Ο Άλεξ Ζανάρντι ήταν ένας από τους πιο γενναίους και ακούραστους μαχητές της σύγχρονης ιστορίας του μηχανοκίνητου αθλητισμού - Η ζωή του ήταν γεμάτη από αδιανόητα εμπόδια, που όμως δεν τον σταμάτησαν ποτέ από το να ακολουθήσει την πορεία του με αστείρευτη δύναμη και πάθος
Στο τέλος του 1999, όταν το τριετές συμβόλαιό του με τη Williams τερματίστηκε δύο χρόνια πριν από τη προσυμφωνηθείσα λήξη του, ο Άλεξ Ζανάρντι επέστρεψε στην Αμερική με σκυμμένο το κεφάλι.
Άλλη μία αποτυχημένη απόπειρα να!- εκπληρώσει το μεγαλύτερο όνειρό του, να γίνει πρωταθλητής Φόρμουλα 1. Άλλος ένας οδηγός αγώνων που διέπρεψε στα αμερικανικά πρωταθλήματα και πάτωσε στην F1.
Άλλος ένας πρωταθλητής IndyCar (ή CART ή Champcars, η αμερικανική εκδοχή της Φόρμουλα 1, χωρίς να μπει κανείς στις λεπτομέρειες) που δεν κατάφερε να μιμηθεί τον Ζακ Βιλνέβ, ο οποίος το 1997 είχε κατακτήσει τον τίτλο στην F1 -έστω και με τον επεισοδιακό τρόπο, με εκείνη τη διαβόητη τιμονιά του Μίχαελ Σουμάχερ στον τελευταίο αγώνα της σεζόν. Το εκκρεμές της καριέρας και της ζωής του Αλεσάντρο Ζανάρντι είχε κάνει ακόμη μία απρόβλεπτη -αλλά και τόσο προβλέψιμη- αιώρηση. Είχε έρθει από την Αμερική με τις δάφνες του σούπερ σταρ και ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο στην F1 δεν είχε πάρει ούτε έναν βαθμό. Το απόλυτο ναυάγιο, η μέγιστη απογοήτευση.
Ο μαχητής της επιβίωσης
Όλως περιέργως, το άδοξο, πλην οριστικό, τέλος των όποιων φιλοδοξιών είχε ο
Ζανάρντι για την F1, ήταν και η απαρχή της αναγέννησής του. Όχι ως οδηγού,
αλλά ως ήρωα, ως συμβόλου του πείσματος και της αγάπης για τη ζωή. Ως
υπερανθρώπου για την ακρίβεια. Διότι τα επόμενα χρόνια ο Ζανάρντι θα έχανε τα
πόδια του σε ένα φρικιαστικό αγωνιστικό δυστύχημα, αλλά θα επέστρεφε ως
αγωνιζόμενος με αμαξίδιο στους Παραολυμπιακούς αγώνες.
Θα επέστρεφε επίσης στην αγωνιστική οδήγηση, με μια ειδικά τροποποιημένη
BMW, σε κούρσες αντοχής. Περιφερόταν στα πιτς περπατώντας στα γόνατα -ή με
ό,τι είχε απομείνει από τα κάτω άκρα του, πάντα φουριόζος και πάντα
χαμογελαστός. Ακτινοβολώντας υγεία, λες και ήταν ο ευτυχέστερος άνθρωπος του
κόσμου.
Κατόπιν θα έπεφτε ξανά σε κώμα, ύστερα από ένα ακόμη δυστύχημα με το αγωνιστικό αμαξίδιό του, θα έφτανε για μία ακόμη φορά στο τόσο γνώριμο πια σε εκείνον χείλος μεταξύ ζωής και θανάτου, θα έμενε για ενάμιση χρόνο στο νοσοκομείο, θα πάλευε σαν θηρίο να ανακτήσει την ομιλία του, εν ολίγοις θα παρέμενε γαντζωμένος με νύχια και με δόντια στη ζωή.
