Με την αντανάκλασή της σε καθρέφτη τσακώθηκε κατά λάθος η Ζωή Κωνσταντοπούλου

Σε ένα αιφνιδιαστικό επεισόδιο ενεπλάκη σήμερα το πρωί η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, όταν σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ξεκίνησε έναν σφοδρό λεκτικό διαπληκτισμό με την αντανάκλασή της σε καθρέφτη στο περιστύλιο της Βουλής.

Όπως αναφέρουν πληροφορίες, η ένταση ξεκίνησε όταν η κ. Κωνσταντοπούλου, περνώντας μπροστά από τον καθρέφτη, παρατήρησε μια γυναίκα με ακριβώς τα ίδια ρούχα να την κοιτάζει επίμονα. Θεωρώντας το βλέμμα προκλητικό, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας σταμάτησε απότομα και απαίτησε να μάθει τον λόγο.

«Τι με κοιτάτε; Έχετε να μου πείτε κάτι; Να με κοιτάτε στα μάτια όταν σας μιλάω!», φέρεται να φώναξε προς τον καθρέφτη. Όταν το είδωλό της ανταπέδωσε το βλέμμα με την ίδια ακριβώς οργισμένη έκφραση, οι τόνοι ανέβηκαν δραματικά.

Σύμφωνα με τους παριστάμενους, η κ. Κωνσταντοπούλου άρχισε να κουνάει το δάχτυλο στο είδωλό της και φάνηκε να εξοργίζεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι η θρασύτατη άγνωστη της κουνούσε το δάχτυλο ταυτόχρονα, σε μια ξεκάθαρα ειρωνική προσπάθεια μίμησης της.

«Μη μου κουνάτε εμένα το δάχτυλο! Τι είπατε; Απαντήστε στις ερωτήσεις μου και σταματήστε να με παπαγαλίζετε!», φώναξε η βουλευτής, απειλώντας να καλέσει το 100 να την συλλάβει.

Το επεισόδιο έλαβε τέλος όταν ένας ψύχραιμος υπάλληλος της Βουλής την πλησίασε προσεκτικά και της εξήγησε πως πρόκειται για καθρέφτη. Ωστόσο, η κ. Κωνσταντοπούλου αρνήθηκε να δεχτεί τη δικαιολογία, κατηγορώντας τον καθρέφτη για ‘φασιστική και αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά.’

Λίγο αργότερα, αποχωρώντας φανερά εκνευρισμένη, κατέθεσε ένσταση αντισυνταγματικότητας και μήνυση κατά του καθρέφτη, απαιτώντας να κληθεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας για να εξηγήσει ποιος τού έδωσε την εντολή να την στοχοποιήσει.

https://tovatraxi.com/politics/zoi-konstantopoulou-tsakothike-me-ton-kathrefti/

Συνέχεια...

🤦‍♂️🤦‍♂️ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΣ Σαμαράς: Συλλυπήθηκε και αποχώρησε αμέσως από την κηδεία του Γιάννη Βαρβιτσιώτη... για να μην ακούσει τον Μητσοτάκη να εκκφωνεί τον επικήδειο

Στη Μητρόπολη για το τελευταίο αντίο στον Γιάννη Βαρβιτσιώτη βρέθηκε και ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς. Αφού συλλυπήθηκε την οικογένεια του ιστορικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας και προσκύνησε τη σορό του, ο κ. Σαμαράς αποχώρησε από την Μητρόπολη Αθηνών.

Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, το ιστορικό στέλεχος της ΝΔ έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 2 Αυγούστου, στο σπίτι του στην Αθήνα, ανήμερα των 93ων γενεθλίων του. Η εξόδιος ακολουθία τελείται με στρατιωτικές τιμές αυτή την ώρα στη Μητρόπολη Αθηνών, ενώ η ταφή θα γίνει στο Α΄ Νεκροταφείο. Επικήδειο θα εκφωνήσει ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Συνέχεια...

📺Γιάννης Βαρβιτσιώτης: Το τελευταίο αντίο στο ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας-Μητσοτάκης: Ήταν φτιαγμένος από το μέταλλο μιας άλλης εποχής

Με στρατιωτικές τιμές τελείται από τις 12:00 στη Μητρόπολη Αθηνών η κηδεία του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ενός εκ των ιστορικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 2 Αυγούστου, στο σπίτι του στην Αθήνα, ανήμερα των 93ων γενεθλίων του.

Τον επικήδειο λόγο αναμένεται να εκφωνήσει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Η ταφή θα ακολουθήσει στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Στεφάνια έχουν στείλει μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, οι υπουργοί οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, Εργασίας Νίκη Κεραμέως, Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, οι υφυπουργοί Παύλος Μαρινάκης, Θανάσης Δαβάκης, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Δημήτριος Χούπης, ο επίτιμος αρχηγός Κωνσταντίνος Φλώρος.

Τυλιγμένο με την ελληνική σημαία το φέρετρο

Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αλλά και πρόσωπα από τον πολιτικό χώρο γενικότερα, κατέφτασαν στην Μητρόπολη Αθηνών για να αποχαιρετήσουν τον τελευταίο μέλος της Βουλής του 1961. Λίγο πριν τις 12, έφτασε στη Μητρόπολη Αθηνών και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κω

Λίγο μετά τις 11:30 στη Μητρόπολη έφτασε ο πρώην υπουργός και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας αλλά και ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.

Λίγα λεπτά αργότερα, έφτασε και ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος αφού συλλυπήθηκε την οικογένεια, αποχώρησε.

Στη Μητρόπολη έφτασε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ο Τάκης Θεοδωρικάκος και ο Βασίλης Σπανάκης και άλλα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Μητσοτάκης: Ήταν φτιαγμένος από το μέταλλο μιας άλλης εποχής

Ο πρωθυπουργός αμέσως μετά την ολοκλήρωση της τελετής, εκφώνησε τον επικήδειό του στη μνήμη του Γιάννη Βαρβιτσιώτη.

«Ανέλαβε όποια αποστολή του ζητήθηκε. Ήταν παρών σε κάθε μάχη, όποτε χρειάστηκε», ανέφερε ο πρωθυπουργός. «Προσέφερε τις συμβουλές του απλόχερα [...]. Απέδειξε έμπρακτα ότι μπορεί να υπάρξει δημιουργική ζωή μετά την πολιτική» [...]. Σεβαστέ μας Γιάννη, μας αφήνεις μια βαριά κληρονομιά». 

Λύγισε ο γιος του Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης

Με μεγάλη συγκίνηση και σεβασμό, χωρίς να μπορεί κάποιες στιγμές να συγκρατήσει τα δάκρυά του μίλησε για τον πατέρα του, τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης μιλώντας στην κηδεία του παλαίμαχου πολιτικού εκ μέρους των τεσσάρων παιδιών του.

«Είχαμε την τύχη να έχουμε δύο γονείς για τοος οποίους είμαστε υπερήφανοι. Στο σπίτι ο πατέρας μας ήταν παρών όχι στα καθημερινά αλλά στα σημαντικά. Ζητούσες από όλους προσπάθεια, στήριζες τα δύσκολα, η κουβέντα δεν ήταν εύκολη. Είχες το χάρισμα να εμπνέεις τον σεβασμό και την αγάπη μαζί» είπε ξεκινώντας ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

«Για άλλους ήσουν ο πρόεδρος, ο υπουργός, ο μπαρμπά Γιάννης, για εμάς ήσουν ο Μπάρμπι. Αγάπησες τη ζωή και τη δημιουργία, τις βραδινές εξόδους, αντιπαθούσες την σπατάλη, έβρισκες τη χαρά σε ένα κουτούκι ακούγοντας τον αγαπημένο σου Γρηγόρη Μπιθικώτση» συνέχισε ο γιος του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη.

«Υπήρξε πατριώτης, κοσμοπολίτης, λόγιος, ευρωπαϊστής, αυστηρός, δίκαιος και φίλος. Πάνω απ' όλα, υπήρξε φιλάνθρωπος. Τα λόγια του πατέρα μας είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν ήταν άνθρωπος των επαίνων, ούτε των μεγάλων λόγων. Σου έδειχνε τον δρόμο. Και όταν, σχεδόν πάντα, η ζωή τον επιβεβαίωνε, καταλάβαινα τη σοφία του», συνέχισε.

Και κατέληξε: «Πατέρα, καλό σου ταξίδι. Δεν ανήκεις μόνο σε εμάς. Ανήκεις στην ιστορία».

Ράγισαν καρδιές οι εγγονές του Γιάννη Βαρβιτσιώτη

Συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν στην κηδεία του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη όταν τον αποχαιρέτησαν τρεις από τις εγγονές του.

Όπως είπαν με τη συγκίνηση και τα δάκρυα να διακόπτουν τον λόγο τους, «για εμάς ήταν πάνω από όλα ο παππούς μας και τα λόγια εκφράζουν και τις τρεις μας. Από τον παππού δεν έμαθα από τα λόγια αλλά έμαθθα από το παράδειγμά του. Η ακαραιότητα, η εντιμότητα η ηθική ήταν στάση ζωής που εφάρμοζες σε κάθε στιγμή».

«Για τον παππού μου οι κανόνες είχαν αξία γιατί αποκαλύπτουν ποιος είσαι όταν δεν κοιτάζει κανείς. Τότε μου φαινόταν υπερβολικό αλλά τότε δεν μου μάθαινε μόνο ένα παιχνίδι αλλά μια στάση εγγονής» συνέχισαν.

«Μας έλεγες ότι η εμπιστοσύνη κερδίζεται από πράξεις και όχι από λόγια. Παππού μου λείπεις πολύ αλλά θα σε βρίσκω σε κάθε απόφαση. Σε ευχαριστώ για την αγάπη και το παράδειγμα και την τεράστια παρακαταθήκη. Είναι τιμή που είμαι εγγονή σου» κατέληξαν οι εγγονές του Γιάννη Βαρβιτσιώτη.

Ποιος ήταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου 1933, με καταγωγή από τη Λακωνία, την οποία διατήρησε σε όλη του τη ζωή ως σταθερό σημείο αναφοράς. Φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, σπούδασε Νομική στην Αθήνα και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, με ειδίκευση στο Εταιρικό Δίκαιο. Το 1960 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και άρχισε να ασκεί τη δικηγορία.

Η γνωριμία του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή υπήρξε καθοριστική για την πολιτική του πορεία. Ο ιδρυτής της ΕΡΕ, ο οποίος γνώριζε τον πατέρα του, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, του ανέθεσε αρχικά να συντάσσει εισηγήσεις προς κυβερνητικούς παράγοντες και λίγο αργότερα τον επέλεξε ως υποψήφιο βουλευτή στη Β΄ Αθηνών.

Πρωτοεξελέγη το 1961, σε ηλικία 28 ετών, και υπήρξε το τελευταίο εν ζωή μέλος εκείνης της Βουλής. Η πολιτική του παρουσία διακόπηκε βίαια από τη δικτατορία, κατά τη διάρκεια της οποίας συνελήφθη και φυλακίστηκε, πληρώνοντας, όπως σημείωσε η Νέα Δημοκρατία, «το τίμημα της προσήλωσής του στη Δημοκρατία».

Από την ΕΡΕ στην πρώτη Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ

Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν μέλος της πρώτης Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας το 1974. Εκλεγόταν ανελλιπώς έως το 2004, αρχικά ως βουλευτής Β΄ Αθηνών και στη συνέχεια ως βουλευτής Επικρατείας, ενώ από το 2004 έως το 2009 υπηρέτησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στην πολυσχιδή κυβερνητική του διαδρομή ανέλαβε σειρά κρίσιμων χαρτοφυλακίων. Διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, υφυπουργός Εξωτερικών, υπουργός Εμπορίου, υπουργός Παιδείας, υπουργός Εθνικής Αμυνας και υπουργός Δικαιοσύνης.

Υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Αμυνας τόσο στην κυβέρνηση συνεργασίας του Τζαννή Τζαννετάκη το 1989 όσο και στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993. Το 1991, επί της υπουργίας του, καθιερώθηκαν οι Διαμνημονεύσεις που απονέμονται σε αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων και σε διακεκριμένους πολίτες.

Διετέλεσε ακόμη αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και επί σειρά ετών πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής».

Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν παντρεμένος με τη Σόφη Βαρβιτσιώτη, που έφυγε από τη ζωή το 2015.

Οι δυο τους απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον πρώην υπουργό Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, τον σύμβουλο επικοινωνίας και συνιδρυτή της V+O Θωμά Βαρβιτσιώτη, τον αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Βαρβιτσιώτη και τη δημοσιογράφο Ελένη Βαρβιτσιώτη.

Συνέχεια...

