Ενα Panda 20ετίας, με 180.000 χιλιόμετρα στο κοντέρ, ετοιμάζεται την επόμενη Παρασκευή να γράψει ίσως το σημαντικότερο χιλιόμετρο της διαδρομής του. Στο εσωτερικό του θα στριμωχτούν πέντε άνθρωποι. Ο Γιώργος Γκέκας, η σύζυγός του Ελένη Λημνιού και τα τρία παιδιά τους, ηλικίας 13, 10 και 3,5 ετών. Μαζί τους θα πάρουν όσα από τα πράγματά τους χωρέσουν.
Τα απολύτως απαραίτητα για τις πρώτες ημέρες και όλα εκείνα που δεν ζυγίζονται ούτε καταλαμβάνουν χώρο στο πορτμπαγκάζ, την προσδοκία ότι μπορούν να κάνουν μια καινούρια αρχή.
Την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, η πενταμελής οικογένεια θα αφήσει πίσω της τον Κορυδαλλό και θα πάρει τον δρόμο για το Κόκκινο, ένα χωριό του Δήμου Ορχομενού, όπου σκοπεύει πλέον να εγκατασταθεί μόνιμα.
Ο Γιώργος Γκέκας, η σύζυγός του Ελένη Λημνιού, τα τρία παιδιά τους και ένα... Panda 20ετίας μετακομίζουν από τον Κορυδαλλό στο Κόκκινο Βοιωτίας
Η απόφαση της μετακίνησης δεν ελήφθη επιπόλαια, σε μια στιγμή ενθουσιασμού, ούτε μπήκαν σε δεύτερες σκέψεις τις προηγούμενες ημέρες, όταν έγινε γνωστό ότι η πρώτη πολύτεκνη οικογένεια που είχε εγκατασταθεί στη Φουρνά Ευρυτανίας έβαλε ρότα για τη Νάξο.
Η απόφαση της μετακίνησης δεν ελήφθη επιπόλαια, σε μια στιγμή ενθουσιασμού, ούτε μπήκαν σε δεύτερες σκέψεις τις προηγούμενες ημέρες, όταν έγινε γνωστό ότι η πρώτη πολύτεκνη οικογένεια που είχε εγκατασταθεί στη Φουρνά Ευρυτανίας έβαλε ρότα για τη Νάξο.
Η πολύτεκνη οικογένεια με τα έξι παιδιά, η οποία είχε εγκατασταθεί πριν από δύο χρόνια στη Φουρνά Ευρυτανίας, αποχώρησε πλέον για τη Νάξο
Το στοίχημα, άλλωστε, για μια νέα ζωή στο χωριό δεν χάθηκε. Η δασκάλα Παναγιώτα Διαμαντή αποκάλυψε πρόσφατα ότι ήδη 11 οικογένειες έχουν μετοικήσει σε χωριά της χώρας μέσω της «Νέας Ζωής στο Χωριό», ενώ η 12η βρίσκεται σε διαδικασία μετακόμισης.
Η προσπάθεια έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια της Φουρνάς, με τη Ζίτσα Ιωαννίνων και το Κόκκινο Βοιωτίας να αποτελούν τους νέους σταθμούς, όπου σχεδιάζεται να εγκατασταθούν και άλλες οικογένειες.
Το στοίχημα, άλλωστε, για μια νέα ζωή στο χωριό δεν χάθηκε. Η δασκάλα Παναγιώτα Διαμαντή αποκάλυψε πρόσφατα ότι ήδη 11 οικογένειες έχουν μετοικήσει σε χωριά της χώρας μέσω της «Νέας Ζωής στο Χωριό», ενώ η 12η βρίσκεται σε διαδικασία μετακόμισης.
Η προσπάθεια έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια της Φουρνάς, με τη Ζίτσα Ιωαννίνων και το Κόκκινο Βοιωτίας να αποτελούν τους νέους σταθμούς, όπου σχεδιάζεται να εγκατασταθούν και άλλες οικογένειες.
Η δασκάλα της Φουρνάς και επικεφαλής της ΜΚΟ «Νέα Ζωή στο Χωριό», Παναγιώτα Διαμαντή
«Αντίο Αθήνα»
«Αντίο Αθήνα»
Ο Γιώργος και η Ελένη ζύγισαν και υπολόγισαν τα πάντα πριν καταλήξουν να αφήσουν πίσω ένα ολόκληρο κομμάτι της ζωής τους. Αφήνουν το σπίτι τους, τη γειτονιά τους, το γνώριμο περιβάλλον των παιδιών, τις δουλειές και τους ρυθμούς της Αθήνας. Αφήνουν όμως πίσω και μια καθημερινότητα που, όπως περιγράφουν, τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να γίνεται ασφυκτική.
Δουλειά, διαφορετικά ωράρια, ενοίκιο, λογαριασμοί, οι ανάγκες τριών παιδιών και ένας οικογενειακός προϋπολογισμός που αρκετές φορές έφτανε στα όριά του. Η μετακόμιση στο χωριό, για εκείνους, δεν είναι μια ρομαντική επιστροφή στη φύση. Είναι περισσότερο μια προσπάθεια να ξαναστήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Και αυτή η νέα αρχή θα γίνει μέσα σε ένα παλιό Panda.
Ο Γιώργος εργαζόταν σε εργοστάσιο. Η Ελένη επίσης είχε περάσει από το εργοστασιακό περιβάλλον, μέχρι που αποφάσισε να παραιτηθεί. Η ίδια μιλά για δύσκολες συνθήκες εργασίας και υποστηρίζει ότι είχε βιώσει ακόμη και εργασιακό bullying. Την περίοδο που εργάζονταν και οι δύο, η ζωή της οικογένειας ήταν οργανωμένη γύρω από τα ωράριά τους.
Ο ένας γονιός έπρεπε να καλύπτει την απουσία του άλλου. Οι αλλαγές στις βάρδιες, οι μετακινήσεις και οι υποχρεώσεις σήμαιναν ότι πολλές φορές το σπίτι λειτουργούσε σαν σημείο αλλαγής σκυτάλης.
«Οταν έφευγε ο ένας, ερχόταν ο άλλος. Μαζί βρισκόμασταν το βράδυ», περιγράφουν. Οι πέντε τους μπορεί να ζούσαν κάτω από την ίδια στέγη, όμως ο πραγματικός οικογενειακός χρόνος περιοριζόταν όλο και περισσότερο. Και ενώ τα παιδιά μεγάλωναν, ο Γιώργος και η Ελένη άρχισαν να αισθάνονται ότι έχαναν στιγμές που δεν θα επέστρεφαν.
Στην πίεση του χρόνου προστέθηκε και εκείνη των οικονομικών. Το ενοίκιο του σπιτιού τους, όπως αναφέρουν, κυμαινόταν μεταξύ 550 και 600 ευρώ.
Σε αυτό έρχονταν να προστεθούν οι λογαριασμοί, τα τρόφιμα, οι μετακινήσεις, το σχολείο και όλα όσα απαιτούνται για να λειτουργήσει ένα σπίτι με τρία παιδιά. «Ισα που τα βγάζαμε πέρα», λένε. Υπήρξαν, μάλιστα, περίοδοι που η κατάσταση γινόταν ακόμη πιο δύσκολη.
«Κάποια στιγμή, στις 10 του μήνα, δεν είχαμε φράγκο. Τώρα είναι πιο δύσκολα με έναν μισθό», αναφέρουν. Δεν ήταν κάθε μήνας ίδιος. Δεν ζούσαν διαρκώς στα όρια. Υπήρχαν όμως στιγμές στις οποίες ακόμη και οι πιο μικρές καθημερινές επιθυμίες έπρεπε να μπουν στη ζυγαριά.
Πολυτέλεια το σουβλάκι
Δουλειά, διαφορετικά ωράρια, ενοίκιο, λογαριασμοί, οι ανάγκες τριών παιδιών και ένας οικογενειακός προϋπολογισμός που αρκετές φορές έφτανε στα όριά του. Η μετακόμιση στο χωριό, για εκείνους, δεν είναι μια ρομαντική επιστροφή στη φύση. Είναι περισσότερο μια προσπάθεια να ξαναστήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Και αυτή η νέα αρχή θα γίνει μέσα σε ένα παλιό Panda.
