H Τήνος είναι η «πρωτεύουσα» του Δεκαπενταύγουστου. Είναι το νησί που υποδέχεται χιλιάδες κόσμου από κάθε γωνιά της Ελλάδας και από το εξωτερικό οι οποίοι έρχονται για να προσκυνήσουν την Παναγία της Τήνου, να ανάψουν ένα κερί, να εκπληρώσουν ένα τάμα ή να βρεθούν σε έναν τόπο που εδώ και δύο αιώνες έχει συνδεθεί όσο λίγοι με την πίστη, την ελπίδα και την ανθρώπινη δοκιμασία.
Για τους Τηνιακούς, ο Δεκαπενταύγουστος δεν είναι απλώς η κορυφαία θρησκευτική γιορτή του νησιού. Είναι, όπως λέει ο δήμαρχος Τήνου Παναγιώτης Κροντηράς, το «Πάσχα του καλοκαιριού», μια ημέρα που αποτελεί «τιμή και ευλογία» για τον τόπο και απαιτεί κάθε χρόνο μεγάλη κινητοποίηση των υπηρεσιών και της τοπικής κοινωνίας με σήμα κατατεθέν την Παναγία της Τήνου.
Η εικόνα της Τήνου τις μέρες αυτές αλλάζει ριζικά. Η αυξημένη τουριστική κίνηση του Αυγούστου συναντά το μεγάλο «κύμα» των προσκυνητών και οι αντοχές του νησιού δοκιμάζονται.
«Ήδη βρισκόμαστε στα όριά μας», σημειώνει ο κ. Κροντηράς, εξηγώντας ότι τον Αύγουστο και ιδιαίτερα τις ημέρες γύρω από τη γιορτή της Μεγαλόχαρης «ο πληθυσμός του νησιού τετραπλασιάζεται».
Η Αγία Πελαγία και η εύρεση της εικόνας
Η ιστορία του μεγάλου προσκυνήματος οδηγεί στις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης. Σύμφωνα με τα όσα καταγράφει το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου, η μοναχή Πελαγία, στο Μοναστήρι του Κεχροβουνίου, είδε επανειλημμένα σε όραμά της την Παναγία, η οποία της υπέδειξε το σημείο όπου βρισκόταν θαμμένη η εικόνα της και ζήτησε να γίνουν ανασκαφές.
Οι πρώτες προσπάθειες άρχισαν το 1822 και οι έρευνες εντάθηκαν στις αρχές του επόμενου έτους. Στις 30 Ιανουαρίου του 1823 βρέθηκε η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μία ημερομηνία που έκτοτε τιμάται ιδιαίτερα στην Τήνο.
Η είδηση της εύρεσης διαδόθηκε γρήγορα στον επαναστατημένο ελληνικό χώρο. Σε μια εποχή κατά την οποία η έκβαση της Επανάστασης παρέμενε αβέβαιη, η ανακάλυψη της εικόνας ερμηνεύτηκε από πολλούς ως θεϊκό σημάδι για την ευόδωση του Αγώνα της Ανεξαρτησίας.
Στο νησί έφθασαν για να προσκυνήσουν σημαντικές μορφές της Επανάστασης, μεταξύ των οποίων, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Νικηταράς και ο Μακρυγιάννης.
Έτσι, από πολύ νωρίς, η Παναγία της Τήνου συνδέθηκε στη συλλογική συνείδηση όχι μόνο με τη θρησκευτική παράδοση αλλά και με τη νεότερη ιστορία του Ελληνισμού.
Ένας ναός χτισμένος και από τις προσφορές των πιστών
Στο σημείο όπου βρέθηκε η εικόνα ανεγέρθηκε ο επιβλητικός ναός της Ευαγγελίστριας. Για την κατασκευή του χρειάστηκαν σημαντικοί πόροι, υλικά και εργασία, με την προσφορά των πιστών να έχει καθοριστικό ρόλο.