Α. Λατινοπούλου: "Η υποκρισία της Αριστεράς αποκαλύφθηκε: Για την Elisabeth-Jane Ross ούτε πορείες, ούτε συνθήματα, ούτε «ευαισθησίες»"

Η φρικτή δολοφονία της 38χρονης Βρετανίδας Elisabeth-Jane Ross, η σορός της οποίας βρέθηκε μέσα σε βαλίτσα στην Κυψέλη, προκαλεί σοκ και αποτροπιασμό. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους της.

Την ίδια ώρα, όμως, προκαλεί οργή η εκκωφαντική σιωπή της ελληνικής Αριστεράς, των αυτοαποκαλούμενων υπερασπιστών των δικαιωμάτων και όσων έχουν χτίσει την πολιτική τους παρουσία πάνω στην επιλεκτική ευαισθησία.

Πού είναι σήμερα οι καταγγελίες περί «γυναικοκτονίας»; Πού είναι οι πορείες, τα συνθήματα, οι τηλεοπτικές εμφανίσεις και οι δημόσιες καταδίκες; Γιατί αυτή η γυναίκα δεν αξίζει την ίδια ευαισθησία; Μήπως επειδή, σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί από τις αρμόδιες αρχές, ο κατηγορούμενος είναι Αφγανός αιτών άσυλο;

Όταν η πραγματικότητα δεν εξυπηρετεί το ιδεολογικό τους αφήγημα, επιλέγουν τη σιωπή. Για αυτούς φαίνεται πως υπάρχουν θύματα πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Αυτή δεν είναι ευαισθησία. Είναι πολιτική υποκρισία.

Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει και τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης. Εδώ και χρόνια η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χώρα όπου χιλιάδες λαθρομετανάστες παραμένουν επί μακρόν, με ανεπαρκείς ελέγχους και μεγάλες καθυστερήσεις στις διαδικασίες επιστροφής. Η πολιτική της κυβέρνησης στο λαθρομεταναστευτικό έχει δημιουργήσει ένα καθεστώς που δεν παρέχει το αναγκαίο επίπεδο ασφάλειας στους πολίτες.

Δυστυχώς αυτή είναι η Ελλάδα που ονειρεύεται ο κ. Μητσοτάκης. Η Ελλάδα της "πολυπολιτισμιικότητας", όπου μας σφάζουν Αφγανοί, μας τεμαχίζουν Ινδοί, μας δολοφονούν Σουδανοί, μας βιάζουν Πακιστανοί μέσα στην ίδια μας τη χώρα.

Επί χρόνια, όποιος ζητά αυστηρή φύλαξη των συνόρων χαρακτηρίζεται «ακραίος», όποιος μιλά για αυστηρό έλεγχο του ασύλου βαφτίζεται «ρατσιστής» και όποιος προειδοποιεί για τους κινδύνους της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης λοιδορείται. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει όσους επέλεξαν να κλείσουν τα μάτια.

Η ασφάλεια των πολιτών αποτελεί ύψιστη υποχρέωση του κράτους. Όποιος δεν δικαιούται διεθνή προστασία πρέπει να επιστρέφεται στη χώρα προέλευσής του σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί ως χώρος ανεξέλεγκτης παραμονής ανθρώπων χωρίς νόμιμο δικαίωμα διαμονής.

Συνέχεια...

Μητσοτάκης στο Politico: Η ΕΕ χρειάζεται νέα μέτρα για να αντιμετωπίσει την εργαλειοποίηση της μετανάστευσης

Την ανάγκη η Ευρώπη να θεσπίσει μέτρα που θα αντιμετωπίζουν έκτακτες κρίσεις στο μεταναστευτικό, όπως αυτή που βίωσε η Ελλάδα το 2020 στον Έβρο και πιο πρόσφατα η Ισπανία στη Θέουτα, τονίζει με άρθρο του στο Politico ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όπως τονίζει ο κ. Μητσοτάκης στην παρέμβασή του λίγο πριν την έκτακτη τηλεδιάσκεψη των Ευρωπαίων υπουργών που θα πραγματοποιηθεί σήμερα, Τρίτη, «η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται ολοένα και συχνότερα αντιμέτωπη με μια πιο ύπουλη μορφή υβριδικής πίεσης: τη σκόπιμη εργαλειοποίηση της μετανάστευσης από κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες, οι οποίοι επιδιώκουν να δοκιμάσουν την ανθεκτικότητα της Ευρώπης, να υπονομεύσουν τη συνοχή της και να αποσπάσουν πολιτικές παραχωρήσεις».

Αφού, δε, αναγνωρίζει ότι «η ΕΕ έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο στο ζήτημα αυτό με το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο», σημειώνει ότι «τα εργαλεία αυτά έχουν σχεδιαστεί για καταστάσεις που, στον πυρήνα τους, παραμένουν διαχειρίσιμες. Δεν αντιμετωπίζουν επαρκώς σενάρια στα οποία η μετανάστευση χρησιμοποιείται ως όπλο ή όπου οι μεταναστευτικές ροές οργανώνονται, ενισχύονται ή διευκολύνονται με τρόπο που δημιουργεί μια de facto υβριδική απειλή».

Στο πλαίσιο αυτό ο Έλληνας πρωθυπουργός στο άρθρο του στο Politico ζητά «ένα ειδικό ευρωπαϊκό πλαίσιο για την αντιμετώπιση καταστάσεων μαζικής και εργαλειοποιημένης μεταναστευτικής πίεσης, με σαφή και αντικειμενικά κριτήρια ενεργοποίησης».

Εξηγώντας, μάλιστα, τι θα πρέπει να περιλαμβάνει ένας τέτοιος μηχανισμός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρει ότι εκτός από τις «ταχύρρυθμες διαδικασίες ασύλου που πρέπει να εξακολουθήσουν να αποτελούν μέρος της εργαλειοθήκης, ιδίως για άτομα που προέρχονται από χώρες με χαμηλά ποσοστά αναγνώρισης διεθνούς προστασίας», θα πρέπει «τα κράτη-μέλη να έχουν τη δυνατότητα, στο πλαίσιο ενός ειδικού ευρωπαϊκού καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, να αναστέλλουν προσωρινά την υποβολή αιτήσεων ασύλου από νεοαφιχθέντες, προχωρώντας παράλληλα στην ταχεία επιστροφή όσων δεν δικαιούνται να παραμείνουν, σε πλήρη συμμόρφωση με τις νομικές υποχρεώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης»

Ο πρωθυπουργός καταλήγει στο άρθρο του ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει πλέον να εξοπλιστεί με τα νομικά και επιχειρησιακά εργαλεία που απαιτούνται για να υπερασπιστεί τα εξωτερικά της σύνορα, να αποτρέψει όσους επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την ανοιχτή φύση της και να ανταποκριθεί σε αυτή τη νέα πραγματικότητα με αποφασιστικότητα, νομιμότητα και συλλογική δράση».

Όλο το άρθρο του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Politico

Το περιβάλλον ασφαλείας της Ευρώπης έχει αλλάξει θεμελιωδώς.

Πέρα από τις συμβατικές στρατιωτικές απειλές και τις κυβερνοεπιθέσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται ολοένα και συχνότερα αντιμέτωπη με μια πιο ύπουλη μορφή υβριδικής πίεσης: τη σκόπιμη εργαλειοποίηση της μετανάστευσης από κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες, οι οποίοι επιδιώκουν να δοκιμάσουν την ανθεκτικότητα της Ευρώπης, να υπονομεύσουν τη συνοχή της και να αποσπάσουν πολιτικές παραχωρήσεις.

Τα πρόσφατα γεγονότα στα ευρωπαϊκά σύνορα, και ιδιαίτερα στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα, αποτελούν ακόμη μία υπενθύμιση ότι η μετανάστευση δεν αποτελεί πλέον μόνο ένα ανθρωπιστικό ζήτημα ή μια πρόκληση διαχείρισης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει μετατραπεί σε εργαλείο γεωπολιτικού εξαναγκασμού.

Η ΕΕ έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο στο ζήτημα αυτό με το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο. Έχει θεσπίσει μηχανισμούς για τη διαχείριση των μεταναστευτικών πιέσεων, συμπεριλαμβανομένης της ευελιξίας στις διαδικασίες και της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών. Ωστόσο, τα εργαλεία αυτά έχουν σχεδιαστεί για καταστάσεις που, στον πυρήνα τους, παραμένουν διαχειρίσιμες. Δεν αντιμετωπίζουν επαρκώς σενάρια στα οποία η μετανάστευση χρησιμοποιείται ως όπλο ή όπου οι μεταναστευτικές ροές οργανώνονται, ενισχύονται ή διευκολύνονται με τρόπο που δημιουργεί μια de facto υβριδική απειλή.

Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε ακόμη τι προκάλεσε την κατάσταση που εκτυλίχθηκε στη Θέουτα την περασμένη εβδομάδα. Ωστόσο, παρόμοια σενάρια δεν είναι πρωτοφανή.

Η Ελλάδα αντιμετώπισε μια ανάλογη κατάσταση στα χερσαία σύνορά της με την Τουρκία στον Έβρο το 2020, όπως και η Λιθουανία, η Πολωνία και η Λετονία στα σύνορά τους με τη Λευκορωσία το 2021. Αυτό που παρατηρούμε σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μια σταδιακή αύξηση των αφίξεων, αλλά αιφνίδιες, μαζικές και συχνά συντονισμένες μετακινήσεις ανθρώπων — ορισμένες φορές δεκάδων χιλιάδων μέσα σε λίγες μόνο ημέρες — που υπερβαίνουν τις εθνικές δυνατότητες και δοκιμάζουν τη συνολική ανθεκτικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Υπό αυτές τις ακραίες συνθήκες, η άμεση και πλήρης εφαρμογή των συνήθων συστημάτων ασύλου και υποδοχής για όλους όσοι φτάνουν δεν είναι απλώς δύσκολη — είναι συχνά αδύνατη. Τα συστήματα κινδυνεύουν να παραλύσουν, η εμπιστοσύνη των πολιτών διαβρώνεται και η ίδια η λειτουργία της ζώνης Σένγκεν τίθεται υπό πίεση.

Η Ευρώπη πρέπει να αναγνωρίσει αυτό το κενό και να δράσει αποφασιστικά.

Απαιτείται ένα ειδικό ευρωπαϊκό πλαίσιο για την αντιμετώπιση καταστάσεων μαζικής και εργαλειοποιημένης μεταναστευτικής πίεσης, με σαφή και αντικειμενικά κριτήρια ενεργοποίησης. Τα κριτήρια αυτά θα πρέπει να συνδυάζουν ποσοτικά στοιχεία — όπως η κλίμακα και η ταχύτητα των αφίξεων σε σχέση με τις δυνατότητες μιας χώρας — με ποιοτικούς δείκτες, όπως ενδείξεις συντονισμού, διευκόλυνσης ή εμπλοκής τρίτων χωρών ή οργανωμένων εγκληματικών δικτύων.

Μόλις ενεργοποιηθεί, στο πλαίσιο ενός ειδικά καθορισμένου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης της ΕΕ, ένας τέτοιος μηχανισμός θα μπορούσε να επιτρέπει προσωρινές, αναλογικές και αυστηρά ελεγχόμενες προσαρμογές στις συνήθεις διαδικασίες. Οι ταχύρρυθμες διαδικασίες ασύλου πρέπει επίσης να εξακολουθήσουν να αποτελούν μέρος της εργαλειοθήκης, ιδίως για άτομα που προέρχονται από χώρες με χαμηλά ποσοστά αναγνώρισης διεθνούς προστασίας.

Ωστόσο, αυτό δεν αρκεί.

Η Ευρώπη πρέπει να είναι ειλικρινής σχετικά με τα όρια των ταχέων διαδικασιών ασύλου. Σε σαφώς καθορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις ακραίας και δυσανάλογης πίεσης — είτε στα χερσαία σύνορα είτε ύστερα από μαζικές αφίξεις διά θαλάσσης — τα κράτη-μέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα, στο πλαίσιο ενός ειδικού ευρωπαϊκού καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, να αναστέλλουν προσωρινά την υποβολή αιτήσεων ασύλου από νεοαφιχθέντες, προχωρώντας παράλληλα στην ταχεία επιστροφή όσων δεν δικαιούνται να παραμείνουν, σε πλήρη συμμόρφωση με τις νομικές υποχρεώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό δεν συνιστά απομάκρυνση από τις αξίες της Ευρώπης, αλλά μια αναγκαία προσαρμογή στις νέες πραγματικότητες.

Επιπλέον, οποιαδήποτε τέτοια μέτρα πρέπει να έχουν αυστηρά προσωρινό χαρακτήρα, να είναι αναλογικά και να συνοδεύονται από ισχυρές δικλίδες ασφαλείας. Ο πλήρης σεβασμός του δικαίου της ΕΕ, του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της αρχής της μη επαναπροώθησης παραμένει αδιαπραγμάτευτος. Ταυτόχρονα, η τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων πρέπει να συμβαδίζει με την ικανότητα της ΕΕ να προστατεύει τα σύνορά της και να διατηρεί την εσωτερική της σταθερότητα.

Καθοριστικής σημασίας είναι επίσης το γεγονός ότι αυτή η ισορροπία δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς ουσιαστική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Κανένα κράτος-μέλος που αντιμετωπίζει αυτού του είδους την πίεση δεν θα πρέπει να μένει μόνο του. Η επιχειρησιακή υποστήριξη από τους οργανισμούς της ΕΕ, οι συντονισμένες προσπάθειες επιστροφών, καθώς και η οικονομική και τεχνική βοήθεια πρέπει να ενεργοποιούνται αυτόματα κάθε φορά που τίθεται σε εφαρμογή ένας τέτοιος μηχανισμός.

Χωρίς ένα τέτοιο πλαίσιο, οι κίνδυνοι είναι σαφείς. Οι χώρες πρώτης γραμμής παραμένουν εκτεθειμένες, τα κίνητρα για εχθρικούς δρώντες να εκμεταλλεύονται τη μετανάστευση για γεωπολιτικούς σκοπούς αυξάνονται και οι εσωτερικές διαιρέσεις εντός της Ένωσης βαθαίνουν. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών στην ικανότητα της Ευρώπης να διαχειρίζεται αποτελεσματικά, δίκαια και συλλογικά τα σύνορά της θα συνεχίσει να φθίνει.

Η Ευρώπη πάντοτε προσαρμοζόταν στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Η μετανάστευση δεν αποτελεί εξαίρεση. Και η αναγνώριση ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο δεν είναι κινδυνολογία — είναι ρεαλισμός.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει πλέον να εξοπλιστεί με τα νομικά και επιχειρησιακά εργαλεία που απαιτούνται για να υπερασπιστεί τα εξωτερικά της σύνορα, να αποτρέψει όσους επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την ανοιχτή φύση της και να ανταποκριθεί σε αυτή τη νέα πραγματικότητα με αποφασιστικότητα, νομιμότητα και συλλογική δράση.

Συνέχεια...

Πρετεντέρης: Οδύσσεια

"Ελπίζω ο Πρωθυπουργός να είπε του Νόλαν ότι κι ο διάδοχος του έχει γράψει για την Ιθάκη κι ότι προσφέρεται για sequel" γράφει στα ΝΕΑ ο Γ. Πρετεντέρης:

Συνέχεια...

Γιατί η σύγχρονη αριστερά υποστηρίζει την λαθρομετανάστευση, την woke ατζέντα, τους περιθωριακούς και τους παραβατικούς;

🔴Τέτοιες μέρες, του 1979, έφυγε από την ζωή ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, φιλόσοφος και βασικό μέλος της περιβόητης «Σχολής της Φρανκφούρτης» και δημιουργός του κινήματος της Νέας Αριστεράς, την δεκαετία του ’60. Είναι επιβεβλημένη η σημερινή ανάρτηση, γιατί τα σύγχρονα κόμματα της αριστεράς, εμπνέονται περισσότερο από τις θεωρίες του Μαρκούζε, παρά από τον κλασσικό μαρξισμό και τον λενινισμό.

🔴Ο Μαρκούζε, γεννήθηκε το 1898 στην Γερμανία. Ήταν εβραϊκής καταγωγής, όπως ο Μαρξ, και γιος βιομηχάνου υφαντουργίας, όπως ο Ένγκελς. Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, εγκατέλειψε την Γερμανία και μετά από μια σύντομη περιπλάνηση στην Ευρώπη, μετανάστευσε στις ΗΠΑ, το 1934. Το 1940 πήρε την αμερικανική υπηκοότητα και το 1942, διορίστηκε από την αμερικανική κυβέρνηση στην OSS (Office of Strategic Services), που ήταν η πρόδρομη υπηρεσία της CIA, ως αναλυτής πληροφοριών. Διόλου περίεργο, καθώς ήταν γνωστή η προτίμηση του Ρούζβελτ στους αριστερούς. Στην θέση αυτή παρέμεινε ως το 1950.

🔴Το 1950, επέστρεψε στην ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, στα ξακουστά πανεπιστήμια Κολούμπια, Χάρβαρντ και Σαν Ντιέγκο, ενώ παράλληλα δίδαξε και σε πολλά πανεπιστήμια της Δυτικής Ευρώπης, ως επισκέπτης καθηγητής.

🔴Το 1958, έγραψε το βιβλίο «Σοβιετικός Μαρξισμός: Μια Κριτική Ανάλυση», στο οποίο ασκούσε σφοδρή κριτική στο σοβιετικό καθεστώς, υποστηρίζοντας ότι η ΕΣΣΔ ξέφυγε από τις αρχές του επαναστατικού μαρξισμού και μετατράπηκε σε ένα δογματικό σύστημα, που απέτυχε να φέρει την απελευθέρωση και την αυτοδιαχείριση των εργαζομένων, αντικαθιστώντας τους καπιταλιστές με την πανίσχυρη κρατική γραφειοκρατία και, που καταπίεζε τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες των πολιτών.

🔴Το 1964, έγραψε το βιβλίο «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος», το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία, κι έγινε η «Βίβλος» του κινήματος της Νέας Αριστεράς. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω την θεωρία του Μαρκούζε, με όσα πιο απλά λόγια γίνεται. Ο συγγραφέας, υποστήριξε ότι οι θεωρίες του Μαρξ και του Λένιν, που θεωρούσαν τους εργάτες (στους οποίους ο δεύτερος προσέθετε και τους αγρότες) ως επαναστατικό υποκείμενο (προλεταριάτο), πάνω στο οποίο πρέπει να βασιστεί η επαναστατική αριστερά, είναι πλέον ξεπερασμένες στην σύγχρονη εποχή.

🔴Κι είναι ξεπερασμένες, γιατί -σύμφωνα πάντα με τον Μαρκούζε- το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα, είχε πετύχει να ενσωματώσει στο σύστημα της αφθονίας και της τεχνολογίας τις εργατικές και αγροτικές μάζες, με την ικανοποίηση των υλικών τους αναγκών (ζωή σ’ ένα καλύτερο σπίτι, με τηλεόραση, ψυγείο, πλυντήριο κ.λπ., αυτοκίνητο, διακοπές και άλλα).

🔴Σε ποιους, λοιπόν, έπρεπε να απευθυνθεί η επαναστατική αριστερά, εφόσον οι εργάτες και οι αγρότες αστικοποιήθηκαν; Στις μειονότητες και στους περιθωριακούς, απαντά ο Μαρκούζε! Στους φοιτητές, που έχουν επαναστατική διάθεση και δεν έχουν αλλοτριωθεί από το σύστημα, στους μαύρους στην Αμερική και στους (λαθρο)μετανάστες στην Ευρώπη, στις φεμινίστριες, στους ομοφυλόφιλους, στους οικολόγους, στους ναρκομανείς, στους κακοποιούς και σε κάθε αντικοινωνικό στοιχείο. Αυτοί είναι η νέα «επαναστατική δύναμη»!

🔴Οι ιδέες του Μαρκούζε ενέπνευσαν την φοιτητική εξέγερση στην Γαλλία, τον Μάη του ’68, τους χίπις και το κίνημα -στις ΗΠΑ και σε άλλες δυτικές χώρες- κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, το κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων στην Αμερική, ακόμα και την πρώτη ομάδα των αριστεριστών που μπήκαν στο Πολυτεχνείο το 1973 (οι «350 προβοκάτορες της ΚΥΠ», σύμφωνα με την ΚΝΕ).

🔴Στις μέρες μας, τα περισσότερα κόμματα της αριστεράς, έχουν εμπνευστεί περισσότερο από τον Μαρκούζε, παρά από τον Μαρξ. Γι’ αυτό, βλέπουμε την σύγχρονη αριστερά να στηρίζει την λαθρομετανάστευση (κι ας είναι από ισλαμικές χώρες), την λεγόμενη «woke ατζέντα», τους κάθε λογής περιθωριακούς, τους τρομοκράτες, ακόμα και τα παραβατικά στοιχεία.

🔴Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα τέτοιου κόμματος στην Ελλάδα, ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις «συνιστώσες» του. Σήμερα, που ο Τσίπρας έχει μετατοπιστεί ελαφρώς προς κάπως πιο μετριοπαθείς θέσεις, η Νέα Αριστερά εκπροσωπείται από τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως από το κόμμα του Βαρουφάκη, το ομώνυμο κόμμα (Νέα Αριστερά), τους αριστεριστές (Ρουβίκωνας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.), αλλά και από το ΚΚΕ, επί ηγεσίας Κουτσούμπα.

🔴Τα σχόλια, δικά σας!

Πηγή: Χ - Αμαλία🇬🇷

Συνέχεια...

Φαήλος Κρανιδιώτης: Ο ανορθολογισμός της αριστερίλας

Ο λόγος της είναι εμφυλιοπολεμικός και όχι ο δικός μας αποκαλυπτικός λόγος για την ιστορική αλήθεια και το αληθινό της πρόσωπο στην Ελλάδα και στον κόσμο

Η αριστερά, εκτός από άπατρις, ολοκληρωτική, το alter ego του φασισμού, διχαστική και συμπλεγματική, αφού βασίζεται στον κοινωνικό φθόνο και στο μίσος, είναι πρωτίστως ανορθολογική. Δεν αναφέρομαι μόνο στην ψευδοεπιστημονική θεωρία, που απέτυχε παταγωδώς οικονομικά, κοινωνικά, σπέρνοντας φτώχεια, αδικία και θάνατο, όπου εφαρμόστηκε. Αναφέρομαι στις περισσότερες ιστορικές επιλογές της στα επιμέρους πολιτικά ζητήματα.

Ας δούμε τι κάνει σήμερα. Υποστηρίζει με πάθος τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ, το Ιράν, όλο το μέτωπο του σουνιτικού και σιιτικού τζιχαντισμού, ευρισκόμενη έτσι άλλη μία φορά, όπως το 1918-1922, στο ίδιο μέτωπο με τον γενοκτονικό τουρκισμό, που προσπαθεί να γίνει η ηγέτιδα δύναμη στο σουνιτικό Ισλάμ.

Παράλληλα έχει μετατραπεί στον κύριο φορέα του αντισημιτισμού, παίρνοντας τη σκυτάλη που έπεσε από τα χέρια των ναζιστών εξαδέλφων της στα ερείπια του ηττημένου Βερολίνου το 1945. Ως πριν από λίγα χρόνια, μόνο οι γραφικοί νεοναζί τολμούσαν να ψελλίσουν τις ύβρεις και τις θεωρίες μίσους, που τώρα βρίσκονται στα χείλη της αριστεράς, η οποία οργανώνει και πογκρόμ κατά Εβραίων σε ευρωπαϊκές πόλεις, πρακτική που τελευταίοι την εφάρμοσαν πάλι οι ναζί εξάδελφοί τους στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες.

Οποιοσδήποτε σε κόμματα του Κέντρου και της Δεξιάς τολμούσε να πει αυτά που ξεστομίζει σήμερα η ελληνόφωνη και γενικά η δυτική αριστερίλα θα γινόταν διά βίου απόβλητος. Ας δούμε, λοιπόν, πόση λογική έχουν αυτές οι θέσεις. Μάταια θα αναζητήσει κανείς μισό συμφέρον της χώρας μας που να ταυτίζεται με τα συμφέροντα των φιλότουρκων φονιάδων της Χαμάς και των υποστηρικτών της.

Το Ισραήλ, μετά την εδώ και χρόνια ολομέτωπη επίθεση της Τουρκίας εναντίον του, μετά το πρώτο σοκ, ανέλυσε σωστά τα δεδομένα και στράφηκε προς την Ελλάδα και την Κύπρο, αναζητώντας το αναγκαίο στρατηγικό βάθος και αξιόπιστους συμμάχους, που υποδεικνύονται από τη γεωγραφία και τους κοινούς εχθρούς, το Ισλάμ και ιδίως την Τουρκία, η οποία έφτασε να διατυπώνει απειλές για την ίδια την υπόσταση του εβραϊκού κράτους. Η αντιδυτική και βαθιά αντισημιτική στροφή της Αγκυρας, στη γραμμή της ηγεμονίας του σουνιτικού Ισλάμ, που επιδιώκει ο Ερντογάν, οδήγησε σε τεράστια προβλήματα για τους εξοπλισμούς της γείτονος και αντιθέτως αναβάθμισε τη δική μας θέση.