Ο Γιώργος εργαζόταν σε εργοστάσιο. Η Ελένη επίσης είχε περάσει από το εργοστασιακό περιβάλλον, μέχρι που αποφάσισε να παραιτηθεί. Η ίδια μιλά για δύσκολες συνθήκες εργασίας και υποστηρίζει ότι είχε βιώσει ακόμη και εργασιακό bullying. Την περίοδο που εργάζονταν και οι δύο, η ζωή της οικογένειας ήταν οργανωμένη γύρω από τα ωράριά τους.
Ο ένας γονιός έπρεπε να καλύπτει την απουσία του άλλου. Οι αλλαγές στις βάρδιες, οι μετακινήσεις και οι υποχρεώσεις σήμαιναν ότι πολλές φορές το σπίτι λειτουργούσε σαν σημείο αλλαγής σκυτάλης.
«Οταν έφευγε ο ένας, ερχόταν ο άλλος. Μαζί βρισκόμασταν το βράδυ», περιγράφουν. Οι πέντε τους μπορεί να ζούσαν κάτω από την ίδια στέγη, όμως ο πραγματικός οικογενειακός χρόνος περιοριζόταν όλο και περισσότερο. Και ενώ τα παιδιά μεγάλωναν, ο Γιώργος και η Ελένη άρχισαν να αισθάνονται ότι έχαναν στιγμές που δεν θα επέστρεφαν.
Στην πίεση του χρόνου προστέθηκε και εκείνη των οικονομικών. Το ενοίκιο του σπιτιού τους, όπως αναφέρουν, κυμαινόταν μεταξύ 550 και 600 ευρώ.
Σε αυτό έρχονταν να προστεθούν οι λογαριασμοί, τα τρόφιμα, οι μετακινήσεις, το σχολείο και όλα όσα απαιτούνται για να λειτουργήσει ένα σπίτι με τρία παιδιά. «Ισα που τα βγάζαμε πέρα», λένε. Υπήρξαν, μάλιστα, περίοδοι που η κατάσταση γινόταν ακόμη πιο δύσκολη.
«Κάποια στιγμή, στις 10 του μήνα, δεν είχαμε φράγκο. Τώρα είναι πιο δύσκολα με έναν μισθό», αναφέρουν. Δεν ήταν κάθε μήνας ίδιος. Δεν ζούσαν διαρκώς στα όρια. Υπήρχαν όμως στιγμές στις οποίες ακόμη και οι πιο μικρές καθημερινές επιθυμίες έπρεπε να μπουν στη ζυγαριά.
Πολυτέλεια το σουβλάκι
Μία από αυτές τις στιγμές είναι εκείνη που ο Γιώργος θυμάται πιο έντονα. Μπορεί για μια οικογένεια ένα βράδυ με σουβλάκια στο σπίτι ή μια έξοδος σε ταβέρνα να θεωρείται κάτι σχεδόν αυτονόητο.
Για τους ίδιους υπήρχαν περίοδοι που ακόμη και αυτό έπρεπε να υπολογιστεί. «Ούτε ένα σουβλάκι δεν μπορούσαμε να απολαύσουμε ως οικογένεια», λέει. Οταν τα παιδιά ζητούσαν να φάνε σουβλάκι, οι γονείς φρόντιζαν πρώτα εκείνα. Αν τα χρήματα δεν επαρκούσαν για όλους, ο Γιώργος και η Ελένη άφηναν τους εαυτούς τους απέξω. Παράγγελναν για τα παιδιά και οι ίδιοι δεν έτρωγαν.
Ηταν μια μικρή θυσία, από εκείνες που δεν καταγράφονται σε κανέναν οικογενειακό προϋπολογισμό, αλλά φανερώνουν με σαφήνεια πόσο δύσκολες μπορεί να γίνουν κάποιες περίοδοι για ένα νοικοκυριό.
Για το ζευγάρι, το πρόβλημα δεν ήταν αν θα μπορούσαν να αγοράσουν δύο ή τρία σουβλάκια παραπάνω. Ηταν η διαπίστωση ότι ακόμη και μια τόσο απλή οικογενειακή στιγμή είχε μετατραπεί σε υπολογισμό. Και εκεί άρχισε σταδιακά να ωριμάζει η σκέψη ότι ίσως έπρεπε να αλλάξουν κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ο Γιώργος φαίνεται πως είχε πάρει αυτή την απόφαση μέσα του νωρίτερα. «Εγώ ήθελα να φύγουμε από την αρχή. Η ζωή στην πόλη είναι καταπιεστική», λέει.
Στο μυαλό του δεν υπήρχαν μόνο τα οικονομικά. Υπήρχε κυρίως η ανάγκη να ζήσουν λίγο περισσότερο ως οικογένεια. «Βλέπαμε και τα παιδιά μας που αναζητούσαν αυτές τις στιγμές. Στο χωριό πιστεύω ότι θα τις έχουμε», εξηγεί.
Η διαδρομή που θα τους οδηγήσει τελικά στο Κόκκινο ξεκίνησε από ένα άλλο χωριό. Τη Φουρνά Ευρυτανίας. Το 2024 η οικογένεια πληροφορήθηκε την πρωτοβουλία «Νέα Ζωή στο Χωριό» και την προσπάθεια να δοθούν κίνητρα σε νέες οικογένειες ώστε να αφήσουν τα μεγάλα αστικά κέντρα και να εγκατασταθούν στην ελληνική περιφέρεια. Η ιστορία της Φουρνάς τούς κέντρισε το ενδιαφέρον.
«Είδαμε το πρόγραμμα “Νέα Ζωή στο Χωριό” όταν άνοιξε η επιλογή για τη Φουρνά, το 2024. Κάναμε την αίτηση χωρίς να περιμένουμε κάτι», λένε. Δεν είχαν πάρει ακόμη την απόφαση ότι θα φύγουν. Απλώς συμπλήρωσαν την αίτηση. Και περίμεναν. Περίπου ενάμιση μήνα αργότερα ήρθε ένα τηλεφώνημα που έμελλε να αλλάξει τα δεδομένα.
Η πρόταση δεν αφορούσε τελικά τη Φουρνά. «Μας πήραν μετά από ενάμιση μήνα και μας είπαν ότι στο χωριό Κόκκινο του Δήμου Ορχομενού έχουν ανάγκη από κόσμο», θυμούνται. Το ζευγάρι άρχισε τότε να εξετάζει σοβαρά την προοπτική.
Ενα από τα πρώτα στοιχεία που λειτούργησαν θετικά ήταν η απόσταση. Το Κόκκινο βρίσκεται αρκετά κοντά στην Αθήνα ώστε να μην αισθάνονται ότι κόβουν κάθε δεσμό με την προηγούμενη ζωή τους. Για την Ελένη αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο. «Δεν αγχώνομαι, γιατί είναι κοντά στην Αθήνα», λέει. Η νέα ζωή θα είναι διαφορετική, όχι όμως αποκομμένη από όσα γνωρίζουν.
Το κίνητρο
Την προηγούμενη Παρασκευή η οικογένεια επισκέφτηκε το χωριό. Ηθελαν να περπατήσουν στους δρόμους του, να δουν το περιβάλλον, να αντιληφθούν πώς θα μπορούσε να είναι η καθημερινότητά τους εκεί και, πάνω απ’ όλα, να παρατηρήσουν τις αντιδράσεις των παιδιών.
Το Κόκκινο αριθμεί περίπου 400 κατοίκους τον χειμώνα. Σε λίγες ημέρες θα υποδεχθεί άλλους πέντε. Για το χωριό, όμως, μεγαλύτερη σημασία από τον αριθμό έχει η ηλικία των νέων κατοίκων του. Τρία από τα πέντε νέα πρόσωπα είναι παιδιά. Και για τους γονείς αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα.
Ενα παιδί 13 ετών και ένα 10 ετών έχουν ήδη δημιουργήσει φίλους, συνήθειες και μια ολόκληρη καθημερινότητα στον Κορυδαλλό. Η απόφαση να αφήσουν την πόλη δεν αφορά μόνο τον Γιώργο και την Ελένη. Αφορά εξίσου και εκείνα. Η πρώτη τους αντίδραση, πάντως, ήταν θετική. «Το βασικό είναι ότι άρεσε και στα παιδιά μας», λένε οι γονείς.
Σπίτι και δουλειά
Για τους ίδιους υπήρχαν περίοδοι που ακόμη και αυτό έπρεπε να υπολογιστεί. «Ούτε ένα σουβλάκι δεν μπορούσαμε να απολαύσουμε ως οικογένεια», λέει. Οταν τα παιδιά ζητούσαν να φάνε σουβλάκι, οι γονείς φρόντιζαν πρώτα εκείνα. Αν τα χρήματα δεν επαρκούσαν για όλους, ο Γιώργος και η Ελένη άφηναν τους εαυτούς τους απέξω. Παράγγελναν για τα παιδιά και οι ίδιοι δεν έτρωγαν.
Ηταν μια μικρή θυσία, από εκείνες που δεν καταγράφονται σε κανέναν οικογενειακό προϋπολογισμό, αλλά φανερώνουν με σαφήνεια πόσο δύσκολες μπορεί να γίνουν κάποιες περίοδοι για ένα νοικοκυριό.
Για το ζευγάρι, το πρόβλημα δεν ήταν αν θα μπορούσαν να αγοράσουν δύο ή τρία σουβλάκια παραπάνω. Ηταν η διαπίστωση ότι ακόμη και μια τόσο απλή οικογενειακή στιγμή είχε μετατραπεί σε υπολογισμό. Και εκεί άρχισε σταδιακά να ωριμάζει η σκέψη ότι ίσως έπρεπε να αλλάξουν κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ο Γιώργος φαίνεται πως είχε πάρει αυτή την απόφαση μέσα του νωρίτερα. «Εγώ ήθελα να φύγουμε από την αρχή. Η ζωή στην πόλη είναι καταπιεστική», λέει.
Στο μυαλό του δεν υπήρχαν μόνο τα οικονομικά. Υπήρχε κυρίως η ανάγκη να ζήσουν λίγο περισσότερο ως οικογένεια. «Βλέπαμε και τα παιδιά μας που αναζητούσαν αυτές τις στιγμές. Στο χωριό πιστεύω ότι θα τις έχουμε», εξηγεί.
Η διαδρομή που θα τους οδηγήσει τελικά στο Κόκκινο ξεκίνησε από ένα άλλο χωριό. Τη Φουρνά Ευρυτανίας. Το 2024 η οικογένεια πληροφορήθηκε την πρωτοβουλία «Νέα Ζωή στο Χωριό» και την προσπάθεια να δοθούν κίνητρα σε νέες οικογένειες ώστε να αφήσουν τα μεγάλα αστικά κέντρα και να εγκατασταθούν στην ελληνική περιφέρεια. Η ιστορία της Φουρνάς τούς κέντρισε το ενδιαφέρον.
«Είδαμε το πρόγραμμα “Νέα Ζωή στο Χωριό” όταν άνοιξε η επιλογή για τη Φουρνά, το 2024. Κάναμε την αίτηση χωρίς να περιμένουμε κάτι», λένε. Δεν είχαν πάρει ακόμη την απόφαση ότι θα φύγουν. Απλώς συμπλήρωσαν την αίτηση. Και περίμεναν. Περίπου ενάμιση μήνα αργότερα ήρθε ένα τηλεφώνημα που έμελλε να αλλάξει τα δεδομένα.
Η πρόταση δεν αφορούσε τελικά τη Φουρνά. «Μας πήραν μετά από ενάμιση μήνα και μας είπαν ότι στο χωριό Κόκκινο του Δήμου Ορχομενού έχουν ανάγκη από κόσμο», θυμούνται. Το ζευγάρι άρχισε τότε να εξετάζει σοβαρά την προοπτική.
Ενα από τα πρώτα στοιχεία που λειτούργησαν θετικά ήταν η απόσταση. Το Κόκκινο βρίσκεται αρκετά κοντά στην Αθήνα ώστε να μην αισθάνονται ότι κόβουν κάθε δεσμό με την προηγούμενη ζωή τους. Για την Ελένη αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο. «Δεν αγχώνομαι, γιατί είναι κοντά στην Αθήνα», λέει. Η νέα ζωή θα είναι διαφορετική, όχι όμως αποκομμένη από όσα γνωρίζουν.
Το κίνητρο
Την προηγούμενη Παρασκευή η οικογένεια επισκέφτηκε το χωριό. Ηθελαν να περπατήσουν στους δρόμους του, να δουν το περιβάλλον, να αντιληφθούν πώς θα μπορούσε να είναι η καθημερινότητά τους εκεί και, πάνω απ’ όλα, να παρατηρήσουν τις αντιδράσεις των παιδιών.
Το Κόκκινο αριθμεί περίπου 400 κατοίκους τον χειμώνα. Σε λίγες ημέρες θα υποδεχθεί άλλους πέντε. Για το χωριό, όμως, μεγαλύτερη σημασία από τον αριθμό έχει η ηλικία των νέων κατοίκων του. Τρία από τα πέντε νέα πρόσωπα είναι παιδιά. Και για τους γονείς αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα.
Ενα παιδί 13 ετών και ένα 10 ετών έχουν ήδη δημιουργήσει φίλους, συνήθειες και μια ολόκληρη καθημερινότητα στον Κορυδαλλό. Η απόφαση να αφήσουν την πόλη δεν αφορά μόνο τον Γιώργο και την Ελένη. Αφορά εξίσου και εκείνα. Η πρώτη τους αντίδραση, πάντως, ήταν θετική. «Το βασικό είναι ότι άρεσε και στα παιδιά μας», λένε οι γονείς.
Σπίτι και δουλειά
Για να εγκαταλείψει, βέβαια, μια οικογένεια με τρία παιδιά την Αθήνα χρειάζεται κάτι περισσότερο από καλή διάθεση και ενθουσιασμό. Χρειάζεται μια στοιχειώδη ασφάλεια.
Πρώτα απ’ όλα, ένα σπίτι. Και αμέσως μετά, δουλειά ή και τα δύο ταυτόχρονα. Στην περίπτωση του Γιώργου και της Ελένης, αυτά τα δύο βασικά κομμάτια φαίνεται πως βρέθηκαν. Η οικογένεια έχει εξασφαλίσει κατοικία για τη νέα της εγκατάσταση, ενώ, σύμφωνα με όσα αναφέρει, για το πρώτο εξάμηνο προβλέπεται οικονομική διευκόλυνση σε σχέση με το κόστος του σπιτιού.
Το δεύτερο και ίσως πιο καθοριστικό στοιχείο είναι η επαγγελματική αποκατάσταση του Γιώργου. Ο ίδιος έχει εξασφαλίσει εργασία στα Ελληνικά Καλώδια, που συνεργάζονται με την πρωτοβουλία «Νέα Ζωή στο Χωριό». Για μια οικογένεια με τρία παιδιά, η ύπαρξη δουλειάς πριν από τη μετακόμιση ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.
Δεν θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το σπίτι και τη ζωή τους στον Κορυδαλλό και να ξεκινήσουν από το μηδέν χωρίς να γνωρίζουν αν την επόμενη μέρα θα υπήρχε εισόδημα. «Αυτό ήταν και το κίνητρο», εξηγούν. Η Ελένη βλέπει με ιδιαίτερη αισιοδοξία την επαγγελματική αλλαγή του συζύγου της. «Και ο Γιώργος θα μπει σε μια πολύ καλή δουλειά», λέει, αναφερόμενη στη νέα θέση του στα Ελληνικά Καλώδια.
«Δεν ξαναγυρίζουμε»
Πρώτα απ’ όλα, ένα σπίτι. Και αμέσως μετά, δουλειά ή και τα δύο ταυτόχρονα. Στην περίπτωση του Γιώργου και της Ελένης, αυτά τα δύο βασικά κομμάτια φαίνεται πως βρέθηκαν. Η οικογένεια έχει εξασφαλίσει κατοικία για τη νέα της εγκατάσταση, ενώ, σύμφωνα με όσα αναφέρει, για το πρώτο εξάμηνο προβλέπεται οικονομική διευκόλυνση σε σχέση με το κόστος του σπιτιού.
Το δεύτερο και ίσως πιο καθοριστικό στοιχείο είναι η επαγγελματική αποκατάσταση του Γιώργου. Ο ίδιος έχει εξασφαλίσει εργασία στα Ελληνικά Καλώδια, που συνεργάζονται με την πρωτοβουλία «Νέα Ζωή στο Χωριό». Για μια οικογένεια με τρία παιδιά, η ύπαρξη δουλειάς πριν από τη μετακόμιση ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.
Δεν θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το σπίτι και τη ζωή τους στον Κορυδαλλό και να ξεκινήσουν από το μηδέν χωρίς να γνωρίζουν αν την επόμενη μέρα θα υπήρχε εισόδημα. «Αυτό ήταν και το κίνητρο», εξηγούν. Η Ελένη βλέπει με ιδιαίτερη αισιοδοξία την επαγγελματική αλλαγή του συζύγου της. «Και ο Γιώργος θα μπει σε μια πολύ καλή δουλειά», λέει, αναφερόμενη στη νέα θέση του στα Ελληνικά Καλώδια.
«Δεν ξαναγυρίζουμε»
Για την ίδια, η ζωή στο χωριό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν να κάνουν όσα έκαναν στην Αθήνα. Σημαίνει ότι ίσως θα μπορούν να τα κάνουν με λιγότερη πίεση.
«Ο,τι είχαμε στην Αθήνα, θα το κάνουμε και στο χωριό. Ομως εδώ όλα θα είναι δίπλα μας», αναφέρει. Ο Γιώργος και η Ελένη γνωρίζουν ότι η ζωή στο χωριό δεν είναι απαλλαγμένη από προβλήματα. Η επαρχία έχει τις δικές της δυσκολίες. Λιγότερες επιλογές, μικρότερη αγορά εργασίας, διαφορετικούς ρυθμούς και απαιτήσεις που ένας άνθρωπος της πόλης χρειάζεται χρόνο για να συνηθίσει.
Δεν παρουσιάζουν, όμως, την απόφασή τους ως μια δοκιμή λίγων μηνών. Η Ελένη το λέει ξεκάθαρα: «Φεύγουμε και δεν ξαναγυρίζουμε». Η φράση δεν κρύβει βεβαιότητα για το μέλλον. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Κρύβει, όμως, την αποφασιστικότητα δύο ανθρώπων που αισθάνονται ότι ήρθε η ώρα να αφήσουν πίσω την καθημερινή πίεση και να βλέπουν περισσότερο τα παιδιά τους.
Το Panda
«Ο,τι είχαμε στην Αθήνα, θα το κάνουμε και στο χωριό. Ομως εδώ όλα θα είναι δίπλα μας», αναφέρει. Ο Γιώργος και η Ελένη γνωρίζουν ότι η ζωή στο χωριό δεν είναι απαλλαγμένη από προβλήματα. Η επαρχία έχει τις δικές της δυσκολίες. Λιγότερες επιλογές, μικρότερη αγορά εργασίας, διαφορετικούς ρυθμούς και απαιτήσεις που ένας άνθρωπος της πόλης χρειάζεται χρόνο για να συνηθίσει.
Δεν παρουσιάζουν, όμως, την απόφασή τους ως μια δοκιμή λίγων μηνών. Η Ελένη το λέει ξεκάθαρα: «Φεύγουμε και δεν ξαναγυρίζουμε». Η φράση δεν κρύβει βεβαιότητα για το μέλλον. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Κρύβει, όμως, την αποφασιστικότητα δύο ανθρώπων που αισθάνονται ότι ήρθε η ώρα να αφήσουν πίσω την καθημερινή πίεση και να βλέπουν περισσότερο τα παιδιά τους.
Το Panda
Την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου όλα όσα μέχρι σήμερα συζητούσαν θα γίνουν πραγματικότητα. Το Panda θα βγει από τον Κορυδαλλό και θα πάρει τον δρόμο για το Κόκκινο. Είκοσι χρόνια ζωής. 180.000 χιλιόμετρα. Πέντε επιβάτες. Ενα μεγαλύτερο και πιο ασφαλές αυτοκίνητο, που θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες μιας πενταμελούς οικογένειας θα έμοιαζε ίσως με ένα μικρό δώρο Θεού σε αυτή τη μεγάλη επανεκκίνηση.
Στο πίσω κάθισμα, τρία παιδιά που αφήνουν το γνώριμο περιβάλλον τους για ένα χωριό λίγων εκατοντάδων κατοίκων. Μπροστά, δύο γονείς που έχουν περάσει δύσκολες περιόδους, έχουν μετρήσει ευρώ, λογαριασμούς και ώρες δουλειάς, και έχουν βρεθεί ακόμη και στη θέση να παραγγείλουν σουβλάκια μόνο για τα παιδιά τους, μένοντας οι ίδιοι έξω από το οικογενειακό τραπέζι.
Κανείς δεν μπορεί να τους υποσχεθεί ότι το Κόκκινο θα λύσει όλα τους τα προβλήματα. Ούτε εκείνοι το περιμένουν.
Αυτό που αναζητούν είναι κάτι πιο απλό. Μια ζωή στην οποία η καθημερινότητα θα τους αφήνει λίγο περισσότερο χώρο για να είναι οικογένεια. Σε λίγες ημέρες αυτό το Panda θα έχει γράψει ακόμη μερικές δεκάδες χιλιόμετρα. Για τον Γιώργο, την Ελένη και τα παιδιά τους, όμως, το σημαντικό δεν θα είναι ο αριθμός που θα δείξει το κοντέρ. Θα είναι ότι, όταν το αυτοκίνητο σταματήσει στο Κόκκινο, θα ξεκινήσει για όλους τους ένα διαφορετικό μέτρημα. Τα πρώτα χιλιόμετρα της νέας τους ζωής.
Στο πίσω κάθισμα, τρία παιδιά που αφήνουν το γνώριμο περιβάλλον τους για ένα χωριό λίγων εκατοντάδων κατοίκων. Μπροστά, δύο γονείς που έχουν περάσει δύσκολες περιόδους, έχουν μετρήσει ευρώ, λογαριασμούς και ώρες δουλειάς, και έχουν βρεθεί ακόμη και στη θέση να παραγγείλουν σουβλάκια μόνο για τα παιδιά τους, μένοντας οι ίδιοι έξω από το οικογενειακό τραπέζι.
Κανείς δεν μπορεί να τους υποσχεθεί ότι το Κόκκινο θα λύσει όλα τους τα προβλήματα. Ούτε εκείνοι το περιμένουν.
Αυτό που αναζητούν είναι κάτι πιο απλό. Μια ζωή στην οποία η καθημερινότητα θα τους αφήνει λίγο περισσότερο χώρο για να είναι οικογένεια. Σε λίγες ημέρες αυτό το Panda θα έχει γράψει ακόμη μερικές δεκάδες χιλιόμετρα. Για τον Γιώργο, την Ελένη και τα παιδιά τους, όμως, το σημαντικό δεν θα είναι ο αριθμός που θα δείξει το κοντέρ. Θα είναι ότι, όταν το αυτοκίνητο σταματήσει στο Κόκκινο, θα ξεκινήσει για όλους τους ένα διαφορετικό μέτρημα. Τα πρώτα χιλιόμετρα της νέας τους ζωής.
Φρίξος Δρακοντίδης
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