Η ακρίβεια υποδαυλίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και τη δυσφορία των νοικοκυριών αλλά δεν είναι ελληνικό φαινόµενο
Συνεκτιµώντας όλες τις δηµοσκοπήσεις του Σεπτεµβρίου και µετά τη ∆ΕΘ, το συµπέρασµα είναι εξαιρετικά απλό.
Στον δρόµο προς τις εκλογές, η κυβέρνηση έχει να αντιµετωπίσει δύο αντιπάλους.
• Την ακρίβεια.
• Και τον εαυτό της.
Η ακρίβεια υποδαυλίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και τη δυσφορία των νοικοκυριών αλλά δεν είναι ελληνικό φαινόµενο. ∆οκιµάζει πολύ πιο ισχυρές οικονοµίες, όπως της Γερµανίας και της Γαλλίας.
Φυσικά αυτό δεν αποτελεί κάποιου είδους συµψηφισµό. Τι ενδιαφέρει την κυρία Μαρία στο Παγκράτι τι πληρώνει η φράου Ιλζε στο Μαγδεµβούργο;
Το πρόβλημα όμως είναι κοινό. Και γι’ αυτό είναι δύσκολο. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από καμία κυβέρνηση μεμονωμένα, όσο καλή κι αν είναι αυτή.
Ακόμη περισσότερο όταν το ενεργειακό κόστος που τροφοδοτεί την έκρηξη του κόστους ζωής υπόκειται σε παράγοντες που δεν ελέγχονται από τις κοινωνίες μας, όπως οι πόλεμοι στην Ουκρανία ή τον Περσικό Κόλπο.
Η δεύτερη απειλή της κυβέρνησης είναι ο εαυτός της, κι αυτό αποτελεί καθαρά δικό της θέμα.
Ασφαλώς επτά και σύντομα οκτώ χρόνια εξουσίας είναι μεγάλο και φθοροποιό διάστημα. Εχει το κόστος του.
Αυτός όμως δεν είναι λόγος να το επιβαρύνει η ίδια η κυβέρνηση με υπερφίαλες συμπεριφορές και ανοικονόμητους καβγάδες. Ακόμη κι αν θεωρεί ότι οι αντίπαλοί της εκδηλώνουν μια ανοίκεια επιθετικότητα, δεν μπορεί ο αντίλογος να διατυπώνεται στο ίδιο ύφος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έρχονται εκλογές. Και είναι γεγονός ότι οι εκλογές ποτέ δεν διεξάγονται σε σιγή νεκροτομείου, ούτε με την κοσμιότητα κολεγίου ιερωμένων.
Μπορούν όμως να εξελιχθούν μέσα σε ένα πλαίσιο στοιχειώδους πολιτικής ευπρέπειας και πολιτισμού.
Δεν θα είναι απλό. Η κυβέρνηση έχει καλές εκλογικές προοπτικές και η αδυναμία των αντιπάλων της δεν γεννά τα καλύτερα αισθήματα. Προσπαθούν να επιβιώσουν ο καθένας στον μικρόκοσμό του και η αγωνία της επιβίωσης έχει πάντα μια δόση απελπισίας.
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση από τις δικές της ευθύνες στον δημόσιο διάλογο.
Ενδεχομένως θεωρεί ότι ένα σκηνικό πόλωσης τη συσπειρώνει, όπως συσπειρώνει πάντα τη μεγαλύτερη παράταξη. Ακόμη κι η πόλωση όμως έχει τον τρόπο της.
Δεν είναι ξεκατίνιασμα.
Για τους υπόλοιπους δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν. Η «μάχη της δεύτερης θέσης» μεταξύ Τσίπρα και ΠαΣοΚ είναι πολιτικό αστείο ακόμη και στην εκφώνησή του.
Κανείς δεν διαγωνίζεται για να βγει… δεύτερος!
Ενώ ο ανταγωνισμός των μικρότερων για μια θέση στη Βουλή εξαντλείται στις κβαντικές συγκρούσεις της κυρίας Κωνσταντοπούλου και άλλων φιλόδοξων κυριών.
Ακόμη κι ο σαμάνος της περιοχής θα δυσκολευτεί να εντοπίσει τη σημασία τους.
Γιάννης Πρετεντέρης
ΤΟ ΒΗΜΑ