Οι φίλοι της συνεργασίας των «προοδευτικών» δυνάμεων, απογοητευμένοι από την έντονη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, αναρωτιούνται γιατί προτιμούν διασπασμένοι να ηττηθούν, παρά να συνεταιριστούν μήπως και νικήσουν. Αυτό το προφανές δεν μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται οι Τσίπρας και Ανδρουλάκης.
Βέβαια, μέχρι στιγμής στις δημοσκοπήσεις το άθροισμα των δυνάμεων των κομμάτων τους υπολείπεται από το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας, κάτι ελάχιστα ενθαρρυντικό για αυτή την προοπτική συνεργασίας. Ένας πρόσθετος αποτρεπτικός παράγοντας είναι πως ο συνασπισμός τους, ακόμη και αν έρθει πρώτος στις εκλογές, στερείται του κλιμακωτού μπόνους των 50 εδρών.
Μέχρις εδώ είναι τα χοντρά γράμματα που καθιστούν προβληματική αυτή τη συνεργασία των «προοδευτικών» δυνάμεων. Διότι υπάρχουν και τα ψιλά γράμματα.
Θα πρέπει να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να συντάξουν ένα κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Δύσκολη υπόθεση. Και είναι δύσκολη υπόθεση διότι μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν σημαντικές φωνές οι οποίες δεν επιθυμούν επιστροφή στη δεκαετία του 1980. Η νοσταλγία, ως γνωστόν, δεν αποτελεί πολιτική πρόταση. Αλλά με λίγη καλή θέληση ας υποθέσουμε πως βρίσκουν μια άκρη στο κοινό πρόγραμμα. Βέβαια, για κάποια μείζονα ζητήματα δεν αρκεί η καλή θέληση.
Μετά θα πρέπει να βρουν το πρόσωπο κοινής αποδοχής που θα μπει μπροστά σε αυτό το εγχείρημα. Εδώ τα πράγματα είναι πιο περιπεπλεγμένα απ' όσο φαίνεται. Άλλες προσωπικότητες έχουν εκτεθεί κατά το παρελθόν, άλλες είναι «λίγες», ενώ κάποιες άλλες έχουν ελάχιστη αποδοχή μέσα στην κοινωνία. Αλλά και εδώ, με κάποιες εκπτώσεις, με κάποιες υποχωρήσεις, βρίσκεται το πρόσωπο κοινής αποδοχής. Κι έτσι εμφανίζονται, όλο χαμόγελα, οι Ανδρουλάκης και Τσίπρας και ανακοινώνουν την εκλογική σύμπραξη των κομμάτων τους με τον υποψήφιο πρωθυπουργό στη μέση.
Το πολιτικό πρόβλημα που ανακύπτει είναι αν ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ θα αθροίσουν τις δυνάμεις τους χωρίς απώλειες. Δηλαδή αν κυρίως το ΠΑΣΟΚ θα συμπαραταχθεί με το 100% των δυνάμεών του και από την άλλη πλευρά αν η ΕΛΑΣ δε θα έχει διαρροές προς τα αριστερά, λόγω της συνεργασίας της με την Κεντροαριστερά. Στοιχήματα υψηλού ρίσκου, τα οποία φαίνεται πως δεν είναι διατεθειμένοι να τα αναλάβουν οι δύο ηγέτες.
Σε αυτό το άρθρο δε θα ασχοληθώ αν αυτή η σύμπραξη θα επιφέρει και τη συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας, κάτι λίγο - πολύ αναμενόμενο. Όμως θα πρέπει να συνεκτιμήσουμε τι θα συμβεί αν η συνεργασία ΕΛΑΣ - ΠΑΣΟΚ αποτύχει. Αν το κοινό μέτωπο δε θα κερδίσει τις εκλογές. Αυτό το ενδεχόμενο μπορεί να μην τρομάζει την κερκίδα και τους προπονητές της κερκίδας, τρομάζει όμως τους δύο κόουτς, καθώς το θεωρούν πιθανό. Προτιμούν να κατέβουν χωριστά κι ας χάσουν, παρά να κατέβουν μαζί και πάλι να χάσουν. Στη δεύτερη περίπτωση τα κόμματά τους θα συνεχίσουν, αν και με απώλειες, να υπάρχουν.
Και γιατί να επιζητούν την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, όπως γράφει ο τίτλος του άρθρου; Για να μην μπλέξουν στην περιπέτεια να συνεργαστούν μαζί της. Η πιο καθαρή λύση τόσο για τον Ανδρουλάκη όσο και για τον Τσίπρα είναι η αυτοδυναμία Μητσοτάκη σε συνδυασμό με την κατάκτηση της δεύτερης θέσης από το δικό τους κόμμα. Απλά πράγματα.
liberal.gr