Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ευάγγελος Μπακέλας, ο οποίος εξέτασε τη νέα μήνυση που είχε καταθέσει την 1η Σεπτεμβρίου 2026, για την υπόθεση των υποκλοπών εν ενεργεία στέλεχος της ΕΥΠ έκρινε ότι δεν υπάρχουν νέα στοιχεία
Στο αρχείο παραμένει για ακόμη μία φορά η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ευάγγελος Μπακέλας, ο οποίος εξέτασε τη νέα μήνυση που είχε καταθέσει την 1η Σεπτεμβρίου 2026, για την υπόθεση, εν ενεργεία στέλεχος στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ), αποφάσισε την αρχειοθέτησή της, κρίνοντας ότι δεν περιλαμβάνει νέα στοιχεία ή αποδεικτικά δεδομένα που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την επανενεργοποίηση της δικαστικής έρευνας για την πολύκροτη υπόθεση.
Η νέα μήνυση αφορούσε σειρά αδικημάτων, με βασικότερο τη διερεύνηση του ενδεχομένου τέλεσης κατασκοπείας, με δεδομένη την ιδιότητα του μηνυτή ως εν ενεργεία στελέχους της ΕΥΠ. Παράλληλα, στρεφόταν κατά των τεσσάρων ιδιωτών που έχουν ήδη καταδικαστεί πρωτοδίκως για την υπόθεση των υποκλοπών, μεταξύ των οποίων ο Ταλ Ντίλιαν. Πρόκειται για τα πρόσωπα που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της ποινικής διερεύνησης για τη χρήση του παράνομου λογισμικού παρακολούθησης Predator και των οποίων η υπόθεση πρόκειται να εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό στις 11 Δεκεμβρίου 2026.
Το βασικό επιχείρημα της μήνυσης ήταν ότι η ιδιότητά του ως εν ενεργεία στελέχους της ΕΥΠ προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανάγκη διερεύνησης του ενδεχομένου κατασκοπείας, καθώς η παρακολούθηση προσώπων που υπηρετούν σε κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας θα μπορούσε, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να συνδέεται με ζητήματα εθνικής ασφάλειας.
Ωστόσο, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν αποδέχθηκε ότι το συγκεκριμένο στοιχείο, από μόνο του, αρκεί για να κινηθεί εκ νέου η ποινική διαδικασία.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της εισαγγελικής διάταξης, η νέα μήνυση δεν προσκόμισε στοιχεία που να μην είχαν ήδη εξεταστεί στο πλαίσιο των προηγούμενων ερευνών για την υπόθεση των υποκλοπών.
Ειδικότερα, γίνεται αναφορά στα δύο πορίσματα του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση, της 25ης Ιουλίου 2024 και της 7ης Ιανουαρίου 2025, καθώς και στην πράξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, στις 27 Απριλίου 2026, με την οποία η σχετική δικογραφία είχε επίσης τεθεί στο αρχείο.
Οι προηγούμενες αυτές εισαγγελικές κρίσεις είχαν δεχθεί έντονη κριτική και είχαν προκαλέσει αντιδράσεις. Παρά τις αντιδράσεις, η νέα εισαγγελική διάταξη θεωρεί ότι οι προηγούμενες κρίσεις έχουν δημιουργήσει ένα καθεστώς «οιονεί δεδικασμένου» ως προς τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά και ότι η επανεξέταση της υπόθεσης προϋποθέτει την εμφάνιση νέων στοιχείων ή αποδείξεων.
Κατά τον εισαγγελέα Ευάγγελο Μπακέλα, τέτοια δεδομένα δεν περιλαμβάνονται στη μήνυση. Ως εκ τούτου, δεν συντρέχει λόγος ανάσυρσης της δικογραφίας από το αρχείο.
Το σημαντικότερο σκέλος της νέας μήνυσης αφορούσε τη διερεύνηση του ενδεχομένου κατασκοπείας, αδίκημα που προβλέπεται από το άρθρο 148 του Ποινικού Κώδικα.