Εμείς, μέλος του ΝΑΤΟ, μέλος της Ε.Ε., όπως και η Κύπρος, με εγγύτητα με την Τουρκία και το Ισραήλ, σταθερός και αξιόπιστος σύμμαχος, απρόσκοπτα πήραμε τα F-16 Viper, σύντομα αρχίζει η παραλαβή των πρώτων ελληνικών F-35, ενώ η Τουρκία, παρά τις τζάμπα φιλοφρονήσεις Τραμπ, κάνει προπαγάνδα για τα πρωτόλεια ΚΑΑΝ και τα μη επανδρωμένα που κατασκευάζει, όμως αναζητεί απεγνωσμένα και δεν βρίσκει λύση στην ήδη μεγάλη υστέρησή της, έναντι της χώρας μας, σε πρώτης γραμμής μαχητικά αεροπλάνα.

Παράλληλα, με ελληνική συμπαραγωγή, θα υλοποιηθεί ο δικός μας Σιδερένιος Θόλος με ισραηλινή τεχνολογία αιχμής. Ολα αυτά έχουν προκαλέσει ντελίριο στους Τούρκους, οι οποίοι για πρώτη φορά βρίσκονται στη γωνία, βλέπουν την πλάστιγγα να γέρνει μονόπαντα υπέρ της Ελλάδας και τις Ενοπλες Δυνάμεις Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ να συνασκούνται, υλοποιώντας στο πεδίο δεσμεύσεις, οι οποίες σίγουρα πηγαίνουν βαθύτερα από όσα είναι ανακοινώσιμα.

Η πατρίδα μας έχει αποκτήσει έναν πολλαπλασιαστή ισχύος, που είναι η συμμαχία με το Ισραήλ. Η αριστερά λοιπόν μιας δυτικής, νατοϊκής, με στενούς δεσμούς με τις ΗΠΑ χώρας, εν μέσω και δύο πολέμων, έναν του Ισραήλ κατά των τρομοκρατών σε Γάζα και Λίβανο και έναν κοινό με τις ΗΠΑ κατά του θεοκρατικού Ιράν, αποφασίζει να στραφεί άλλη μία φορά κατά των συμφερόντων της χώρας και να απαιτεί να διαρρήξουμε τη συμμαχία μας με ΗΠΑ και Ισραήλ, να μην υλοποιήσουμε τους εξοπλισμούς και να ευθυγραμμιστούμε με τριτοκοσμικούς τζιχαντιστές. Αν αυτό δεν είναι ανορθολογισμός φανατικών, τότε είναι καθαρή προδοσία. Για την ηγεσία τους σίγουρα είναι προδοσία, για τη βάση πιθανότερα ηλιθιότητα αγέλης.

Ακόμη και στα καθημερινά ζητήματα, ποια λογική μπορεί κανείς να βρει με την ταύτιση της αριστεράς με το περιθώριο και εγκληματίες τρομοκράτες; Που, όταν δεν έχουν εξιχνιαστεί τα εγκλήματα, είναι «προβοκάτορες» και, όταν εξιχνιάζονται, είναι πάντα συντρόφια της και παθαίνει κιρσούς από τις πορείες αλληλεγγύης. Ποιος λογικός άνθρωπος είναι κατά των καμερών ασφαλείας, κατά της αστυνόμευσης των πανεπιστημίων και υπέρ της ασυδοσίας και των βανδαλισμών; Αυτός ο ανορθολογισμός, μαζί με το μίσος που κινεί κάθε πράξη της, είναι που καθιστά την αριστερά ακατάλληλο συνομιλητή, ανίκανο εταίρο σε οποιαδήποτε συναίνεση και, δυστυχώς, «τυφεκιοφόρο του εχθρού».

Ο δικός της λόγος είναι βαθιά εμφυλιοπολεμικός, διότι ακόμη δεν μπορεί να χωνέψει την ήττα της και όχι ο δικός μας αποκαλυπτικός λόγος για την ιστορική αλήθεια και το αληθινό της πρόσωπο στην Ελλάδα και στον κόσμο. Οταν ονειρεύονται το 2026 Πηγάδες και Δεκεμβριανά, όταν οραματίζονται σταλινικό καθεστώς και εκκαθαρίσεις για τη χώρα και βρίζουν όλους τους αντιπάλους τους ως «φασίστες», αυτοί, οι θαυμαστές του Βασιλι Μπλοχίν, του Λιόλιου και του Μακαρώνα, πώς να τους αποκαλέσουμε και πώς να τους μεταχειριστούμε;

Οταν καταδικάζεις το Αουσβιτς, αλλά δικαιολογείς το Κατύν, τον Φενεό και οργανώνεις αντισημιτικές διαδηλώσεις και περιπολίες-πογκρόμ κατά Ισραηλινών τουριστών, υπονομεύοντας τις διεθνείς σχέσεις της χώρας με τον φιλότουρκο αντισημιτισμό σου, τότε θα σε αντιμετωπίσουμε όπως σου αξίζει, ως κόκκινο φασίστα και ρατσιστή, ως προδότη των εθνικών συμφερόντων. Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν μας ενδιαφέρει να ψυχαναλύσουμε όλους τους βαρεμένους που κυκλοφορούν, αλλά να υπερασπιστούμε το Εθνος και τα συμφέροντά του…

Φαήλος Κρανιδιώτης

https://www.dimokratia.gr/apopseis/726686/o-anorthologismos-tis-aristerilas/

Συνέχεια...

Η υστερία κατά Μητσοτάκη αμείωτη! Η Αντιπολίτευση ακάθεκτη, απολαυστική…

Άρης Πορτοσάλτε

Οχρόνος των εκλογών έχει περάσει από «σαράντα» κύματα. Ακόμη και κάθε λεπτό να επαναλάμβανε ότι δεν θα γίνουν τότε που επιθυμούν οι υπουργοί, οι βουλευτές, ο κομματικός μηχανισμός κι όσοι καλότροπα του λένε τη γνώμη τους, δεν πρόκειται να πείσει ένα «οικοσύστημα» και μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί στην «ανάγκη» ενός πρωθυπουργού να αιφνιδιάζει για να κερδίσει! Στην περίπτωση του Μητσοτάκη και στην κατάληξη της δεύτερης κυβερνητικής θητείας το πράγμα τίθεται λίγο διαφορετικά. Με την υστερία, διαφόρων κύκλων εναντίον του να μην λέει να κοπάσει και με την κοινωνία, κατά τις δημοσκοπήσεις, στο 60% εναντίον του, το κυβερνητικό έργο πρέπει σχολαστικά να ολοκληρωθεί και με βάση αυτό να αποφασίσει το 40% της κοινωνίας τι θέλει μελλοντικά…

Ο Κ. Μητσοτάκης λογικά δεν πρέπει να λειτουργεί υπό την πίεση του χρόνου. Φαντάζομαι ότι θα έχει κληρονομήσει και θα έχει εκγυμνάσει τον εαυτό του, με βάση τις αντοχές του αείμνηστου πατέρα του όχι μόνο σωματικά, αλλά εγκεφαλικά και ψυχικά! Αμίμητη η ψυχραιμία και το «κρύο» αίμα του πατρός Κωνσταντίνου. Μαθητής του, ο Πρωθυπουργός που κρατά «απόσταση» στη δημόσια εικόνα, κάτι για το οποίο κατακρίνεται επαρκώς!

Αντιθέτως, κυριαρχεί ακόμη και σήμερα κατακαλόκαιρο, η αμηχανία της Αντιπολίτευσης ως προς τη διαχείριση του χρόνου και του πολιτικού εαυτού της. Πριν από λίγους μήνες ζητούσε (Ανδρουλάκης) επιμόνως την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Και έπαιρνε τα σχόλια κυβερνητικών, ότι κάνει σαν… πρόβατο που επιθυμεί την πρόωρη -προ του Πάσχα- σφαγή του. Κι αφού η εαρινή επίθεση είχε τη γνωστή κατάληξη (στον κουβά) κόπηκε η επιθυμία.

Είναι εντυπωσιακό να έχει λόγους, να μην βιάζεται για εκλογές ο Μητσοτάκης, αντιμέτωπος με την αμείωτη υστερία κύκλων επιχειρηματιών και αφεντικών του Τύπου, που επιμένει ότι έτσι θα «χαντακώσει» την πολιτική του καριέρα και να έχει λόγους να επείγεται η Αντιπολίτευση. Φαίνεται παράδοξο με βάση τα δεδομένα όλων των μηνιαίων δημοσκοπήσεων, πλην Αυγούστου των διακοπών.

Στον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης του ο Πρωθυπουργός δεν καθορίζει μόνο την πολιτική ατζέντα. Αν και σε αυτό έχει μόνο έναν ανταγωνιστή! Είναι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. (Θέμα για άλλο σχόλιο). Στην «υποστήριξη» της οποίας ελπίζει η Αντιπολίτευση. 

Ρυθμίζει και τον Χρόνο, τη «διαστολή» και τη «συστολή» του σχετικά με την ημερομηνία των προσεχών εκλογών.

Μια κάποια «ναυτία» στην Αντιπολίτευση δεν μπορεί να μην επιφέρει η τακτική Μητσοτάκη. Τουλάχιστον στο ιδεολογικό πεδίο. Η ακατανόητη από κάθε πλευρά άρνηση του Ν. Ανδρουλάκη για τη Συνταγματική Αναθεώρηση του Άρθρου 16, σε συνδυασμό με την «παλαβή» άρνηση αναγνώρισης των μη Κρατικών Ανώτατων ΑΕΙ, ανέδειξε την υστέρηση του ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση ακόμη και με την «παλαβή» Αριστερά, που ανέλαβε να διορθώσει πλέον ο Α. Τσίπρας.

Κι αυτός ζαλισμένος, επιχειρεί «αναδόμηση» στην εικόνα του, αποδεχόμενος την πραγματικότητα της έμπνευσης Πιερρακάκη και ταυτοχρόνως δια στόματος Κουφονικολάκου θέλει να… συλλάβει τον Νετανιάχου μήπως και μείνουν… ελεύθεροι οι Αριστεροί και αναζητήσουν καταφύγιο (λέμε), στον εξαϋλωμένο ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο για τη Μαρία του Αυγερινού, προτίμησε να καταλήξει κομματάρχης μειωμένης πολιτικής απήχησης, ακριβώς λόγω της ανεπάρκειας στην πολιτική της έκφραση. Θα έμενε αναμφίβολα στο απυρόβλητο εάν διατηρούσε τον τίτλο της «μητέρας» των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών. Η εμμονή στην πολιτική φιλοδοξία, της στέρησε την «αγνότητα». Υποδεικνύεται πλέον από την κοινωνία που πρόσκαιρα την ακολούθησε ότι εργαλειοποίησε την τραγωδία… 

Συνεπώς, στο τελευταίο θέρος της δεύτερης διακυβέρνησης του, ο Κ. Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος. Μακράν (δημοσκοπικά) καταλληλότερος για πρωθυπουργός. Υποχρεώνει τους αντιπάλους του να ετεροπροσδιορίζονται. Προκαλεί ενόχληση, σφοδρή αντιπάθεια, που δεν αποκλείεται να οδηγεί και σε μίσος! Ίσως για αυτό δεν έχουν καθαρό μυαλό όσοι τον πολεμούν…

Εκείνος ζητά συναίνεση, τουλάχιστον για τα κεντρικά θέματα, στην Αναθεώρηση του Συντάγματος. 

Ματαιοπονεί και προφανώς το γνωρίζει. 

Η Αντιπολίτευση θα μπορούσε να του θέσει δυσκολότερα ζητήματα και να τον πιέσει στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του πολιτικού συστήματος. Δεν δύναται να το κάνει, είναι κατώτερη των περιστάσεων.

Πιστεύει όμως, ότι ακάθεκτα καλπάζει!

Για αυτό είναι μια Αντιπολίτευση απολαυστική…

liberal.gr

Συνέχεια...

Πρετεντέρης: Πρόωρες

"Τώρα που φαίνεται ότι έληξαν οι θερινές πρόωρες εκλογές μπορούμε να μάθουμε ποιος τις κέρδισε πριν πιάσουμε τις φθινοπωρινές πρόωρες εκλογές; Διότι διακρίνω μια διχογνωμία" γρ'αφει στα ΝΕΑ ο Γ. Πρετεντέρης:

Συνέχεια...

Ετερόκλητες συμπλεύσεις με στόχο την επόμενη μέρα

Σάκης Μουμτζής

Με μεγάλη ευκολία και χαρά οι «πατριώτες» υιοθέτησαν τη συνωμοσιολογική εκδοχή της Αριστεράς πως τα γεγονότα της Θέουτα ήταν αποτέλεσμα μιας ισραηλινοαμερικανικής παρέμβασης για να τιμωρηθεί ο Ισπανός πρωθυπουργός λόγω της στάσης του στο Μεσανατολικό. Έγιναν αυτοί οι υπερ-πατριώτες ξαφνικά σοσιαλιστές; Ασπάστηκαν το πρόταγμα των ανοικτών συνόρων; Μήπως εγκρίνουν τις θέσεις του Σάντσεθ για το Ιράν και το Ισραήλ; Πώς όμως γίνεται να κλείνουν τα «πατριωτικά» μάτια τους στην προνομιακή σχέση της σοσιαλιστικής Ισπανίας με την Τουρκία; Όλοι αυτοί είναι φανατικοί τουρκοφάγοι και κατηγορούν τον Μητσοτάκη για ενδοτισμό.

Οι αριστεροί είναι λογικό να υποστηρίζουν τον Σάντσεθ. Δε γουστάρουν τα σύνορα, είναι υπέρ της παγκόσμιας αγάπης και αλληλεγγύης των λαών και όλα τα σχετικά που λένε εδώ και δεκαετίες. Οι δεξιοί όμως;

«Κούλης» είναι η αιτία. Για διάφορους λόγους τον μισούν και όποια θέση παίρνει σε οποιοδήποτε ζήτημα, αυτοί παίρνουν την αντίθετη, με αντανακλαστικά παβλοφικά. Τινές εξ αυτών ετοιμάζονται - όπως πληροφορούμαι - και για τα ψηφοδέλτια του νέου «πατριωτικού» κόμματος, αλλά νομίζω πως θα περιμένουν πολύ. Με τις εκλογές κατά την άνοιξη, να δούμε ποιος θα αντέξει μέχρι τότε.

Στην προσπάθειά τους να αποδομήσουν τον Έβρο 2020 αναπαράγουν το επιχείρημα πως ο Σάντσεθ «έλυσε» το πρόβλημα μέσα σε 24 ώρες με την αποχώρηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Μαροκινών εισβολέων. Έτσι υπονοούν πως η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις καθημερινές ροές που είναι και πολύ πιο μικρές. Η σύγκριση είναι εντελώς άστοχη. Δε συγκρίνουμε ροές με μια εισβολή. Η σύγκριση θα γίνει με τον Έβρο 2020 όταν και ουδείς εισβολέας πέρασε σε ελληνικό έδαφος.

Αυτά τα φαινόμενα σύμπλευσης των δύο ετερόκλητων χώρων θα αυξάνονται όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές. Τα ίδια οικονομικά κέντρα στηρίζουν αμφότερες τις πλευρές και να μην εκπλαγούμε αν δούμε θύματα της σκευωρίας Νοβάρτις είτε να αρνούνται την ύπαρξή της είτε να υιοθετούν τις κατηγορίες των σκευωρών κατά συγκατηγορουμένων τους, καθώς αυτό επιτάσσουν οι νέες παρέες τους. Συναγελάζονται ανερυθρίαστα με αυτούς που ήθελαν να τους βάλουν φυλακή. Ίσως φτάσουν στο σημείο να εκθειάζουν ακόμη και τον Τσίπρα.

Ήδη, στο στόχαστρο της «πατριωτικής» Δεξιάς και της Αριστεράς μπαίνει και το ΠΑΣΟΚ, στον βαθμό που το κόμμα του Τσίπρα φαίνεται πως έχει μπλοκαριστεί κάπου μεταξύ 13-15%. Αυτό το ενδεχόμενο τους χαλά τα μετεκλογικά σχέδια, κυρίως για το πρόσωπο του πρωθυπουργού που προωθούν, καθώς το ΠΑΣΟΚ δε θα συναινέσει ποτέ σε αυτή τη λύση. Ονόματα δε λέμε.

Τελικά οι «πατριώτες» μας είναι και με το Ιράν και με τον Σάντσεθ - καλά με τον Πούτιν, δεν το συζητώ - αλλά εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Τρικυμία στο κρανίο που οφείλεται στο γνωστό αντιμητσοτακικό απωθημένο τους.

ΥΓ. Προς τους παραδοσιακούς Νεοδημοκράτες: Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι σήμερα ο στρατηγικός σας αντίπαλος. Αυτός είναι ο δεξιός και αριστερός λαϊκισμός και τα κόμματα που τον εκπροσωπούν.

liberal.gr

Συνέχεια...

Οι Μελανοχίτωνες και οι Ναζί της μοντέρνας εποχής, του Ιντερνέτ

Γιάννης Σιδέρης

Στις ημέρες μας οι νέοι «Μελανοχίτωνες», τα νέα γερμανικά Τάγματα Εφόδου (SA, πρόγονοι των SS) φορούν τη λεοντή της προοδευτικότητας και του αντιεξουσιασμού. Σε πρώτη φάση, στο όνομα του παλαιστινιακού αγώνα, εντοπίζουν ανύποπτους Εβραίους πολίτες και τους χαρτογραφούν. 

Στην συνέχεια θα έρθουν κι άλλα, όπως εδώ με τους δικούς μας «προοδευτικούς» αντιεξουσιαστές και αριστερούς, και κατεξοχήν άσχετους, που υιοθέτησαν τη λογική της «συλλογικής ευθύνης» και έψαχναν Εβραίους σε καταστήματα, ξενοδοχεία, καφέ, τουριστικά καταλύματα, συγχέοντας τους απλούς πολίτες με την κυβέρνηση του Ισραήλ και τον IDF.

Λέμε γι’ αυτούς που έγραφαν αντιεβραϊκά συνθήματα και στοχοποιούσαν επιχειρήσεις οι οποίες ανήκαν σε κύκλους ισραηλινών συμφερόντων. Που έγραψαν υποτίθεται αντισιωνιστικές προκηρύξεις, και οι οποίες εν τω λόγω ήταν αντισημιτικές. Που δεν επέτρεπαν στα λιμάνια σε ισραηλινούς πολίτες αλλά και σε πολίτες εβραϊκής καταγωγής να αποβιβαστούν. 

Και όταν ο γράφων διετύπωσε την άποψη ότι θα έπρεπε να διωχθούν με τον αντιρατσιστικό νόμο (το οποίο είχε δεχθεί με χειροκρότημα η Αριστερά), από κάποιους γραφιάδες θεωρήθηκε υπερβολικός.  

Μα όπως λένε και οι ίδιοι οι «κυνηγοί εβραϊκών κεφαλών», το κεφάλι του ρατσισμού το λιώνεις εν τη γενέσει του. Στο μυαλό τους έχουν βέβαια τους δεδηλωμένους ακροδεξιούς και φασίστες, χωρίς να αντιληφθούν ότι στην επικράτεια του ρατσιστικού αντισημιτισμού, εν αθωώτητι έχουν προσχωρήσει και οι ίδιοι.

Και να σκεφθεί κανείς ότι στην ιστορία του ελληνικού αριστερού και αναρχικού χώρου δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν στοχοποίηση Εβραίων πολιτών. Στους δύσκολους της γερμανικής κατοχής η Αριστερά προστάτεψε Εβραίους, το ΕΑΜ φυγάδεψε κάποιους, ενώ άλλοι εντάχθηκαν στις τάξεις του.  

Γιατί η αναφορά όλων αυτών; Γιατί στην Ιταλία  είχαμε το  πρώτο διαδικτυακό «Κυνήγι Εβραίων» ( γερμανιστί από τους εμπνευστές του «Judenjard»). Μια διαδικτυακή φόρμα Google, κατήγγειλε την «εβραϊκή νεοαποικιοποίηση» της Ιταλίας (κάτι ντόπιο μας θυμίζει αυτό),  ενώ ζητούσε από τους πολίτες να αναφέρουν που είχαν εντοπιστεί Ισραηλινοί ή Εβραίοι επισκέπτες, καθώς και αν οι τοπικές ομάδες ακτιβιστών «διαχειρίζονταν ήδη το φαινόμενο».

Το ερωτηματολόγιο  υποστήριζε ότι σκοπός ήταν η χαρτογράφηση και ο συντονισμός μελλοντικών ενεργειών - χωρίς  να προσδιορίζει «ποιες» θα ήταν αυτές. Τα στοιχεία που θα συλλέγονταν θα παραλαμβάνονταν από το «Global Sumud Movement» και θα παρέμεναν προστατευμένα και εμπιστευτικά (εφημερίδα La Repubblica). 

Το «Global Sumud Movement» (μεταξύ των δράσεών του είναι και η αποστολή στολίσκων στη Γάζα) αρνήθηκε κάθε εμπλοκή. Και η φόρμα κατέβηκε μετά από έντονες αντιδράσεις, μεταξύ των οποίων και του στρατηγού Πασκουάλε  Αντζελοσάντο, εθνικού συντονιστή της Ιταλίας για την καταπολέμηση του Αντισημιτισμού.  

Ωστόσο, οι νέοι «αντιαποικιστές», όπως και την Ελλάδα, συνεχίζουν την κληρονομημένη φρίκη. Ναι, πιστεύουμε ότι δεν το κατανοούν. Θεωρούν ότι εκφράζουν αγαθές προθέσεις και ότι με αυτό τον τρόπο συμπαρίστανται στους Παλαιστίνιους. 

Όμως μια αόρατη διαχρονική γραμμή τους συνδέει με τους γερμανικούς νόμους  της Νυρεμβέργης, που καθόρισαν ποιος θεωρείται Εβραίος. 

Τα στοιχεία «ταυτοποίησης» οι Ναζί τα βρήκαν από εκκλησιαστικά και ληξιαρχικά αρχεία, από τις απογραφές πληθυσμού (στην απογραφή του 1939 το ναζιστικό καθεστώς πρόσθεσε ειδικές κάρτες καταγραφής καταγωγής (οι πολίτες υποχρεούταν να δηλώσουν κόμη και την καταγωγή  των παππούδων τους). 

Επίσης, από αρχεία Κοινοτήτων και της Αστυνομίας, από την υποβοηθητική τεχνολογία της IBM (χρησιμοποίηση καρτών για γρήγορη ταξινόμηση), όπως και από την υποχρεωτική σήμανση στις ταυτότητες. Και το αποκρουστικό 1941 υποχρεώθηκαν να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαυίδ σε δημόσιους χώρους. Ετούτοι τα ψάχνουν μέσω ιντερνέτ.

Αντίστοιχα στην Ιταλία, αν και στην αρχή ο Μουσολίνι είχε δεχθεί Εβραίους στο κόμμα του (η ερωμένη του, σύμβουλος και βιογράφος του  Μαργκερίτα Σαρφάτι ήταν Εβραία), προσέγγισε και επηρεάστηκε ιδεολογικά από τον Χίτλερ. Το 1938 θέσπισε τους «Φυλετικούς νόμους» με τους οποίους οι Εβραίοι απολύθηκαν από δημόσιες υπηρεσίες, στρατό, πανεπιστήμια και σχολεία. 

Απαγορεύτηκαν παράλληλα οι μικτοί γάμοι μεταξύ Ιταλών (και αυτοί…  Άρειοι!) και Εβραίων. Δημεύτηκαν περιουσίες και επιχειρήσεις, ενώ περιορίστηκε η οικονομική τους δραστηριότητα. 

Τουλάχιστον ο Μουσολίνι δεν απέλασε Εβραίους σε στρατόπεδα εξόντωσης. Αυτό άλλαξε όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε με τους συμμάχους και ο Μουσολίνι ανατράπηκε. Ο γερμανικός στρατός που τον αποκατέστησε, κατέλαβε τη βόρεια και κεντρική Ιταλία και οι Ναζί άρχισαν να στέλνουν Εβραίους στο Άουσβιτς. 

Δεν το κατανοούν, αλλά όλων αυτών απόγονοι  γίνονται όσοι τη διαφωνία τους με την πρακτική της κυβέρνησης του Ισραήλ, την μετασχηματίζουν  σε  κυνηγητό κάθε πολίτη που κατέχει ισραηλινή υπηκοότητα ή εβραϊκή θρησκεία. Γίνονται οι Μελανοχίτωνες και τα Τάγματα Εφόδου της νέας ιντερνετικής εποχής. 

liberal.gr

Συνέχεια...

Πορτοσάλτε: Ο Μητσοτάκης φταίει…

Και αίφνης χάθηκαν οι αμύντορες των Θεσμών! Στη διάρκεια του χειμώνα, διαπίστωναν την κατρακύλα της Ελλάδας με Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Δεν ξεχνιούνται οι προειδοποιήσεις τους για την απώλεια κυβερνησιμότητας. Όμως, εν μέσω θέρους και επελαύνοντος καύσωνα, ανθρώπινο είναι να αδρανοποιούνται οι αντιστάσεις. Συμπίπτει σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς συζητείται η Αναθεώρηση προτεινόμενων από την κυβέρνηση άρθρων του Συντάγματος ξεμείναμε από τους προστάτες των θεσμών. Δράμα! 

Και συνδυαστικά με την πλήρη ανικανότητα και ατολμία της ΠΑΣΟΚικής Αντιπολίτευσης, αφέθηκε μόνος ο Κ. Μητσοτάκης να κάνει παιχνίδι! Η Κυβέρνηση χωρίς αντίλογο και καθόλου πίεση από τους αντιπάλους, κερδίζει κατά κράτος και στην Αναθεώρηση του Συντάγματος! Απλώς, κάνοντας περίπατο, σαν σε καλοκαιρινό φιλικό ματς προετοιμασίας. Και τους τρελαίνει… Φταίει;

«Βεβαίως», αποφαίνονται οι ισαποστάκηδες! Και με το γνωστό… συνοδευτικό της ανάλυσης τους «διότι του οποίου», προσθέτουν ότι δεν αρμόζει σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία να κυριαρχεί μία άποψη. Μοιράζουν ευθύνη και στον Πρωθυπουργό! Η λογική ότι, τουλάχιστον, τα κόμματα της αστικής αντίληψης ή εν πάσει περιπτώσει όσα κυβέρνησαν και επιδιώκουν μελλοντικά, ο Ν. Ανδρουλάκης κι ο Α. Τσίπρας ως ηγέτες πρέπον θα ήταν να συμφωνήσουν στις αναγκαίες Συνταγματικές αλλαγές αναφορικά με χρονίζοντα ζητήματα όπως της ιδιωτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης, του δασικού περιβάλλοντος, της μονιμότητας στο Δημόσιο, της Τεχνητής Νοημοσύνης κι όπου αλλού μπορεί να υπάρξει κάποια συνεννόηση. 

Τα παραπάνω πιθανόν να ήταν εφικτά με κάποια άλλη Αντιπολίτευση, δυστυχώς, δεν υπάρχει. Ο Ανδρουλάκης με την ΠΑΣΟΚική δημογεροντία κι ο επερχόμενος Τσίπρας με την ΕΛΑΣίτικη νεοπαρέα δεν έχουν κότσια για κάτι παραπάνω! Η θέση του Ν. Ανδρουλάκη ότι δεν θα ψηφίσει ούτε τις δικές του προτάσεις, διότι δεν εμπιστεύεται τον Μητσοτάκη, δηλωτική φαιδρότητας! Τι να συζητήσεις;…

Να του φορτώνουν όμως του Μητσοτάκη και τις αδυναμίες της Αντιπολίτευσης είναι ένα ακόμη αστείο. Άσε, που καρφώνονται μόνοι τους οι λάτρεις του Ερντογάν! Εκείνος έχει αναλάβει να οργανώσει την Αντιπολίτευση και να την παρουσιάσει στους Τούρκους… 

Επειδή, χύθηκαν τόνοι δακρύων τον περασμένο χειμώνα για τους Θεσμούς και τη διολίσθηση της Ελλάδας με ευθύνη του «συμμορίτη», «αρχηγού εγκληματικής οργάνωσης» Μητσοτάκη (ακούστηκαν κι αυτά στο Κοινοβούλιο), η υποτιθέμενη έλλογη Αντιπολίτευση θα περίμενε κανείς ότι θα περνούσε σε αντεπίθεση. Και ποιο άλλο προνομιακό πεδίο σκληρής κριτικής, από το ίδιο το πεδίο του «πολιτικού συστήματος» και της ανάγκης για αναμόρφωση του; 

Προσεκτική παρακολούθηση του περιεχομένου που εκφράζει μια πολιτισμένη μειοψηφία της κοινωνίας, (πρόσωπα τα οποία διετέλεσαν σε θέσεις ευθύνης στους πυλώνες εξουσίας του πολιτεύματος μας), δίνει το στίγμα δυνητικής κριτικής στον Πρωθυπουργό. Και επιπλέον θα πρόσθετε στην Αντιπολίτευση το ζητούμενο της εναλλακτικής πρότασης! 

Πού να βρουν το κουράγιο ο Νίκος Ανδρουλάκης κι ο Αλέξης Τσίπρας να στριμώξουν τον Μητσοτάκη, με προτάσεις τύπου:

• Μείωση αριθμού βουλευτών σε 200.
• Ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού.
• Αναβάθμιση του βουλευτή ώστε η Νομοθετική εξουσία να ελέγχει ουσιαστικά την Εκτελεστική, δηλαδή την Κυβέρνηση.
• Μονοεδρικές περιφέρειες ώστε να περιοριστεί το ρουσφέτι, λόγω έλλειψης ανταγωνισμού των υποψηφίων του ιδίου κόμματος.

Και πολλές ακόμη προτάσεις, λειτουργικές προς την επιδιωκόμενη κατεύθυνση των αλλαγών που χρειάζεται το πολιτικό σύστημα.

Συμφωνούν όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα πρέπει να οργανωθεί σε νέες βάσεις; Δεν νομίζω. Θα υποστήριζα ότι τα… δάκρυα είναι κροκοδείλια και άρα υποκριτικά. Κυλούν μόνο για να δηλώσουν την αρνητική διάθεση εναντίον του Μητσοτάκη. Δεν εδράζονται σε ειλικρινή διάθεση για το πολιτικό σύστημα. Η αγωνία για τους «Θεσμούς» κρίνεται προσχηματική. Το ζητούμενο είναι να πέσει ο Μητσοτάκης. Επειδή όμως η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, στην περίπτωση Ανδρουλάκης, είναι παντελώς αδύναμη, η επίκληση των… αποδυναμωμένων «Θεσμών» είναι ένα κατά κάποιο τρόπο προκάλυμμα…

Η σταθερά παραμένει: Και περνάει από το «εγώ» όλων όσοι ενεργούν με πολιτικές φιλοδοξίες. Πεντάρα δεν δίνουν για την ουσία του συστήματος, αφού έχουν την «πίστη» και την βεβαιότητα ότι οι ίδιοι αποτελούν την εγγύηση της νομιμότητας και της τήρησης των κανόνων. Επειδή είναι… «καλοί άνθρωποι»!

Αυτό ακριβώς έλεγαν κι οι ΣΥΡΙΖΑίοι τον Ιανουάριο του 2015!

Και η εύπιστη κοινωνία ψήφιζε την περιπέτεια με τους… «καλούς ανθρώπους»…

Άρης Πορτοσάλτε

liberal.gr

Συνέχεια...

«Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες»: Στέλεχος του κόμματος καταγγέλλει Καρυστιανού, Γρατσία για παρασκηνιακές εντολές και σκοτεινά πρόσωπα

Συνεχίζονται οι αναταράξεις μετά τη διαγραφή του Θανάση Αυγερινού από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία, με στελέχη του κόμματος να καταγγέλλουν τόσο τη Μαρία Καρυστιανού όσο και τη Μαρία Γρατσία για τη στάση τους μετά την ίδρυση του κινήματος.

Τελευταία χρονικά η ανάρτηση του επικοινωνιολόγου Ηλία Μιχάλα, ο οποίος ήταν ένας εκ των 7 που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη στις 26 Μαΐου μαζί με τον δημοσιογράφο ο οποίος αφού διεγράφη απάντησε με τη φράση «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» στη Μαρία Καρυστιανού για την απόφασή της να τον θέσει εκτός κόμματος.

Γράφοντας «ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες», ο κ. Μιχάλας αναφέρεται στον ρόλο της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία και στο πολιτικό παρελθόν της στο οποίο «αντίβαρο» όπως γράφει ήταν ο Θανάσης Αυγερινός.

«Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ. Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές» γράφει ο κ. Μιχάλας καταγγέλλοντας την ηγεσία της Ελπίδας για τη Δημοκρατία ότι «και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon» και ότι «έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες».

«Ανεξήγητα? Όχι για μένα. Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας» προσθέτει ο ίδιος αφήνοντας υπονοούμενα για τη στάση της ηγεσίας της Ελπίδας για τη Δημοκρατία.

Όλη η ανάρτηση του Ηλία Μιχάλα

Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες…

Η ιδρυτική διακήρυξη της “ελπίδας για την δημοκρατία” κατατέθηκε στις 26 Μαΐου.

Ανάμεσα στα πέντε πρώτα ονόματα της πρώτης σελίδας που την υπέγραψαν “τιμής ένεκεν”, εκτός από την Μαρία Καρυστιανού και την Μαρία Γρατσία, ήμουν εγώ και ο Θανάσης Αυγερινός, όντας εκείνη την εποχή πολύ στενοί συνεργάτες των δύο Κυριών.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όχι γιατί δεν θέλω, αλλά επειδή είναι ατελείωτες..

Ο Θανάσης κι εγω, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με αυτήν την “συντροφιά”.

Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, αφού υπήρξαμε συμμέτοχοι σε κάτι που πιστέψαμε πολύ δυνατά.

Παράλληλα με το χτίσιμο της Ελπίδας όμως, χτίζονταν και ανθρώπινες σχέσεις.

Τον Θανάση δεν τον ήξερα.

Εκεί γνωριστήκαμε.

Εκεί άλλωστε γνώρισα και τον Γιάννη τον Φρονιμάκη, τον Βασίλη τον Κοκοτσάκη, τον Στράτο, τον Νίκο, τον Στέλιο, τον έτερο Θανάση τον στρατηγό, τον υπέροχο μελισσοκόμο Κώστα και πολλούς ακόμα που είχαν μια πραγματική και άδολη αγάπη για αυτό που χτιζόταν μέρα με την ημέρα και ένιωθαν “κομμάτι” του.

Κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού.

Άλλωστε όλοι για εκείνη πήγαμε. Εκείνη μας ενέπνευσε, εκείνη ήταν το πρόσωπο που υποδείκνυε ο λαός, εκείνη ήταν η γυναίκα σύμβολο -στα μάτια μας- που θα μπορούσε να ενώσει και να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό καθεστώς.

Από την πρώτη στιγμή και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν φανερό ότι πέρα από την μια Μαρία, στην κορυφή της ηγετικής ομάδας ήταν και η δικηγόρος της στην υπόθεση των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία.

Δεκτόν αν και όχι “αυτονόητο”...

Σε αντίθεση με την ΜΚ που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η ΜΓ ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της “ΝΙΚΗΣ”.

Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση, ήταν πως η δεδομένη παρουσία της ΜΓ θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή.

Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός.

Η προηγούμενη δημόσια παρουσία του δεν μπορούσε να κρυφτεί.

Ο Θανάσης δεν μας συστήθηκε τον Μάιο. Όλοι τον ξέραμε.

Ξέραμε τι λέει και σε ποιά πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει.

Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας.

Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί.

Οι προοπτικές καλύτερες από ποτέ.

Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός.

Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ.

Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές.

Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon.

Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες.

Ανεξήγητα?

Όχι για μένα.

Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας..

Τα καλύτερα έρχονται..

(αυτό το βανάκι θα χωρέσει πολύ ΕΛΛΑΔΑ μέσα)..

Συνέχεια...

Γεωργιάδης: «Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ επιβεβαιώνει τι συνέβη στο Δαφνί» – Γιαννάκος: Την ώρα της φωτιάς τον προπηλάκισαν 20 εργαζόμενοι και ΜΗ-Κάθονταν στη γωνία και κοίταγαν αντί να βοηθήσουν τους εργαζόμενους στην εκκένωση

Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης δημοσίευσε ολόκληρη την τοποθέτηση του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκου, υποστηρίζοντας ότι επιβεβαιώνει όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης εκκένωσης του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (ΨΝΑ) στο Δαφνί, όταν η μεγάλη πυρκαγιά στο Χαϊδάρι απείλησε την περιοχή.

«Ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ κ. Γιαννάκος ήταν ο ίδιος παρών στα ντροπιαστικά γεγονότα του λεκτικού μου προπηλακισμού εν ώρα υπηρεσίας και εκκένωσης του ΨΝΑ στο Δαφνί», αναφέρει χαρακτηριστικά ο υπουργός στην ανάρτησή του, παραθέτοντας στη συνέχεια ολόκληρο το κείμενο του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ.

Στην τοποθέτησή του, ο Μιχάλης Γιαννάκος αναφέρει ότι ενημερώθηκε για την εντολή εκκένωσης του ΨΝΑ από την Πυροσβεστική και μετέβη στο νοσοκομείο προκειμένου, όπως σημειώνει, να στηρίξει τους εργαζόμενους και να συμβάλει στην αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης.

Όπως υποστηρίζει, σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης δεν χωρούν «άσκεφτες συνδικαλιστικές σκοπιμότητες και αντιπαραθέσεις», καθώς προτεραιότητα αποτελεί η προστασία της ανθρώπινης ζωής και η ασφαλής μεταφορά των ασθενών.

Σύμφωνα με την περιγραφή του, στο ΨΝΑ βρίσκονταν η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, στελέχη της Πυροσβεστικής, της Πολιτικής Προστασίας, της 2ης Υγειονομικής Περιφέρειας και η διοίκηση του νοσοκομείου, ενώ είχαν ήδη κινητοποιηθεί ασθενοφόρα και λεωφορεία για την πιθανή εκκένωση των νοσηλευομένων.

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ υποστηρίζει ακόμη ότι περίπου 20 άτομα προχώρησαν σε λεκτικό προπηλακισμό του υπουργού Υγείας, ζητώντας του να αποχωρήσει από το νοσοκομείο, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη ο σχεδιασμός για την απομάκρυνση των ασθενών. Κατά τον ίδιο, σε εκείνη τη χρονική στιγμή όλοι θα έπρεπε να συμβάλουν στην επιχείρηση και όχι να δημιουργούνται εντάσεις.

