Πολλές φορές η ουσία βρίσκεται σε πολύ απλά πράγματα. Και ο Κ. Μητσοτάκης, κατά την παρουσία του στη Θεσσαλονίκη, επέλεξε να επικεντρωθεί σε «δύο πολύ απλά πράγματα».
Με το πρόγραμμα των 2,2 δισ. που παρουσίασε, ως συνέχεια των αποτελεσμάτων της επταετούς διακυβέρνησής του, πέτυχε τα 2,2 δισ. να φαίνονται -και ουσιαστικά να είναι- αρκετά… περισσότερα από τα -έστω- 7,5 δισ. του προγράμματος του Α. Τσίπρα. Τα μέτρα του πακέτου των 2,2 δισ. αφορούν μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, είναι επακριβώς κοστολογημένα και χρονικά ενταγμένα σε ένα ημερολόγιο. Αρα υλοποιήσιμα. Οπως, άλλωστε, ήταν και τα προηγούμενα 7 «καλάθια» που έχει ανακοινώσει από τότε που έγινε πρωθυπουργός.
Κάποιοι μπορούν να θεωρήσουν ότι τα μέτρα είναι πολλά, μέτρια ή λίγα. Λογικό. Αλλά κανένας δεν αμφιβάλλει πως θα δει στην τσέπη του ό,τι του αναλογεί και τον αφορά. Αντιθέτως, λίγοι πιστεύουν ότι το «πακέτο Τσίπρα», το οποίο κουβαλά τη «βαριά σκιά του προγράμματος της Θεσσαλονίκης», ελάχιστες ώρες μετά την ανακοίνωση, είχε την ανάγκη διευκρινίσεων επί διευκρινίσεων, προκειμένου να μην ενταχθεί στην κατηγορία «Ανέκδοτα» και να παραμείνει στην κατηγορία «Τσαπατσουλιά, ημιμάθεια και πούρος λαϊκισμός». Κάπως έτσι τα 2,2 δισ. γίνονται περισσότερα από τα «πέτσινα» 7,5 ή 13 δισ. του αμετάλλακτου Α. Τσίπρα.
Το δεύτερο «πολύ απλό πράγμα» που είπε ο Κ. Μητσοτάκης είναι κάτι πραγματικά απλό και αυτονόητο: Κυβέρνηση, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, σχηματίζει μόνο το πρώτο κόμμα, έχοντας πάρει από 25% και πάνω. Αυτή η αυτονόητη αλήθεια διαλύει τη θολούρα που τεχνηέντως και δολίως καλλιεργείται από σύσσωμη την αντιπολίτευση. Στέλνει στον κάλαθο των αχρήστων αυτά που λένε κι αυτά που απεργάζονται στο παρασκήνιο αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί λαϊκιστές, παίζοντας με τη νοημοσύνη των πολιτών.
Κατ’ αρχάς υπάρχουν 4 κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία, κόντρα σε κάθε λογική και στην πραγματικότητα που αποτυπώνουν όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις, διατείνονται ότι πάνε «για τη νίκη» στις εκλογές! Πρώτος εκτέθηκε ο Ν. Ανδρουλάκης, με το αμίμητο «νίκη έστω με μία ψήφο». Ο οποίος θα έχει και την πρώτιστη ευθύνη αν υπάρξει ακυβερνησία στη χώρα, καθώς το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα με το οποίο θα μπορούσε να συνεργαστεί η Ν.Δ. Ακολούθησε η Μ. Καρυστιανού, η οποία εκεί που πήγαινε για… αυτοδυναμία βρίσκεται τώρα μπροστά στον ορατό κίνδυνο μέχρι και να μην μπει στη Βουλή. Μετά ήρθε «ο τζάμπα το rebranding» Α. Τσίπρας, ο οποίος το εξέλιξε. Στην αρχή είπε κάτι μασημένα για νίκη, μετά υπονόησε ότι αν φτάσει στο 20%+ και ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει αυτοδυναμία,στις δεύτερες εκλογές θα κάνει κυβέρνηση με όποιον να’ ναι. Και κατέληξε να είναι διατεθειμένος να κάνει ακόμα και… κυβέρνηση μειοψηφίας. Και υπάρχει και ο Κ. Βελόπουλος, ο οποίος πάει κι αυτός για τη νίκη -όχι του Νατσιού- στις εκλογές.
Και ο Α.Τσίπρας και ο Α. Σαμαράς, ο οποίος φαίνεται πως έχει μπλέξει σε τέτοιες περίεργες συζητήσεις, ξέρουν πολύ καλά ότι η Ν.Δ. θα είναι πρώτη και με διαφορά από τον δεύτερο. Για αυτό ο ουσιαστικός στόχος τους είναι να πάρει κάτω από 25%, ώστε να μην πάρει το μπόνους. Κάτι που δεν προκύπτει από κανένα δεδομένο. Το αντίθετο, μάλιστα. Αυτή, όμως, είναι η πραγματική και η μόνη σαφής επιδίωξή τους. Γιατί όλα τα άλλα που λένε είναι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Κυβέρνηση μπορεί να σχηματίσει μόνο το πρώτο κόμμα, έχοντας πάρει από 25% και πάνω.
Το δεύτερο «απλό πράγμα» που είπε ο Κ. Μητσοτάκης έχει έναν διπλό στόχο. Αφενός να αναδείξει τις τεράστιες ευθύνες του Ν. Ανδρουλάκη στην περίπτωση που υπάρχει ακυβερνησία, ο οποίος εκών άκων παγιδεύτηκε στην αριστερίστικη γραμμή του Χ. Δούκα, η οποία ευδοκιμούσε πριν από κάμποσες δεκαετίες μόνο σε παρακμιακά φοιτητικά αμφιθέατρα. Αφετέρου ο πρωθυπουργός έδειξε πως έχει πειστεί περισσότερο πως η αυτοδυναμία είναι εφικτή. Για αυτό μίλησε για μία «μάχη»-κάλπη. Αποδυναμώνοντας το σενάριο με τις «δύο κάλπες», εκ των οποίων η πρώτη είναι «η κάλπη της δυσαρέσκειας» και η δεύτερη «η κάλπη της απόφασης και της ευθύνης», με την κατάργηση της πρώτης κάλπης.
Με τη μία κάλπη πάνε περίπατο όλα τα κάτω από το τραπέζι σενάρια που απεργάζονται διάφορα κέντρα, τα οποία έχουν αποδεχθεί -ανεξαρτήτως τι λένε- ότι δεν μπορούν να νικήσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Για την ακρίβεια, δυσκολεύονται ακόμα και να τον πλησιάσουν.
Επομένως, από το σύνολο της παρουσίας του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ μένουν το πακέτο για την τελευταία χρονιά της τρέχουσας τετραετίας, μαζί με το όραμα-προσχέδιο της τρίτης, αλλά και η απόφασή του να αποδομήσει και δημοσίως τα ουσιαστικά αποδομημένα και ανύπαρκτα σενάρια τα οποία διακινούνται μόνο και μόνο για να κάνουν θρίλερ τις εκλογές, καλλιεργώντας στους πολίτες την εντύπωση ότι μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς τη Ν.Δ. ή χωρίς τον Κ. Μητσοτάκη.
Μπαμπης Παπαπαναγιωτου
https://www.eleftherostypos.gr/apopseis/ta-apla-pragmata-kai-ta-kolpa