Για ακόμη μία φορά, τουρκικά μέσα ενημέρωσης επιλέγουν να στοχοποιήσουν Έλληνα
Εκτενές δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Milliyet στρέφεται εναντίον Έλληνα
δικηγόρου και πολιτικού προσώπου, τον οποίο χαρακτηρίζει «προκλητικό» και
«εχθρικό» προς την Τουρκία, αποδίδοντάς του έντονη αντιτουρκική ρητορική στον
δημόσιο λόγο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το άρθρο εντάσσεται στο πλαίσιο της αυξημένης έντασης που καταγράφεται το
τελευταίο διάστημα στον δημόσιο διάλογο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τόσο σε
πολιτικό όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο.
Σύμφωνα με τη Milliyet, το συγκεκριμένο πρόσωπο εμφανίζεται ιδιαίτερα
δραστήριο στα social media, όπου προβαίνει συχνά σε δηλώσεις και αναρτήσεις
επικριτικές απέναντι στην τουρκική κυβέρνηση, τον πρόεδρο Erdogan και τη
συνολική πολιτική της Άγκυρας.
Το τουρκικό μέσο υποστηρίζει ότι οι τοποθετήσεις αυτές ξεπερνούν τα όρια της
πολιτικής κριτικής και τις χαρακτηρίζει «προσβλητικές» και «προκλητικές».
Για ακόμη μία φορά, τουρκικά μέσα ενημέρωσης επιλέγουν να στοχοποιήσουν
δημόσιο πρόσωπο, επιβεβαιώνοντας ότι στην Άγκυρα ενοχλεί όχι η «πρόκληση»,
αλλά ο λόγος που δεν υποτάσσεται.
Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρίσκεται ο Φαήλος Κρανιδιώτης, δικηγόρος και
πολιτικός με σαφείς, δημόσιες και διαχρονικές θέσεις υπέρ των ελληνικών
εθνικών συμφερόντων.
Το εκτενές δημοσίευμα της εφημερίδας Milliyet δεν αποτελεί απλώς μία κριτική.
Πρόκειται για ένα πολιτικό κείμενο με σαφή στόχο:
τη δυσφήμηση ενός προσώπου που αρνείται να αποδεχθεί τη ρητορική της «ήπιας
στάσης» απέναντι σε μια Τουρκία που συστηματικά παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο,
αμφισβητεί ελληνική κυριαρχία και εργαλειοποιεί την ένταση στο Αιγαίο και την
Ανατολική Μεσόγειο.
Η τουρκική εφημερίδα χαρακτηρίζει τον Φαήλο Κρανιδιώτη «προκλητικό», επειδή
τολμά να εκφράζει δημόσια απόψεις που συγκρούονται με το αφήγημα της Άγκυρας.
Νext. pic.twitter.com/8ILaOkev7h
— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) January 3, 2026
Ο ηγέτης του Μελλοντικού Κόμματος, Davutoglu, αντέδρασε έντονα στην ανάρτηση.
Πιο συγκεκριμένα έγραψε τα εξής:
«Είναι το παρελθόν του Maduro το μέλλον του Erdogan;». Αυτές οι
ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που επιχειρούν να εξισώσουν την Τουρκία με τη
Βενεζουέλα και απειλούν τη χώρα μας μέσω του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου μας,
θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν είναι ούτε χωρίς προστάτη ούτε
καταδικασμένη σε τέτοιες αγενείς και αβάσιμες συγκρίσεις.
Αυτό το έθνος γνωρίζει πολύ καλά πώς να απαντήσει με τη δημοκρατική, πολιτική
και ηθική του στάση σε κάθε νεοαποικιακή απόπειρα που στοχεύει στη θέληση και
την τιμή του, και πώς να σπάσει το δάχτυλο που τολμά να προσπαθήσει να του
δώσει ένα μάθημα.
Σάλος στην Άγκυρα
Στην πραγματικότητα, εκείνο που ενοχλεί δεν είναι ο τόνος, αλλά το
περιεχόμενο: η ανοιχτή καταγγελία της τουρκικής επιθετικότητας, η υπενθύμιση
των παραβιάσεων, η απόρριψη της πολιτικής ίσων αποστάσεων και η εμμονή στη
νομιμότητα.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται από τη Milliyet στο γεγονός ότι ο Φαήλος Κρανιδιώτης
είναι δικηγόρος και έχει στο παρελθόν εμπλακεί σε υποθέσεις με διεθνή
διάσταση, συμπεριλαμβανομένης της υπόθεσης Ocalan.
Η αναφορά αυτή γίνεται με σαφή διάθεση σπίλωσης, αποσιωπώντας βολικά ότι η
υπεράσπιση δικαιωμάτων – ακόμη και προσώπων που η Τουρκία θεωρεί εχθρούς –
αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου, έννοια που παραμένει μάλλον
άγνωστη στο τουρκικό πολιτικό σύστημα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η προσπάθεια ιστορικής στοχοποίησης, με αναφορές
στην οικογενειακή καταγωγή του Φαήλου Κρανιδιώτη και σε γεγονότα της
Μικρασιατικής Εκστρατείας.
Πρόκειται για μια πάγια τακτική του τουρκικού Τύπου: όταν τα επιχειρήματα
τελειώνουν, επιστρατεύεται η ιστορική προπαγάνδα και η συλλογική ενοχοποίηση,
σε μια προσπάθεια να μετατραπεί η πολιτική διαφωνία σε «κληρονομική
εχθρότητα».
Το δημοσίευμα, ωστόσο, λέει περισσότερα για την Τουρκία παρά για τον ίδιο τον
Φαήλο Κρανιδιώτη.
Αποκαλύπτει την αδυναμία του τουρκικού κατεστημένου να ανεχθεί ελληνικές φωνές
που δεν ευθυγραμμίζονται με τη διπλωματική αμηχανία ή τον φόβο της σύγκρουσης.
Σε μια περίοδο όπου η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως παράγοντας
σταθερότητας, τέτοια άρθρα υπενθυμίζουν ότι ο αυταρχισμός και η επιθετική
ρητορική παραμένουν βασικά εργαλεία της τουρκικής πολιτικής κουλτούρας.
Ο Φαήλος Κρανιδιώτης μπορεί να μην εκφράζει το σύνολο του πολιτικού φάσματος
στην Ελλάδα, εκφράζει όμως κάτι που ενοχλεί βαθιά την Τουρκία: την άρνηση της
σιωπής.
Και αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί γίνεται στόχος.
Όχι επειδή «προκαλεί», αλλά επειδή υπενθυμίζει ότι η εθνική κυριαρχία, η
ιστορική μνήμη και η ελευθερία του λόγου δεν αποτελούν αντικείμενο
διαπραγμάτευσης.
Σε τελική ανάλυση, κάθε φορά που τουρκικά μέσα εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον
Ελλήνων πολιτών για τις απόψεις τους, επιβεβαιώνουν ότι ο πραγματικός τους
φόβος δεν είναι η πρόκληση, αλλά η αλήθεια που δεν ελέγχουν.
Όταν η Τουρκία φοβάται τον λόγο: από το casus belli στη στοχοποίηση των
ελληνικών φωνών
Το πρόσφατο δημοσίευμα της τουρκικής Milliyet κατά του Φαήλου Κρανιδιώτη δεν
αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο επικοινωνιακής έντασης.
Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής της Άγκυρας, η οποία εδώ και χρόνια
αντιμετωπίζει κάθε σαφή ελληνική θέση όχι ως στοιχείο διαλόγου, αλλά ως
απειλή.
Και αυτό ακριβώς εξηγεί την επιθετικότητα του τουρκικού Τύπου απέναντι σε
πρόσωπα που αρνούνται να υιοθετήσουν τη γλώσσα των «ίσων αποστάσεων».
Η Τουρκία επιμένει να διατηρεί σε ισχύ το casus belli απέναντι στην Ελλάδα,
απειλώντας ευθέως με πόλεμο σε περίπτωση άσκησης ενός νόμιμου και
κατοχυρωμένου δικαιώματος, όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά
μίλια. Την ίδια στιγμή, επιχειρεί να παρουσιάζεται ως θύμα «προκλήσεων», όταν
Έλληνες πολιτικοί ή αναλυτές υπενθυμίζουν το αυτονόητο: ότι η κυριαρχία δεν
διαπραγματεύεται και το Διεθνές Δίκαιο δεν εφαρμόζεται αλά καρτ.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Φαήλος Κρανιδιώτης ενοχλεί.
Όχι επειδή είναι ο μόνος που εκφράζει τέτοιες θέσεις, αλλά επειδή τις εκφράζει
χωρίς διπλωματικά φίλτρα και χωρίς την αγωνία της τουρκικής έγκρισης.
