Του Θάνου Τζήμερου
Φανταστείτε η Ιταλία να διοργάνωνε γιορτή, φέτος τον Δεκαπενταύγουστο, για να τιμήσει τα 86 χρόνια από τον τορπιλισμό της "Έλλης". Φανταστείτε να ερχόταν στην Τήνο η Μελόνι και να μιλούσε στους Ιταλούς που ζουν στην Ελλάδα, ονομάζοντας το υποβρύχιο Delfino, που χτύπησε μπαμπέσικα τα καταδρομικό μας, "τιμημένο υποβρύχιο του ιταλικού Δημοκρατικού Ναυτικού", να αποκαλούσε τους 9 νεκρούς και τους 24 τραυματίες της έκρηξης, ναύτες και αξιωματικούς, "εγκληματίες", να διακήρυσσε πως τα Δωδεκάνησα θα ξαναγίνουν ιταλικά, να απέτιε τιμή και δόξα στους "ήρωες Ιταλούς" που μας επιτέθηκαν στην Πίνδο μερικούς μήνες αργότερα και να διαβεβαίωνε ότι η ίδια μαζί με όλους τους Ιταλούς θα κάνουν το παν για να ξαναγίνει η Μεσόγειος ιταλική θάλασσα, με την Ελλάδα ιταλική επαρχία, με φασιστική διακυβέρνηση. Και από κάτω, οι Ιταλοί που ζουν στην Ελλάδα, κρατώντας σημαίες του Μουσολίνι, να ζητωκραυγάζουν και στο τέλος να τραγουδούν όλοι μαζί τα εμβατήρια των ιταλικών μεραρχιών που επιτέθηκαν στην Πίνδο. Τι θα σκεφτόσαστε;
Ότι έχουν τρελαθεί εντελώς, έτσι δεν είναι;
Φανταστείτε τώρα, η κυβέρνηση, αντί να αντιδράσει σε όλο αυτό, να το παρακολουθεί χαλαρά, με φιλική διάθεση και να έχει κάνει τα πάντα για να εξυπηρετήσει τη διοργάνωσή του. Και τα ΜΜΕ να περιγράφουν τα δρώμενα όπως θα περιέγραφαν οποιοδήποτε άλλο event, τη γιορτή του κερασιού που κάνουν στο Μεταξοχώρι, ας πούμε. Τι θα σκεφτόσαστε;
Ότι έχουμε τρελαθεί εντελώς, έτσι δεν είναι;
Όμως με την Ιταλία έχουμε συμφιλιωθεί, εδώ και πολλές δεκαετίες. Πώς τα καταφέραμε; Διότι οι Ιταλοί αναγνώρισαν το λάθος τους, αμέσως μετά τον πόλεμο. Με τη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού (1947) η Ιταλία αναγνώρισε την ευθύνη της, κατέβαλε πολεμικές αποζημιώσεις (σε βιομηχανικά αγαθά και υπηρεσίες) στην Ελλάδα, 101 εκατομμυρίων δολαρίων, με την ισοτιμία της εποχής προς τον χρυσό (35 δολάρια η ουγγιά), παραχώρησε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, ενώ δύο Ιταλοί Πρόεδροι που επισκέφθηκαν τη χώρα μας αργότερα (Carlo Azeglio Ciampi το 2001 και Sergio Mattarella το 2018) όχι μόνο ζήτησαν δημοσίως και ευθαρσώς συγγνώμη χαρακτηρίζοντας την επίθεση του Μουσολίνι άδικη και αδικαιολόγητη, αλλά ο Mattarella τίμησε την επέτειο του ΟΧΙ παρακολουθώντας την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τον τότε ΠτΔ, Παυλόπουλο. Στην ομιλία του, ο Mattarella αναφέρθηκε στην κοινή ευρωπαϊκή πορεία ειρήνης Ιταλών και Ελλήνων και στην επιτακτική ανάγκη τα λάθη του παρελθόντος να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά.
Έτσι χτίζονται οι συμφιλιώσεις. Έτσι το "ποτέ ξανά", από ευχή γίνεται πραγματικότητα.
Το "ποτέ ξανά" το είπαμε και μετά τα Δεκεμβριανά. Γι΄αυτό στις εκλογές που θα γινόντουσαν στις 31 Μαρτίου του 1946 εκλήθησαν όλα τα κόμματα να μετρηθούν με τον μόνο τρόπο που είναι αποδεκτός στη Δημοκρατία: στην κάλπη. Όμως το ΚΚΕ πήρε τα όπλα, και άρχισε να γράφει την πιο αιματηρή, την πιο φρικιαστική σελίδα της νεότερης ιστορίας μας. Όταν αυτός ο εφιάλτης τελείωσε το 1949, η Πολιτεία ξαναείπε το "ποτέ ξανά". Και το είπε ακόμα μια φορά το 1974, δίνοντας την ευκαιρία στους πρωταγωνιστές εκείνης της σκοτεινής περιόδου, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και να διασταυρώνουν, από κει και μπρος, τα ξίφη τους στον πόλεμο των ιδεών και των προτάσεων για την προκοπή της χώρας, κι όχι μπροστά από πηγάδες.
Παρότι αυτό δεν συνέβη ακριβώς όπως το περίμεναν οι συναινετικοί που το εμπνεύστηκαν, ποτέ δεν σκέφτηκε κανένας από την πλευρά του ΚΚΕ, τότε, να γιορτάσει την έναρξη της αλληλοσφαγής, να δηλώσει περήφανος γι’ αυτή και να υποσχεθεί ότι με την πρώτη ευκαιρία θα την επαναλάβει. Ναι μεν ο Φλωράκης με την παρέα του είχαν με τον Κοινοβουλευτισμό τη χαμαιλεοντική, σουρεαλιστική σχέση "τον αποδεχόμαστε στην πράξη, τον απορρίπτουμε στη θεωρία", ναι μεν όποτε εύρισκαν την ευκαιρία προωθούσαν τα συμφέροντά τους και την παραχάραξη της ιστορίας όπως έκαναν στην κυβέρνηση Τζανετάκη με τον κατάπτυστο νόμο 1863/1989, ωστόσο ουδέποτε η ηγεσία εκείνου του μεταπολιτευτικού ΚΚΕ διανοήθηκε να οργανώσει αυτό που έγινε την Κυριακή στο Λιτόχωρο και να πει δημοσίως αυτά που ελέχθησαν.
Το έκανε ο Κουτσούμπας. Γιατί η εκδήλωση έγινε τώρα, τέλος Μαρτίου, και γιατί στο Λιτόχωρο;
Διότι η αιφνιδιαστική και αναιτιολόγητη επίθεση του ΚΚΕ στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου, το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή 31 Μαρτίου 1946, ημέρα εθνικών εκλογών, θεωρείται ως η έναρξη της εμφύλιας σφαγής που έληξε με την ήττα των στασιαστών τον Αύγουστο του 1949. Το ΚΚΕ είχε κηρύξει αποχή από τις εκλογές, διότι είχε άλλα σχέδια και βιαζόταν να τα εφαρμόσει.
Έτσι, 100 περίπου οπλισμένοι αντάρτες του επιτέθηκαν σε δύο κτήρια στα οποία κοιμόντουσαν χωροφύλακες και κάποιοι οπλίτες του Στρατού που είχαν πάει στο Λιτόχωρο για τις εκλογές. Τους αιφνιδίασαν και σκότωσαν ή έκαψαν ζωντανούς 9 χωροφύλακες, 3 στρατιώτες και μια καθαρίστρια που κοιμόταν με την κόρη της (η οποία τραυματίσθηκε) σε ένα δωματιάκι στο τμήμα Χωροφυλακής. Είναι για να το γιορτάζεις αυτό το έγκλημα;
Κι όμως! Από νωρίς την Κυριακή, την πλατεία του Λιτοχώρου κατέκλυσαν μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, από όλη τη χώρα, με τα πολύ συμφιλιωτικά, αγαπητικά θα έλεγε κανείς, συνθήματα: "ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ - ΟΠΛΑ - ΔΣΕ, αυτό είναι το KKE", "Οι μαχητές του Γράμμου δε λύγισαν ποτέ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ". Το τι ακριβώς ήταν η ΟΠΛΑ, όσοι δεν το ξέρουν, συστήνω να το μάθουν.
Στη συνέχεια η εκδήλωση για να ανάψει τα αίματα, ξεκίνησε με ένα δρώμενο, που προφανώς επιστρατεύτηκε για να δικαιολογήσει το ειδεχθές προ 80ετίας έγκλημα.
"Αγωνιστές" με "παραδοσιακά" χωνιά, αλλά μπροστά στο μικρόφωνο, περιέγραφαν ωραίες στιγμές από εκείνη την εποχή που υποτίθεται ότι θέλουμε να ξεχάσουμε. "Χωριανοί...Τον Γιάννη τον Κάλιο τον σακάτεψαν. Έμεινε 3 μήνες στο κρεββάτι και τώρα γυρνά με τα δεκανίκια. Τον Γιάννη Τσιτσιρίκο τον κρέμασαν από τα πόδια, τον βασάνισαν και τον πυροβόλησαν από κοντά και το μπαρούτι έκαιγε τις σάρκες του. Τον Γιώργη Παπαθανάση τον σκότωσαν με το βούρδουλα και τη φάλαγγα και έπειτα είπαν ότι αυτοκτόνησε. Και ποιον να ιστορήσει κανείς: Τον Βασίλη Σίφλα, τον Νίκο Ματαπά, τον Φούντο, τον Τηλέγραφο Διονύση. Το γιο του σκοτωμένου Θανάση, το γιο του Τζαβέλα. (…) Πολεμήσαμε για τη λευτεριά χρόνια ολάκερα και τώρα είμαστε πάλι σκλάβοι. Θα πολεμήσουμε για να ξαναλευτερωθούμε".
(Δεν υπήρχε κάποιος εκεί να διαβάσει τα ονόματα όσων βασάνισε και εκτέλεσε το ΚΚΕ, από το 1943 και μετά, και ούτε θα μπορούσε να το κάνει γιατί ακόμα εκεί θα ήταν και θα διάβαζε…)
Μετά αναγνώσθηκε απόσπασμα από την απόφαση της 2ης Ολομέλειας του ΚΚΕ, που καλεί τον λαό ν' απαντήσει με τα ίδια σκληρά μέσα αποφασιστικά και μέχρι τη νίκη. Τι αποφάσισε εκείνη η σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (12-15 Φεβρουαρίου 1946); Να απόσχει το ΚΚΕ από τις εκλογές και να προχωρήσει στο αιματοκύλισμα της χώρας το οποίο ονόμασε "μαζική λαϊκή αυτοάμυνα" με στόχο τον διαμελισμό της και την πρόσδεσή της στο σοβιετικό άρμα.
Μετά ακούστηκαν από τα μεγάφωνα πυροβολισμοί και η φωνή ενός αντάρτη να τραγουδάει "βροντάει ο Όλυμπος" και τους παριστάμενους "καλλιτέχνες" να απαντούν: "νέο αντάρτικο γεννιέται, ν' αγωνιστεί για λευτεριά"! Τους "αγωνιστές" καλοσώρισε η γραμματέας της ΚΟΒ Λιτοχώρου λέγοντας "σας καλωσορίζουμε εδώ, στο Λιτόχωρο, όπου 80 χρόνια μετά, βροντάει ο Ολυμπος και πάλι".
Έχουμε τρελαθεί εντελώς;
Και μετά, πήρε τη σκυτάλη ο θιασώτης της δικτατορίας και μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, σύντροφος Κουτσούμπας. Κάπου πιο κει είχε παρκάρει το ΑUDI Q5 που του αγόρασε και του συντηρεί το αστικό κράτος, με χρήματα των φορολογουμένων, και κοντά του είχε τους άνδρες της προσωπικής του φρουράς που επίσης πληρώνουμε εσύ κι εγώ. Και είπε τα παρακάτω απίστευτα, τα οποία παραθέτω αυτολεξεί (ολόκληρη η ομιλία είναι εδώ).