Ο ναός και το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας έγιναν σταδιακά σημείο αναφοράς όχι μόνο για τη θρησκευτική ζωή, αλλά και για την κοινωνική και πολιτιστική ιστορία του τόπου. Το Ίδρυμα ανέπτυξε με το πέρασμα των χρόνων φιλανθρωπική και εκπαιδευτική δραστηριότητα, στηρίζοντας σχολεία, υποτροφίες και πολιτιστικές δράσεις.
Μα πάνω από όλα, αυτό που καθιέρωσε την Τήνο στη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων ήταν η ιδιαίτερη σχέση των πιστών με τη Μεγαλόχαρη.
Ο δρόμος προς την Παναγία και τα τάματα
Από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της Τήνου είναι εκείνη των ανθρώπων που ανεβαίνουν γονατιστοί το δρόμο από το λιμάνι προς το ναό.
Για όσους επιλέγουν αυτή την επίπονη διαδρομή, η πράξη έχει έναν απολύτως προσωπικό χαρακτήρα. Κάποιοι έχουν ζητήσει βοήθεια σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής τους, άλλοι επιστρέφουν για να ευχαριστήσουν την Παναγία και άλλοι συνεχίζουν ένα τάμα που περνά μέσα στην οικογένεια, από γενιά σε γενιά.
Δίπλα τους, άνθρωποι κάθε ηλικίας, κρατούν λαμπάδες και τάματα. Μικρά μεταλλικά αφιερώματα, κοσμήματα, εικόνες ή προσωπικά αντικείμενα γίνονται η υλική έκφραση μιας προσευχής, μιας αγωνίας ή ενός «ευχαριστώ». Είναι εικόνες που επαναλαμβάνονται εδώ και δεκαετίες, αλλά για εκείνους που τις βιώνουν δεν έχουν τίποτε το τυπικό. Κάθε τάμα κρύβει πίσω του τη δική του ιστορία.
Οι εκδηλώσεις από τις 13 Αυγούστου
Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δήμαρχος Τήνου, ο κύκλος των εκδηλώσεων που οδηγεί στη μεγάλη γιορτή αρχίσει κάθε χρόνο από τις 13 Αυγούστου.
Τότε πραγματοποιείται η ανοιχτή Παράκληση στον προαύλιο χώρο της Παναγίας, με την εικόνα να βγαίνει εκτός του ναού, ώστε οι πιστοί να συμμετάσχουν στην ακολουθία. Πρόκειται, όπως σημειώνει ο Παναγιώτης Κροντηράς, για ένα έθιμο που διατηρείται εδώ και χρόνια.
Την παραμονή του Δεκαπενταύγουστουπραγματοποιείται η κατάθεση στεφάνων στο μνημείο της «Έλλης» και αποδίδονται οι προβλεπόμενες τιμές, ενώ ακολουθεί ο Αρχιερατικός Εσπερινός.
Το πρωί της 15ης Αυγούστου, επίκεντρο γίνεται η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια η λιτάνευση της εικόνας της Μεγαλόχαρης στους δρόμους της Χώρας.
Η εικόνα βγαίνει από το ναό και το πλήθος κατακλύζει τον κεντρικό δρόμο. Καμπάνες, εκκλησιαστικοί ύμνοι και χιλιάδες προσκυνητές συνθέτουν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες του ελληνικού Δεκαπενταύγουστου.
Η «Έλλη» και η μνήμη της 15ης Αυγούστου 1940
Στην Τήνο, όμως, η 15η Αυγούστου έχει ένα δεύτερο, βαρύ ιστορικό φορτίο. Στις 15 Αυγούστου 1940, ενώ το καταδρομικό «Έλλη» βρισκόταν αγκυροβολημένο έξω από το λιμάνι για τις εκδηλώσεις,προς τιμήν της Παναγίας, τορπιλίστηκε από ιταλικό υποβρύχιο και βυθίστηκε. Η επίθεση, λίγους μήνες πριν από την είσοδο της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σημάδεψε την ιστορία του νησιού και συνδέθηκε έκτοτε με τη μεγάλη γιορτή της Παναγίας.
