Ο Παύλος Ντε Γκρες βρέθηκε καλεσμένος το βράδυ της Πέμπτης στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» του Νίκου Χατζηνικολάου. Μίλησε για την ιστορία της οικογένειάς του, τη σχέση του με την Ελλάδα και το επίθετό του. Αναφέρθηκε στην κριτική που δέχτηκε ο πατέρας του για τη στάση του την περίοδο της Χούντας, αλλά και στα σχέδιά του για το μέλλον.
Ο Παύλος Ντε Γκρες απαντώντας σε ερώτηση για το εάν νιώθει αμηχανία όταν τον πλησιάζει ο κόσμος, υπογράμμισε ότι «κανείς δεν έχει διστάσει να με χαιρετήσει. Όλοι ξέρουν ότι είμαι ο Παύλος» και πρόσθεσε ότι του αρέσει το όνομα Ντε Γκρες.
«Πολλά περνούν από το μυαλό μου. Εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική πάρα πολύ» υποστήριξε και δεν απέκλεισε τη δημιουργία κάποιου κόμματος. Πρόσθεσε δε, ότι θέλει να είναι χρήσιμος για τη χώρα του, να προσφέρει στη χώρα του.
Με ιδιαίτερη αγάπη μίλησε για τη Μαρί Σαντάλ και τα παιδιά τους. Περιέγραψε ότι γνωρίστηκαν σε ένα πάρτι στη Νέα Ορλεάνη, όπου ήταν και οι δύο καλεσμένοι. «Έμεινα ξερός όταν την γνώρισα» είπε χαρακτηριστικά και συμπλήρωσε ότι είναι 31 χρόνια μαζί και έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια ενωμένη και αγαπημένη οικογένεια.
«Με στεναχώρησε που δεν υπηρέτησα στον Ελληνικό Στρατό – Θα χαρώ να πάνε τα παιδιά μου»
«Με στεναχώρησε που δεν κατάφερα να κάνω κάτι τέτοιο. Ήθελα να έχω την αίσθηση το τι θέλει για να είσαι μέσα στον Στρατό. Όταν ήμουν μικρός έπαιζα με τα αδέλφια μου παιχνίδια του 1821. Ξέρω ‘γω, ήμουν ο Κολοκοτρώνης ή ένιωθα ότι ήμουν Σπαρτιάτης. Μου άρεσε να τρέχω με το όπλο στο χέρι. Οπότε ήθελα να το δοκιμάσω κι εγώ αυτό. Δεν μπόρεσα να το κάνω στην Ελλάδα. Ξέρω ότι κάποια στιγμή μπορεί τα παιδιά μου να το κάνουν και θα χαρώ που θα το καταφέρουν».
Όταν ζητούσα στον πατέρα μου να γυρίσουμε στην Ελλάδα, μου έλεγε υπομονή
Ο Παύλος Ντε Γκρες στην ερώτηση για το τι έλεγε ο πατέρας του, αυτά τα 14 χρόνια που βρίσκονταν εκτός Ελλάδας, όταν ο ίδιος τον ρωτούσε πότε θα γυρίσουν πίσω, απάντησε: «Μου έλεγε “υπομονή”. Μέχρι το 1974, που δεν ξέραμε τι θα γινόταν, υπήρχε αυτή η αίσθηση ότι θα πέσει η Χούντα και να γυρίσουμε στην χώρα μας. Τι έκαναν οι γονείς μου; Μας είχαν φέρει έναν καθηγητή και μας μάθαινε ελληνικά σαν να ήμασταν στην Ελλάδα για να είμαστε έτοιμοι όταν θα επιστρέφαμε».
«Κανείς δεν έχει διστάσει να έρθει να με χαιρετήσει. Όλοι ξέρουν ότι είμαι ο Παύλος. Εμένα μου αρέσει το όνομα Ντε Γκρες. Είναι ένα όνομα το οποίο μου πάει και είναι ένα όνομα, το οποίο το χρησιμοποιούσε ο θείος μου, ο συγχωρεμένος, ο Μιχαήλ. Όπως μπορεί να ξέρετε, αυτός έζησε πολλά χρόνια στην Γαλλία, η μάνα του ήταν Γαλλίδα και έτσι του πήγαινε το Ντε Γκρες».