"Τιμάμε τη θυσία και την τόλμη για τη νίκη! Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον σοσιαλισμό! Είμαστε περήφανοι και στεκόμαστε με κομμουνιστική ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας, στην ιστορία του ΚΚΕ και της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού, σίγουροι ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ο κομμουνισμός!"
"Ο αγώνας του ΔΣΕ, αυτή η κορυφαία ταξική σύγκρουση στη χώρα μας, άφησε ισχυρές επαναστατικές παρακαταθήκες στο Κόμμα μας, στον δρόμο για τη νίκη της εργατικής τάξης!"
"Ο αγώνας εκείνος ήταν δίκαιος, ήταν αγώνας αναγκαίος που γέννησε πρότυπα αγωνιστών και αγωνιστριών που δεν θα πάψουν ποτέ να διαπαιδαγωγούν και να παρακινούν νέους και νέες να μπαίνουν στον στίβο της οργανωμένης πάλης".
"Τιμάμε τον ΔΣΕ γιατί ο τρίχρονος αγώνας του υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης. Γιατί ο ΔΣΕ εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού ενάντια στα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών και καταπιεστών".
"Είμαστε περήφανοι για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ, που η δράση και η αυτοθυσία τους διδάσκουν, διαπαιδαγωγούν ηθικά και πολιτικά".
"Αποτελεί δίδαγμα της ταξικής πάλης σε παγκόσμια κλίμακα ότι, όταν σε επαναστατική κατάσταση η ταξική σύγκρουση εκδηλωθεί ένοπλα για το ζήτημα της εξουσίας, είναι αναπόφευκτη η αποφασιστική αναμέτρηση μέχρι την τελική νίκη επί του αντιπάλου. Μεσοβέζικες λύσεις, ήξεις - αφήξεις δεν χωράνε εδώ".
"80 χρόνια μετά, ο αγώνας του ΔΣΕ εξακολουθεί να εμπνέει αλλά και να ενοχλεί τον ταξικό αντίπαλο και όσους συμβιβάζονται μαζί του".
"…οι πολεμικές αναμετρήσεις και μια νέα καπιταλιστική οικονομική κρίση και ό,τι συνέπειες επιφέρουν αυτά στη ζωή του λαού μπορούν να οδηγήσουν σε απότομη όξυνση της ταξικής πάλης, σε μαζική ριζοσπαστικοποίησή του, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης της καπιταλιστικής εξουσίας, μέχρι και διαμόρφωση συνθηκών εξέγερσης ή και επαναστατικής κατάστασης για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας".
"Η πείρα από όλη την Ιστορία του εργατικού - λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος διδάσκει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά φιλολαϊκή κυβέρνηση, όπως κι αν ονομαστεί, όποιο κόμμα και αν συμμετέχει σε αυτήν, εφόσον η πολιτική εξουσία, τα μέσα παραγωγής και όλος ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, εφόσον η Ελλάδα συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις."
"Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι ταξικοί αγώνες θα κινήσουν και πάλι την ιστορία προς τα εμπρός. Ότι οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις θα ανατρέψουν την καπιταλιστική εξουσία, ότι ο αιώνας που διατρέχουμε θα σημαδευτεί από νέες επιτυχημένες σοσιαλιστικές επαναστάσεις".
"Το ΚΚΕ μπορεί να γίνει ο φάρος της νέας και νικηφόρας ταξικής αναμέτρησης για τον σοσιαλισμό που είναι αναγκαίος, επίκαιρος και ρεαλιστικός σήμερα περισσότερο από ποτέ".
Έχουμε τρελαθεί εντελώς; Κάποιος εισαγγελέας ακούει; Δηλαδή τι άλλο θα έπρεπε να κάνει ο κρατικοδίαιτος επαναστάτης για να διαταχθεί έρευνα με το ερώτημα της παράβασης τουλάχιστον του άρθρου 134 του Ποινικού Κώδικα για τις προπαρασκευαστικές πράξεις Εσχάτης Προδοσίας που τιμωρούνται με κάθειρξη; Να επιτεθεί σήμερα στο ΑΤ Λιτοχώρου; Είπε κι άλλα όμως το σταλινικό αξεσουάρ του "δημοκρατικού τόξου". Θαυμάστε τα.
Ποιος εκτέλεσε τους "200" στην Καισαριανή; "…το ελληνικό αστικό κράτος που παρέδωσε στους ναζί τους φυλακισμένους κομμουνιστές." "Τίποτα κοινό δεν συνδέει τα αίσχη της ελληνικής αστικής τάξης την περίοδο της Κατοχής με τον γίγαντα λαό, που, με τις οργανώσεις του και το Κόμμα του, κέρδιζε και διατηρούσε τη λευτεριά, παρότι δεν κατάφερε να πάει αυτόν τον αγώνα ως το τέλος..."
Και πάμε στο "σήμερα": "Η αστική τάξη της χώρας, παρά τα τόσα εγκλήματα που διέπραξε ενάντια στον λαό, προσπαθεί σταδιακά, μεθοδικά, να σβήσει αυτές τις σελίδες της Ιστορίας και τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτήν, για να ισχυροποιήσει και να εξασφαλίσει σήμερα την εξουσία της."
Τι σκοπό έχουν όσοι, όπως ο γράφων, θεωρούν κάθε ολοκληρωτισμό εξίσου απάνθρωπο; "Οι "αναθεωρητές" της Ιστορίας, αναπαράγοντας την επίσημη πολιτική της ΕΕ, τη θεωρία των δυο άκρων, δεν ξιφουλκούν στο πραγματικό πεδίο της Ιστορίας. Επιδιώκουν να χτυπήσουν την ταξική πάλη σήμερα, προκειμένου να περάσει δίχως κινδύνους για την καπιταλιστική εξουσία η στρατηγική του κεφαλαίου, η διαιώνιση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, τόσο σε καιρό ιμπεριαλιστικής ειρήνης, όσο και σε καιρό ιμπεριαλιστικού πολέμου".
Πώς φαντάζεται ο σύντροφος Γ.Γ. την εθνική συμφιλίωση; "Τόσο σε περίοδο πολέμου όσο και σε περιόδους ειρήνης σε μια ταξική κοινωνία υπάρχει από τη μια η πατρίδα των εκμεταλλευτών, των καπιταλιστών που κατέχουν την εξουσία, παράσιτα της κοινωνίας, μια χούφτα μεγάλοι όμιλοι που βγάζουν αμύθητα κέρδη. Και από την άλλη υπάρχει η πατρίδα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην πόλη και την ύπαιθρο, που ζει φτωχικά με μεγάλους κόπους από την ίδια τη δουλειά της, παρακολουθώντας τη ζωή της να γίνεται χειρότερη χρόνο με τον χρόνο, παρότι από τα χέρια και το μυαλό της παράγονται τα πάντα. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πατρίδες δεν υπάρχει τίποτα κοινό, ποτέ, σε καμία συνθήκη".
Τελικά, τι πρέπει να κάνουμε; "Ο λαός, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης, της μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων του και να βάλει πλώρη για έναν αγώνα μέχρι τέλους. Σε έναν κόσμο που "φλέγεται", σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων με το ΚΚΕ μπροστά! Το ΚΚΕ φωτίζει την προοπτική του νικηφόρου αγώνα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Δόξα και τιμή στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας! Δόξα και τιμή στο ΚΚΕ!".
Έχουμε τρελαθεί εντελώς;
Όπως έχω γράψει και παλιότερα, όλα αυτά θα ήταν απλώς γραφικά, αν το ΚΚΕ και τα παρελκόμενά του δεν είχε μολύνει το ελληνικό πολιτικό σύστημα με μερικά εξαιρετικά επικίνδυνα μικρόβια. Τα περιγράφω συνοπτικά και σε καλώ, αγαπητέ αναγνώστη, να τα σκεφτείς σε βάθος.
- Η αντίληψη ότι το η πραγματικότητα δεν μπορεί να βελτιωθεί. Πρέπει να καταστραφεί και να πάμε σε κάτι άλλο. Αυτή έχει καταστήσει το ΚΚΕ μόνιμη τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού. Επιπλέον, κάτι που το θεωρείς "του πεταματού" δεν το σέβεσαι, δεν το φροντίζεις. Δεν είναι τυχαίο το μένος των εκπροσώπων αυτού του χώρου, με βανδαλισμούς και καταστροφές, για οτιδήποτε εκφράζει τον αστικό πολιτισμό.
- Η θρησκευτική εσχατολογία του κομμουνισμού. Το σύστημα είναι τέλειο, σου εξασφαλίζει τον σοσιαλιστικό παράδεισο, όπου όλα θα είναι σε αφθονία, θα δουλεύεις λίγο, με καταπληκτικές συνθήκες, δεν θα υπάρχουν αφεντικά και θα έχεις όλα όσα χρειάζεται για να ζεις ευτυχισμένος με αξιοπρέπεια. Βέβαια, όπου εφαρμόστηκε ο κομμουνισμός έφερε την έσχατη δυστυχία, αλλά φταίει το ότι δεν εφαρμόστηκε σωστά. Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και ο Μεσσίας του κομμουνισμού, (βρε, λες να είναι ο Κουτσούμπας;), το σύστημα θα δουλέψει ρολόι. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην συμβεί αυτό. Είναι δόγμα. Όλα τα εμπόδια είναι για να δοκιμάζουν την πίστη σου.
- Η θεσμική ανομία, η πεποίθηση δηλαδή του κομμουνιστή ότι επειδή αγωνίζεται για ένα "ανώτερο ιδανικό" (κατά την αντίληψή του), είναι υπεράνω του νόμου και μπορεί να μετέλθει κάθε άνομου τρόπου για την επίτευξη του στόχου του: βιαιοπραγίες, τραμπουκισμοί, απειλές, συκοφαντία, φόνοι, τα πάντα επιτρέπονται. Είναι μια αλλοτροπική μορφή τζιχαντισμού. Όπως ο τζιχαντιστής στο ερώτημα "Ποιος νόμος είναι ανώτερος; Του Θεού ή των ανθρώπων;" απαντάει "Μα, φυσικά, του Θεού! Είναι να το συζητάμε;", έτσι κι ο κομμουνιστής. Περιφρουρώ την απεργία! Είμαι εκπρόσωπος (αυτόκλητος, αλλά δεν έχει σημασία) των δικαιωμάτων των εργαζομένων. (Βέβαια, δεν έχω δουλέψει ποτέ στη ζωή μου και βιοπορίζομαι ως κομματικός υπάλληλος, αλλά ούτε αυτό έχει σημασία.) Σου απαγορεύω να εργαστείς. Έτσι το αποφάσισα εγώ και θα σου το επιβάλω. Θα κλείσω τον δρόμο όποτε γουστάρω. Θα κολλήσω αφίσες όπου γουστάρω. Κι επειδή η Πολιτεία δεν έχει τα κότσια να εφαρμόσει τον νόμο γιατί φοβάται ότι θα την κατηγορήσουν για αυταρχισμό, αυτή η πατέντα ανοίγει την όρεξη σε κάθε οργανωμένη ομάδα πίεσης που μπορεί, για παράδειγμα, να μπλοκάρει για βδομάδες το εθνικό δίκτυο και αυτό να θεωρείται ένα είδος ανεκτού πολιτικού ακτιβισμού.
- Η ταμπέλα "φασίστας" που έχουν κρεμάσει όλοι αυτοί οι προπαγανδιστές του ολοκληρωτισμού σε όποιον δεν συμφωνεί με την εγκληματική τους παράνοια. Επειδή δεν έχουν ούτε μισό αντεπιχείρημα καταφεύγουν σε δολοφονία χαρακτήρων (πάλι καλά, το 1943-1949, προτιμούσαν την κανονική δολοφονία), έτσι ώστε και να σε απαξιώσουν και να τρομοκρατήσουν όσους θα ήθελαν να εκθέσουν την ανομία τους δημοσίως. Η λάσπη συνοδεύεται με απειλές, συχνά με φυσική βία και κάποιες φορές με εμπρηστικές βόμβες στο σπίτι σου. Θα το βουλώσει, ο φασίστας, τι θα κάνει!