Όπως επισημαίνεται από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Μπακέλα, η ιδιότητα των παρακολουθούμενων προσώπων ως κρατικών αξιωματούχων ή υπαλλήλων δεν αρκεί αυτοτελώς για να θεμελιώσει το αδίκημα της κατασκοπείας. Συγκεκριμένα επισημαινεραι δηλαδή ότι, δεν αρκεί να αποδεικνύεται ότι μεταξύ των προσώπων που παρακολουθούνταν υπήρχαν στελέχη κρατικών υπηρεσιών. Θα πρέπει να προκύπτουν συγκεκριμένα στοιχεία που να συνδέουν την παρακολούθηση με πληροφορίες οι οποίες αποτελούν κρατικό απόρρητο και να πληρούνται οι προϋποθέσεις του σχετικού ποινικού αδικήματος. Ο εισαγγελέας θεωρεί ότι το ζήτημα έχει ήδη αξιολογηθεί από τις προηγούμενες εισαγγελικές έρευνες και ότι η νέα μήνυση δεν εισφέρει διαφορετικά πραγματικά περιστατικά ή αποδεικτικά δεδομένα που θα μπορούσαν να μεταβάλουν την προηγούμενη κρίση.
Επομένως, η επίκληση της ιδιότητας του μηνυτή ως εν ενεργεία στελέχους της ΕΥΠ δεν κρίθηκε επαρκής για να ανατρέψει το αποτέλεσμα των προηγούμενων αρχειοθετήσεων.
Διαφορετική, αλλά εξίσου σημαντική, είναι η αιτιολογία που προβάλλεται για το σκέλος της μήνυσης που αφορά τους τέσσερις ιδιώτες οι οποίοι έχουν ήδη καταδικαστεί πρωτοδίκως για την υπόθεση των υποκλοπών.
Σύμφωνα με το εισαγγελικό σκεπτικό, ως προς τις πράξεις της επέμβασης σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και της αθέμιτης παραβίασης του απορρήτου τηλεφωνικών επικοινωνιών και προφορικών συνομιλιών, υφίσταται εκκρεμοδικία.
Η εκκρεμοδικία προκύπτει από την πρωτόδικη απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία οι τέσσερις κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για τις συγκεκριμένες πράξεις, καθώς και για παράβαση του άρθρου 370Β παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα.
Η απόφαση δεν έχει καταστεί αμετάκλητη ως προς το καταδικαστικό της σκέλος, καθώς οι καταδικασθέντες άσκησαν εφέσεις.
Η εισαγγελική διάταξη επισημαίνει ότι, από τη στιγμή που η υπόθεση βρίσκεται ήδη σε εκκρεμή δικαστική διαδικασία, δεν μπορεί να κινηθεί δεύτερη ποινική δίωξη κατά των ίδιων προσώπων για τις ίδιες πράξεις.
Στο καταληκτικό μέρος του σκεπτικού, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου καταλήγει ότι η μήνυση της 1ης Σεπτεμβρίου 2026 πρέπει να τεθεί στο αρχείο, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 43 παρ. 3 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ως αστήρικτη στον νόμο.
Η διάταξη συνοψίζει τους λόγους της αρχειοθέτησης σε τέσσερις βασικούς άξονες:
● Εκκρεμοδικία: Για τις πράξεις της παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών και της επέμβασης σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, η υπόθεση έχει ήδη οδηγηθεί σε πρωτοβάθμια καταδικαστική απόφαση και εκκρεμεί η εκδίκαση των εφέσεων.
● Δεδικασμένο και μη εμπρόθεσμη έγκληση: Για το αδίκημα του άρθρου 370Β παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα, δεν υποβλήθηκε έγκληση εντός της νόμιμης τρίμηνης προθεσμίας, ενώ ως προς τη συγκεκριμένη πτυχή έχει ήδη επέλθει αμετάκλητη κρίση για τους 108 παθόντες.
● «Οιονεί δεδικασμένο» για την κατασκοπεία: Οι προηγούμενες εισαγγελικές έρευνες είχαν καταλήξει ότι δεν προέκυψαν οι αναγκαίες προϋποθέσεις για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της κατασκοπείας, ιδίως ως προς την ύπαρξη κρατικού απορρήτου. Η νέα μήνυση δεν προσέφερε νέα στοιχεία που να δικαιολογούν διαφορετική αξιολόγηση.
● Απουσία νέων αποδείξεων: Δεν προέκυψε κάποιο νέο πραγματικό περιστατικό ή αποδεικτικό στοιχείο που να μην είχε ήδη αξιολογηθεί από τις προηγούμενες εισαγγελικές αρχές.
Η τελική κρίση είναι ότι δεν προκύπτει ούτε η τέλεση άλλης αξιόποινης πράξης από οποιοδήποτε πρόσωπο ούτε λόγος επανεξέτασης των ήδη αρχειοθετημένων πτυχών της υπόθεσης.
Βασω Παλαιου
ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