«Δεν με μεγάλωσε ως διάδοχό του για να γίνω βασιλιάς. Εμένα με μεγάλωσε με τις αρχές που πίστευε ότι έπρεπε να έχουμε: Αγάπη για την πατρίδα μας, να είμαστε σωστοί με τις παραδόσεις μας» υπογράμμισε.
Το λάθος του πατέρα μου ήταν η ρήξη με τον Γεώργιο Παπανδρέου
Στην ερώτηση για το αν μία διαφορετική αντίδραση του πατέρα του απέναντι στο καθεστώς της 21ης Απριλίου θα μπορούσε να είχε κρατήσει τη βασιλευόμενη δημοκρατία στην Ελλάδα, απάντησε: «Είναι μια ερώτηση η οποία φέρνει μία απάντηση σε εμένα, και αυτό είναι το “εάν”», είπε αρχικά.
Και συνέχισε: «Ήταν νέος βασιλιάς. Εάν δεν ήταν τόσο νέος, εάν δεν είχαν φέρει τανκς για να τον περικυκλώσουν στο Τατόι, εάν δεν είχε χάσει δίπλα του ανθρώπους που είχαν μπει στη φυλακή κι άλλους που είχαν πάει εναντίον του, εάν δούλευαν τα ραδιόφωνα και όλες οι άλλες επικοινωνίες που θα μπορούσε να έχει, ίσως να είχε δράσει με άλλο τρόπο. Ήταν μόνος του. Δεν είχε τίποτ’ άλλο κοντά του.
«Είχε μία σύζυγο, είχε μία κόρη και περίμενε εμένα, που θα ερχόμουν σε έναν μήνα, και ξαφνικά έβλεπε την πατρίδα του, τη χώρα που είχε αναλάβει πριν από λίγα χρόνια, να καταρρέει μέσα από αυτό το πρόβλημα. Του είχε μιλήσει ο πατέρας του, ο Βασιλιάς Παύλος, όταν ήταν 18 χρονών και του είχε πει: “Πρέπει να ξέρεις ότι ο βασιλεύς πρέπει να πονέσει πρώτος και όχι ο λαός. Να προστατέψεις τη χώρα σου, να μην υπάρξει αιματοχυσία, να μην υπάρχουν διχασμοί μεταξύ Ελλήνων.” Αυτό ήταν το μόνο που τον κράτησε στη θέση του και οι αποφάσεις που πήρε, τις πήρε με αυτή την όψη στον νου του. Και, βέβαια, όπως ξέρετε, προσπάθησε να κάνει το αντικίνημα αργότερα. Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που έκανε κίνηση εναντίον της Χούντας. Όλα αυτά όμως είναι στο “εάν”. Ποτέ δεν είχε πει ότι είχε χειριστεί λάθος την κατάσταση. Το μόνο πράγμα που είχε πει ήταν πως ήταν λάθος ήταν όταν είχε γράψει τα γράμματα στον Γεώργιο Παπανδρέου. Όταν όμως ήρθε η Χούντα στις 21 Απριλίου, εκεί έπραξε με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε ο ίδιος» περιέγραψε.
Για το γεγονός ότι ο πατέρας του δεν επέστρεψε μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, απάντησε: «Εκεί πάλι είναι θέμα εμπιστοσύνης. Έχεις εμπιστοσύνη σε έναν κύριο, με τον οποίο επικοινωνείτε καθημερινά και επειδή ήταν η θέση του τέτοια που δεν ήθελε να είχε σχέση με τη Χούντα, η απόφαση ήταν ότι ο Καραμανλής θα επιστρέψει, και όταν επιστρέψει θα αναλάβει την κυβέρνηση και θα ζητήσει από τον βασιλιά να γυρίσει.
Αυτό δεν έγινε, όπως ξέρετε ποτέ… Ίσως να ήταν λάθος να εμπιστευτεί αυτή την προσωπικότητα. Εκεί, βλέπεις πως άλλαξε η νοοτροπία της χώρας μας και γενικώς της πολιτικής, διότι από εκείνη την στιγμή κι έπειτα δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους την οικογένειά μου. Αλλά όπως είδατε, ποτέ δεν γύρισε ο πατέρας μου να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση, γιατί ήθελε να αφήσει τη Δημοκρατία να συνεχίσει να είναι δυνατή».
Η απάντηση για το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος – «Θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου»
Απαντώντας σε ερώτηση για το αν υπάρχει πιθανότητα να επιδιώξει την επιστροφή του θρόνου και να βρεθεί βασιλιάς της Ελλάδας στο μέλλον, τόνισε: «Έχουν περάσει 50 χρόνια. Νομίζω πως η Δημοκρατία της Ελλάδας και το Σύνταγμα είναι πολύ σίγουρα. Τώρα, με ρωτάτε αυτή την ερώτηση… Ίσως γιατί υπήρξα γιος ενός βασιλιά. Πλέον έχουμε 2026. Η Δημοκρατία συνεχίζει και δυνατά. Το Σύνταγμα είναι δυνατό. Δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Εγώ έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα με το όνομά μου και ζω εδώ, κοντά σας» σημείωσε.
Και πρόσθεσε: «Εγώ είμαι ένας Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό και έχει επιστρέψει. Αφήστε με να ζήσω τη ζωή μου. Θέλω να προσφέρω στη χώρα μου. Θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου. Δεν ζητώ κάτι διαφορετικό».
Για το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος, απάντησε: «Πολλά περνούν από το μυαλό μου. Εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική πάρα πολύ. Είμαι γεννημένος σε μια οικογένεια που η πολιτική ήταν γύρω μας. Η ζωή μου αλλάζει συνεχώς λόγω της πολιτικής. Σπούδασα διεθνείς σχέσεις στην Αμερική, οπότε είναι ένα θέμα που είναι στο αίμα μου, αν θέλετε, αλλά… δεν είμαι πολιτικός. Η πολιτική είναι σαν μία τέχνη, η οποία λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Εγώ προσπαθώ να βρω δικούς μου τρόπους για να βοηθήσω την κοινωνία. Έχω παιδιά, σαν τα δικά σας, σε αρκετά μεγάλη ηλικία, που είναι το μέλλον της χώρας μας. Επομένως, η άμεση ανάμειξη στην πολιτική δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Εμένα με ενδιαφέρει να είμαι χρήσιμος και να μπορέσω να κάνω κάτι καλό για τη χώρα μου. Η σχέση μου με άλλες χώρες είναι πολύ δυνατή. Και με άλλους ανθρώπους, με εταιρείες κ.λπ., οι οποίοι μπορεί να είναι χρήσιμοι στη χώρα. Επομένως, αν υπάρχει τρόπος να τους φέρω για να βοηθήσουν σε ό,τι θέλουμε, βεβαίως θα το κάνω».
Θέλουμε μετανάστες σαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στην Ελλάδα
«Το πρόβλημα με τους μετανάστες έχει δημιουργήσει προβλήματα σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, σε όλες τις χώρες που είχαν δεχθεί πάρα πολλούς. Και έχει αλλάξει η νοοτροπία μέσα στις χώρες τους, γιατί έχουν έρθει τόσοι πολλοί. Η Ελλάδα είναι πιο καλά. Να σας δώσω και ένα παράδειγμα: Εμείς εδώ έχουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που έχει πάει τώρα και στην Αμερική και είναι σαν τη σημαία μας στο εξωτερικό. Εγώ, άμα ήμουν αρχηγός κράτους, στη μητέρα του θα της είχα δώσει ένα βραβείο, γιατί μεγάλωσε παιδιά να είναι Έλληνες και να αγαπούν την πατρίδα τους. Είναι όμως μετανάστες. Αυτός ο μετανάστης είναι αυτός που θέλουμε» υπογράμμισε.
