Μαρία Καρυστιανού.. συνεχίζει να δουλεύει το πτώμα του νεκρού παιδιού: Η δική μας γιορτή θα έρθει όταν τα παιδιά μας είναι περήφανα για τον κόσμο που τους παραδώσαμε - Η ανάρτηση για τη Μάρθη (Εικόνα)

Η Μαρία Καρυστιανού έκανε ανάρτηση για την κόρη της, Μάρθη, που σκοτώθηκε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, ανήμερα της Γιορτής της Μητέρας

Την κόρη της, Μάρθη, που σκοτώθηκε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, μνημόνευσε με ανάρτησή της η Μαρία Καρυστιανού. Εν αναμονή των οριστικών ανακοινώσεων για το νέο κόμμα, η πρώην πρόεδρος Θυμάτων Τεμπών δεν ξεχνά ποτέ την κόρη της και οι αναμνήσεις αποκτούν περισσότερη ένταση ανήμερα της Γιορτής της Μητέρας. Η Καρυστιανού εξομολογήθηκε ότι «η μητρότητα έχει αλλάξει μορφή» για εκείνη, ενώ είπε ότι «η δική μας “γιορτή” θα έρθει τη μέρα που τα παιδιά μας θα είναι περήφανα για τον κόσμο που τους παραδώσαμε». Υποστήριξε, δε, ότι κάθε ημέρα είναι ευθύνης και επίμονου αγώνα, με στόχο την οριστική δικαίωση. 

Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού

Μάρθη μου,

σήμερα η σκέψη μου σταματά σε εκείνα τα πρωινά που δεν ξημέρωσαν με το χαμογελό σου και στα «σ’ αγαπώ» που έμειναν μετέωρα στον αέρα.

10 Μαίου, ύμνος στο πιο ιερό πρόσωπο στη ζωή μας και στην πιο ανιδιοτελή αγάπη.

Εκείνη που δεν σταματά στην απώλεια, αλλά συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο.

Για εμένα, η μητρότητα ξαφνικά άλλαξε μορφή.

Έγινε η απόφαση να μην επιτρέψω στη λήθη να σβήσει τη δικαίωση.

Η σημερινή ημέρα τιμά την πιο δυνατή αγκαλιά που νικάει τον χρόνο.

Κλείνεις τα μάτια και νιώθεις το παιδί σου να κρατά το χέρι σου και έτσι παίρνεις δύναμη να συνεχίσεις να στέκεσαι όρθια.

Και έτσι η μητρότητα μετατρέπεται σε ανάγκη να πολεμάς για τον κόσμο που στερήθηκαν άδικα τα παιδιά.

Και έτσι τα τα δάκρυα και ο πόνος γίνονται κουράγιο.

Οι αναμνήσεις γίνονται φάρος που καθοδηγεί.

Έτσι η αγάπη δεν τελειώνει εκεί που σταματά η ανάσα, αλλά εκεί που σταματά η μνήμη.

Γιατί η μάνα δεν είναι μόνο αυτή που ανατρέφει, είναι και αυτή που περιφρουρεί τα παιδιά της, ακόμα κι όταν εκείνα δεν μπορούν πια να μιλήσουν.

Χρόνια Πολλά στις γλυκές μητέρες που παλεύουν μόνες με τις σκιές, που δεν δέχονται το «έτσι είναι τα πράγματα», που γίνονται η φωνή εκείνων που έφυγαν άδικα, που κρατούν την ελπίδα ζωντανή μέσα από τα ερείπια, που μετατρέπουν τον πόνο σε ασπίδα για τα παιδιά όλου του κόσμου.

Στις μητέρες που δεν λύγισαν, που δεν συμβιβάστηκαν και που διδάσκουν πως η αγάπη της μάνας είναι η πιο ανίκητη δύναμη.

Στις μητέρες που κοιτούν τον ουρανό και χαμογελούν με πόνο, αλλά και σε εκείνες που η αγκαλιά τους είναι το μόνο ασφαλές καταφύγιο στον κόσμο.

Και η δική μας “γιορτή” θα έρθει τη μέρα που τα παιδιά μας θα είναι περήφανα για τον κόσμο που τους παραδώσαμε.

Μέχρι τότε, κάθε μέρα είναι μια μέρα ευθύνης και επίμονου αγώνα που δεν θα σταματήσουμε, παρά μόνο αν πετύχουμε τη δικαίωση.

Τη δικαίωση για τα παιδιά όλου του κόσμου!