- Το συγχωροχάρτι στο έγκλημα. Ο ιδεολογικός αντίπαλος πρέπει να φύγει από τη μέση. Όχι οι ιδέες του, ο ίδιος. Διότι δεν είναι κάποιος με διαφορετικό τρόπο σκέψης. Είναι "πουλημένος", "λακές των αφεντικών", "γερμανοτσολιάς", "δωσίλογος" ή "απόγονος δωσίλογου", "προδότης". Μπροστά στο κομμουνιστικό όραμα δεν υπάρχουν ούτε ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι δικαιολογείται το μένος με το οποίο οι σφαγείς της ΟΠΛΑ σκότωναν δικούς τους συντρόφους, αν τύχαινε να διαφωνήσουν με την επίσημη, ιερή γραμμή του κόμματος. Έτσι δικαιολογείται η μεγάλη αποδοχή της 17Ν από το αριστερό ακροατήριο.
- Η μόλυνση και η αποχαύνωση που επιφέρει αυτός ο ιός στο νεανικό κοινό. Ο έφηβος που βλέπει τις "αδικίες του κόσμου", και έχει προσβληθεί από κομμουνιστίτιδα, δεν θα σκεφθεί ποτέ ποιοι λόγοι τις προκαλούν, ούτε ποιοι τρόποι θεραπείας υπάρχουν και ποιες είναι οι παρενέργειες του καθενός. Είναι πολύπλοκα όλα αυτά και δεν καταλήγουν στο λυτρωτικό συμπέρασμα άσπρο – μαύρο. Προτιμάει την έτοιμη απάντηση: "Φταίει το καπιταλιστικό σύστημα. Έλα μαζί μας να το ανατρέψουμε." Κι επειδή στη βιντεοεποχή μας ψοφάει για πραγματική δράση, βρίσκει λόγο ύπαρξης στα τάγματα εφόδου του ΚΚΕ. Αν μάλιστα δεν έχει τα διανοητικά εφόδια για να αυτοθεραπευθεί μεγαλώνοντας, μπορεί να μείνει με μόνιμη εγκεφαλική αναπηρία και να βρεθεί να τη διδάσκει κιόλας.
- Τελικά, ο πάγιος εθνικός διχασμός. Όπως οι μουσουλμάνοι εντέλλονται να μην μιλούν και να μην έχουν κοινωνικές σχέσεις με απίστους για να μην μολυνθούν, έτσι και οι κομμουνιστές έχουν δημιουργήσει ένα κλειστό σύστημα, ένα ιδεολογικό γκέτο, που ακούει και λέει όλο τα ίδια. Αυτοεπιβεβαιώνεται, αυτοτονώνεται και αυτοϊκανοποιείται. Και όσο περισσότερο παρανοϊκό γίνεται, τόσο ασφαλέστερα περιχαρακώνει τα μέλη του και τα συμφέροντα της νομενκλατούρας του.
Καταλαβαίνω ότι η ΝΔ χρειάζεται το ΚΚΕ. Μαντρώνει, ακυρώνοντας, ένα 5%-10%
ψηφοφόρων που αν δεν ψήφιζαν ΚΚΕ θα πήγαιναν στους αντιπάλους της. Όμως αυτός δεν είναι λόγος για να γίνεται ανεκτός ο απροκάλυπτος εγκωμιασμός εγκλημάτων και η απειλή της επανάληψής τους. Ελπίζω να βρεθεί κάποιος εισαγγελέας (που δεν θα χρειάζεται τη ΝΔ) και να καλέσει τον κρατικοδίαιτο επαναστάτη Καπετάν - Λιμουζίνα για έγγραφες εξηγήσεις, καθότι το αδίκημα του ΠΚ 134 διώκεται αυτεπαγγέλτως.
Αν δεν έχουμε τρελαθεί εντελώς…
* Ο Θάνος Τζήμερος είναι επιχειρηματίας, πρώην πρόεδρος της "Δημιουργίας Ξανά"
capital.gr