Ο λόγος του δεν εντάσσεται στο αφήγημα της «ήρεμης συνύπαρξης» που προϋποθέτει
ελληνική αυτοσυγκράτηση και τουρκική ασυδοσία. Και αυτό ακριβώς τον καθιστά
στόχο.
Η Milliyet προσπαθεί να αποδομήσει το πρόσωπο, επειδή αδυνατεί να αντικρούσει
τις θέσεις.
Όταν η Τουρκία παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο, αμφισβητεί
νησιά, μιλά για «γκρίζες ζώνες» και εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό στον Έβρο
και στο Αιγαίο, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια «παρερμηνειών».
Υπάρχουν γεγονότα. Και αυτά είναι που ο ελληνικός δημόσιος λόγος οφείλει να
κατονομάζει.
Η αναφορά της τουρκικής εφημερίδας στην Κύπρο παραμένει, όπως πάντα,
αποσιωπημένη.
Καμία λέξη για την παράνομη κατοχή, καμία λέξη για τα στρατεύματα κατοχής,
καμία λέξη για τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που η Άγκυρα αγνοεί επιδεικτικά εδώ και
δεκαετίες.
Αντίθετα, κάθε ελληνική υπενθύμιση της κυπριακής πραγματικότητας βαφτίζεται
«εθνικισμός».
Πρόκειται για την απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας.
Ανάλογη είναι και η εργαλειοποίηση της Συνθήκης της Λωζάνης.
Για την Τουρκία, η Λωζάνη είναι «ξεπερασμένη» όταν αφορά σύνορα και κυριαρχία,
αλλά απολύτως επίκαιρη όταν πρόκειται για μειονότητες.
Αυτή η επιλεκτική ανάγνωση του Διεθνούς Δικαίου αποτελεί βασικό στοιχείο του
τουρκικού αναθεωρητισμού. Και κάθε φωνή που το επισημαίνει, αντιμετωπίζεται ως
εχθρική.
Η στοχοποίηση του Φαήλου Κρανιδιώτη μέσω της υπόθεσης Ocalan εντάσσεται στην
ίδια λογική.
Η Τουρκία δεν συγχωρεί ούτε τη νομική διαδικασία όταν αυτή δεν εξυπηρετεί το
αφήγημά της.
Σε ένα κράτος όπου η Δικαιοσύνη λειτουργεί υπό πολιτική καθοδήγηση, η έννοια
της υπεράσπισης θεωρείται σχεδόν προδοσία.
Και αυτό αποκαλύπτει περισσότερο το έλλειμμα δημοκρατίας της Άγκυρας παρά
οποιαδήποτε «ενοχή» του Έλληνα δικηγόρου.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι το ίδιο το άρθρο.
Είναι η νοοτροπία που το διαπερνά.
Μια νοοτροπία που θεωρεί αυτονόητο ότι η Ελλάδα οφείλει να σιωπά για να μη
«διαταράσσει το κλίμα».
Που αντιμετωπίζει τη σαφή ελληνική θέση ως εμπόδιο, όχι ως προϋπόθεση σοβαρού
διαλόγου.
Που επιδιώκει έναν διάλογο χωρίς όρους, δηλαδή χωρίς σύνορα.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο ρόλος των ελληνικών φωνών που μιλούν καθαρά είναι
κρίσιμος.
Όχι για να οξύνουν την ένταση, αλλά για να αποτρέψουν την κανονικοποίηση της
τουρκικής αυθαιρεσίας.
Η ιστορία έχει δείξει ότι η σιωπή δεν εξασφαλίζει ειρήνη, απλώς μεταθέτει τη
σύγκρουση σε δυσμενέστερους όρους.
Η Τουρκία μπορεί να συνεχίσει να ενοχλείται.
Μπορεί να στοχοποιεί, να επιτίθεται επικοινωνιακά, να κατασκευάζει αφηγήματα.
Αυτό που δεν μπορεί να απαιτεί είναι την ελληνική αυτολογοκρισία.
Διότι όσο υπάρχουν φωνές που θυμίζουν τι σημαίνει κυριαρχία, διεθνές δίκαιο
και ιστορική μνήμη, τόσο θα αποδεικνύεται ότι το πραγματικό πρόβλημα της
Άγκυρας δεν είναι η «πρόκληση», αλλά η αλήθεια που δεν ελέγχει.
www.bankingnews.gr