Γιάννης Σιδέρης
Οευτελισμός της κοινοβουλευτικής ζωής συνεχίζεται αμείωτα. Πρωθιέρεια η Ζωή Κωνσταντοπούλου που έχει αντικαταστήσει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και την κριτική, με κραυγές και προσβολές.
Χθες επέδειξε πάλι το ταλέντο της. Επιτέθηκε στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ επειδή συνυπήρξε στο γήπεδο με τον Μαργαρίτη Σχοινά στην εξέδρα των επισήμων, οι οποίοι δεν πήγαν μαζί ως φιλαράκια. Απλώς ήταν και οι δυο προσκεκλημένοι από την ΠΑΕ.
Η κοινή παρουσία τους έγινε μετά από μια αντιπαράθεση που είχαν οι δυο τους στη Βουλή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Κατά τη Ζωή ή αντιπαράθεσή τους ήταν «για τα μάτια», ισχυριζόμενη ότι «αντιπολίτευση σημαίνει να αντιπαρατίθεσαι σθεναρά και αληθινά, όχι για τα μάτια και μετά να πηγαίνεις να δεις μπάλα».
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, που δεν μας έχει συνηθίσει σε χυδαίες επιθέσεις, κατέβηκε στο επίπεδό της μπλέκοντας τον πατέρα της Ζωης Νίκο Κωνσταντόπουλο, στη διένεξη. Αντέταξε στη Ζωή «Εγώ δεν είμαι πρόεδρος στον Παναθηναϊκό όπως ήταν ο πατέρα σας». Πρόσθεσε «εγώ πηγαίνω στο γήπεδο ως απλός φίλαθλος και κάθεται στη θέση του. Δεν έχω ειδική σχέση με διοικήσεις και δεν καθορίζω ποιοι κάθονται δίπλα μου, μακριά ή κοντά μου».
Εξήγησε ότι η παρουσία του υπουργού δίπλα του δεν υποκρύπτει κανένα πολιτικό μήνυμα. Σωστά όλα αυτά, εκτός της αναφοράς στον πατέρα της Ζωής.
Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος υπήρξε αυτόνομη πολιτική προσωπικότητα που έγραψε τις δικές του σελίδες στην πολιτική ιστορία, και οι οποίες είναι ανοιχτές στην κριτική. Ως Νίκος Κωνσταντόπουλος όμως, όχι ως πατέρας της Ζωής (παρότι κάποιες φορές ο ίδιος παρασύρεται και την υποστηρίζει σε διάφορα ζητήματα, αφού κατά το λαϊκό, το αίμα νερό δεν γίνεται).
Αλλά η Ζωή δεν αρκέστηκε στον Ανδρουλάκη. Έβαλε στο στόχαστρο και τον υπουργό Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκο, για υπόθεση του γιου του που είχε λάβει χώραν κατά την περίοδο που ο υπουργός βρισκόταν στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Η ζωή επανέφερε την υπόθεση με αφορμή δήλωση του υπουργού ότι είναι περήφανος για τον γιο του. Κόκκινο πανί η αναφορά «δεν σας ρωτήσαμε για τον γιο σας. Σας ρωτήσαμε αν υπάρχει βούλευμα με κατηγορούμενους αστυνομικούς που λέει ότι έγινε συγκάλυψη».
Λογική ήταν η οργισμένη αντίδραση του Θεοδωρικάκου: «Δεν θα ξανααναφέρετε εδώ μέσα τον γιο μου, γιατί δεν σας το επιτρέπω». Την χαρακτήρισε ως «χαρακτηριστικό παράδειγμα της αλαζονείας και του αριστεροφασισμού, μη σεβόμενη την στοιχειώδη δημοκρατική αξιοπρέπεια».
Στα δυτικοευρωπαϊκά κοινοβούλια που έχουν παράδοση αστικής ευγένειας χωρίς αυτό να μειώνει την αυστηρότητα και την ενδελέχεια της κριτικής, δεν υφίστανται αυτά. Εκεί η κοινοβουλευτική συζήτηση έχει ευπρέπεια, που από μόνη της εξυψώνει τη δημοκρατία.
Δικαιούμαστε να επιμείνουμε στην ανάγκη της ευταξίας, γιατί όποια κριτική και να κάναμε στον Αλέξη Τσίπρα δεν αναφερθήκαμε ποτέ στις δουλειές του πατέρα του με τη χούντα. Ο Αλέξης δεν βαρυνόταν ούτε ήταν υποχρεωμένος να απολογείται γι’ αυτές (ας πούμε «υποθετικές» για να μην μπλέξουμε σε ανεπίκαιρες αντιμαχίες). Ούτε αναφέραμε κάτι επιβαρυντικό για τον Νίκο Βούτση όταν ο «ημιπιτσιρικάς» υιός του απασχόλησε την επικαιρότητας, καθώς και για άλλα παιδιά κυβερνητικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.
Η αγένεια βέβαια έχει παράδοση στην ελληνική Βουλή. Εξετράπη στον καιρό των αντιμνημονικακών «αγώνων» όταν ο περήφανος λαός έστειλε «εξωτικές» περσόνες στη Βουλή. Για να ακούμε από τους ΧΑτες αλλά και κάποιους νέους λαοπρόβλητους του λαού «φύγε ρε μ@@@ι», «προδότες», «πουλημένοι», «γελοίε χοντρέ» (για το Βενιζέλο και σε άλλη περίπτωση για τον Νίκο Φίλη), «υπόδικε χιτλερόψυχε», «Αδερφάρες», «πο@τανες», «Ξεφτιλισμένοι», «παλιάτσοι», «ακροδεξιό παρτάλι».
Και βέβαια η ίδια η Ζωή έχε υποστεί αυτή την ατμόσφαιρα με τους χαρακτηρισμούς «κακιά, υστερική» και το πρόσφατο «άντε κάνε κάνα παιδί». Αλλά και η ίδια απευθυνόμενη σε γυναίκα συνάδελφό της έχει πει «σιγά μη σκίσεις κανα καλσόν». Αν το είχε πει αντίλαλος στην ίδια, θα είχε γίνει «επανάσταση» στα social media.
Σκόρπια, όχι ολοκληρωμένα τα παραδείγματα, γιατί υπάρχουν και λέξεις που εμπίπτουν στο νόμο περί τύπου. Επειδή έχουμε τη βουλή που μας αξίζει αφού εμείς τους επιλέγουμε.
liberal.gr