Παράλληλα, σημειώνει ότι το Δρομοκαΐτειο, όπου είναι πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων, ανέλαβε την εφημερία που μεταφέρθηκε από το ΨΝΑ, παρά τις ελλείψεις που –όπως αναφέρει– αντιμετωπίζει το νοσοκομείο, τονίζοντας ότι σε τέτοιες περιστάσεις προέχει η ασφάλεια των ασθενών.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στις πειθαρχικές διώξεις, επισημαίνοντας ότι, παρά τη διαφωνία του με τις αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν στο Δαφνί, θεωρεί πως θα πρέπει να σταματήσουν οι πειθαρχικές διαδικασίες που έχουν κινηθεί από το υπουργείο Υγείας.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, δημοσιεύοντας την τοποθέτηση του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ, υποστηρίζει ότι αυτή επιβεβαιώνει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης εκκένωσης του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής στο Δαφνί.

Διαβάστε όλη τη δήλωση του Γιαννάκου:

«ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ Η ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΨΝΑ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΑΣΚΕΦΤΕΣ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ
ΠΑΡΑ ΤΑΥΤΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΥΓΕΙΑΣ.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΨΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΚΑΒ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΥΠΑΘΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ .

Την παρασκευή το απόγευμα ενημερώθηκα από εργαζόμενους του ΨΝΑ που ήταν απογευματινή βάρδια ότι διατάχθηκε από τη πυροσβεστική η εκκένωση από ασθενείς του ΨΝΑ λόγω της μεγάλης πυρκαγιάς στο Χαϊδάρι.

Θεώρησα χρέος μου να επισκεφθώ το νοσοκομείο, να βοηθήσω, να ενθαρρύνω τους συναδέλφους σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια.Έτσι εκλαμβάνω το θεσμικό μου ρόλο και όχι με άκαιρες, στείρες συνδικαλιστικές αντιπαραθέσεις.

Φθάνοντας στο ΨΝΑ συνάντησα εκεί τον Υπουργό Υγείας, την Γεν Γραμματέα του Υπουργείου Υγείας, τον διοικητή της 2η υγειονομικής περιφέρειας, την αρμόδια Διοικήτρια του ΨΝΑ και πλήθος αστυνομικών και πυροσβεστικών δυνάμεων. Στο περιβάλλοντα χώρο του νοσοκομείου υπήρχαν πολλά πυροσβεστικά οχήματα. Όλοι ήταν έτοιμοι να επιχειρήσουν εφόσον η φωτιά απειλούσε το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο.

Ο Διοικητής της Πυροσβεστικής έδωσε στην αρχή εντολή για εκκένωση του νοσοκομείου.

Άρχισαν. να καταφθάνουν ασθενοφόρα και λεωφορεία προκειμένου να συνδράμουν στην εκκένωση.
Το τοπικό Σωματείο άφαντο από το σημείο. Δεν πλησίασαν, δεν ζήτησαν πληροφορίες από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, την πυροσβεστική για το σχέδιο εκκένωσης. Ναι τα περισσότερα νοσοκομεία δεν διαθέτουν σύστημα πυρανίχνευσης και πυροπροστασίας γι αυτό και η πυροσβεστική αρνείται να χορηγήσει πιστοποιητικά πυρασφάλειας αυτό όμως είναι ζήτημα και κριτική άλλης στιγμής.

Στη προκειμένη περίπτωση το ΔΑΦΝΙ είχε γεμίσει με πυροσβεστικά οχήματα και δασοπυροσβέστες για να επιχειρήσουν εαν η φωτιά απειλούσε. Και έπρεπε να ενώσουμε τις δυνάμεις.

Το ΔΑΦΝΙ εφημέρευε εκείνη την ημέρα, την Παρασκευή και το Υπουργείο Υγείας αποφάσισε να μεταφερθεί η εφημερία στο ΔΡΟΜΟΚΑΪ́ΤΕΙΟ που είμαι εκλεγμένος πρόεδρος του Σωματείου.
Αμέσως όλοι μας, τα μέλη της διοίκησης του σωματείου του Δρομοκαϊτείου μπήκαμε μπροστά και υποδεχθήκαμε την εφημερία χωρίς να επικαλεστούμε την έλλειψη γιατρών, τραυματιοφορέων, κενών κλινών κλπ. που αποδεδειγμένα υπήρχαν και υπάρχουν στο ΔΡΟΜΟΚΑΪ́ΤΕΙΟ και συνεχώς καταγγέλουμε.

Θεωρούμε σε μια έκτακτη ανάγκη που απειλούνται ζωές ασθενών,όλοι πρέπει να παραμερίζουμε τη κριτική και να βάζουμε πλάτη. Εμείς στο ΔΡΟΜΟΚΑΪ́ΤΕΙΟ αυτό πράξαμε. Οι ζωές των ασθενών προέχουν.

Ευτυχώς υπήρξε ύφεση της φωτιάς και δόθηκε νέα οδηγία αργότερα από τη πολιτική προστασία και τον αρχηγό της πυροσβεστικής ότι ο κίνδυνος επέκτασης της φωτιάς στο νοσοκομείο απομακρύνεται. Προκρίθηκε τελικά η μεταφορά προς άλλα νοσοκομεία μόνο των ασθενών με αναπνευστικά προβλήματα.

Την στιγμή που η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας έφθασε στην είσοδο του τμήματος που θα ελάμβανε χώρα η επιχείρηση μεταφοράς των ασθενών με τα ασθενοφόρα, κάπου 20 άτομα εργαζόμενοι του ΨΝΑ και μη εργαζόμενοι προπηλάκισαν φραστικά τον Υπουργό Υγείας ζητώντας να φύγει από το νοσοκομείο.

Το νοσοκομείο κινδύνευε να καεί με 350 νοσηλευόμενους ασθενείς και τα άτομα αυτά ζήταγαν από τον Υπουργό υγείας που θα συντόνιζε ως πολιτικός προϊστάμενος την εκκένωση, να αποχωρήσει από το νοσοκομείο. Αν είναι δυνατόν να συμφωνήσουμε σε κάτι τέτοιο. Εν τω μεταξύ είχαν καταφθάσει αρκετά πούλμαν για να παραλάβουν ασθενείς. Τόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση.

Τέτοια ανευθυνότητα και συνδικαλιστική αφέλεια πρώτη φορά έχω συναντήσει.

Αντί να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να βοηθήσουν τους εργαζόμενους που έτρεχαν και δεν εφθαναν για την μεταφορά των ασθενών, έβριζαν τον υπουργό, ζητούσαν να φύγει ως ανεπιθύμητος.
Ο υπουργός υγείας πλησίασε και τους επισήμανε ότι είναι πολιτικός προϊστάμενος και να τον αφήσουν να κάνει τη δουλειά του, να συντονίσει την εκκένωση του νοσοκομείου.

Επιδεικτικά τα άτομα αυτά, Σωματείου και μη, εργαζόμενοι του νοσοκομείου και μη, παρέμειναν σε μια άκρη και δεν πλησίασαν στο χώρο της επιχείρησης μεταφοράς των 14 ασθενών που αντιμετώπιζαν αναπνευστικά προβλήματα. Τον Συντονισμό και την καταγραφή έκανε η Γεν Γραμματέας του Υπουργείου Υγείας με δεκάδες εργαζόμενους του ΔΑΦΝΙ τους οποίους συγχαίρω. Επίσης συγχαίρω τους διασώστες του ΕΚΑΒ για την μεγάλη επιχειρησιακή ικανότητα που διαθέτουν. Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ θεώρησε θεσμικό του καθήκον να είναι εκεί μπροστά, να μην μείνει θεατής στη διπλανή γωνιά, όπως το τοπικό Σωματείο. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.Ήμουν μαζί με τους εργαζόμενους, τους διασώστες που έτρεχαν και δεν έφθασαν για την ασφαλή μεταφορά των ασθενών. Βοηθήσαμε όπου μπορούσαμε και όσο μπορούσαμε. Είμασταν στη σωστή θέση αντιλαμβανόμενοι τη κρισιμότητα της στιγμής.

Περιμέναμε να σιωπήσει το τοπικό Σωματείο, να αντιληφθούν το σφάλμα τους.

Μάταια. Προσπαθούν να βγουν και από πάνω.

Φυσικά δεν συμφωνούμε με τα οποιαδήποτε πειθαρχικά μέτρα του Υπουργού Υγείας που πρέπει πάραυτα να αποσυρθούν.

 
Χρησιμοποιούν όμως τις στιγμές αγωνίας και κρίσης για συνδικαλιστικά ωφέλη.

Οταν καίγεται η χώρα, χάνονται μάχιμοι επαγγελματίες πιλότοι και δασοπυροσβέστες, χάνονται περιουσίες καλό είναι να σιωπάμε.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Γιαννάκος»

Ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ κ. Γιαννάκος ήταν ο ίδιος παρών στα ντροπιαστικά γεγονότα του λεκτικού μου προπηλακισμού εν ώρα υπηρεσίας και εκκένωσης του ΨΝΑ στο Δαφνί και προχώρησε σήμερα στην παρακάτω δήλωση:

«ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ Η ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΨΝΑ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ…

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) August 3, 2026

Συνέχεια...

Θρίλερ στο Ναύπλιο: 58χρονος ψυχολόγος βρέθηκε νεκρός σε προχωρημένη σήψη - Συνελήφθησαν δύο Ινδοί

Τραγική κατάληξη είχαν οι προσπάθειες εντοπισμού ενός 58χρονου ψυχολόγου, ο οποίος είχε εξαφανιστεί από τις 25 Ιουνίου από το Ναύπλιο. Η σορός του εντοπίστηκε αργά το βράδυ της Κυριακής σε μια ιδιαίτερα δυσπρόσιτη τοποθεσία στην Κάντια Αργολίδας.

Λόγω της προχωρημένης αποσύνθεσης στην οποία βρισκόταν το σώμα του άτυχου άνδρα, έχει διαταχθεί ιατροδικαστική εξέταση, με τη νεκροψία-νεκροτομή να ρίξει φως στα ακριβή αίτια αλλά και στον ακριβή χρόνο του θανάτου του.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι αστυνομικοί που έχουν αναλάβει την υπόθεση έχουν προχωρήσει στη σύλληψη δύο Ινδών ηλικίας 20 και 24 ετών, σύμφωνα με το argolikeseidhseis.gr.

Η εκτίμηση των αστυνομικών είναι ότι οι δύο Ινδοί τραυμάτισαν θανάσιμα με μαχαίρι τον 58χρονο. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι η σορός του 58χρονου βρέθηκε σε μεγάλη απόσταση από το σημείο όπου είχε εντοπιστεί τις προηγούμενες ημέρες το όχημά του, σύμφωνα με το argolida24.gr.

Συνέχεια...

Καλή η ΕΕ αλλά στο μεταναστευτικό «το κάθε πουλάκι από το ποδαράκι του κρέμεται»…

Γιάννης Σιδέρης

Τη «σοβαρή ανησυχία» τους για την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ  εκφράζουν  22 Ευρωπαίοι ηγέτες, με κοινή επιστολή τους στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, και τον πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Μίχολ Μάρτιν (η χώρα του έχει την προεδρία της ΕΕ). 

Οι 22 υποστηρίζουν πως όσα  συνέβησαν στη Θέουτα αποδεικνύουν πως η Ευρώπη πρέπει να ενισχύει την αποτροπή και τον συντονισμό  απέναντι στις  μαζικές ανεξέλεγκτες  διελεύσεις. Παράλληλα στρέφονται κατά της πολιτικής της κυβέρνησης του Ισπανού Πρωθυπουργού Σάντσεθ, ο οποίος προσφάτως νομιμοποίησε περί το 1,2 εκ. παράνομους μετανάστες που δεν είχαν νόμιμα έγγραφα. 

Θεωρούν, και δικαίως, ότι τέτοιου μεγέθους νομιμοποιήσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως πομποί έλξης,  δημιουργώντας την εντύπωση  ότι η παράνομη είσοδος  σε ένα κράτος της ΕΕ μπορεί τελικά να οδηγήσει σε νομιμοποίηση.    

Ως άμεσο αποτέλεσμα  της επιστολής, την οποία υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς και η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, θα είναι  η αυριανή τηλεδιάσκεψη των υπουργών  Εσωτερικών. 

Υπέρ της τάχθηκε και ο Ισπανός Πρωθυπουργός, προκειμένου να  δικαιολογηθεί, καθώς με επιθετική απάντησή του στους Ευρωπαίους ομολόγους του, ζήτησε και τα ρέστα. Ισχυρίστηκε ότι αντί να εκφράσουν αλληλεγγύη προς την Ισπανία, επέλεξαν να της επιτεθούν φτάνοντας σε σημείο να επιβάλουν ακόμη και προσωρινή αναστολή της συμμετοχής της στη συνθήκη Σένγκεν. 

