Σάκης Μουμτζής
Εισαγωγικά να πω ότι όσοι Νεοδημοκράτες πιστεύουν στη μετεκλογική συνεργασία του κόμματός τους με το ΠΑΣΟΚ πλανώνται πλάνην οικτράν. Καλώς κάνει η παράταξή τους και πιέζει το Κίνημα ταυτίζοντάς το με την ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα, καθώς εκτιμά ότι μπορεί να υφαρπάσει ένα κρίσιμο 2-4% από τον χώρο της Κεντροαριστεράς με τον υπαρκτό κίνδυνο της ακυβερνησίας. Έναν κίνδυνο που συντηρεί και αναπαράγει και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, αφού μια απλή και πολιτικά ανώδυνη δήλωση του Ν. Ανδρουλάκη θα αφόπλιζε το συγκεκριμένο κυβερνητικό όπλο: «Δε θα αφήσουμε τη χώρα ακυβέρνητη», θα αρκούσε ώστε να αναδείξει το Κίνημα σε πόλο ευθύνης και σταθερότητας και να καθησυχάσει τους μετριοπαθείς πολίτες. Όπως και το 2023, δεν τολμά και σήμερα να κάνει μια τέτοια δήλωση. Το ότι αρνείται να την κάνει ενώ τα οφέλη είναι προφανή, μάλλον δείχνει πως η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δε θέλει να αναλάβει ούτε καν αυτή τη χαλαρή δέσμευση.
Επί της ουσίας τώρα. Η πλειοψηφία της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ είναι αντιδεξιά. Ένα το κρατούμενο. Υπάρχει και δεύτερο κρατούμενο. Η συνεργασία το 2012 με τη Νέα Δημοκρατία. Μια συνεργασία η οποία μπορεί να έσωσε την Ελλάδα, αλλά κατέστρεψε το ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία βγήκε αλώβητη από όλη αυτή την περιπέτεια και σήμερα διεκδικεί μια 3η τετραετία. Ενώ το ΠΑΣΟΚ…Σε αυτό το σκηνικό να προσθέσω και το κάκιστο κλίμα που επικρατεί στις σχέσεις Μητσοτάκη—Ανδρουλάκη. Συνεπώς, η Νέα Δημοκρατία αν δεν πετύχει ή αν δεν πλησιάσει την αυτοδυναμία θα στραφεί προς άλλες συνεργασίες, αρκεί να δίνουν το ποθητό 151.
Χθες το ΠΑΣΟΚ στη συζήτηση για την Αναθεώρηση του Συντάγματος έπαιξε άριστα τον ρόλο του. Εκμεταλλεύθηκε την κοινοβουλευτική απουσία της ΕΛΑΣ και του Α. Τσίπρα και ανέβασε κατακόρυφα τους αντιπολιτευτικούς τόνους. Η επιλογή του Α. Τσίπρα να μη συγκροτήσει κοινοβουλευτική ομάδα έχει και κάποιες παράπλευρες αρνητικές συνέπειες. Αφήνει τον Ν. Ανδρουλάκη και τους βουλευτές του να κάνουν μόνοι τους το παιχνίδι μέσα στο κοινοβούλιο και να κερδίζουν εντυπώσεις.
Έτσι, όσοι κατηγορούν το ΠΑΣΟΚ για τη χθεσινή και τη γενικότερη στάση του αγνοούν πως ο αγώνας για τη δεύτερη θέση είναι αγώνας πολιτικής επιβίωσης. Επί πλέον το Κίνημα πλειοψηφικά δεν επιθυμεί σε καμιά περίπτωση τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, γεγονός το οποίο έχει δύο όψεις. Η πρώτη όψη αφορά το αντιδεξιό προφίλ του ΠΑΣΟΚ που έτσι επιβεβαιώνεται. Και η δεύτερη όψη αφορά τη σφοδρή πιθανότητα, σε μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, να δει να του φεύγει προς τη Νέα Δημοκρατία αυτό το κρίσιμο 2-4%.
Στον πολιτικό σχολιασμό τις κινήσεις ενός κόμματος δεν τις κρίνουμε με βάση τις δικές μας προτιμήσεις, αλλά με βάση αν εξυπηρετούν τα δικά του συμφέροντα. Πολλοί θα ήθελαν το ΠΑΣΟΚ ουρά της Νέας Δημοκρατίας, όμως αυτό δεν αποτελεί κριτήριο για να αξιολογήσουμε τις επιλογές της ηγεσίας του.
Τι κρατάμε από όλη αυτή τη φασαρία; Η Νέα Δημοκρατία, αν δεν πετύχει την αυτοδυναμία, ας ψάξει αλλού για συνεργασία. Όχι στο ΠΑΣΟΚ.
liberal.gr