Παρακολούθησα την τελευταία συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο Kontra και οµολογώ πως έµεινα εντυπωσιασµένος από τον τρόπο, µε τον οποίο µέσα σε ελάχιστους µήνες κατάφερε να αφοµοιώσει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που παραπέµπουν στη στόφα ενός κλασικού πονηρού πολιτευτή, που προτάσσει ηθικοπλαστικές θεωρίες, εµποτισµένες µε το δηλητήριο της µπαγαποντιάς. Φαίνεται πως τα πολλά πάρε-δώσε µε τους λαϊκιστές της άκρας ∆εξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ήταν ένα καλό σχολείο για την ίδια, καθώς έκανε επικοινωνιακό παιχνίδι γοήτρου σε επίπεδο παρακµιακού καφενέ για να µηδενίσει τους θεσµούς της χώρας, από τη ∆ικαιοσύνη έως το Κοινοβούλιο, και ταυτόχρονα να συστηθεί στον ελληνικό λαό ως «αρχάγγελος της κάθαρσης» και «τιµωρός των πάντων».
Όπως έχω ξαναγράψει, µε την ίδια επιχειρηµατολογία, παρόµοια συνθήµατα και ηθικοπλαστικά αφηγήµατα, έχουν πολιτευτεί πριν από αυτήν και άλλα «φιντάνια», καταπώς θα έλεγε και ο ∆ηµήτρης Κουτσούµπας του ΚΚΕ. Στην ίδια συνέντευξη, η Μαρία Καρυστιανού µας ενηµέρωσε ότι πλαισιώνεται από µια επιτροπή σοφών ανθρώπων, οι οποίοι -τάχα µου- εργάζονται ανιδιοτελώς και εθελοντικά για να τη βοηθήσουν στο «να επέλθει η κάθαρση του πολιτικού συστήµατος». Ποιοι είναι αυτοί; Ουδείς γνωρίζει επισήµως, εάν και στο παρασκήνιο ακούγονται διάφορα περίεργα ονόµατα. Και ενώ µας τους εµφανίζει ως «εθελοντές» και «ανιδιοτελείς», σε άλλο σηµείο της συνέντευξής της, αφού έριξε κάτι µπηχτές ότι γίνεται έλεγχος στον Σύλλογο των Τεµπών για να «τσεκάρει» το σύστηµα µε ποιους συνεργάζεται και ποιοι πληρώνονται, στη συνέχεια πέταξε την εξής ατάκα: «Ασκούµε πολιτική, αλλά δεν έχουµε τα αξιώµατα και τους µισθούς». Προφανώς, στόχος είναι να τα αποκτήσουν, αν όχι η ίδια, όλοι αυτοί που την περιβάλλουν. Επίσης, η ίδια ανέφερε ψευδώς ότι ουδέποτε αντιπαρατέθηκε δηµοσίως µε τους συγγενείς άλλων οικογενειών. Μα, η ίδια δεν είχε στείλει εξώδικο στην οικογένεια Πλακιά, όταν αυτή είχε διαµαρτυρηθεί επειδή ως πρόεδρος του Συλλόγου των Τεµπών είχε βάλει εισιτήριο για τη συναυλία στο Καλλιµάρµαρο; Επίσης, στην ίδια συνέντευξη δεν κάλεσε τον Ν. Πλακιά να απαντήσει δηµοσίως εάν αυτός ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονοµικά του Συλλόγου; Άρα, το «εγώ δεν αντιπαρατίθεµαι δηµοσίως» δεν ισχύει.
Επικοινωνιακό παιχνίδι γοήτρου σε επίπεδο παρακµιακού καφενέ από τη Μαρία Καρυστιανού, που επανασυστήνεται ως «αρχάγγελος της κάθαρσης»
Με το θράσος του πονηρού πολιτευτή τοποθετήθηκε και για το ζήτηµα της εκταφής των σορών κάποιων συγγενών θυµάτων, καθώς επιδόθηκε σε µια αόριστη καταγγελία εναντίον της ∆ικαιοσύνης πως -τάχα µου- έδωσε εντολή οι «ιδιώτες τεχνικοί σύµβουλοι» απλώς να παρίστανται στη διαδικασία. Έχοντας την ψευδή πεποίθηση ότι ο κόσµος θα πιστέψει αυτή και όχι τις αρµόδιες Αρχές, που έχουν δώσει το «πράσινο φως» εδώ και καιρό για να γίνει η εκταφή, στο τέλος «έκλεισε» το θέµα, λέγοντας ότι δεν περιµένουµε πλέον τίποτα.
Με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή δόλιους υπαινιγµούς, έκλεισε στην ίδια συνέντευξη και το θέµα της πυρόσφαιρας. Ενώ επάνω στη στρατηγική περί παράνοµου φορτίου, εξαφανισµένων βαγονιών και άλλων θεωριών συνωµοσίας, κατέβηκε ο κόσµος στους δρόµους, η ίδια προχθές στη συνέντευξή της αποδέχτηκε το σενάριο για τα έλαια σιλικόνης, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Είµαι large σήµερα. Ας δεχτώ ότι έφταιγαν τα έλαια σιλικόνης, δεν θα έπρεπε να διερευνηθεί και κάτι άλλο;». Αν µη τι άλλο, αυτή η αναφορά της είναι η επιτοµή της αλλαγής πλεύσης, καθώς µέχρι πρότινος η ίδια και διάφοροι «τεχνικοί σύµβουλοι», που δεν θα εµφανιστούν στο δικαστήριο, ήταν απόλυτοι ότι η πυρόσφαιρα ήταν αποτέλεσµα εύφλεκτου υλικού από διακίνηση παράνοµου φορτίου καυσίµων.
Κάτι που επίσης παραπέµπει στις επικοινωνιακές τακτικές των λαϊκιστών της άκρας ∆εξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ειδικά όταν θέλουν να ξεγελάσουν ή να παραπλανήσουν την κοινή γνώµη για να µην αποκαλυφθεί η «ψευτιά» τους, είναι ο τρόπος µε τον οποίο η Μαρία Καρυστιανού εµφανίστηκε ως -τάχα µου- «διωκόµενη» και «απειλούµενη» από το υφιστάµενο πολιτικό και µιντιακό σύστηµα. Εδώ γελάµε κανονικά όµως. Στη συνέντευξή της ανέφερε δύο ή τρεις φορές ότι απείλησαν το παιδί της. Αν δεν κάνω λάθος την καταγγελία αυτή την είχε κάνει στο παρελθόν επικαλούµενη µια σύσταση που της είχε γίνει από έναν «απόστρατο» σε ένα καφέ στο Πεδίον του Άρεως. Αλήθεια, τι απέγινε µε αυτήν την ιστορία; Γιατί δεν µας εξηγεί ποια ήταν η δικαστική έκβασή της, εφόσον η ίδια είχε προσφύγει στις αρµόδιες Αρχές;
Τέλος, υπάρχει και ένα επιπλέον θέµα ηθικής τάξεως για τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία οφείλει να το λύσει µε όσους καλοπροαίρετα κατέβηκαν στους δρόµους για να της συµπαρασταθούν στον αγώνα που έδινε για τη δικαίωση της µνήµης του παιδιού της. Την είδαν ως «µάνα» όχι ως «κοµµατάρχισσα», που επάνω στις δικές τους πλάτες, µαζί µε κάτι σοφούς αµφιλεγόµενης προέλευσης και διανοητικής επάρκειας, άδραξαν την ευκαιρία να πολιτευτούν για να αποκτήσουν «µισθούς και αξιώµατα».
Γιωργος Κατσιγιαννης
Απογευματινή