Προχθές έγιναν εκλογές στην Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας, στην ΚΕΔΕ. Η παράταξη η προσκείμενη στη Νέα Δημοκρατία με επικεφαλής τον Λάζαρο Κυρίζογλου -παλιά καραβάνα, εξαιρετικός δήμαρχος- έλαβε 65,78% (348 ψήφους), εκλέγοντας 21 συμβούλους στους 30. Απέχει από το 88,4% των Ναυπηγείων, αλλά είναι συντριπτική η επικράτηση. Η παράταξη του Χάρη Δούκα έλαβε 29,32% (155 ψήφους). Δεν το λες κι άσχημο ποσοστό για ένα κόμμα που κινείται περί το 12-14%. Είναι γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μια αξιοπρεπή παρουσία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Μέχρις εδώ όλα καλά. Όμως δε θα μπορούσε ο Χ. Δούκας να αφήσει τη συνεδρίαση να λήξει χωρίς το δικό του show. Όταν έγινε η ψηφοφορία για τα καθιερωμένα ψηφίσματα, στο τέλος της διαδικασίας, επικαλέστηκε… νοθεία και ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας το οποίο αμφισβήτησε, ήταν: ψήφισμα Κυρίζογλου 213-ψήφισμα Δούκα 111. Και όπως του είπε ο συμπολίτης μου ο Λάζαρος «για ποια νοθεία μιλάς με 213-111;» Ο τσαμπουκάς του Χάρη και η φιγούρα του δεν πέρασαν και έμειναν οι υποστηρικτές του να μιλούν για το …παρακράτος της ΕΡΕ.
Εμάς τους τυχερούς που ζούμε εκτός Αθηνών το φαινόμενο Χάρης Δούκας δεν μας απασχολεί παρά μόνο στον βαθμό που ο Χάρης της καρδιάς μας πάει να εμπλακεί στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αλλά και αυτό το γεγονός είναι πιο πολύ πρόβλημα Ανδρουλάκη.
Κανονικά το άρθρο θα μπορούσα να το κλείσω εδώ. Όμως, δεν μπορώ παρά να κάνω συγκρίσεις. Τι συγκρίνω; Τον δήμαρχο Αθηνών με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης. Ο δικός μας ο δήμαρχος, ο Στέλιος Αγγελούδης, δεν έχει φιλοδοξίες να γίνει υπουργός, αρχηγός κόμματος, πρωθυπουργός ή και πλανητάρχης ακόμα. Δε θέλει να λύσει ούτε το Ουκρανικό, ούτε το Μεσανατολικό. Θέλει να έχει την πόλη καθαρή, να φτιάχνει πάρκα, να ασφαλτοστρώνει δρόμους, δηλαδή ταπεινά πράγματα. Αλλά τους δημάρχους για αυτό τους ψηφίζουμε. Όπως πληροφορούμαι, πηγαίνει στο γραφείο του πρωί-πρωί και έχει όλους τους συνεργάτες του υπό καθημερινή πίεση για να παράγουν έργο. Αυτό το «ταπεινό» έργο.
Φαίνεται πως εκεί κάτω στην Αθήνα υπάρχει μια άλλη αντίληψη για τα καθήκοντα του δημάρχου. Οι περισσότεροι δήμαρχοι των Αθηναίων θεωρούσαν το αξίωμά τους σαν εφαλτήριο για μεγαλύτερα πράγματα. Ήταν κάτι σαν ένα πάρεργο το οποίο όμως προσέθετε γκλαμουριά και αποτελούσε στολίδι στο βιογραφικό τους. Αυτός είναι ίσως ο βασικός λόγος που η πρωτεύουσα έχει αυτά τα χάλια. Σχεδόν κανένας δήμαρχος δεν ασχολήθηκε με τα προβλήματά της σε βάθος χρόνου, δεν έκανε έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Γιατί να κάνει από τη στιγμή που αισθάνεται περαστικός από αυτό το αξίωμα; Ο αναγνώστης που ζει στην Αθήνα ας κάνει μια αναδρομή στους δημάρχους της πόλης του και ας τους αξιολογήσει. Και ας δει και τη διαδρομή τους.
Εμείς, εδώ επάνω μια χαρά είμαστε με τον Στέλιο και τον Λάζαρο.
liberal.gr