Σάκης Μουμτζής
Θα μπορούσε ποτέ ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά την εκλογική ήττα του 1989 να γράψει ένα βιβλίο στο οποίο να κατηγορεί τον Πάγκαλο, τον Σημίτη, τον Αλευρά, τον Άκη και τη Βάσω για αυτό το αποτέλεσμα; Και όχι μόνον αυτό. Να περιφέρεται σε όλη την Ελλάδα για να προωθήσει το βιβλίο του; Αυτό ακριβώς αναρωτήθηκε προχθές ο Γιώργος Φλωρίδης, δείχνοντας τη διαφορά ενός ηγέτη από έναν που παριστάνει τον ηγέτη.
Οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί που στηρίζουν το εγχείρημα του Α. Τσίπρα θέλουν να μας πείσουν πως το υπό ίδρυση κόμμα του είναι κάτι σαν τη Φιλική Εταιρεία, ό εστί μεθερμηνευόμενον πως ο ίδιος ο Τσίπρας είναι κάτι μεταξύ Ξάνθου, Τσακάλωφ και Σκουφά και γιατί όχι και Αλέξανδρου Υψηλάντη.
Προσωπικά, επειδή έχω γράψει δεκάδες άρθρα για τον Αλέξη - όχι τον Υψηλάντη - τον θεωρώ πλέον οικείο πρόσωπο, άλλωστε είναι και συν-Παναθηναϊκός, κάτι που μου προκαλεί μια πρόσθετη ανθρώπινη συμπάθεια. Έτσι, με σαγήνεψε η ιδέα της Φιλικής Εταιρείας, καθώς παραπέμπει και στη μυσταγωγία της μύησης, του όρκου των πρωτεργατών της γύρω από τον ιερό σκοπό του rebranding. Τους φαντάζομαι όλους αυτούς -τα ονόματα είναι γνωστά- μέσα σε συνωμοτικές συνθήκες, να ορκίζονται βάζοντας το δεξί τους χέρι επάνω στο βιβλίο του Αλέξη «Ιθάκη».
Το μόνο που λείπει από όλο αυτό το όντως επαναστατικό σκηνικό είναι το πρόσωπο που θα σηκώσει το λάβαρο της Εθνεγερσίας, τηρουμένων βέβαια των ιστορικών συνθηκών. Το λάβαρο της σταθερότητας, όπως διακήρυξε από τους Δελφούς ο Αλέξης μας. Υποθέτω πως θα έχει από τη μια πλευρά το κεφάλι του Βελουχιώτη και από την άλλη μια τράπεζα με κατεβασμένα τα ρολά. Ρίχνω μια ιδέα και συνεχίζω τη σκέψη μου. Νομίζω τους στενούς συνεργάτες του Αλέξη, αυτούς που επεξεργάζονται το πρόγραμμά του, θα πρέπει από εδώ και μπρος να τους αποκαλούμε «Φιλικούς», για να προσδώσουμε κύρος στην προσπάθειά τους και τη γοητεία του μυστηρίου σε αυτό που πρόκειται να προκύψει.
Διότι, καλή είναι η Φιλική Εταιρεία, αλλά στο φινάλε κάτι θα πρέπει να πει. Κάτι να προτείνει, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών. Και ο Σκουφάς, ο Τσακάλωφ και ο Ξάνθος, πέραν των τελετουργικών, είχαν πολλά να πουν στους υπόδουλους Έλληνες και έτσι τράβηξαν την προσοχή των Φαναριωτών, των καραβοκυραίων, των προυχόντων και των αρματολών. Αν δεν έχεις να πεις κάτι, καμιά Φιλική Εταιρεία δε σε σώνει. Πολύ δε περισσότερο μια «Ιθάκη».
Επειδή επί του προκειμένου διακρίνω μια δυστοκία στους σύγχρονους «Φιλικούς», μήπως ο Αλέξης θα έπρεπε να ασχοληθεί με την ομάδα μας; Αντί δηλαδή για Τσακάλωφ και Σκουφάς να γίνει κάτι σαν Ολιζαντέμπε και Σισέ; Μια πρόταση κάνω.
liberal.gr