Χθες ένα ακόμη… ηρωικό επεισόδιο της διαρκούς αταλάντευτης επαναστατικής βίας που βιώνουν επί δεκαετίες τα ελληνικά πανεπιστήμια. Πάνω από 50 άτομα που φορούσαν κράνη εισέβαλαν σε αίθουσα του τμήματος Μαθηματικού του ΕΚΠΑ και εξαπέλυσαν επίθεση με μολότοφ, τσεκούρια και λοστάρια, εναντίον των ταξικών εχθρών τους – συγγνώμη, εναντίον φοιτητών που συνεδρίαζαν για τον σχεδιασμό της εορτής του Πολυτεχνείου.
Ο απολογισμός ήταν τουλάχιστον τρεις τραυματίες, ένας από τσεκούρι στα πόδια και οι άλλοι δύο με εγκαύματα από μολότοφ. Παρόντες φοιτητές περιέγραψαν την επίθεση λέγοντας «ήρθαν κάποιοι και έριξαν μολότοφ, πέτυχαν έναν πρωτοετή στο πρόσωπο. Ήρθαν και με τσεκούρι και έριξαν μία σε ένα παιδί και του σκίστηκε το πόδι. Ευτυχώς δεν τον πέτυχαν καλά γιατί μπορεί να έχανε το πόδι του».
Οι χθεσινοί «επαναστάτες» (θεωρείται δεδομένο ότι πρόκειται για ενδοαριστερή σύγκρουση) δεν εξέπληξαν για την… πρωτοτυπία τους, καθώς μόνο φέτος:
Τον Μάιο, παραμονή των φοιτητικών εκλογών, ομάδα αντιεξουσιαστών κουκουλοφόρων εισέβαλε στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Θεσσαλονίκης με ρόπαλα, καδρόνια, φωτοβολίδες και άλλον επιθετικό εξοπλισμό. Τραυμάτισαν επτά φοιτητές, ο ένας με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι.
Πάλι τον Μάιο στο πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, επίσης παραμονή φοιτητικών εκλογών (που προφανώς είναι στημένος μικροαστικός θεσμός για τους συντρόφους επαναστάτες αντιεξουσιαστές), ομάδα περίπου 10 ατόμων φορώντας κράνη - κυρίως για να μην αναγνωριστούν - εισήλθαν οπλισμένοι με μαχαίρια και βαριοπούλες και επιτέθηκαν σε φοιτητές. Δύο τουλάχιστον τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.
Εκρηκτικός ήταν τελικά ο φετινός Μάης, αφού και σε θεσμικές φοιτητικές δυνάμεις «άναψαν τα αίματα». Συγκεκριμένα, έγιναν επεισόδια μεταξύ Πανσπουδαστικής (ΚΚΕ) και ΔΑΠ - ΝΔΦΚ. Δεν χρειάζεται εξήγηση σε ποιο κόμμα πρόσκειται: «Και α και ου και ΔΑΠ νου δου φου κου» που φώναζε χοροπηδώντας ο Άδωνις. Η ΔΑΠ κατήγγειλε ότι στην σχολή Οικονομικών κατά την καταμέτρηση των φοιτητικών εκλογών έγινε εισβολή και βιαιοπραγίες σε βάρος στελεχών της, με τραυματισμούς και διακομιδή σε νοσοκομείο. Παράλληλα υπήρξαν αλληλοκατηγορίες για υπονόμευση της διαδικασίας.
Αυτά μόνο φέτος! Ας παρηγορηθούμε πάντως ότι δεν είμαστε οι μοναδικοί στον πλανήτη. Συμβαίνον και σε άλλες χώρες ( προφανώς ισότιμες της δικής μας πολιτιστικής υπο-στάθμης) όπου γενναίοι φοιτητές υπερασπίζονται τον κόσμο των ιδεών και τα πολιτικά τους προγράμματα με ξύλο!
Στην Ινδία συχνές είναι οι συγκρούσεις στα πανεπιστήμια, καθώς οι συγκρούσεις μεταξύ δεξιών και αριστερών κομμάτων μεταφέρονται στις αντίστοιχες φοιτητικές παρατάξεις. Εργαλεία του… ιδεολογικού αγώνα είναι ξύλινα ρόπαλα, σιδερένιες ράβδοι, κ.α.
Στο Μπαγκλαντές με την ιστορικά πολύ βίαιη φοιτητική πολιτική, η παράταξη BCL (εθνικιστική κεντροαριστερά) επιτίθεται στην κεντροδεξιά (και αυτή εθνικιστική) παράταξη JCD. Έχουν υπάρξει και δολοφονίες όπως του Αμπράρ φαχάντ το 2019. Βασικό κίνητρο είναι ο έλεγχος των φοιτητικών campus.
Στη Νιγηρία είναι καθεστώς η βία σε εκλογές των φοιτητικών ενώσεων (SUG), με τραμπούκους μαχαίρια και φαλτσέτες. Η Αφρική είναι η… αποθέωση του «ενεργού» φοιτητικού κινήματος (π.χ. Ακτή Ελεφαντοστού, Καμερούν, Νιγηρία). Με τη βοήθεια του ίντερνετ μαθαίνουμε ότι οι φοιτητικές οργανώσεις λειτουργούν συχνά ως ένοπλοι βοηθοί κομμάτων, που επιδίδονται σε ένοπλες συγκρούσεις!
Εντάξει, δεν είμαστε σε αυτό το στάδιο, αλλά με Ινδία και Μπαγκλαντές μια χαρά μπορούμε να αδελφοποιηθούμε. Αντιθέτως στην Λατινική Αμερική με την ισχυρή παράδοση, οι συνθήκες έχουν γίνει ειρηνικές, και οι κινητοποιήσεις αφορούν πλέον αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Όσο για την Ευρώπη τα πράγματα είναι πολύ «ψόφια», και αν υπάρξει σύγκρουση θα είναι τυχαία μεταξύ κάποιων θερμόαιμων και όχι προγραμματισμένη σε πολιτική βάση.
Ίσως ο αναγνώστης αντιλέξει πως το πρόβλημα είναι αρκετά σοβαρό για να το αντιμετωπίζουμε με ειρωνική και απαξιωτική διάθεση. Μα δεν το αντιμετωπίζει ως σοβαρό το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Η πανεπιστημιακή αστυνομία ετάφη μετ’ επαίνων, παρότι είχε υπέρ της το 60% του λαού. Μια αντιπολίτευση καθηλωμένη στις μετεμφυλιακές προχουντικές εποχές, αντιδρά σε κάθε απόπειρα ευταξίας στα πανεπιστήμια, ανακαλώντας βιώματα παππούδων που οι μεταχουντικές γενιές δεν έχουν ζήσει.
Ο νόμος περί ασύλου που ψήφισε πριν περίπου 45 χρόνια ο Αντρέας, νόμος περιττός σε μια δημοκρατία αλλά έπρεπε να χαϊδέψει τη νέα γενιά με ευκαιρία την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έγινε φετίχ και κάλυμμα παντοειδών τραμπουκισμών στο διάβα των δεκαετιών.
Οπότε ναι, δεν το εκλαμβάνουμε σοβαρά ως πρόβλημα, αφού το ίδιο το πολιτικό προσωπικό δεν το εκλαμβάνει. Περιμένει ίσως το ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα να τα λύσει αυτά, όπως είχε πει και ο υπουργός Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Κωστας Γαβρόγλου, όταν φοιτητές του Αριστοτελείου με επιστολή τους κατήγγειλαν διακίνηση ναρκωτικών, πορνείας και ανομίας μέσα στο campus.
liberal.gr