«Έρχεται στη μνήμη μας το καταδρομικό, το τι έγινε στο λιμάνι της Τήνου», αναφέρει ο δήμαρχος, τονίζοντας ότι το γεγονός προσδίδει στη συγκεκριμένη ημέρα ένανιδιαίτερο συμβολισμό που αφορά την ενότητα και την εθνική συνείδηση και παραμένει άρρηκτα δεμένος με το νησί.
Μετά τις θρησκευτικές τελετές της 15ης Αυγούστου, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης μαζί με τις αρχές του νησιού επιβαίνουν σε σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού ή του Λιμενικού και αποδίδουν τιμές στο θαλάσσιο χώρο, όπου βρίσκεται ο υγρός τάφος της «Έλλης».
Έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, η Τήνος βιώνει δύο διαφορετικές αλλά βαθιά ριζωμένες τελετουργίες. Την περιφορά της εικόνας της Παναγίας και την απόδοση τιμών, σε ένα γεγονός που αποτελεί μέρος της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
«Παραδόσεις που δεν χάθηκαν»
Σε μια εποχή κατά την οποία η φυσιογνωμία των νησιωτικών κοινωνιών αλλάζει γρήγορα, ο Παναγιώτης Κροντηράς δεν θεωρεί ότι οι βασικές παραδόσεις του Δεκαπενταύγουστου στην Τήνο έχουν υποχωρήσει.
Η ανοιχτή Παράκληση, ο Εσπερινός, η Θεία Λειτουργία, η λιτάνευση της εικόνας και οι τελετές για την «Έλλη» εξακολουθούν να ακολουθούνται και να μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.
Η σχέση της Τήνου με την Παναγία, άλλωστε, δεν περιορίζεται στις ημέρες του Αυγούστου.
Το νησί τιμά ιδιαίτερα την επέτειο της εύρεσης της εικόνας στις 30 Ιανουαρίου, τον Ευαγγελισμό στις 25 Μαρτίου και την επέτειο του οράματος της Αγίας Πελαγίας στις 23 Ιουλίου.
Ο Δεκαπενταύγουστος, ωστόσο, παραμένει η μεγάλη στιγμή. Το νησί γεμίζει από ανθρώπους, οι δρόμοι της Χώρας ασφυκτιούν και το θρησκευτικό προσκύνημα συναντά την κορύφωση της τουριστικής περιόδου.
Πίσω από το μεγάλο πλήθος υπάρχουν χιλιάδες μικρές, προσωπικές ιστορίες. Μια προσευχή για έναν άνθρωπο που δοκιμάζεται. Ένα τάμα που εκπληρώθηκε. Μια οικογένεια που επιστρέφει κάθε χρόνο. Ένας ηλικιωμένος που ακολουθεί την ίδια διαδρομή που ακολουθούσε όταν ήταν παιδί.
Και μέσα σε όλα αυτά, η εικόνα της Μεγαλόχαρης εξακολουθεί περισσότερο από δύο αιώνες, μετά την εύρεσή της, να βρίσκεται στο κέντρο μιας σχέσης που για τους ανθρώπους που φτάνουν στην Τήνο δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις.
Στις 15 Αυγούστου, όταν η εικόνα βγει ξανά στους δρόμους και λίγο αργότερα, όταν οι τιμές στραφούν προς τη θάλασσα και τον υγρό τάφο της «Έλλης», το νησί θα ζήσει για μία ακόμη χρονιά αυτό που ο δήμαρχός του αποκαλεί «Πάσχα του καλοκαιριού»: μια ημέρα όπου η προσωπική πίστη συναντά τη συλλογική ιστορική μνήμη.
