"Αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή η νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια" αναφέρει ο Αλέξης Τσίπρας στο 3ο από τα τρία ντοκιμαντέρ για τη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.)
Στη δημοσιότητα βγήκε το τρίτο από τα τρία πολιτικά ντοκιμαντέρ σχετικά με τη
δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), με τίτλο «Η ώρα της
ευθύνης» και τον Αλέξη Τσίπρα σε ρόλο πρωταγωνιστή, να επισημαίνει μεταξύ
άλλων ότι «Αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε
στέρεες βάσεις αυτή τη νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια».
«Η ώρα της ευθύνης» είναι το τρίτο από τα τρία βίντεο μιας ενιαίας αφήγησης
που ξεκινά από τον Αλέξη Τσίπρα, περνά στις αγωνίες της νέας γενιάς και
ολοκληρώνεται στη συλλογική στιγμή της δημιουργίας του νέου πολιτικού φορέα.
Τα εν λόγω βίντεο ετοιμάστηκαν από μια ομάδα εθελοντών/τριών. Μια πρωτοβουλία
με χαρακτηριστικά handmade που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε υπό την
επιστημονική επιμέλεια και τον δημιουργικό συντονισμό της Φανής Κουντούρη,
Aναπλ. Καθ. Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας.
Προηγήθηκε το βίντεο με τίτλο: «Το πρόσημο της πολιτικής» και ένα ακόμα με
τίτλο: «Η ελπίδα της ανατροπής». Η τριλογία επιχειρεί να απαντήσει σε ένα
ερώτημα που υπερβαίνει τη συγκυρία: τι σημαίνει πολιτική σήμερα και πώς μπορεί
να ξανασυνδεθεί με τις πραγματικές εμπειρίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων;
Σύμφωνα με πηγές της Αμαλίας, η παρουσίαση αυτή δεν αποτελεί μια συμβατική
πολιτική καμπάνια. Εγκαινιάζει μία μορφή κινηματογραφικής πολιτικής αφήγησης,
η οποία δεν οργανώνεται πρωτίστως γύρω από την εκλογική αντιπαράθεση και την
άμεση πειθώ, αλλά γύρω από μια εξελικτική διαδρομή: από το πρόσωπο στην
κοινωνία και από εκεί στη συλλογικότητα. Από το βίωμα στην ελπίδα και από την
ελπίδα στην ευθύνη.
Στο τρίτο από τα τρία βίντεο τον λόγο παίρνουν στελέχη και άνθρωποι του νέου
φορέα, διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών αφετηριών, οι οποίοι ακούγονται
να λένε:
«-Μια βασική ιδέα μου έχει σφηνώσει στο μυαλό, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον
κόσμο μαζί με άλλους.
-Το πραγματικό κίνητρο είναι η κοινωνική αδικία. Αυτό γίνεται θυμός.
-Μόνο με τη συμμετοχή μπορείς να αλλάξεις πράγματα και κανένας δεν μπορεί να
μας αποτρέψει από αυτή τη συμμετοχή. Ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί
τα τελευταία χρόνια και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Θα σου πω ότι
απογοητεύτηκα αρκετές φορές. Θα σου πω όμως ότι περισσότερες είναι οι στιγμές
χαράς από την πολιτική, όταν μπόρεσα με τις μικρές δυνάμεις που είχα να
διορθώσω κάτι.
-Θα ήθελα να υπάρχει λιγότερη αδιαφορία, είτε αυτό αφορά την ίδια την
πολιτική, λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση.
-Την αδιαφορία να νικήσουμε την αδιαφορία του κόσμου ότι έτσι είναι και έτσι
θα είναι. Αυτό με τρομάζει. Το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Δεν θα αλλάξει
ποτέ τίποτα. Και περιμένω.
-Όλοι οι άνθρωποι γίνονται μονάδες και παλεύουν ο καθένας τη δική του μοναξιά,
τους δικούς του ατομικούς φόβους. Η πολιτική είναι να διευρύνεις τα όρια του
εφικτού.
-Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία χαμηλών
προσδοκιών. Ο φόβος μου ήταν πάντα η σιωπή και η αδράνεια. Γιατί όταν σιωπούμε
και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα. Οπότε να αρχίσουμε να φωνάζουμε,
να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε και να αρχίσουμε να ξανακάνουμε πράγματα μαζί».
Το επεισόδιο κλείνει με τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα να αναφέρει: «Φαντάζομαι
ένας αθλητής όταν πάει να κάνει ένα άλμα, αυτό που τον φοβίζει είναι ότι δεν
θα περάσει τον πήχη έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και πράγματα που θα έπρεπε να
έχουν γίνει αλλιώς. Υπήρχαν πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε ή πράγματα
που κάναμε λάθος. Και αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να
επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή η νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια».
Δείτε το βίντεο: