Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πολιτική απόσταση αρχίζει να καταγράφεται ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιώργο Σιακαντάρη, έναν άνθρωπο που βρέθηκε σε κομβικό σημείο της προετοιμασίας του νέου εγχειρήματος του πρώην πρωθυπουργού, αλλά σήμερα δεν διστάζει να καταγράφει δημόσια σοβαρές διαφωνίες για τον τρόπο με τον οποίο κινείται ένα τμήμα του πολιτικού και υποστηρικτικού περιβάλλοντός του.
Η περίπτωση έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή ο Σιακαντάρης δεν υπήρξε ένας απλός εξωτερικός παρατηρητής της προσπάθειας Τσίπρα. Στις αρχές του 2026 το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα τού ανέθεσε την ηγεσία της Ομάδας Εργασίας που επεξεργάστηκε το κείμενο για τη σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Πολιτικής Οικολογίας και της Ριζοσπαστικής Δημοκρατικής Αριστεράς, ενώ τον Μάιο παρουσιάστηκε το μανιφέστο «Η κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής», το οποίο θεωρήθηκε πολιτικός και προγραμματικός προάγγελος του νέου φορέα.
Από την προγραμματική επεξεργασία στην κριτική
Λίγους μήνες αργότερα, η εικόνα παρουσιάζει σημαντικές διαφοροποιήσεις. Σε άρθρο του με τον προκλητικό –και ειρωνικό– τίτλο «Τσίπρας: Αυτό το παλιόπαιδο!», ο Γιώργος Σιακαντάρης υπερασπίζεται μεν τον πρώην πρωθυπουργό απέναντι στον χαρακτηρισμό που χρησιμοποίησε ο Άδωνις Γεωργιάδης, όμως το πραγματικά πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στην κριτική που ασκεί προς το εσωτερικό του χώρου Τσίπρα.
Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι υπήρξαν προβλήματα τόσο στον τρόπο με τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας οδηγήθηκε στην πρωθυπουργία όσο και στον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία, σημειώνοντας μάλιστα ότι ορισμένες από τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν τότε ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν πρέπει να επαναληφθούν».
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν όσα γράφει για το σήμερα, καθώς καταλογίζει σε μερίδα των υποστηρικτών του Τσίπρα συνέχιση της λογικής «εμείς ή αυτοί», «αντιπολιτικό αντιμητσοτακισμό», προσωπολατρία, άρνηση ουσιαστικού διαλόγου με την υπόλοιπη ελληνική Σοσιαλδημοκρατία, ακόμη και αντιλήψεις για την εξωτερική πολιτική τις οποίες χαρακτηρίζει ακροδεξιές.
Η μεγάλη αντίφαση με το μανιφέστο
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική αντίφαση. Ο Σιακαντάρης ήταν επικεφαλής της ομάδας που επεξεργάστηκε ένα μανιφέστο με βασική ιδέα τη συνάντηση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, επιχειρώντας να δημιουργήσει μια νέα προγραμματική σύνθεση για μια κυβερνώσα Αριστερά.
Σήμερα προειδοποιεί ότι μέσα στο ίδιο πολιτικό περιβάλλον εξακολουθούν να υπάρχουν αντιλήψεις που, κατά τη δική του εκτίμηση, λειτουργούν προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, δυσκολεύοντας τη συνάντηση με τη Σοσιαλδημοκρατία και επαναφέροντας χαρακτηριστικά της περιόδου της μεγάλης πόλωσης του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν πρόκειται ακόμη για προσωπική ρήξη με τον Αλέξη Τσίπρα. Άλλωστε, στο ίδιο άρθρο ο Σιακαντάρης υπερασπίζεται ευθέως τον πρώην πρωθυπουργό απέναντι στην επίθεση Γεωργιάδη και υποστηρίζει ότι εξακολουθεί να αμφισβητεί ένα παγιωμένο σύστημα εξουσίας.
Το μήνυμα προς τον ίδιο τον Τσίπρα
Ωστόσο, πίσω από την υπεράσπιση υπάρχει μια σαφής πολιτική προειδοποίηση. Ο άνθρωπος που πριν από λίγους μήνες είχε κεντρικό ρόλο στην προγραμματική προετοιμασία του νέου εγχειρήματος υποστηρίζει σήμερα ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιστροφή του Τσίπρα δεν βρίσκεται κατ' ανάγκην στους πολιτικούς αντιπάλους του, αλλά στους «νεήλυδες προσωπολάτρες» που τον περιβάλλουν.
Το ερώτημα επομένως δεν είναι εάν ο Γιώργος Σιακαντάρης εγκαταλείπει πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα – κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τα σημερινά δεδομένα. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του αρχικού προγραμματικού αφηγήματος αισθάνεται ήδη την ανάγκη να χαράξει δημόσιες κόκκινες γραμμές απέναντι σε πρακτικές και νοοτροπίες του νέου χώρου.
Και αυτή η απόσταση, λίγους μόλις μήνες μετά την αρχική προγραμματική συμπόρευση, αποτελεί ένα πολιτικό μήνυμα που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο.