Η ετήσια παρέλαση του πολιτικού κόσμου από το βήμα και τις κάμερες της ΔΕΘ είναι κάτι σαν έναρξη σεζόν. Ακολουθούν οι δημοσκοπήσεις, οι υποψήφιοι, οι προβλέψεις και ο κάθε στρατηγός ετοιμάζει τον στρατό του για τις επόμενες μάχες.
Φέτος άλλωστε η σεζόν που ξεκινάει στη ΔΕΘ, είναι και εκλογική. Συνεπώς, οι εξαγγελίες έχουν επιπροσθέτως μια προφανή στόχευση.
Ο βασικός στόχος είναι ήδη ομολογημένος και περίπου αδιαμφισβήτητος: η μεσαία τάξη.
Αυτή κρίνει κατά παράδοση τις εκλογές, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη τη δημοκρατική Ευρώπη.
Υποτίθεται ότι οι εξαγγελίες του Πρωθυπουργού σε αυτήν θα απευθυνθούν κατά προτεραιότητα και θα τον ακολουθήσουν οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί.
Ακόμη κι ο Αλ. Τσίπρας. Που στην προηγούμενη πολιτεία του, δεν έχει δείξει ιδιαίτερη φροντίδα για μια κατηγορία πολιτών, που είναι και παραγωγική και μετριοπαθής.
Το ζήτημα όμως δεν είναι οι προθέσεις. Η δυσκολία είναι να προσδιορίσεις τη μεσαία τάξη, να την αποκρυπτογραφήσεις και να συνομιλήσεις μαζί της. Κοινωνικά και πολιτικά.
Δεν είναι τυχαίο που ο καθένας κουβαλάει έναν δικό του ορισμό, τον οποίο δύσκολα αποχωρίζεται.
Ούτε είναι συμπτωματικό ότι όλες οι έρευνες δείχνουν (συνοπτικά) μια κατηγορία ανθρώπων με κάποιο μορφωτικό επίπεδο, οικονομικά δραστήριους και κοινωνικά ευαίσθητους.
Θα κρίνει πάλι η μεσαία τάξη τις εκλογές; Δεν μπορώ να το πω. Πάντως, η εμφανής στόχευσή της, από όλες σχεδόν τις πολιτικές δυνάμεις, κάτι τέτοιο μας κάνει να υποψιαζόμαστε.
Ένα πρώτο δείγμα θα δώσει φυσικά ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Αλλά θα προηγηθούν ή θα ακολουθήσουν και οι άλλοι ανταγωνιστές.
Είναι προφανές ότι η περαιτέρω μείωση των φορολογικών βαρών θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή. Αλλά είναι αρκετή;
Μια πραγματική «μαύρη τρύπα» είναι τα εισοδήματα που ακόμη κι αν ελαφρώνουν φορολογικά, δεν ενισχύονται πραγματικά.
Ενώ ακολουθούν οι υπηρεσίες που ακόμη κι όταν βελτιώνονται, απέχουν πολύ από τη βαθμίδα του αρεστού.
Ανέφερα τα δυο αυτά πεδία, εισοδήματα και υπηρεσίες, επειδή, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, αποτελούν τα προνομιακά πεδία ευαισθητοποίησης της μεσαίας τάξης.
Και τα οποία, σε μεγάλο βαθμό, θα ορίσουν το πεδίο της εκλογικής αναμέτρησης.
Ακόμη περισσότερο, που η σημερινή μεσαία τάξη, δημιούργημα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, δεν είναι άμοιρη πολιτικών προσδιορισμών, ούτε αδιάφορη στην ποιότητα της δημόσιας αντιπαράθεσης.
Μπορεί να μην είναι ιδεολόγοι. Αλλά διατυπώνουν ένα οραματικό αίτημα για τη χώρα, τα παιδιά τους και τους ίδιους.
Δεν ξέρω ποιος θα καταφέρει τελικά να συνομιλήσει μαζί τους. Αλλά δε θα εκπλαγώ, αν αυτός αναδειχθεί και νικητής των εκλογών.
Γιάννης Πρετεντέρης
ΤΟ ΒΗΜΑ