Αν ο Γιώργος Μυλωνάκης δεν χαροπάλευε σήµερα στην Εντατική του «Ευαγγελισµού», µην έχετε καµία αµφιβολία ότι οι ίδιοι άνθρωποι, πολιτικοί και δηµοσιογράφοι, που κατηγορούν τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ότι -τάχα µου- «εργαλειοποίησε» την περιπέτεια της υγείας του, θα ισχυρίζονταν ότι η νοσηλεία του µετά το λιποθυµικό επεισόδιο στο Μέγαρο Μαξίµου ήταν προσχηµατική. Κοινώς «διπλωµατική ασθένεια». Και πως, για να συγκινήσει την κοινή γνώµη µετά τις «αποκαλύψεις» ότι συνδέεται µε «µυστικιστικές οργανώσεις» και κυκλώµατα παιδεραστίας, µπήκε και λούφαξε στον «Ευαγγελισµό», παριστάνοντας τον «ηµιθανή».
Είναι τόσο αδίστακτοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του Κ. Μητσοτάκη, που αν ο Γ. Μυλωνάκης δεν χαροπάλευε στ’ αλήθεια, ενδεχοµένως αυτές τις ηµέρες στη Βουλή να βλέπαµε τις ηγεσίες των κοµµάτων της τοξικής και «ασύµµετρης» αντιπολίτευσης να αφήνουν χυδαίους υπαινιγµούς, αντίστοιχους µε αυτούς που γνωρίζουν καλά να πετάνε σε κάθε γεγονός τα τελευταία χρόνια.
Και ας µην υποδύονται τους «αγαθούς βλάκες» όλοι αυτοί που -τάχα µου- εξοργίστηκαν, επειδή ο Κ. Μητσοτάκης απέδωσε την επιβάρυνση της υγείας του στενού συνεργάτη του στην ψυχολογική πίεση που ένιωσε τις τελευταίες ηµέρες, βλέποντας το όνοµά του στο διαδίκτυο να εµπλέκεται ψευδώς σε αποκρουστικές ιστορίες για αγρίους. ∆ιότι δεν πείθουν. Και µια χαρά αντιλαµβάνονται τη διαφορά ανάµεσα στη σκληρή και αδυσώπητη κριτική που µπορεί να υφίσταται ένα πολιτικό πρόσωπο από τη συκοφαντική δυσφήµηση, µε την επιστράτευση ανήθικων και δόλιων πρακτικών που µαγαρίζουν την προσωπική ακεραιότητα ενός ανθρώπου οικογενειάρχη.
∆ιότι εδώ τα παλικάρια της αντιπολίτευσης, όπως και κάποιοι δηµοσιογράφοι, επιχειρούν να… σχετικοποιήσουν ανόµοιες περιπτώσεις ή να εξισώσουν εντελώς διαφορετικά γεγονότα για να πείσουν τον κόσµο ότι ο Κ. Μητσοτάκης «τα ίδια έκανε και χειρότερα» και ως εκ τούτου δεν δικαιούται διά να οµιλεί περί «τοξικότητας». Με τέτοιου είδους παραπλανητικά τεχνάσµατα και επικοινωνιακά κόλπα πάνε να βγάλουν λάδι τους στυγνούς δολοφόνους χαρακτήρων και προσωπικοτήτων, αντιπαραβάλλοντας µε πονηρή επιδεξιότητα υποθέσεις ελάσσονος σηµασίας και βαρύτητας.
Είναι άλλο να… ξεπατώνεις έναν πολιτικό ή παράγοντα του δηµόσιου βίου µε αδιάσειστα στοιχεία και γνήσια ντοκουµέντα για τον τρόπο που ασκεί τα καθήκοντά του και άλλο να τον «εκτελείς» µε χτυπήµατα κάτω από τη ζώνη, ζητώντας του να αποδείξει οτιδήποτε εσύ έχεις στο µυαλό σου για αυτόν. Ότι δηλαδή δεν είναι δολοφόνος, παιδεραστής, κλέφτης, έµπορος ναρκωτικών, νταβατζής, ανώµαλος, λαθρέµπορος, κακοποιητής γυναικών κ.ο.κ. ∆υστυχώς, σε τέτοιου είδους πρακτικές είναι µανούλες τα τρολ της λαϊκιστικής Αριστεράς και της ψεκασµένης Ακροδεξιάς, που κάποτε «έσµιγαν σαν τα κοράκια» στις πλατείες των «αγανακτισµένων». Το πρόβληµα όµως δεν είναι µόνο αυτοί που αλωνίζουν στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και αυτοί που πατάνε στα βήµατά τους και µεταφέρουν στην ελληνική Βουλή τα άθλια µηνύµατά τους, δίνοντας αληθοφανές περιεχόµενο στο δήθεν ψαγµένο σκεπτικό τους.