«Εγώ έζησα σαν μετανάστης, αν θέλετε, σε πολλές χώρες. Αγγλία, βασικά, και Αμερική. Δεν προσπαθώ να δείξω ότι δεν μ’ αρέσει η χώρα τους ή ότι θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό. Διαμορφώνεσαι με τη χώρα τους. Κρατάς τα έθνη, τα έθιμά σου, τη θρησκεία σου, αλλά δεν είναι ανάγκη να την επιβάλλεις σε αυτούς».
Παύλος Ντε Γκρες για Μαρί Σαντάλ: «Είμαστε 31 χρόνια μαζί – Έμεινα ξερός όταν την γνώρισα»
«Είμαστε τώρα 30 χρόνια μαζί. Τριάντα χρόνια. 31 φέτος θα κλείσουμε. Έτυχε να γίνεται ένα πάρτι στη Νέα Ορλεάνη. Ήμασταν και οι δύο καλεσμένοι και την γνώρισα εκεί. Έμεινα ξερός. Μου ήρθε έτσι απότομα. Και το υπόλοιπο ήταν το μέλλον. Θυμάμαι, όταν είχαμε αρραβωνιαστεί και ήρθαν τα ΜΜΕ να μας ρωτήσουν διάφορες ιστορίες, μου έλεγαν: “Πόσα παιδιά θα κάνετε;” Σκέφτηκα κι εγώ: τρία, καλά θα είμαστε. “Πέντε”, λέει η ίδια. Και ναι, πέντε ήθελε και πέντε έχουμε. Και πρέπει να πω, είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να έχει κανείς. Τα αγαπάω πάρα πολύ» σχολίασε.
Στη συνέχεια απαντώντας στο ποιο είναι το μυστικό γι’ αυτή τη σχέση αγάπης που κρατά τόσα πολλά χρόνια, τόνισε: «Νομίζω ότι πρέπει να έχετε μερικές ιδέες που συμπίπτουν και να κάνετε καλή οικογένεια, να σου πω την αλήθεια. Γιατί, όταν έχεις παιδιά, βοηθάει και αυτό. Γιατί κρατάς την οικογένεια μαζί. Αλλά ήμουν πολύ τυχερός, να σου πω την αλήθεια. Διότι είναι εξαιρετικός άνθρωπος, δουλεύει σκληρά, έχει δική της εταιρεία — που θα ακουστεί και αυτό κάποια στιγμή — και είναι ενδιαφέρον. Πολύ καλή μητέρα, αφοσιωμένη στα παιδιά της. Έχουμε μια οικογένεια, η οποία είναι κάτι που μάθαμε κι εμείς από τους γονείς μου, να είμαστε ενωμένοι, να αγαπιούνται τα παιδιά μεταξύ τους».
«Όταν εγώ γνώρισα τη Μαρί Σαντάλ, είχε φίλους Έλληνες και πήγαινε κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Αυτή ήταν στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά, το 1993, όταν ερχόμασταν με τον πατέρα μου. Είχαμε αρχίσει τη σχέση μας ακριβώς εκείνη τη χρονιά. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα ελληνικό σπίτι, διαφορετικά απ’ ό,τι εγώ, αλλά αγαπάμε την πατρίδα μας. Πάντα κάναμε πρωινό και βραδινό μαζί, τα πηγαίναμε στο σχολείο. Η συζήτηση μέσα στην οικογένεια είναι πάρα πολύ σημαντική. Λένε ότι οι κόρες επιστρέφουν στο σπίτι, ενώ τα αγόρια μπορεί να μας φύγουν. Εμείς τι κάνουμε; Δημιουργούμε ένα αγαπημένο σπίτι και ελπίζω ότι και αυτοί θα έρχονται πίσω με τις γυναίκες τους. Οι φίλοι τους είναι πάντα καλεσμένοι στο σπίτι μας, γιατί δεν θέλουμε να τους κρατάμε απ’ έξω. Έτσι κρατάς μια ενωμένη οικογένεια. Αυτοί, με τον καιρό τους, μπορεί να έρθουν τώρα να κάνουν τη θητεία τους. Ο γιος μου, Κωνσταντίνος, έχει σπουδάσει τελευταία τα ΜΜΕ και ενδιαφέρεται να έρθει εδώ και ίσως να ασχοληθεί κι αυτός με τα έργα. Θέλει να γίνει σκηνοθέτης, παραγωγός. Οπότε, ίσως μείνει κι αυτός εδώ για ένα εξάμηνο, να βελτιώσει και λίγο τη γλώσσα — την οποία ήδη ξέρει».