Αυτός ήταν μέσα σε μερικές φράσεις ο Άλεξ Ζανάρντι: Ο απόλυτος μαχητής της επιβίωσης, ένα πραγματικό φαινόμενο πάθους και θέλησης, κόντρα σε ένα βουνό από συμφορές. Το οποίο πίσω του έκρυβε πάντα ένα ακόμη μεγαλύτερο για εκείνον. Θα επέστρεφε ακόμη και στην ίδια πίστα όπου έχασε τα πόδια του, για να συμπληρώσει τους τελευταίους 13 γύρους που απέμεναν όταν συνέβη το δυστύχημα που τον άφησε ανάπηρο. Αυτά που έκανε ο Άλεξ Ζανάρντι έως ότου πεθάνει την Πρωτομαγιά του 2026, στη διάρκεια των 59 χρόνων του βίου του, δεν έχουν κανένα προηγούμενο.
Τα περισσότερα ήταν δυσάρεστα και οδυνηρά, σαν να ήταν από κάποια μοίρα του γραμμένο να πληρώσει με αίμα και πόνο κάθε επιτυχία και όλη του τη δόξα. Παρόλ' αυτά, ο Άλεξ Ζανάρντι αξίζει μια θέση ανάμεσα στους πιο θαρραλέα, τα πιο ηρωικά πλάσματα που πάτησαν ποτέ σε αυτό τον πλανήτη. Εξάλλου, το πλήρες ονοματεπώνυμό του ήταν Αλεσάντρο Λεόνε Ζανάρντι. Όπου «λεόνε» είναι το λιοντάρι στη μητρική του γλώσσα, τα ιταλικά. Συμπτωματικά αυτό ήταν το χαϊδευτικό που είχαν δώσει οι Τιφόζι οπαδοί της Ferrari στον Νάιτζελ Μάνσελ, όταν ο μυστακοφόρος Βρετανός έτρεχε για την ομάδα τους.
Σε ό,τι αφορά στη Φόρμουλα 1, πάντως, ο Ζανάρντι θα έμενε στην ιστορία σαν ένας από τους δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες πιλότους που, ενώ διέθεταν τη φυσική ταχύτητα και το ταλέντο, δεν τους έμελλε να διακριθούν. Ή, έστω, να προσαρμοστούν στις εντελώς ιδιαίτερες απαιτήσεις της λεγόμενης κορωνίδας των μηχανοκίνητων σπορ. Μάλιστα, η αποτυχία των εξ Αμερικής οδηγών που δοκίμαζαν την τύχη τους στη Φόρμουλα 1, ακριβώς όπως ο Ζανάρντι, ο οποίος επανήλθε στο σπορ ύστερα από δύο σερί τίτλους στα IndyCar, χρησιμοποιούνταν επί μακρών σαν επιχείρημα, ότι δήθεν «η αμερικάνικη Φόρμουλα είναι πρωτόγονη, ενώ η F1 είναι hi-tech».
Ο Άλεξ Ζανάρντι γεννήθηκε στη Μπολόνια, στις 23 Οκτωβρίου του 1966. Ο πατέρας του ήταν υδραυλικός και η μητέρα του μοδίστρα. Πέραν της αδελφής του, η οποία θα γινόταν κολυμβήτρια και πιθανώς θα είχε κάνει καριέρα στον υγρό στίβο εάν δεν σκοτωνόταν σε τροχαίο το 1979, στο οικογενειακό περιβάλλον του Ζανάρντι δεν υπήρχε κάποια έφεση προς τα μηχανοκίνητα.
Εξού και ο ίδιος εισήλθε σχετικά αργά στον κόσμο της αγωνιστικής οδήγησης, σε ηλικία 13 ετών, ξεκινώντας, φυσικά, από τα καρτ. Μάλιστα, το πρώτο αγωνιστικό όχημά του ήταν ιδιοκατασκευή, από άχρηστους σωλήνες και παραπεταμένα δοχεία. Παρόλ' αυτά, ο Άλεξ αναπλήρωσε την έλλειψη αγωνιστικής εμπειρίας σε σχέση με τους ανταγωνιστές του χρησιμοποιώντας την ασταμάτητη ορμή του. Έτσι, το 1988, αναδείχθηκε πρωταθλητής στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Super A Championship και δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε στο πρώτο σοβαρό πρωτάθλημα μονοθεσίων, τη Formula 3. Όπου ήδη, από την πρώτη του χρονιά, κατετάγη 2ος στην ιταλική F3.
Εν συνεχεία, μετά από ορισμένες σποραδικές νίκες με μονοθέσια F3, προσελήφθη στην ομάδα Il Barone Rampante της Formula 3000, όπου και νίκησε κατευθείαν με το ντεμπούτο του. Στο τέλος της χρονιάς ήταν 2ος στην τελική βαθμολογία ενός πολύ ανταγωνιστικού, διεθνούς πρωταθλήματος, από το οποίο στρατολογούνταν αρκετοί πιλότοι F1. Κάτι που συνέβη και για τον Άλεξ Ζανάρντι: Το 1991 έγινε μέλος της Jordan, μιας νεοφώτιστης και πολύ ιδιόρρυθμης ομάδας, από την οποίαν θα ξεκινούσε τη δική του καριέρα ο Μίχαελ Σουμάχερ. Ο Ζανάρντι, άλλωστε, κλήθηκε να τον αντικαταστήσει, προτού τον ακολουθήσει στην ομάδα της Benetton -αλλά ως αναπληρωματικός και οδηγός δοκιμών, για τη σεζόν 1992.
Και κάπου εκεί χάθηκε το παιχνίδι της F1 για τον Άλεξ Ζανάρντι -ο πρώτος γύρος του, τουλάχιστον. Διότι, εφόσον δεν πήγε απευθείας σε μια από τις ομάδες της κορυφής, οι επιλογές του ήταν να ταλαιπωρείται με αναξιόπιστα και αναξιόμαχα μονοθέσια στην ουρά της κατάταξης. Minardi, Lotus -απελπισία. Ο ίδιος δούλευε σαν το σκυλί, ιδιαίτερα στη Lotus όπου συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξη του συστήματος ενεργητικής ανάρτησης για τα μονοθέσια της πάλαι ποτέ θρυλικής ομάδας. Το 1993, όμως, εξαιτίας αυτής της υπερβολικά περίπλοκης ανάρτησης, ο Ζανάρντι είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα στην αμείλικτη στροφή Ω Ρουζ, στην πίστα Σπα του Βελγίου, εξ αιτίας του οποίου βγήκε εκτός μάχης για μήνες.
Η Φόρμουλα 1 τού έδειχνε την έξοδο, αλλά ο Ζανάρντι αρχικά αρνήθηκε να αποδεχτεί την ήττα. Όταν όμως έμεινε άνεργος, το 1995, μετανάστευσε στην Αμερική. Όπου σάρωσε αμέσως μόλις εμφανίστηκε, καταπλήσσοντας τους ιδιοκτήτες ομάδων, τους ανταγωνιστές, το κοινό, αλλά και τον εαυτό του. Το 1997 και το 1998 ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του πρωταθλήματος CART όπως λεγόταν τότε η κορυφαία μορφή αγώνων με μονοθέσια στις ΗΠΑ.
Έχοντας ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του, ο Άλεξ Ζανάρντι πίστεψε ότι, ως δις πρωταθλητής και καταξιωμένος αστέρας, θα μπορούσε να κάνει τη σωστή αρχή στη Φόρμουλα 1, αποφεύγοντας τον αδιέξοδο δρόμο που είχε πάρει το 1991. Ωστόσο, επειδή στην F1 η συγκυρία είναι πάντοτε ένας από τους κρίσιμους παράγοντες για την επιτυχία μιας ομάδας, το 1999 σηματοδοτούσε κατ' ουσίαν την αρχή ενός ατελείωτου κατήφορου για την πρώην κατά συρροήν πρωταθλήτρια Williams.
Ο Ζανάρντι ηττήθηκε κατά κράτος από τον συνάδελφό του στην ίδια ομάδα, τον Ραλφ Σουμάχερ και απεχώρησε στο τέλος της χρονιάς χωρίς να έχει σημειώσει έστω και έναν βαθμό. Οπωσδήποτε, τότε το σύστημα βαθμολόγησης ήταν πολύ πιο αυστηρό και επιλεκτικό από ό,τι είναι σήμερα, και πάλι, όμως ο Άλεξ Ζανάρντι φαινόταν απογοητευτικά ανεπαρκής. Το διαζύγιο με τη Williams ήταν συναινετικό.
Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ και τα CART, ο Ζανάρντι εντάχθηκε στην ομάδα του Mo Nunn, πρώην μηχανικού της ομάδας Chip Ganassi με την οποίαν ο Άλεξ είχε πάρει τους δύο τίτλους του, αλλά τον Σεπτέμβριο του 2001, σε έναν αγώνα στην πολύ απαιτητική, οβάλ πίστα του Λάουζιτσρινγκ στη Γερμανία, ενεπλάκη σε ένα δυστύχημα, με το μονοθέσιό του να κόβεται στη μέση. Το θέαμα ήταν φρικιαστικό, καθώς εκατομμύρια τηλεθεατές είδαν το σώμα του Ζανάρντι να κρέμεται, ακρωτηριασμένο, μέσα από το διαλυμένο ρύγχος του αυτοκινήτου του.
Κατόπιν θα έπεφτε ξανά σε κώμα, ύστερα από ένα ακόμη δυστύχημα με το αγωνιστικό αμαξίδιό του, θα έφτανε για μία ακόμη φορά στο τόσο γνώριμο πια σε εκείνον χείλος μεταξύ ζωής και θανάτου, θα έμενε για ενάμιση χρόνο στο νοσοκομείο, θα πάλευε σαν θηρίο να ανακτήσει την ομιλία του, εν ολίγοις θα παρέμενε γαντζωμένος με νύχια και με δόντια στη ζωή.
Αυτός ήταν μέσα σε μερικές φράσεις ο Άλεξ Ζανάρντι: Ο απόλυτος μαχητής της επιβίωσης, ένα πραγματικό φαινόμενο πάθους και θέλησης, κόντρα σε ένα βουνό από συμφορές. Το οποίο πίσω του έκρυβε πάντα ένα ακόμη μεγαλύτερο για εκείνον. Θα επέστρεφε ακόμη και στην ίδια πίστα όπου έχασε τα πόδια του, για να συμπληρώσει τους τελευταίους 13 γύρους που απέμεναν όταν συνέβη το δυστύχημα που τον άφησε ανάπηρο. Αυτά που έκανε ο Άλεξ Ζανάρντι έως ότου πεθάνει την Πρωτομαγιά του 2026, στη διάρκεια των 59 χρόνων του βίου του, δεν έχουν κανένα προηγούμενο.
Φωτογραφία: GettyImages
Τα περισσότερα ήταν δυσάρεστα και οδυνηρά, σαν να ήταν από κάποια μοίρα του γραμμένο να πληρώσει με αίμα και πόνο κάθε επιτυχία και όλη του τη δόξα. Παρόλ' αυτά, ο Άλεξ Ζανάρντι αξίζει μια θέση ανάμεσα στους πιο θαρραλέα, τα πιο ηρωικά πλάσματα που πάτησαν ποτέ σε αυτό τον πλανήτη. Εξάλλου, το πλήρες ονοματεπώνυμό του ήταν Αλεσάντρο Λεόνε Ζανάρντι. Όπου «λεόνε» είναι το λιοντάρι στη μητρική του γλώσσα, τα ιταλικά. Συμπτωματικά αυτό ήταν το χαϊδευτικό που είχαν δώσει οι Τιφόζι οπαδοί της Ferrari στον Νάιτζελ Μάνσελ, όταν ο μυστακοφόρος Βρετανός έτρεχε για την ομάδα τους.
Σε ό,τι αφορά στη Φόρμουλα 1, πάντως, ο Ζανάρντι θα έμενε στην ιστορία σαν ένας από τους δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες πιλότους που, ενώ διέθεταν τη φυσική ταχύτητα και το ταλέντο, δεν τους έμελλε να διακριθούν. Ή, έστω, να προσαρμοστούν στις εντελώς ιδιαίτερες απαιτήσεις της λεγόμενης κορωνίδας των μηχανοκίνητων σπορ. Μάλιστα, η αποτυχία των εξ Αμερικής οδηγών που δοκίμαζαν την τύχη τους στη Φόρμουλα 1, ακριβώς όπως ο Ζανάρντι, ο οποίος επανήλθε στο σπορ ύστερα από δύο σερί τίτλους στα IndyCar, χρησιμοποιούνταν επί μακρών σαν επιχείρημα, ότι δήθεν «η αμερικάνικη Φόρμουλα είναι πρωτόγονη, ενώ η F1 είναι hi-tech».
Ο Άλεξ Ζανάρντι γεννήθηκε στη Μπολόνια, στις 23 Οκτωβρίου του 1966. Ο πατέρας του ήταν υδραυλικός και η μητέρα του μοδίστρα. Πέραν της αδελφής του, η οποία θα γινόταν κολυμβήτρια και πιθανώς θα είχε κάνει καριέρα στον υγρό στίβο εάν δεν σκοτωνόταν σε τροχαίο το 1979, στο οικογενειακό περιβάλλον του Ζανάρντι δεν υπήρχε κάποια έφεση προς τα μηχανοκίνητα.
Εξού και ο ίδιος εισήλθε σχετικά αργά στον κόσμο της αγωνιστικής οδήγησης, σε ηλικία 13 ετών, ξεκινώντας, φυσικά, από τα καρτ. Μάλιστα, το πρώτο αγωνιστικό όχημά του ήταν ιδιοκατασκευή, από άχρηστους σωλήνες και παραπεταμένα δοχεία. Παρόλ' αυτά, ο Άλεξ αναπλήρωσε την έλλειψη αγωνιστικής εμπειρίας σε σχέση με τους ανταγωνιστές του χρησιμοποιώντας την ασταμάτητη ορμή του. Έτσι, το 1988, αναδείχθηκε πρωταθλητής στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Super A Championship και δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε στο πρώτο σοβαρό πρωτάθλημα μονοθεσίων, τη Formula 3. Όπου ήδη, από την πρώτη του χρονιά, κατετάγη 2ος στην ιταλική F3.
Εν συνεχεία, μετά από ορισμένες σποραδικές νίκες με μονοθέσια F3, προσελήφθη στην ομάδα Il Barone Rampante της Formula 3000, όπου και νίκησε κατευθείαν με το ντεμπούτο του. Στο τέλος της χρονιάς ήταν 2ος στην τελική βαθμολογία ενός πολύ ανταγωνιστικού, διεθνούς πρωταθλήματος, από το οποίο στρατολογούνταν αρκετοί πιλότοι F1. Κάτι που συνέβη και για τον Άλεξ Ζανάρντι: Το 1991 έγινε μέλος της Jordan, μιας νεοφώτιστης και πολύ ιδιόρρυθμης ομάδας, από την οποίαν θα ξεκινούσε τη δική του καριέρα ο Μίχαελ Σουμάχερ. Ο Ζανάρντι, άλλωστε, κλήθηκε να τον αντικαταστήσει, προτού τον ακολουθήσει στην ομάδα της Benetton -αλλά ως αναπληρωματικός και οδηγός δοκιμών, για τη σεζόν 1992.
Και κάπου εκεί χάθηκε το παιχνίδι της F1 για τον Άλεξ Ζανάρντι -ο πρώτος γύρος του, τουλάχιστον. Διότι, εφόσον δεν πήγε απευθείας σε μια από τις ομάδες της κορυφής, οι επιλογές του ήταν να ταλαιπωρείται με αναξιόπιστα και αναξιόμαχα μονοθέσια στην ουρά της κατάταξης. Minardi, Lotus -απελπισία. Ο ίδιος δούλευε σαν το σκυλί, ιδιαίτερα στη Lotus όπου συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξη του συστήματος ενεργητικής ανάρτησης για τα μονοθέσια της πάλαι ποτέ θρυλικής ομάδας. Το 1993, όμως, εξαιτίας αυτής της υπερβολικά περίπλοκης ανάρτησης, ο Ζανάρντι είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα στην αμείλικτη στροφή Ω Ρουζ, στην πίστα Σπα του Βελγίου, εξ αιτίας του οποίου βγήκε εκτός μάχης για μήνες.
Η Φόρμουλα 1 τού έδειχνε την έξοδο, αλλά ο Ζανάρντι αρχικά αρνήθηκε να αποδεχτεί την ήττα. Όταν όμως έμεινε άνεργος, το 1995, μετανάστευσε στην Αμερική. Όπου σάρωσε αμέσως μόλις εμφανίστηκε, καταπλήσσοντας τους ιδιοκτήτες ομάδων, τους ανταγωνιστές, το κοινό, αλλά και τον εαυτό του. Το 1997 και το 1998 ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του πρωταθλήματος CART όπως λεγόταν τότε η κορυφαία μορφή αγώνων με μονοθέσια στις ΗΠΑ.
Έχοντας ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του, ο Άλεξ Ζανάρντι πίστεψε ότι, ως δις πρωταθλητής και καταξιωμένος αστέρας, θα μπορούσε να κάνει τη σωστή αρχή στη Φόρμουλα 1, αποφεύγοντας τον αδιέξοδο δρόμο που είχε πάρει το 1991. Ωστόσο, επειδή στην F1 η συγκυρία είναι πάντοτε ένας από τους κρίσιμους παράγοντες για την επιτυχία μιας ομάδας, το 1999 σηματοδοτούσε κατ' ουσίαν την αρχή ενός ατελείωτου κατήφορου για την πρώην κατά συρροήν πρωταθλήτρια Williams.
Ο Ζανάρντι ηττήθηκε κατά κράτος από τον συνάδελφό του στην ίδια ομάδα, τον Ραλφ Σουμάχερ και απεχώρησε στο τέλος της χρονιάς χωρίς να έχει σημειώσει έστω και έναν βαθμό. Οπωσδήποτε, τότε το σύστημα βαθμολόγησης ήταν πολύ πιο αυστηρό και επιλεκτικό από ό,τι είναι σήμερα, και πάλι, όμως ο Άλεξ Ζανάρντι φαινόταν απογοητευτικά ανεπαρκής. Το διαζύγιο με τη Williams ήταν συναινετικό.
Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ και τα CART, ο Ζανάρντι εντάχθηκε στην ομάδα του Mo Nunn, πρώην μηχανικού της ομάδας Chip Ganassi με την οποίαν ο Άλεξ είχε πάρει τους δύο τίτλους του, αλλά τον Σεπτέμβριο του 2001, σε έναν αγώνα στην πολύ απαιτητική, οβάλ πίστα του Λάουζιτσρινγκ στη Γερμανία, ενεπλάκη σε ένα δυστύχημα, με το μονοθέσιό του να κόβεται στη μέση. Το θέαμα ήταν φρικιαστικό, καθώς εκατομμύρια τηλεθεατές είδαν το σώμα του Ζανάρντι να κρέμεται, ακρωτηριασμένο, μέσα από το διαλυμένο ρύγχος του αυτοκινήτου του.
«Όταν ξύπνησα από τη νάρκωση, κοίταξα αυτά που είχαν απομείνει από τα
πόδια μου. Δεν ασχολήθηκα με ό,τι μου είχαν κόψει». Αυτή ήταν η αποστροφή
του Άλεξ Ζανάρντι, με την οποίαν χάρασσε πορεία μετά από το δυστύχημα.
Εντελώς αποφασισμένος να συνεχίσει να ζει και να οδηγεί σε αγώνες
ταχύτητας, πέταξε στα σκουπίδια τα προσθετικά μέλη που του δόθηκαν και
σχεδίασε από την αρχή τα δικά του, όπως εκείνος τα ήθελε. Και όταν ήταν
πια ικανοποιημένος από τα τεχνητά μέλη του, άρχισε να τρέχει σε αγώνες
αυτοκινήτων τουρισμού. Και να κερδίζει ενίοτε, όπως έγινε σε αρκετές
κούρσες των πρωταθλημάτων FIA European Touring Car Championship και
κατόπιν World Touring Car Championship, την περίοδο 2003-2009.
Εν τω μεταξύ, ο αιωνίως διψασμένος για δράση Ζανάρντι, θα οδηγούσε ακόμη και μονοθέσιο Φόρμουλα 1, σε δοκιμές που διοργανώθηκαν προς τιμήν του. Αν και η κυρίως (δεύτερη) καριέρα του ως πρωταθλητή, βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη στους αγώνες με αμαξίδιο. Ο Ζανάρντι διαπίστωσε ότι το χειρήλατο (το αντίστοιχο του ποδηλάτου), μπορεί να του προσφέρει τις δόσεις αδρεναλίνης που είχε ανέκαθεν ανάγκη. Εν τέλει, ο Ζανάρντι κέρδισε 4 χρυσά Παραολυμπιακά μετάλλια και 12 παγκόσμια πρωταθλήματα, αφήνοντας ένα ακόμη λαμπρό χνάρι στην ιστορία των σπορ, ανεξαρτήτως της φύσης τους, σε μηχανοκίνητα και μη.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ ποιο πνεύμα, ποια δύναμη είχε εξοργίσει τόσο πολύ ο Άλεξ Ζανάρντι ώστε να τον κυνηγά σε όλη του τη ζωή, να τον παραμονεύει σε κάθε θρίαμβό του για να τον ρίξει ξανά και ξανά, κάθε φορά σε όλο και βαθύτερα σκότη. Όμως, αυτό ήταν το σενάριο ολόκληρης της ζωής του -από την απέραντη χαρά της νίκης, κατευθείαν στην επιθανάτια αγωνία.
Το 2020, ύστερα από τις περιπέτειες μιας δεκαετίας σχεδόν, ένα φορτηγό πάτησε τον Άλεξ Ζανάρντι κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για παραπληγικούς αθλητές στην Ιταλία. Λέγεται ότι ήταν εκείνος που έχασε τον έλεγχο του χειρηλάτου του και καρφώθηκε στην αντιθέτως ερχόμενη νταλίκα, στην κάθοδο ενός υψώματος. Όπως και να 'χει, υπέστη βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Θα επέστρεφε στο σπίτι του ύστερα από 18 μήνες διαδοχικών επεμβάσεων και θεραπειών για να ανακτήσει την ικανότητα επικοινωνίας του.
Και επειδή τα απρόοπτα για έναν άνθρωπο σαν αυτόν ποτέ δεν τελειώνουν, τον Ιούλιο του 2022 το σπίτι του στη Μπολόνια έπιασε φωτιά και ο ίδιος βρέθηκε, για ακόμη μία φορά, στο νοσοκομείο. Όπου και παρέμεινε για δυόμιση μήνες.
Έκτοτε, τα νέα για τον Άλεξ Ζανάρντι ήταν ελάχιστα, έως ανύπαρκτα, καθώς είχε αποσυρθεί από δημόσιες εκδηλώσεις. Μέχρι την ανακοίνωση του θανάτου του, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, όταν η διαρκής καταδίωξη από τον προσωπικό δαίμονά του, σαν άλλος Γιάννης Αγιάννης των Αθλίων, έληξε εις βάρος του.
Φωτογραφία: GettyImages
Εν τω μεταξύ, ο αιωνίως διψασμένος για δράση Ζανάρντι, θα οδηγούσε ακόμη και μονοθέσιο Φόρμουλα 1, σε δοκιμές που διοργανώθηκαν προς τιμήν του. Αν και η κυρίως (δεύτερη) καριέρα του ως πρωταθλητή, βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη στους αγώνες με αμαξίδιο. Ο Ζανάρντι διαπίστωσε ότι το χειρήλατο (το αντίστοιχο του ποδηλάτου), μπορεί να του προσφέρει τις δόσεις αδρεναλίνης που είχε ανέκαθεν ανάγκη. Εν τέλει, ο Ζανάρντι κέρδισε 4 χρυσά Παραολυμπιακά μετάλλια και 12 παγκόσμια πρωταθλήματα, αφήνοντας ένα ακόμη λαμπρό χνάρι στην ιστορία των σπορ, ανεξαρτήτως της φύσης τους, σε μηχανοκίνητα και μη.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ ποιο πνεύμα, ποια δύναμη είχε εξοργίσει τόσο πολύ ο Άλεξ Ζανάρντι ώστε να τον κυνηγά σε όλη του τη ζωή, να τον παραμονεύει σε κάθε θρίαμβό του για να τον ρίξει ξανά και ξανά, κάθε φορά σε όλο και βαθύτερα σκότη. Όμως, αυτό ήταν το σενάριο ολόκληρης της ζωής του -από την απέραντη χαρά της νίκης, κατευθείαν στην επιθανάτια αγωνία.
Το 2020, ύστερα από τις περιπέτειες μιας δεκαετίας σχεδόν, ένα φορτηγό πάτησε τον Άλεξ Ζανάρντι κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για παραπληγικούς αθλητές στην Ιταλία. Λέγεται ότι ήταν εκείνος που έχασε τον έλεγχο του χειρηλάτου του και καρφώθηκε στην αντιθέτως ερχόμενη νταλίκα, στην κάθοδο ενός υψώματος. Όπως και να 'χει, υπέστη βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Θα επέστρεφε στο σπίτι του ύστερα από 18 μήνες διαδοχικών επεμβάσεων και θεραπειών για να ανακτήσει την ικανότητα επικοινωνίας του.
Και επειδή τα απρόοπτα για έναν άνθρωπο σαν αυτόν ποτέ δεν τελειώνουν, τον Ιούλιο του 2022 το σπίτι του στη Μπολόνια έπιασε φωτιά και ο ίδιος βρέθηκε, για ακόμη μία φορά, στο νοσοκομείο. Όπου και παρέμεινε για δυόμιση μήνες.
Έκτοτε, τα νέα για τον Άλεξ Ζανάρντι ήταν ελάχιστα, έως ανύπαρκτα, καθώς είχε αποσυρθεί από δημόσιες εκδηλώσεις. Μέχρι την ανακοίνωση του θανάτου του, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, όταν η διαρκής καταδίωξη από τον προσωπικό δαίμονά του, σαν άλλος Γιάννης Αγιάννης των Αθλίων, έληξε εις βάρος του.
Και ίσως η πιο ταιριαστή φράση από όσες του αφιέρωσαν πρώην συνεργάτες,
φίλοι κ.λπ. ήταν αυτή του Γκάρι Άντερσον, του Βρετανού, βετεράνου,
τεχνικού διευθυντή της Jordan Grand Prix.
Ο οποίος, εξ αφορμής του θανάτου του, είπε ότι «ο Άλεξ Ζανάρντι απλώς δεν μπορούσε να μην πηγαίνει τέρμα γκάζι. Από τον πρώτο γύρο που τον βάλαμε στο μονοθέσιο, μέχρι τον τελευταίο. Έτρεχε για την καριέρα του και για τη ζωή του. Αλλά δεν σήκωνε ποτέ το πόδι του από το γκάζι. Δεν ήξερε καν πώς γίνεται αυτό».
Ο οποίος, εξ αφορμής του θανάτου του, είπε ότι «ο Άλεξ Ζανάρντι απλώς δεν μπορούσε να μην πηγαίνει τέρμα γκάζι. Από τον πρώτο γύρο που τον βάλαμε στο μονοθέσιο, μέχρι τον τελευταίο. Έτρεχε για την καριέρα του και για τη ζωή του. Αλλά δεν σήκωνε ποτέ το πόδι του από το γκάζι. Δεν ήξερε καν πώς γίνεται αυτό».
Βασίλης Τσακίρογλου
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