Δεν καταλαβαίνω ούτε καν τις ίντριγκες όσων επιδιώκουν να μετατρέψουν τη θητεία τους σε «αορίστου χρόνου», για να μοιράζουν απομαγνητοφωνήσεις στα κανάλια
Η αναμέτρηση που επέλεξε η Γενική Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με την ελληνική Δικαιοσύνη μοιάζει ακατανόητη, είναι περιττή και ούτε εξελίσσεται ευνοϊκά για την ίδια.
Η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, που χαρακτήρισε απαράδεκτη την προσφυγή της κυρίας Κοβέσι και μάλιστα με την αποστομωτική πλειοψηφία των 72 έναντι 10, δεν επιδέχεται πολλές άλλες ερμηνείες.
Σε τελευταία ανάλυση, η Εισαγγελία επέλεξε να συγκρουστεί, όχι με μια κυβέρνηση ή κάποιο δικαστήριο, αλλά με την έννομη τάξη της χώρας. Κι αυτό νομίζω, δε θα το δεχόταν κανένα ανώτατο δικαστήριο καμίας δημοκρατίας στον πλανήτη.
Η αναμέτρηση είναι κατ’ αρχήν ακατανόητη. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διεκδικεί να ανανεώνει εκείνη τη θητεία των εντεταλμένων εισαγγελέων.
Ωραία ιδέα. Και πρωτότυπη. Δεν ξέρω όμως κανένα άλλο όργανο σε δημοκρατική χώρα, το οποίο να ανανεώνει μόνο τον εαυτό του και όπως θέλει.
Αν είναι έτσι, να ανανεώσουν τη θητεία τους και η Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κι όποιος άλλος βαριέται τις μετακινήσεις.
Στο ελληνικό δικαστικό σώμα, τις υπηρεσιακές μεταβολές αποφασίζει από τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο.
Έτσι, το αρμόδιο Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα την παράταση της θητείας τριών εντεταλμένων εισαγγελέων για δύο χρόνια και όχι για πέντε που είχε αποφασίσει μόνη της η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Σιγά τον πολυέλαιο, δηλαδή. Από εκεί και πέρα, η Γενική Εισαγγελέας ξεκίνησε πεισματικά έναν πόλεμο, όχι κατά της κυβέρνησης (που δεν είχε καμία ανάμειξη, ούτε αρμοδιότητα), αλλά εναντίον της χώρας.
Ζητεί να κοπούν οι κοινοτικοί πόροι, απειλεί με προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και άλλα εκφοβιστικά.
Δεν ξέρω τι θα πετύχει, ούτε πότε. Άλλωστε, αποχωρεί από τη θέση της στις 31 Οκτωβρίου.
Αλλά θα με εξέπληττε πολύ, αν η Ένωση κήρυττε τον πόλεμο σε ένα κράτος-μέλος για ένα γινάτι.
Άλλωστε, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει υπενθυμίσει με πρόσφατη απόφασή του, πως η Εισαγγελία ερευνά απλώς την κακοδιαχείριση των πόρων της Ένωσης. Η εκδίκαση αφορά αποκλειστικά την εθνική Δικαιοσύνη.
Δεν καταλαβαίνω λοιπόν τι θα αποκομίσει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, πέρα από την ικανοποίηση μιας ξεροκεφαλιάς. Ούτε καν τις ίντριγκες όσων επιδιώκουν να μετατρέψουν τη θητεία τους σε «αορίστου χρόνου», για να μοιράζουν απομαγνητοφωνήσεις στα κανάλια.
Τις οποίες μάλιστα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία απέκτησε χάρη στη συνεργασία της με τις ελληνικές αρχές και για την οποία δεν έχει διατυπώσει ποτέ το παραμικρό παράπονο.
Μακάρι βεβαίως η υπόθεση να λήξει κάπου εδώ και να μην ασχοληθούμε ξανά. Αλλά να το δούμε.
Γιάννης Πρετεντέρης
ΤΟ ΒΗΜΑ