Το Τατόι είναι το πατρικό μου – Θέλω να αγγίξω το νυφικό της μητέρας μου και το μετάλλιο του πατέρα μου
Ο Παύλος Ντε Γκρες αναφέρθηκε στο Τατόι, το οποίο χαρακτήρισε «πατρικό του σπίτι», εξηγώντας ότι συνδέεται βαθιά συναισθηματικά με τον χώρο και τα αντικείμενα που φυλάσσονται εκεί. Ο ίδιος αποκάλυψε ότι από όλα τα κειμήλια, θα ήθελε να κρατήσει το νυφικό της μητέρας του και το χρυσό μετάλλιο του πατέρα του από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
«Το σπίτι αυτό χτίστηκε από τον προπροπάππου μου, τον Γεώργιο Α΄, με την προίκα της συζύγου του, της Βασίλισσας Όλγας. Ήταν το σπίτι μας. Όπως κι εσείς κάπου θα έχετε ένα πατρικό σπίτι, αυτό ήταν το δικό μας. Όταν πηγαίνουμε εκεί πίσω τώρα —και πηγαίνουμε, δυστυχώς, τελευταία αρκετά συχνά— λόγω των θανάτων του πατέρα μου, της συγχωρεμένης μου θείας, της πριγκίπισσας Αικατερίνης, των αδελφών του πατέρα μου και βέβαια του πρίγκιπα Μιχαήλ, ο δεσμός, να βλέπεις τους προγόνους σου εκεί και το σπίτι, είναι μεγάλο πράγμα αυτό. Αν πάτε να δείτε την τοποθεσία, πάνω από τους τάφους που βλέπουν προς την Αθήνα —εκεί ήταν η τελευταία φορά που οι Σπαρτιάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στους Αθηναίους— γιατί έχει μια θέα κάτω προς την Αθήνα, βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ιστορικό σημείο αυτό» αποκάλυψε.
«Το σπίτι μέσα ήταν λιτό. Νομίζω ότι θα κάνουν μια εξαιρετική δουλειά στο να καθαριστεί το κτίριο, να ετοιμαστεί. Φαντάζομαι πως ένα γραφείο θα είναι αυτό που θα δούμε, το πιο ιστορικό, με την έννοια ότι οι βασιλείς που είχαν καθίσει εκεί θα έχουν τα αντικείμενά τους. Εκεί παίρνονταν οι αποφάσεις. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί κρατών — ό,τι θέλετε έχει περάσει από εκεί μέσα. Είναι γεμάτο ιστορίες. Και εν συνεχεία θα δούμε τα υπόλοιπα αντικείμενα που υπάρχουν μέσα» συμπλήρωσε.
«Αυτά που για μένα, αυτή τη στιγμή, είναι τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα, είναι δύο· που θα ήθελα να τα δω και να τα αγγίξω προσωπικά: το νυφικό της μητέρας μου —που δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν δικό της— και, βέβαια, το χρυσό μετάλλιο του πατέρα μου. Ό,τι και να ήταν —βασιλιάς, διάδοχος, πρίγκιπας, ό,τι να ’ναι— ο μόνος τρόπος που παίρνεις χρυσό μετάλλιο είναι αν βγεις πρώτος στον αγώνα να δώσεις τη μάχη, τον αγώνα» σημείωσε.
