Γιάννης Σιδέρης
ΟΑνδρουλάκης όντως δεν έχει το χάρισμα του Τσίπρα να σερβίρει ψέματα με χαμόγελο, αλλά έχει το χάρισμα να λέει αστεία με σοβαρό τρόπο. Παρά τη «λυπητερή» των δημοσκοπήσεων, που αντί για «πρώτο έστω και με μια ψήφο διαφορά» τον φέρνουν τρίτο και καταϊδρωμένο, εξακολουθεί να επαγγέλλεται την πρωτιά.
Όπως είπε χθες στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ «Την ημέρα των εκλογών το ΠΑΣΟΚ να είναι πρώτο κόμμα για να υπάρξει πραγματική αλλαγή».
Το πρόβλημα είναι ότι δεν θα είναι πρώτο κόμμα, ασχέτως πόσο «κοστολογημένο» και «τεκμηριωμένο» λέει ότι είναι το πρόγραμμά του, που και επί αυτού υπάρχουν ενστάσεις. Ο ίδιος θα αποτελέσει τον «ασθενή κρίκο» που θα «επιβάλει» την εκ νέου ανάδειξη του Μητσοτάκη στη θέση του πρωθυπουργού και την εδραίωση του Τσίπρα στη θέση αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Με την τυχοδιωκτική - υστερόβουλη ή ανώριμα αφελή - προσπάθεια τού δημάρχου Αθηναίων, το ΠΑΣΟΚ εγκλωβίστηκε σε μια ανελαστική θέση όσον αφορά τις συνεργασίες. Και ενώ θα μπορούσε να είναι παραγωγικό για την πολιτική σκηνή και τον εαυτό του, διάλεξε την περιχαράκωση, με την ψευδαίσθηση της συνέχειας ενός ένδοξου παρελθόντος που το εκλαμβάνει ως παρόν.
Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη ΝΔ απάντησε: «Το ΠΑΣΟΚ είναι μια παράταξη με στελέχη, με όργανα, με συνέδριο. Δεν είναι μια συσπείρωση εξουσίας… Σε αυτή την παράταξη το ανώτατο όργανο είναι το συνέδριό του. Στο συνέδριό μας πάρθηκε μια απόφαση 5.000 συνέδρων για την πολιτική στρατηγική με την οποία θα πορευτούμε, και την οποία έχουμε χαράξει και η οποία δεν αλλάζει».
Μόνο του το ΠΑΣΟΚ ακύρωσε τη χρησιμότητά του στην περίπτωση που δεν κατακτήσει την πρώτη θέση. Εάν δεν είχε αποκλείσει τις συνεργασίες θα μπορούσε να εκληφθεί από τον ψηφοφόρο ως το σοβαρό κόμμα που έχει κάποιες αδιαπραγμάτευτες αρχές, τις οποίες θέτει και ως προϋπόθεση συνεργασίας με όποιο κόμμα θα συγκυβερνούσε.
Θα διεκδικούσε παράλληλα τον τίτλο του έντιμου συνεταίρου, ο οποίος θα ήταν φύλακας άγγελος του δημοσίου συμφέροντος, απέναντι στις οικονομικές αυθαιρεσίες διάσπαρτων μικρομεσαίων στελεχών στυλ ΟΠΕΚΕΠΕ, που εξακολουθούν να έχουν διασυνδέσεις στις παρυφές της κρατικής μηχανής. Ή ακόμη και - ως υπόθεση εργασίας - θα προλάμβανε αυτά που τώρα καταγγέλλει, περί αδιαφανούς διασπάθισης του δημοσίου χρήματος σε ημετέρους.
Αν δεχόταν να συνεργαστεί με βάση τις δικές του αρχές, τις οποίες θα έθετε ως αδιαπραγμάτευτους όρους σε μια κυβερνητική συνεργασία, θα ήταν ένα χρήσιμο κόμμα. Και θα ήταν αιτιολογημένη η έκκλησή του προς τους πολίτες για την ψήφισή του. Τώρα μόνο του έχει ακυρώσει την όποια χρησιμότητά του και οικειοθελώς απομονώθηκε.
Παρά τα υψιπετή που λέει ακόμη περί πρωτιάς, η αγωνιώδης και ίσως απέλπιδα προσπάθειά του είναι να υπερνικήσει τον Τσίπρα, καθώς μια δεύτερη θέση του τελευταίου στις εκλογές θα είναι το αγγελτήριο θανάτου του Ανδρουλάκη από την προεδρική θέση, και ένα δυσοίωνο μήνυμα για την ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος εξουσίας.
Όπως είχε πει ο Κώστας Σημίτης στην επετειακή εκδήλωση για τα 50 χρόνια του ΠΑΣΟΚ, οι ευκαιρίες δεν είναι άπειρες. Ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ μοιάζουν να ξοδεύουν τις τελευταίες. Κατά τα φαινόμενα ο Μητσοτάκης δεν θα έχει αυτοδυναμία και θα αναγκαστεί να τη διεκδικήσει προσφεύγοντας σε δεύτερες εκλογές.
Και υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο η αντιμητσοτακική πλευρά του ΠΑΣΟΚ να στραφεί στον Τσίπρα ως αντιμητσοτακική ψήφος. Ο αρχηγός της ΕΛ.Α.Σ. θα εισπράξει και αδέσποτες αριστερές ψήφους, εδραιώνοντας τη θέση του και προετοιμάζοντας το μέλλον του για τις μεθεπόμενες εκλογές.
Ούτως ή άλλως ο Ανδρουλάκης άργησε να επιτεθεί και να αποκαθηλώσει τον Τσίπρα και την κυβερνητική του περίοδο. Περικλεισμένος στο «αντιδεξιό σύνδρομο» έβλεπε ως μόνο αντίπαλο τη Δεξιά, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα έργα και την πολιτεία αυτών που καθύβριζαν με σκαιότητα το κόμμα και τον λαό του. Τα θυμήθηκε τώρα, όταν είδε το ανερμάτιστο ιδιωτικό συμπίλημα του Τσίπρα να τον υπερκερνά.
Δεν θα ασχοληθούμε επί της ουσίας των εξαγγελιών του. Για την αξιολόγηση και κοστολόγησή τους υπάρχουν τα οικονομικά επιτελεία των κομμάτων και τα αρμόδια κρατικά όργανα, όπως το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ή το Δημοσιονομικό Συμβούλιο.
Αλλά πέραν της αληθείας των αριθμών, οι εξαγγελίες λαμβάνουν προστιθέμενη αξία ή απαξία από το πρόσωπο το οποίο τις εξαγγέλλει. Κι αν ο Τσίπρας έχει προ πολλού χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία και δεν γίνεται πιστευτός λόγω του παρελθόντος του (πέραν φυσικά του ορίου των φανατικών οπαδών του), ο Ανδρουλάκης δεν έχει κατορθώσει να γίνει πιστευτός γιατί δεν έχει κατοχυρώσει την εικόνα αρχηγού μιας μελλοντικής εξουσίας.
Δεν το έχει από φυσικού του, και δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό. Είναι υπεύθυνος ωστόσο γιατί έχασε τρία χρόνια με το να κλαίγεται επειδή τον υπέκλεψε νόμιμα η ΕΥΠ (λες και αυτό του έδινε εχέγγυα δημοκρατικότητας), και γιατί ωθήθηκε να περιχαρακώσει το κόμμα του σε μια αδιέξοδη πολιτική στάση. Μια στάση του εξουδετερώνει την όποια χρησιμότητά του, άρα και το μέλλον του.
liberal.gr