Γιάννης Σιδέρης
Σε κάθε ποινική δίκη με πολιτική αύρα έχει καθιερωθεί να συγκεντρώνεται ένα πλήθος, συνήθως αριστερής απόχρωσης, για να εκφράσει τη δική του οπτική για τη δίκη. Νόμιμη μεν η συγκέντρωση, αλλά η πρόθεση αποβαίνει δολία.
Στόχος είναι η συμπαράσταση είτε η ιδεολογική αντίθεση προς τους κατηγορούμενους, αλλά εκ των πραγμάτων αποβαίνει σε εξωθεσμική πίεση προς εισαγγελείς και δικαστές. Και σε ακραία μορφή σε εκφοβισμό τους και απόπειρα εκβιασμού της δικαστικής κρίσης.
Τέτοιες ακτιβίτικες συμπεριφορές, που επιδιώκουν να επιβάλουν την «λαϊκή» ετυμηγορία με βάση «το κοινό περί δικαίου αίσθημα», μετατρέπεται σε λαϊκό δικαστήριο και απειλεί την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης η οποία καλείται να αποφασίσει υπό το καθεστώς της λαϊκής πίεσης.
Δεν είναι βέβαια ελληνικό φαινόμενο. Συμβαίνει και σε χώρες όπου την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης δεν σκιάζει η καχυποψία του διατεταγμένου.
Στις ΗΠΑ π.χ. έγιναν συγκεντρώσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο σε δίκες για τις αμβλώσεις, όπως και στη δίκη του φονιά αστυνομικού για τη δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ (η περίπτωσή του ξεκίνησε το κίνημα Black Lives Matter). Δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι οπαδοί του και στις δίκες του Ντόναλντ Τραμπ (απόπειρα ανατροπής αποτελεσμάτων των εκλογών του 2000, γεγονότα του Καπιτωλίου, και άλλες για παραποίηση επιχειρηματικών εγγράφων.
Στην Ισπανία έχουν πραγματοποιηθεί συγκεντρώσεις έξω από Δικαστήριο κατά τις δίκες των Καταλανών Αυτονομιστών, ενώ και στη Γαλλία συχνές είναι οι συγκεντρώσεις για δίκες που αφορούν υποθέσεις αστυνομικής βίας, συνδικαλιστικά θέματα ή περιβαλλοντικές διώξεις.
Στην Ελλάδα δεν υπολειπόμαστε. Υπήρξαν συγκεντρώσεις έξω από το δικαστήριο για την εκδίκαση της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, συγκεντρώσεις Ρομά και κάποιων αλληλέγγυων κατά τις δίκες αστυνομικών για πυροβολισμούς σε Ρομά, ενώ στη δίκη της Χρυσής Αυγής συγκεντρώθηκαν πάνω από 50.000 άτομα, και στη δίκη για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου ως καταγγελία της ομοφοβίας.
Ακόμη και στη δίκη για τη 17Ν το 2023, υπήρξαν συγκεντρώσεις έξω από τον Κορυδαλλό. Και βέβαια κάποιες μαζώξεις στην έναρξη της δίκης για τα Τέμπη, και στη δίκη για το Μάτι (σε αυτή μόνο οι συγγενείς των θυμάτων, αφού οι άνθρωποί τους πέθαναν επί ΣΥΡΙΖΑ και δεν ακόνισαν τον ανθρωπισμό της Αριστεράς).
Οι καθ’ ημάς συγκεντρώσεις, όπως και να τις αξιολογεί κανείς, είχαν έντονο το πολιτικό στοιχείο (πέραν της ολιγομελούς για το Μάτι). Κάτι που δεν ανταποκρίνεται στη χθεσινή για τους εμπρηστές της Μαρφίν.
Ως γνωστόν στους τρεις κατηγορούμενους ασκήθηκε συμπληρωματική δίωξη, με αναβάθμιση του κατηγορητηρίου. Κατ’ εφαρμογή του αντιτρομοκρατικού νόμου, από κατηγορία για ανθρωποκτονία κατά πρόθεση και κατά συρροή, οι πράξεις εντάσσονται σε ανθρωποκτονία στο πλαίσιο τρομοκρατικών ενεργειών και σε απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος 24 εργαζομένων της τράπεζας.
Κατά την αποχώρηση των κατηγορουμένων από τα δικαστήρια προκλήθηκε ένταση μεταξύ των δεκάδων συγκεντρωμένων υποστηρικτών τους και αστυνομικών δυνάμεων οι οποίες χρησιμοποίησαν χημικά κρότου – λάμψης.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα - με κατά προσέγγιση τη δική τους ιδεολογία: Είναι κατανοητό πολιτικά (έστω και αν εμμέσως αποτελεί εκβιασμό στους δικαστές) η συγκέντρωση για τη δίκη τα ΧΑ. Είναι κατανοητές οι συγκεντρώσεις σε δίκες που αφορούν αστυνομική συμπεριφορά, όταν μεταφράζεται ως αστυνομική αυθαιρεσία. Κατανοητή η συγκέντρωση στη δίκη του Ζακ Κωστόπουλου ως διεκδίκηση του δικαιώματος στη διαφορετικότητα.
Ακόμη και η συγκέντρωση υπέρ της 17 Ν -πάντα στα χνάρια της δικής τους λογικής - είναι κατανοητή (σημ. κατανοητή δεν σημαίνει δικαιολογητέα) αφού την λούμπεν, πολιτικά πρωτόγονη συμμορία, οι θαυμαστές της τη θεωρούσαν ως πρωτοπορία αγωνιζόμενη κατά του καπιταλισμού, της λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης, της εθνικής υποταγής και άλλα «κουραφέξαλα».
Όμως οι εμπρηστές της Μαρφίν (που η δίκη θα αποδείξει την ενοχή ή την αθωότητά τους), και πάντα στη δική τους λογική, δεν έκαψαν τους παραδοσιακούς εχθρούς του αντιεξουσιασμού:Τους μπουρζουάδες, τους καπιταλιστές, τους μεγαλοεργοδότες, και τους – κατ’ αυτούς - εκπροσώπους τους (ήτοι πολιτικούς ή δυνάμεις καταστολής).
Έκαψαν απλούς εργαζόμενους που δεν είχαν την πολυτέλεια, στον ιδιωτικό τομέα, να μην εργάζονται για το γλίσχρο μεροκάματό τους. Και αυτή η δολοφονία ήταν πιο φασιστική από όσες δολοφονίες έχουν διαπραχθεί με πολιτικό επίχρισμα. Τα θύματα της Μαρφίν στερούν στους δολοφόνους ακόμη και τις βλακώδεις προσχηματικές δικαιολογίες που επικαλούταν σε άλλες περιπτώσεις.
liberal.gr