Το «κόλπο γκρόσο» που επιχείρησε ο Αλέξης με τη γνωστή κουτοπονηριά του και την απουσία σεβασμού στην θεσμική ευταξία που διέπει το άτυπο πρωτόκολλο παρουσίας των αρχηγών στη ΔΕΘ, κατέληξε μια πομφόλυγα που έσπασε χωρίς καν κρότο.
Θέλησε με τη γνωστή προπέτεια να προηγηθεί του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ επέλεξε και διπλή παρουσία στη Θεσσαλονίκη, κι αυτό για πρώτη φορά στα χρονικά. Τυπικά δεν τον δεσμεύει το πρωτόκολλο της ΔΕΘ αφού δεν είναι αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος, αλλά αυτή η δικαιολογία αποτελεί φύλλο συκής, αφ’ ης στιγμής η παρουσία του λαμβάνει χώραν την ίδια εβδομάδα που ανεβαίνουν οι αρχηγοί.
Ο ουσιαστικός του στόχος δεν ήταν ο Μητσοτάκης, τον οποίο γνωρίζει ότι στην παρούσα φάση δεν μπορεί να ανταγωνιστεί απέχοντας δημοσκοπικά περί τις δέκα μονάδες, αλλά ο Ανδρουλάκης, από τον οποίο διεκδικεί τον τίτλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις εκλογές.
Θεμιτός στόχος αλλά αθέμιτη συμπεριφορά, καθώς ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ την επομένη θα εκφωνούσε πανηγυρικό στην Κρήτη, κατά την 52η γενέθλια επέτειο της ίδρυσης του - τότε - Κινήματος. Αυτή την σημαντική για το ΠΑΣΟΚ ημέρα, θέλησε να ακυρώσει σε επίπεδο εντυπώσεων.
Το λάθος της θεσμικής του προπέτειας ήταν διττό. Η συμπεριφορά του αφενός έδειξε πως δεν είναι θεσμικός παίκτης που δημιουργεί αίσθηση εμπιστοσύνης, ενώ παράλληλα του κατέληξε μπούμερανγκ, αφού αναδίφησε μνήμες της προ δεκαετίας συμπεριφοράς του, τις οποίες δεν αμβλύνει το rebranding. Απλώς επιβεβαίωσε τη λαϊκή ρήση «ο λύκος κι αν εγέρασε…».
Αφετέρου άνοιξε τα χαρτιά του στον Μητσοτάκη, ο οποίος ήξερε τι να περιμένει και με ποια μέτρα και επιχειρήματα θα αποδομούσε τις ανεφάρμοστες υποσχέσεις Τσίπρα. Βοήθησε τον Πρωθυπουργό να αναδείξει και το άτοπο κάποιων εξαγγελιών (σε αυτό είχε την ευγενική χορηγία του αναπληρωτή Τομεάρχη Οικονομικών Γιώργου Παππάς με το ριφιφί που εξήγγειλε στα κοσμήματα και τα οικογενειακά κειμήλια των κυριών των βορείων προαστίων, στις θυρίδες).
Οι εξαγγελίες Τσίπρα τελικά πέρασαν κάτω από τα ραντάρ και εξαφανίστηκαν από τις αντίστοιχες του Μητσοτάκη. Δεν κρίνουμε εδώ ως επαρκείς ή όχι τις πρωθυπουργικές. Άλλωστε όταν πρόκειται για παροχές, ποτέ το πολύ… δεν είναι πολύ! Έχουν όμως το προτέρημα να ακούγονται από τον θώκο της εξουσίας ο οποίος έχει και το Ταμείο.
Και σε αυτή την περίπτωση δεν εκλαμβάνονται ως έωλες φαντασιακές και προπαγανδιστικές υποσχέσεις, αλλά ως εμπράγματες εφαρμόσιμες δράσεις και με συγκεκριμένο και άμεσο χρονικό προσδιορισμό.
Με αυτή τη διάσταση δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης των υποσχέσεων. Ο ένας παρέχει αυτά που έχει συσσωρεύσει από την οικονομική δράση της κυβέρνησής του, ο άλλος επινοεί χρήματα που «ΘΑ» βρεθούν μελλοντικά από την εκταμίευση της… εντιμότητάς του (για την οποία μόνο ο ίδιος και οι οπαδοί του είναι πεπεισμένοι).
Το high light του Τσίπρα ήταν ο φόρος του 1% επί του 1% που είναι οι πλούσιοι στην Ελλάδα. Ποιοι είναι αυτοί και πόσοι δεν γνωρίζουμε, ούτε το ύψος των χρημάτων που θα περισυλλεγούν. Δεν έχουμε βάση δεδομένων επ’ αυτού, παρότι ο πρώην Ποταμίσιος και νυν Ελασίτης αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου Ν. Νυφούδης, ανακάλυψε κάποια ανύπαρκτη «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων».
Κέρδος του Μητσοτάκη είναι η μηδενιστική πολιτική που ασκεί η αντιπολίτευση. Όταν π.χ. καταδικάζεται η πρόωρη αποπληρωμή δανείων που έχει ως αποτέλεσμα τον φθηνότερο δανεισμό από χώρες μεγαθήρια\
Ενδεικτικά για κάθε ένα δις που ξεπληρώνεται νωρίτερα γλυτώνουμε 30 εκατ. τον χρόνο και συνολικά περί τα 370 εκατ. Έτσι η χώρα κατόρθωσε να δανείζεται φθηνότερα (4,00 - 4,02%) από μεγάλες οικονομίες όπως οι ΗΠΑ (4,78»), η Ιταλία (4,14 - 4,15%), η Γαλλία (4,19 - 4,21%), η Βρετανία (5,13-5,14%), κ.α.
Και όταν οι αναγγελίες αυξήσεων μισθών, και φορομειώσεων αντιμετωπίζονται ως ψίχουλα και κοροϊδία και εφταετία χαμένων ευκαιριών, αυτά αυξάνουν την πρωθυπουργική εικόνα του Μητσοτάκη και την κυβερνητική της ΝΔ, και απομειώνουν εκείνη της αντιπολίτευσης.
Το ίδιο και ο λαϊκισμός του καφενείου με τον κουμπαρά για τη Νέα Γενιά, όπου το κράτος θα διπλασιάζει ό,τι βάζουν οι γονείς, με τα λεφτά να είναι κλειδωμένα ως τα 18. Όσο δεν υπήρχε τέτοιος κουμπαράς ήταν όλα καλά. Με το που ανακοινώθηκε άρχισε η γκρίνια και η αποδόμηση.
Η αποδόμηση αναφερόταν στο συνολικό ποσό που είπε ο Πρωθυπουργός και που «δεν έβγαινε». Ξέχασαν ότι ο λογαριασμός είναι επενδυτικός, άρα «γεννάει» χρήματα, δεν προσθέτει απλώς. Η γκρίνια, και όχι οι προτάσεις βελτίωσης, επικεντρώθηκαν στον γονιό των 900 ευρώ που δεν του περισσεύουν να βάλει. Ναι υπάρχουν και τέτοιοι γονείς, σε μια Ελλάδα που το 2025 σύμφωνα με την ΕΕΕΠ (Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων) έπαιξε στον τζόγο 16,7 δις! Και αντί για προτάσεις ώστε να καλυφθεί και ο γονιός των 900 ευρώ, μόνο γκρίνια και κατεδάφιση. Και δεν βλέπουν ότι κατεδαφίζονται οι ίδιοι...