επικεφαλής τον Γιώργο Σιακαντάρη, επιχειρούν το άλμα προς τα μπρος για την
συμπαράταξη των προοδευτικών δυνάμεων, σε μια προσπάθεια να υπερβούν τους
υπάρχοντες σχηματισμούς με μια νέα κομματική οντότητα, με πρώτο εμπόδιο το
ΠΑΣΟΚ.
Σε ανάρτησή του ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρει:
«Δίνουμε σήμερα στην δημοσιότητα το κείμενο που ετοίμασε η Ομάδα Εργασίας του
ΙΝΑΤ για τη συμπαράταξη των τριών βασικών ρευμάτων της σύγχρονης αριστεράς.
Της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής
Οικολογίας.
Οι προκλήσεις και οι δυσκολίες που είχαν να αντιμετωπίσουν τα μέλη της
επιτροπής που συγκροτήσαμε στο ΙΝΑΤ με επικεφαλής τον Γ.Σιακαντάρη ήταν
πολλές. Η επεξεργασία των θέσεων που επετεύχθη μέσα από έναν ενδελεχή και
ουσιαστικό διάλογο, από τα τέλη Ιανουαρίου έως και σήμερα, οδήγησε σε ένα
κείμενο που από την αρχή έως το τέλος του επιδιώκει την σύνθεση.
Κεντρική μας επιδίωξη μέσα από αυτό το κείμενο, ήταν και παραμένει, η
συλλογική ανανέωση του πολιτικού λόγου και η διαμόρφωση ενός συνεκτικού
πλαισίου αρχών και κατευθύνσεων, που θα προασπίζεται όσα μας ανήκουν από
κοινού, συγκροτώντας μια πειστική εναλλακτική στην κυριαρχία του
νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς. Μια νέα αξιακή αφετηρία με διάρκεια και
προοπτική.
Ευχαριστώ όλους όσους συνέβαλαν στην προσπάθεια αυτή τον Συντονιστή Γιώργο
Σιακαντάρη, δρ. κοινωνιολογίας- Συγγραφέα
και τα μέλη:
- Νίκο Αλατά, Διεθνολόγος Πολιτικός Επιστήμονας
- Πολυμέρη Βόγλη, Καθηγητής Κοινωνικής Ιστορίας Παν. Θεσσαλίας
- Δώρα Κοτσακά, Πολιτική Επιστήμονας, Αναπληρώτρια Συντονίστρια ΙΝΑΤ
-
Φανή Κουντούρη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πολιτικής Επικοινωνίας Πάντειο
Πανεπιστήμιο.
- Νίκο Μαραντζίδη, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Παν. Μακεδονίας
-
Ιωάννα Ναούμ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Συγκριτικής Γραμματολογίας ΑΠΘ
- Νίκο Ράπτη, Επιχειρηματίας, εκπαιδευτικός
-
Φωτεινή Σιάνου, Συνδικαλίστρια -Φεμινίστρια, Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής
Γυναικών της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων
- Άρη Στυλιανού Καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας ΑΠΘ
-
Βασίλη Τσαουσίδη, Καθηγητή στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών &
Μηχανικών Υπολογιστών του ΔΠΘ
-
Θόδωρο Τσέκο, Ομότιμο Καθηγητή Δημόσιας Διοίκησης Πανεπιστημίου
Πελοποννήσου
-
Λάμπρο Φλιτούρη, Αναπληρωτή Καθηγητή Ευρωπαϊκής Ιστορίας, Παν. Ιωαννίνων
Όπως διατείνεται το «Μανιφέστο» του Ινστιτούτου Τσίπρα, «τίποτα δεν είναι όπως
πριν», αλλά αντίθετα η τρέχουσα συγκυρία κ περιγράφεται ως «η εποχή της
μεγάλης ανατροπής», αλλα και ως κατάλληλη «ώρα της σύγκλισης των τριών
ρευμάτων της Αριστεράς». Η αναγκαιότητα μιας τέτοιας προσέγγισης πηγάζει, κατά
το Ινστιτούτο Τσίπρα, από το γεγονός ότι «οι βεβαιότητες των μεταπολεμικών
κοινωνιών καταρρέουν», ενώ «οι ανισότητες βαθαίνουν και διευρύνονται, η
κλιματική κρίση επεκτείνεται σε όλες τις γωνιές της γης, οι δυσοίωνες
γεωπολιτικές εξελίξεις συντείνουν στην κατάρρευση του Διεθνούς Δικαίου, η
ψηφιακότητα αλλάζει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας μας και οι
αλόγιστες χρήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης συχνά έρχονται σε αντίθεση με τις
μεταπολεμικές δημοκρατικές κατακτήσεις».«Μέσα σ’ όλα αυτά η πολιτική και οι
ιδέες έχουν πάψει να εμπνέουν» σύμφωνα με το «Μανιφέστο», το οποίο επιχειρεί
να κινηθεί «πέρα από τα παλιά διλήμματα». Απεναντίας, «σήμερα, η πρόκληση δεν
είναι η επιλογή ανάμεσα στη σταδιακή αλλαγή και τη ρήξη, αλλά η σύνθεσή τους
σε μια νέα πολιτική στρατηγική». Στην κατεύθυνση αυτή, «οι σύγχρονες συνθήκες
απαιτούν μεταρρυθμίσεις προς όφελος των πολλών, αλλαγές με βάθος και διάρκεια,
που να ανοίγουν δρόμους για ουσιαστικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς, καθώς
και ρήξεις όπου οι δομές εξουσίας αναπαράγουν ανισότητες και αδιέξοδα». «Γιατί
για την σύγχρονη Αριστερά η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού αλλά η
διεύρυνση των ορίων του εφικτού», οπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται, την
στιγμή που «η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να απομακρυνθεί από τις λογικές
διαχείρισης και να συναντηθεί με το πνεύμα του ριζοσπαστισμού στην
αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της διαφθοράς», κατά το Ινστιτούτο Τσίπρα
Όσο για τη «ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά», αυτή οφείλει «να
επεξεργαστεί ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες πολιτικές για την παραγωγική
ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανασύνταξη της χώρας», ενώ η πολιτική οικολογία
προτείνεται «να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα
συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη».
Απαντώντας, παράλληλα, στο ερώτημα «τι είναι και τι θέλει η Κυβερνώσα
Αριστερά», κατά το «Μανιφέστο» του Ινστιτούτου Τσίπρα, αυτή θα πρέπει:
➢ Δίνει προτεραιότητα στην ενίσχυση του κόσμου της εργασίας, στη μείωση των
ανισοτήτων, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αναδιανομή των εισοδημάτων, στην
εξάλειψη των έμφυλων, φυλετικών και κοινωνικών διακρίσεων, στα ανθρώπινα
δικαιώματα και στη διασφάλιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας,
➢ υπερασπίζεται τα δημόσια αγαθά – την ενέργεια, το νερό, το περιβάλλον – ως
θεμέλια συλλογικής ασφάλειας,
➢ προστατεύει το δημόσιο συμφέρον, την υγεία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό,
➢ ενισχύει τη δημοκρατία, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την ισότιμη εκπροσώπηση
και μεταχείριση, ως προϋποθέσεις εμπιστοσύνης,
➢ προωθεί ένα κράτος δίκαιο και ισχυρό, όπου η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών
εγγυάται την ασφάλεια ζωής και κοινωνικής προοπτικής με πόρους που θα
αντλούνται και από τη φορολογία των υπερκερδών, αλλά κυρίως από την
προοδευτική φορολογία,
➢ εγγυάται αξιοπρεπείς μισθούς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας.
➢ δεσμεύεται για την ενίσχυση των πρωτοβουλιών για τα κοινά και την αλληλέγγυα
οικονομία,
➢ και στηρίζει ένα κράτος αποκεντρωμένο με ισχυρούς Αυτοδιοικητικούς Θεσμούς,
Περιγράφοντας εμμέσως πλην σαφώς ένα σαφές ιδεολογικό και θεσμικό πλαίσιο,
πάνω στο οποίο θα κινηθεί στο εξής ο πρώην Πρωθυπουργός. Αλλά και μια
προγραμματική βάση για δυνητικές μετεκλογικές συνεργασίες για τους πιο
μυημένους του χώρου, αφού το «Μανιφέστο» επιχειρεί να δώσει απαντήσεις και
απέναντι στην «κοινωνία της αγωνίας», δηλαδή σε μια καθημερινότητα την οποία
περιγράφει ως «καθεστώς ανασφάλειας», ασκώντας δριμεία κριτική προς την
κυβέρνηση.
«Πώς μπορώ να ζώ σε μια χώρα που κυβερνάται από το ρουσφέτι, την ανομία και τη
διαπλοκή; Πώς μπορώ να ανακτήσω τον έλεγχο και την αξιοπρέπεια της ζωής μου;
Αυτή είναι η πραγματική αγωνία της νέας κοινωνικής πλειοψηφίας» υποστηρίζει το
Ινστιτουτο Τσίπρα με όχημα το «Μανιφέστο». Την ίδια στιγμή, «αυτούς τους
πολίτες θέλουμε να εκπροσωπήσουμε και η απάντησή μας στον φόβο και στην
ανασφάλεια είναι η ανάκτηση μιας ζωής αξιοβίωτης, με σεβασμό για τα μεσαία
στρώματα, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους δημόσιους υπαλλήλους, για τους
αυτοαπασχολούμενους μικρομεσαίους στο λιανεμπόριο, για τους εργαζόμενους και
τις εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα που απαιτούν δίκαιες αμοιβές και συνθήκες
εργασίας, για τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης και των ασύδοτων αγορών»,
όπως περιγράφεται στο κείμενο, ορίζοντας δηλαδή τις ομάδες συμφερόντων που
καλείται να εκφράσει πιο δυναμικά στο εξής το Ινστιτούτο Τσίπρα.
