Σάκης Μουμτζής
Τους αριστερούς δεν τους πιάνεις από πουθενά. Από τη μια σου λένε πως υποστηρίζουν τους Ιρανούς πολίτες στον αγώνα τους για ελευθερίες, αλλά αμέσως βάζουν ένα όριο: όχι και επιστροφή του Παχλαβί. Από την άλλη μεριά, μετά τα όσα γίνονται στη βορειοανατολική Συρία με τους Κούρδους, δειλά - δειλά, οι ίδιοι άνθρωποι αρχίζουν να νοσταλγούν το καθεστώς του Άσαντ.
Για το Ιράν, δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Το καθεστώς αντέχει διότι στηρίζεται στην ωμή βία και η αντιπολίτευση, ως συγκροτημένη εναλλακτική, δεν υπάρχει. Ο Παχλαβί ποτέ δεν «έπαιξε» ως λύση, καθώς δεν είχε στηρίγματα τόσο στον στρατό όσο και μέσα στην κοινωνία. Το τι φανταζόταν ο ίδιος για τον εαυτό του, αφορούσε έναν στενό περίγυρό του κυρίως στις ΗΠΑ.
Στη Συρία η κατάσταση είναι πολύ πιο πολύπλοκη. Προκαταρκτικά να υπενθυμίσω πως η λεγόμενη «αραβική άνοιξη» ήταν επινόηση του τραγικού διδύμου Ομπάμα - Χίλαρι Κλίντον, το οποίο πίστεψε πως σε κράτη - όπου το δίλημμα εξουσίας ήταν κοσμική δικτατορία ή ισλαμιστικό καθεστώς - μπορούσε να εγκαθιδρυθεί μια φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου.
Στη Συρία, μετά την κατάρρευση του Άσαντ, οι ΗΠΑ δια του Τομ Μπάρακ, ανέλαβαν τα ηνία του νέου καθεστώτος. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του Βρετανού πρέσβη στη Συρία, ο Αλ Σάρα παρακολούθησε μια σειρά ταχύρρυθμων «μαθημάτων» από την ΜΙ6 και ντύθηκε με το κοστούμι - μεταφορικά και κυριολεκτικά - του δημοκρατικού ηγέτη. Για τον Λιβανέζο Τομ Μπάρακ - προσωπικό φίλο του Τραμπ - πολλά γράφονται. Όμως υλοποιεί ένα σαφές σχέδιο. Η Συρία θα είναι ένα ενιαίο κράτος που θα σέβεται τις ελευθερίες των μειονοτήτων. Έτσι, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι συριακές ένοπλες δυνάμεις, συνεπικουρούμενες και από τις τουρκόφιλες πολιτοφυλακές, περιόρισαν την κυριαρχία των Κούρδων στην βορειοανατολική Συρία. Βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις μεταξύ των διαφόρων κουρδικών ομάδων για την απάντηση που θα δώσουν στις προτάσεις της συριακής κυβέρνησης για τη συμμετοχή των Κούρδων στην κεντρική εξουσία.
Οι ΗΠΑ, εν αντιθέσει με τα όσα γράφονται, δεν εγκατέλειψαν τους Κούρδους της Συρίας. Απλώς ουδέποτε αποδέχθηκαν μια καντονοποιημένη Συρία, όπως ήθελαν οι διάφορες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες και όπως ήθελε και το Ισραήλ. Και σήμερα οι ΗΠΑ εξακολουθούν να πιστεύουν σε αυτόν τον στόχο της ενιαίας Συρίας.
Και το Ισραήλ; Δεν υπήρχε περίπτωση το Ισραήλ να ανοίξει ένα νέο μέτωπο στην βορειοανατολική Συρία. Η κόκκινη γραμμή του είναι οι Δρούζοι για έναν απλό λόγο: διότι η περιοχή στην οποία κατοικούν αποτελεί μια πρόσθετη ασπίδα για την ασφάλεια του. Το ενδιαφέρον των IDF βρίσκεται στη νότιο Συρία. Όσες φορές αισθάνθηκαν πως απειλούνται, επενέβησαν. Και να μη λησμονούμε πως η ανάληψη μιας γενικευμένης επίθεσης κατά της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, βρίσκεται πάντα επάνω στο τραπέζι.
Ανακεφαλαιώνοντας: η πτώση του καθεστώτος Άσαντ - ένα καθεστώς που βαρύνεται με την εκτεταμένη χρήση χημικών - απέσπασε τη Συρία από τον άξονα του κακού. Τα εσωτερικά προβλήματα το καθεστώς Αλ Σάρα θα τα επιλύσει με βάση τις οδηγίες των ΗΠΑ. Σημαντικό ρόλο θα παίξει η αναμενόμενη απάντηση των Κούρδων στις προτάσεις της συριακής κυβέρνησης. Τέλος, το Ισραήλ πάντα έχει ως προτεραιότητά του την εθνική του ασφάλεια.
liberal.gr