Παράλληλα, ο… ανθρωπιστής Σάντσεθ υποστήριξε ότι οι προτάσεις αποκλεισμού της χώρας του από τη Σένγκεν είναι αντίθετες στο ευρωπαϊκό και ανθρωπιστικό δίκαιο όσο και στις αρχές της κοινοτικής αλληλεγγύης! Επιλεκτικός στόχος του η Ιταλίδα πρωθυπουργός Μελόνι, καθώς ακύρωσε προσωρινά τη συνθήκη Σένγκεν όσον αφορά την Ισπανία. 

Τόσο ο Σάντσεθ όσο και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υποστήριξαν ότι όλοι οι μετανάστες επέστρεψαν στο Μαρόκο, παρότι ο τοπικός κυβερνήτης της Θέουτα Χουάν Χεσούς Βίβας δήλωσε ότι παραμένουν αρκετοί στην πόλη.  

Η μαζική νομιμοποίηση ήταν το ακριβοθώρητο δέλεαρ που θα παρακινούσε τη μαζική είσοδο. Και δεν είναι όλοι οι εισβολείς αυτό που λέμε «απελπισμένοι» άνθρωποι. Μεταξύ τους υπάρχουν και οι όντως απελπισμένοι που προέρχονται από την κόλαση της ζώνης του Σαχέλ. 

Όμως, οι περισσότεροι ήταν νεαροί Μαροκινοί που δεν εντάσσονται στη χορεία των «απελπισμένων». Κίνητρό τους είναι απλώς μια ζωή με περισσότερες απολαύσεις και η απόχτηση της ιδιότητας του Ευρωπαίου Πολίτη. 

Το γεγονός ωστόσο της χρονικής σύμπτωσης δικαιολογεί και την εξήγηση της «υβριδικής επίθεσης», αντίστοιχης εκείνης στον Έβρο τον Φεβρουάριο του 2020. Δημοσιεύτηκαν πληροφορίες ότι οι Μαροκινοί συνοριοφύλακες είχαν εξαφανιστεί τις επίμαχες ημέρες της εισβολής. Και αυτό ερμηνεύτηκε ως απάντηση του Μαρόκου στην επίσκεψη που πραγματοποίησε ο Σάντσεθ τον Ιούλιο στην Αλγερία.

Μαρόκο και Αλγερία έχουν τριβές για την αμφισβητούμενη Δυτική Σαχάρα, όπου το Μαρόκο εποφθαλμιά την ένταξή της στην επικράτειά του ενώ ο ΟΗΕ και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν του αναγνωρίζουν κυριαρχία. Αντιθέτως, η Αλγερία στηρίζει το αντάρτικο  Μέτωπο «Πολισάριο» που μάχεται για το δικαίωμα της αυτονομίας του λαού των «Σαχραουί», και την ανεξαρτησία της περιοχής. 

Η ελληνική κυβέρνηση θα προσέλθει στην τηλεδιάσκεψη δια του υπουργού Μετανάστευσης Θάνου Πλεύρη και θα υποστηρίξει την εφαρμογή αυστηρότερης μεταναστευτικής πολιτικής, ισχυρότερη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων και να μπει τέλος στις πολιτικές που αποτελούν «κράχτη» για την παράνομη μετανάστευση. 

Ωστόσο, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι. Μια αργοκίνητη ΕΕ δεν μπορεί να προσφέρει λύση σε «κράτη συνόρων» όπως η Ελλάδα. Σε κράτη που είναι ευάλωτα στη διαπερατότητα, και που όταν εφαρμόζουν αυστηρές πολιτικές  αποτροπής δέχονται «ανθρωπιστικές» επικρίσεις από τους «ευαίσθητους» Κεντροευρωπαίους και από τις Οργανώσεις των επαγγελματιών αλληλέγγυων του χρυσοφόρου και με κοινοτικά κονδύλια «ανθρωπισμού». 

Μια ΕΕ που μελετούσε και διαπραγματευόταν επί 6 ολόκληρα χρόνια το «Σύμφωνο για τη Μετανάστευση» τεκούσα μυν στο τέλος, δεν μπορεί να προσφέρει πολλά. Είναι ενδεικτικό και τραγελαφικό συνάμα, όταν με αφορμή τη Θέουτα η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (εκλεγείσα από το 2019), δήλωσε ότι «τα δίκτυα διακινητών πρέπει να εξαρθρωθούν». Τώρα το σκέφθηκε η επί 7ετία Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής; 

Σε κάθε περίπτωση η κάθε χώρα πρέπει να αναλάβει το πρόβλημα μόνη της ασχέτως τι θα αποφασίσει η υπνώττουσα και αντιπαραγωγική γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Η σοσιαλδημοκρατική Δανία π.χ. δεν περίμενε κανένα «ΟΚ» από τους ανεύθυνους «ευαίσθητους» των Βρυξελλών.

liberal.gr

Συνέχεια...

Πόσοι θα αντέξουν μέχρι την άνοιξη;

Σάκης Μουμτζής

Οπρογραμματισμός όλων των κομμάτων υποθέτω πως γίνεται πλέον με δεδομένο ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν την άνοιξη. Η δέσμευση του πρωθυπουργού είναι δημόσια, άλλωστε η εξάντληση της τετραετίας - όπως έγινε και στις προηγούμενες εκλογές -ταιριάζει και στο ευρύτερο προφίλ του. Φυσικά, αυτή η απόφαση έχει σημαντικά ρίσκα, καθώς με την πάροδο του χρόνου είναι λογικό και η φθορά να αυξάνεται και το ενδεχόμενο παλιές αμαρτίες να εμφανιστούν σε αυτό το κρίσιμο διάστημα. Η κυβερνητική φθορά όμως μπορεί να ισοσκελιστεί από την απόδοση συγκεκριμένων κυβερνητικών μέτρων και τις παλιές αμαρτίες, αν εμφανιστούν, τις διαχειρίζεται, θεωρητικά, με μικρότερο κόστος ένα κόμμα όταν κυβερνά.

Αν για την κυβέρνηση οι εκλογές την άνοιξη έχουν τα ρίσκα τους, για την αντιπολίτευση και κυρίως για την ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα τα προβλήματα που δημιουργούνται ίσως είναι σημαντικότερα. Πλέον, ευθύς μετά την καλοκαιρινή περίοδο, θα πρέπει να αρχίσει η ΕΛΑΣ να συγκεκριμενοποιεί τις πολιτικές της θέσεις. Το rebranding, ως μια σύλληψη, έχει εκ των πραγμάτων ημερομηνία λήξεως και ο Α. Τσίπρας και η ομάδα του θα πρέπει με σαφήνεια να πουν ποιοι είναι και πού θέλουν να πάνε. Δε θα είναι εύκολη η δουλειά, καθώς στη γωνία θα τον περιμένουν οι παλιοί του σύντροφοι. Διότι άλλο ριμπράντης και άλλο ιδεολογικός μπερμπάντης. Αυτό έχει κόστος. Είδαμε τι αντιδράσεις προκάλεσε η ρεαλιστική θέση της ΕΛΑΣ για τον νόμο Πιερρακάκη, κάτι που υποχρέωσε αμέσως τον Α. Τσίπρα, για να κρατήσει τα ίσα, να εξαπολύσει μια επίθεση στην κυβέρνηση που θύμισε τον «παλιό, καλό του εαυτό». 

Επί πλέον, αν το δημοσκοπικό ταβάνι της ΕΛΑΣ βρίσκεται περί το 15%  θα πρέπει ο Α. Τσίπρας κάτι να πει και κάτι να κάνει για να ξεκολλήσει από αυτό το ποσοστό. Το πρόβλημά του είναι πως αυτή η προσπάθειά θα πρέπει να είναι συνεχής μέχρι την άνοιξη. Θα αντέξει σε αυτόν τον αγώνα ημιαντοχής; Με ποια στελέχη θα τρέχει επί σχεδόν οκτώ μήνες; και το κυριότερο: πώς θα διαχειριστεί την επιλογή της Νέας Δημοκρατίας να τον αναγορεύσει, για τους γνωστούς λόγους τακτικής, σε προνομιακό αντίπαλό της; 

Το ΠΑΣΟΚ σε αυτό το οκτάμηνο ένα πρόβλημα θα κληθεί να αντιμετωπίσει: την πολυφωνία η οποία εξελίσσεται σε κακοφωνία. Επιπροσθέτως, όσο θα πλησιάζει ο χρόνος των εκλογών, τόσο θα δυναμώνει η φωνή του δημάρχου Αθηναίων για συνεργασία με τον Τσίπρα, υπό τον Τσίπρα. Τις φιλοδοξίες του δημάρχου ο Ν. Ανδρουλάκης όχι μόνο δεν τις αντιμετώπισε εγκαίρως και δεόντως, αλλά του επέτρεψε κιόλας, μέσω της γνωστής συνεδριακής απόφασης, να επιβάλει και τη γραμμή του. 

Τέλος, για το κόμμα Καρυστιανού είναι προφανές πως ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος του, καθώς αποκαλύπτονται δύο πράγματα: η πολιτική ανεπάρκειας της Μ. Καρυστιανού και η απειρία της, καθώς και η αδυναμία εκφοράς συγκροτημένου πολιτικού λόγου από το κόμμα της συνολικά. 

Είναι αυτονόητο πως για κόμματα που δεν έχουν ιδρυθεί δεν μπορεί να γίνει καμιά εκτίμηση. Απλώς οι εκλογές την άνοιξη μάλλον δε βολεύουν όσους τα σχεδιάζουν. Ήθελαν να τρέξουν 100 μέτρα και τώρα τα 5 χιλιόμετρα τους φαίνονται βουνό. 

liberal.gr

Συνέχεια...

Πρετεντέρης: Λύση

"Παρά τον επικείμενο επαναπατρισμό Σαμαρά, πιο πλάκα μου φαίνεται θα έχει ένα σχήμα ΣΥΡΙΖΑ" γράφει στα ΝΕΑ ο Γ. Πρετεντέρης:

Συνέχεια...

Κυριάκος Μητσοτάκης: Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης υπήρξε πρωταγωνιστής σε κρίσιμες στιγμές του τόπου μας, αφήνοντας πίσω του μια σπάνια παρακαταθήκη

«Αποχαιρετώ, σήμερα, με συγκίνηση μία προσωπικότητα η οποία σφράγισε όχι μόνο τη διαδρομή της Νέας Δημοκρατίας, αλλά την ίδια την εξέλιξη της Μεταπολίτευσης. Σταθερός, αποφασιστικός και διαρκώς προσηλωμένος στη θεσμική ακεραιότητα, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης υπήρξε πρωταγωνιστής σε κρίσιμες στιγμές του τόπου μας, αφήνοντας πίσω του μια σπάνια παρακαταθήκη πολιτικού πολιτισμού» αναφέρει σε ανάρτησή του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για την απώλεια του Γιάννη Βαρβιτσιώτη.

Υπογραμμίζει ότι στην μακρά πορεία του, από τις καίριες θέσεις που υπηρέτησε στην Ελληνική Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως και στα Υπουργεία Εθνικής ‘Αμυνας, Εξωτερικών, Δικαιοσύνης, Παιδείας και Εμπορίου, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα. «Επιδεικνύοντας γενναιότητα, αλλά και διορατικότητα. Με γνώρισμά του την αφοσίωση στη Δημοκρατία και στην παράταξη. Και με προσωπικό ήθος που αναγνώριζαν φίλοι και αντίπαλοι» τονίζει ο πρωθυπουργός.

«Ακόμη και μετά την αποχώρησή του από το πολιτικό προσκήνιο, η παρουσία του στον δημόσιο βίο παρέμεινε ενεργή. Τόσο με τις κατά καιρούς νηφάλιες παρεμβάσεις του, όσο και με την προσφορά του ως μελετητής των ιστορικών μνημείων της πατρίδας μας των οποίων υπήρξε διαχρονικός λάτρης. Γιατί, πράγματι, και τα ενδιαφέροντά του πέραν της πολιτικής ήταν πολλά» αναφέρει.

«Ευτύχησα από μικρός να παρακολουθήσω την πορεία του, καθώς υπήρξε συνεργάτης του πατέρα μου. Ακροατής, επίσης, των συμβουλών του για τη σημασία της ευθύνης και του μέτρου στο ξεκίνημα και της δικής μου πολιτικής διαδρομής. Και, βέβαια, επί πολλά χρόνια φίλος της οικογένειας και των παιδιών του» προσθέτει και εκφράζει στην οικογένειά του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, εκ μέρους σύσσωμης της Νέας Δημοκρατίας, τα πιο ειλικρινή του συλλυπητήρια.

Συνέχεια...