Από την ίδια θεωρητική και προγραμματική αναζήτηση δεν απουσιάζει και «ένας
νέος πατριωτισμός», που θέλει τους εγχώριους δρώντες «από θεατές σε
πρωταγωνιστές», αφού αυτός ο νέος πατριωτισμός, σύμφωνα με το «Μανιφέστο», θα
«μετατρέψει τους πολίτες σε δρώσα δύναμη, σε συμμέτοχους και συμμέτοχες,
συνδιαμορφωτές και συνδιαμορφώτριες της ιστορίας, και όχι σε άβουλους θεατές
της». «Ένας πατριωτισμός που θα διαπερνά την κοινωνία και θα διαπνέεται από
εκείνη τη ριζοσπαστική ευαισθησία για τους αδύναμους της κοινωνίας και για
τους νέους», όπως επισημαίνεται, ενώ την ίδια ώρα θα «θεμελιώνεται στην
κοινωνική αλληλεγγύη και στο κοινό αίσθημα για την κοινή τύχη όσων εργάζονται
και δημιουργούν σ’ αυτόν τον τόπο». Παράλληλα με την «επιστροφή του κράτους»,
η οποία τίθεται από τους συντάκτες του κειμένου ως «προϋπόθεση για
δικαιοσύνη». Στον αντίποδα, «ένα κράτος που αυτοπεριορίζεται στον ρόλο του
«νυχτοφύλακα» ή του παθητικού παρατηρητή, ένα κράτος που λειτουργεί ως
«επιτελικό» πρόσχημα για τη συγκέντρωση εξουσίας και την παροχή δώρων στο
παρασιτικό κεφάλαιο, ένα κράτος απλό «δίχτυ προστασίας» είναι ένα αδύναμο για
τους μη ευνοημένους και τους μεσαίους πολίτες» περιγράφεται με νόημα, ασκώντας
εμμέσως πλην σαφώς κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς.
Στην ίδια κριτική εντάσσεται και η αποστροφή πως «η πρόοδος δεν μετριέται
μόνον με ισολογισμούς, αλλά και με πράξεις που θωρακίζουν την ευημερία»,
αντιπροτεινοντας:
-Μετάβαση στο Συνεργατικό Κράτος: Αντικατάσταση του συγκεντρωτικού,
πρωθυπουργοκεντρικού μοντέλου από ένα κράτος που ενισχύει την ανεξάρτητη
Τοπική Αυτοδιοίκηση και την αυτοοργάνωση των κοινοτήτων.
-Θωράκιση των Κοινών Αγαθών: Διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού, της
προστασίας της γης, της θάλασσας και του αέρα, με προληπτικά έργα υποδομής
(αντιπλημμυρικά κ.ά.) πριν ξεσπάσουν μη αναστρέψιμες συνέπειες της οικολογικής
κρίσης.
- Ολιστικό Πλαίσιο Ασφάλειας: Κατοχύρωση της εργασιακής, περιβαλλοντικής,
επισιτιστικής και ενεργειακής ασφάλειας ως θεμελιωδών δικαιωμάτων και όχι ως
κενών συνθημάτων,
Ταυτόχρονα, «είμαστε με το πρωτείο της δημοκρατίας», υπογραμμίζουν οι
συντάκτες του κείμενου, αφού θεωρούν πως «οι πολιτικές μας επικεντρώνονται
στην υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού και της
αντιδημοκρατίας. Χωρίς δημοκρατία καμία συζήτηση για το δημόσιο συμφέρον δεν
μπορεί να γίνεται». «Με άλλα λόγια, η δημοκρατία αποκτά το νόημά της, όταν
εκφράζει τη λαϊκή κυριαρχία και όχι τα συμφέροντα των ισχυρών», όπως
σημειώνεται.
Ιδίως, όταν το επίδικο του «Μανιφέστου» δεν είναι άλλο από το «Για μια
προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του κέντρου». Και αυτό, γιατί «η
συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα
αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά
και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η
ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και
κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη,
ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων», όπως
περιγράφεται στις γραμμές του. «Οι τρεις αυτές δυνάμεις που δεν τοποθετούνται
ασφαλώς στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα αριστερά του, καλούνται να ασκήσουν
αριστερές πολιτικές αναδιανομής και ενίσχυσης των μη ευνοημένων και των
μεσαίων στρωμάτων στα κέντρα και όχι στο περιθώριο των κοινωνιών. Ορισμένοι το
αποκαλούν αυτό διαχείριση, εμείς το ονομάζουμε επαναστατική αλλαγή» αναφέρει
το Ινστιτούτο Τσίπρα, καταλήγοντας σε Πρώτο πληθυντικό πρόσωπο «ότι μας
ενδιαφέρει μια ενιαία παράταξη που εργάζεται για την ευημερία των πολιτών και
της κοινωνίας σήμερα, στο παρόν, και όχι αύριο ή κάποτε στο μέλλον», διεργασία
που μόλις αρχίζει.
Γεωργία Σαδανά
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
