Καταφανώς άθελά του και στην προσπάθειά του να απαξιώσει τον Κ. Μητσοτάκη, ο Β. Βενιζέλος πέτυχε το εντελώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο: Να κάνει μεγάλη αβάντα στον πρωθυπουργό.
Ο πολυτάλαντος, αλλά και παρορμητικός, Β. Βενιζέλος, στο πλαίσιο εκδήλωσης του «Κύκλου Ιδεών», θέλησε να σαρκάσει και να αποδομήσει τη φράση αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό για τη φράση που είπε στο συνέδριο της Ν.Δ., «αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3.00 το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».
Ο καθηγητής, πρώην αρχηγός κόμματος, πολλάκις υπουργός και συγκυβερνήτης του Α. Σαμαρά, έδειχνε να νιώθει πως έχει «βάλει κάτω» τον «αλαζόνα» και «ανιστόρητο» πρωθυπουργό και να είναι έτοιμος να του δώσει το τελειωτικό χτύπημα. Τότε ακριβώς θύμισε τον «ορμητικό» Βενιζέλο που πήγε φουριόζος στο Ζάππειο, έτοιμος να «καταπιεί» τον Γ. Παπανδρέου. Ανάμεσα σε άλλα περισπούδαστα («η διαχείριση κρίσεων σήμερα είναι πολύπλοκη» ή ότι «η φράση είναι αλαζονική και ανιστόρητη (…) γιατί δημιουργεί την εντύπωση όλα αυτά τα χειρίζεται ένα πρόσωπο»), αναρωτήθηκε, με εμφανώς ειρωνική διάθεση, «ποιον θα πάρει πρώτα ο πρωθυπουργός σε κρίση; Τον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Νετανιάχου, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ.ά.;».
Κάπου εκεί το έχασε. Καθώς η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, ανεξαρτήτως τι ψηφίζει, ξέρει πως αν υπάρχει σήμερα ένα πολιτικό πρόσωπο στην Ελλάδα που μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να μιλήσει με τον Λευκό Οίκο ή με την πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ή με τον Νετανιάχου ή με τον Μακρόν ή με τους πρωθυπουργούς των περισσότερων χωρών-μελών της Ε.Ε. ή με τον εμίρη των ΗΑΕ ή με τον Σίσι ή με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας ή με τον πρωθυπουργό του Κατάρ ή ακόμα και με τον Ερντογάν κ.ά., αυτός είναι ο Κ. Μητσοτάκης. Ομως, η ακούσια αβάντα του Β. Βενιζέλου προς τον Κ. Μητσοτάκη δεν τελειώνει εδώ. Συνειρμικά οι περισσότεροι κι απ’ αυτούς που θα συμφωνούσαν μαζί του έκαναν την αυτόματη σκέψη: Θα μπορούσε να σηκώσει το τηλέφωνο και να διαχειριστεί κρίση ο Α. Τσίπρας, ο οποίος, εκτός της συνταξιούχου Α. Μέρκελ, παραμένει ευρωπαϊκό παράδειγμα προς αποφυγήν; Θα το σήκωνε ο Ν. Ανδρουλάκης, ο οποίος δεν μπόρεσε να έχει μία έστω ολιγόλεπτη συνομιλία με τον ομοϊδεάτη του Ισπανό πρωθυπουργό Σάντσες; Θα το σήκωνε ο Κ. Βελόπουλος ή η Ζ. Κωνσταντοπούλου, για να μιλήσουν με ποιον; Ή μήπως η Μ. Καρυστιανού θα μπορούσε να μιλήσει έστω με τον Πούτιν;
Την περί ης ο λόγος φράση την έχουν χρησιμοποιήσει και ο Χ. Κίσινγκερ και η Χ. Κλίντον αργότερα. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν διεκδίκησε την πατρότητά της. Θέλησε απλώς να υπογραμμίσει τη σημασία του ποιος μπορεί να διαχειριστεί μια σοβαρή κρίση σε καιρούς αβεβαιότητας και αυξημένης αστάθειας. Εχοντας στο «βιογραφικό» του τη διαχείριση του 2020, με την εργαλειοποίηση του Μεταναστευτικού από την Τουρκία και λίγους μήνες αργότερα τη διαχείριση της πιο πρόσφατης και μεγαλύτερης έντασης με την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο. Κι αργότερα τον πόλεμο στην Ουκρανία, τον πόλεμο στη Γάζα και τελευταία τον πόλεμο στο Ιράν, που έγινε και η ευκαιρία για την αποστολή στρατιωτικής δύναμης στην Κύπρο, εξοπλισμού νησιών του Αιγαίου και σύσφιξης των συμμαχιών με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ.
Ατύχησε ο Β. Βενιζέλος. Οπως ακριβώς ατύχησε και τότε που πήγε φουριόζος και σίγουρος στο Ζάππειο και μετά έχασε τις εσωκομματικές εκλογές από τον Γ. Παπανδρέου λόγω αλαζονείας.
ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΡΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΣΑΜΑΡΑ;
Στο πρόσφατο συνέδριο της Ν.Δ. ο Κ. Μητσοτάκης ήταν «κάθετος» για την απουσία του Κ. Καραμανλή και του διαγραμμένου Α. Σαμαρά, λέγοντας «την Ιστορία τη γράφουν πάντα οι παρόντες και οι συμμετέχοντες στους αγώνες». Ωστόσο, υπήρξαν κορυφαία κυβερνητικά και κομματικά στελέχη αλλά και σύνεδροι οι οποίοι εξέφρασαν την επιθυμία για ανάληψη πρωτοβουλιών αποκατάστασης των σχέσεων με τους δύο πρώην αρχηγούς της Ν.Δ. και πρωθυπουργούς.
Δύο μέρες αργότερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Π. Μαρινάκης, στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών υιοθέτησε -όχι με δική του πρωτοβουλία- μια αρκετά πιο «ενωτική» ρητορική. Στο Μ. Μαξίμου έγινε συζήτηση μετά το συνέδριο, στην οποία -μεταξύ άλλων- κατατέθηκε η σκέψη της ανάληψης μιας ενωτικής πρωτοβουλίας προς τον Κ. Καραμανλή και τον Α. Σαμαρά εν όψει των εκλογών. Απόφαση δεν ελήφθη. Ούτε απορρίφθηκε ούτε εγκρίθηκε. Ωστόσο το συγκρατημένο άνοιγμα του Π. Μαρινάκη δεν είναι άνευ σημασίας και δείχνει ότι η σκέψη είναι πάνω στο τραπέζι.
Οι υποστηρικτές της τονίζουν ότι είναι μία κίνηση win-win. Αν αποδώσει, λένε, θα αποκατασταθεί η ενότητα και στην κορυφή και στη βάση του κόμματος και η Ν.Δ. θα πάει στις εκλογές ενωμένη. Αν δεν αποδώσει, δηλαδή αν δεν γίνει αποδεκτή από τους δύο πρώην αρχηγούς του κόμματος, τότε η ευθύνη θα πέσει στους ίδιους, οι οποίοι θα βρεθούν εκτεθειμένοι απέναντι στη βάση της παράταξης.
Χρόνος υπάρχει έως τις εκλογές του 2027. Και είναι προφανές ότι μία τέτοια κίνηση η οποία απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και διευθέτηση όλων των προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί και σε πολιτικό και σε προσωπικό επίπεδο, μπορεί να έχει τη μέγιστη εκλογική απόδοση, αν γίνει κοντά στις εκλογές. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι οι αναγκαίες επαφές και η καλλιέργεια του εδάφους θα γίνουν έγκαιρα. Αρκετά πιο νωρίς από τον χρόνο των ενδεχόμενων ανακοινώσεων…
«Σφαγή» στην αντιπολίτευση
Αρκούσε η «αναγκαστική» και βεβιασμένη ανακοίνωση της ίδρυσης των κομμάτων Καρυστιανού και Τσίπρα, ώστε να βγουν τα μαχαίρια από τα θηκάρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στα πρόθυρα νέας διάσπασης, η Νέα Αριστερά μετρά αποχωρήσεις βουλευτών και στελεχών, το ρωσόφιλο κόμμα της Μ. Καρυστιανού άρχισε τις μηνύσεις. Ο Κ. Βελόπουλος, εκτός από την Α. Λατινοπούλου, βάζει πλέον στο ρεπερτόριο των επιθέσεών του και το κόμμα Καρυστιανού, καθώς βλέπει διαρροές ψηφοφόρων. Το ίδιο ισχύει και για τη Ζ. Κωνσταντοπούλου, η οποία δείχνει πιο αμήχανη στις «ξαφνικές» εξελίξεις, αλλά και πιο ευάλωτη από τη «μάνα των Τεμπών» που ανέθρεψε πολιτικά και η ίδια. Ο Δ. Νατσιός, βλέποντας ότι όσοι τον έβαλαν στη Βουλή από το πουθενά κάνουν τώρα άλλες επιλογές, σπεύδει να τείνει χείρα συνεργασίας στο κόμμα-μπαχτσέ που θα ιδρυθεί στη Θεσσαλονίκη. Ο Γ. Βαρουφάκης ψάχνεται γιατί βλέπει τα τρένα να περνούν. Και ο Π. Πολάκης θέλει και μάλλον θα γίνει αρχηγός κόμματος.
Ομως, η «μεγάλη σφαγή» θα γίνει στο τρίγωνο Τσίπρας-Ανδρουλάκης-Καρυστιανού. Στους κόλπους, δηλαδή, της «συμμαχίας των Τεμπών»…
Μπάμπης Παπαπαναγιώτου
https://www.eleftherostypos.gr/apopseis/o-venizelos-avantarei-ton-mitsotaki