Ο μεγαλύτερος χορηγός επικοινωνίας της «Ομάδας Αλήθειας» είναι ο ΣΥΡΙΖΑ
Δεν έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ την περίφημη «Ομάδα Αλήθειας», έναν ιστότοπο φίλα προσκείμενο στη ΝΔ, αλλά επειδή είδα χθες μία ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ που ζητούσε από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να δώσει εντολή ώστε να αναστείλει τη λειτουργία της, δηλαδή να εξαφανιστεί ως επικοινωνιακό μέσο από προσώπου ψηφιακής γης, αναρωτιέμαι αν στην Κουμουνδούρου είναι με τα καλά τους. Πρώτα από όλα, την «Ομάδα Αλήθειας» δεν τη «γιγάντωσε» η ΝΔ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που την κατέστησε σημείο αναφοράς στο διαδίκτυο, με αξιοσημείωτη επιρροή στη διαμόρφωση της πολιτικής ατμόσφαιρας.
Χορηγός επικοινωνίας της «Ομάδας Αλήθειας» δεν ήταν ο Κ. Μητσοτάκης αλλά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και στην πορεία οι προερχόμενοι από αυτήν, οι οποίοι… έδιναν στεγνά αλλήλους σε ένα δημόσιο ξεκατίνιασμα άνευ προηγουμένου. Οι ίδιοι τροφοδοτούσαν με υλικό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ώστε ο ελληνικός λαός να βγάλει τα συμπεράσματά του για το τι μυαλά κουβαλούσε ο καθένας και σε ποιους εμπιστεύτηκε την ψήφο του. Η «Ομάδα Αλήθειας» δεν θα είχε εξελιχθεί σε δύναμη επικοινωνιακής κρούσης της ΝΔ αν το πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ δεν πέταγε τη μία κουταμάρα μετά την άλλη στα ραδιόφωνα ή τα κανάλια.
Η μαγκιά της «Ομάδας Αλήθειας» είναι ότι πήγε και κεφαλαιοποίησε, ώστε να κάνει «μπίζνες» στο διαδίκτυο, το ακατέργαστο υλικό που έπαιρνε δωρεάν, χωρίς ιδρώτα και κόπο, από τους συριζαίους και τους ανελίτες. Ανέδειξε τις γκάφες, τις παλαβομάρες, τις κωμικές ή επικίνδυνες θέσεις των πολιτικών αντιπάλων της ΝΔ χωρίς μοντάζ. Αν είχε αδικήσει κάποιον εκ των πρωταγωνιστών στα συγκεκριμένα «παρατράγουδα» που ανέδειξε, ανακυκλώνοντας απλώς δηλώσεις σε άλλα ΜΜΕ, οι θιγόμενοι θα είχαν προσφύγει στη Δικαιοσύνη, διεκδικώντας αστικές αποζημιώσεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως εκδίδει ανακοίνωση που ζητά από τον Κ. Μητσοτάκη να βάλει λουκέτο στον συγκεκριμένο «γαλάζιο επικοινωνιακό μηχανισμό», ο οποίος νομικά δεν αποτελεί επίσημο κομματικό μέσο της ΝΔ, όπως η εφημερίδα «Αυγή» και το ραδιόφωνο Στο Κόκκινο, όπου εργοδότης -με τα λεφτά του ελληνικού λαού- είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Κουμουνδούρου. Τα κομματικά ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ πληρώνονται από την κρατική επιχορήγηση. Εδώ όμως προκύπτει και ένα ακόμη ζήτημα που έχει να κάνει με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, των θέσεων και των απόψεων. Είναι δυνατόν ένα κόμμα της Αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να απαιτεί τη θεσμική παρέμβαση του πρωθυπουργού για να λογοκριθεί ή να αναστείλει τη λειτουργία του ένας διαδικτυακός φορέας;
Γιωργος Κατσιγιαννης
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή