Γιώργος: Θα προστατεύσουμε τις συλλογικές συμβάσεις
Όλη η επί 12ετία (1999-2010) Διοίκηση του Δ.Θ. (Δήμαρχος, Αντιδήμαρχοι, Γ.Γραμματέας), κλήθηκε από την Ελληνική Δικαιοσύνη να αποδείξει αυτό που γνωρίζουν όλοι οι Έλληνες και πολύ περισσότερο όλοι οι Θεσσαλονικείς.
Παραγωγή: Ανθρωπολογική Εταιρεία Ελλάδος / Elixis / Olympia.gr
«Ακόμα δεν έχει στεγνώσει η μελάνη, από όλα όσα, οι τιμητές της Φλώρινας και των συμφερόντων της καταλόγιζαν στην κυβέρνηση της Ν.Δ. για τη θεσμοθέτηση της βάσης του 10 για την εισαγωγή σπουδαστών στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και πόσο σωτήρια θα ήταν η κατάργηση της για τη λύση των κάθε λογής προβλημάτων και την επιβίωση των σχολών της Φλώρινας.
Αύριο περιμένω και εγώ με αγωνία το Ζάππειο 2. Ειδικά σε αυτές τις κρίσιμες ώρες για την πατρίδα όλοι περιμένουν από τον (προς το παρόν) αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να μας βγάλει από την εθνική κατάθλιψη, να πει κάτι διαφορετικό, να μας δώσει διέξοδο από το αδιέξοδο που μας οδήγησε η κυβέρνηση του GAP.
Η φράση του υπουργού Άμυνας ότι δεν υπάρχει πολιτική κατεύθυνση άναψε φωτιές στη συνεδρίαση του άτυπου υπουργικού συμβουλίου.
Παρ΄ όλο που υπήρχε σε ισχύ το Αμερικανικό δόγμα Monroe, αυτό κυρίως αποσκοπούσε στο να μην μπορούν οι Ευρωπαίοι να κάνουν κατάληψη σε μια χώρα και όχι να αποτρέψει μια απλή επέμβαση. Όταν οι Αμερικανοί πήραν εγγυήσεις ότι δεν θα έκαναν κατάληψη της Βενεζουέλας, οι Ευρωπαίοι (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία) πήραν το πράσινο φως να προχωρήσουν με τον ναυτικό αποκλεισμό της Βενεζουέλας.
Αν και ο αποκλεισμός διήρκησε μόνο 2 μήνες περίπου, ένα χρόνο αργότερα η Βενεζουέλα συνθηκολόγησε και το 30% των εσόδων από τους τελωνειακούς φόρους στα λιμάνια της χώρας πήγαν προς ικανοποίηση των αξιώσεων των Ευρωπαίων.
Έως το τέλος του 1922, οι πληρωμές πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας ήταν ελάχιστες, ως αποτέλεσμα οι Γάλλοι και οι Βέλγοι αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη του Ruhr, με σκοπό να αναγκάσουν τη Γερμανία να πληρώσει. Οι Άγγλοι ήταν αντίθετοι σε αυτή την κίνηση, αλλά οι Γάλλοι επέμεναν και τελικά η Γαλλία έκανε κατάληψη της περιοχής του Ruhr στις 11 Ιανουαρίου του 1923. Επειδή λεφτά δεν υπήρχαν, αλλά και διότι το γερμανικό νόμισμα έχανε συνεχώς αξία, η πληρωμή ήταν σε είδος, κυρίως ξυλεία και λιγνίτη.
Το αποτέλεσμα αυτής της κατάληψης ήταν μια σθεναρή αντίσταση από τον πληθυσμό και υπήρχαν αρκετά επεισόδια σαμποτάζ. Περίπου 130 πολίτες σκοτώθηκαν και τελικά οι Γάλλοι αποχώρισαν 2 χρόνια αργότερα. Η κατάληψη αυτή κατάστρεψε την οικονομία της περιοχής, αλλά παράλληλα οι Γερμανοί κέρδισαν τη συμπάθια της παγκόσμιας κοινότητας. Τόσο πολύ μάλιστα, που επαναξιολογήθηκαν οι αποζημιώσεις με το Dawes Plan (Απρίλιος 1924) και οι αποζημιώσεις μειώθηκαν αρκετά με τις πληρωμές να είναι συνολικά 2,25 δισ. μάρκα μέχρι το 1927.
Ως γνωστό οι ισλανδικές τράπεζες είχαν δανειστεί ένα βουνό λεφτά από Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Οι τράπεζες φαλίρισαν και τα λεφτά αυτά που χρωστούσαν αυτές οι τράπεζες χάθηκαν. Η Βρετανία και η Ολλανδία βέβαια διεκδικούν θεούς και δαίμονες και απειλούν με κάθε τρόπο την Ισλανδία να φέρει πίσω τα λεφτά των επενδυτών τους. Μάταια όμως, διότι οι Ισλανδοί φορολογούμενοι ψήφισαν να μην πληρώσουν μία. Και γεννάται το ερώτημα, εδώ οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν κατάφεραν να πάρουν λεφτά από την Ισλανδία των 300.00 κατοίκων, θα πάρουν από μια πιο μεγάλη χώρα;
Ο σκοπός της σημερινής εισαγωγής είναι να σας δείξω ότι τα νταηλίκια και ο τσαμπουκάς ορισμένων στην Ευρώπη με σκοπό να αποσπάσουν αποζημιώσεις με τα όπλα ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Οι τακτικές αυτές, ακόμα και τότε, δεν είχαν αποτέλεσμα, πόσο μάλιστα να έχουν σήμερα.
Τόσο στην περίπτωση της Βενεζουέλας όσο και στην περίπτωση της Γερμανίας, αλλά και σήμερα με την Ισλανδία, δεν μπορεί μια ομάδα επενδυτών (διότι περί αυτού πρόκειται) να έχουν αξιώσεις από ένα ανεξάρτητο κράτος και να περιμένουν να ικανοποιηθούν, όταν αυτό το κράτος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.
Για όσους δεν το ξέρουν, το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση είναι δυο διαφορετικά έγγραφα. Νομικά μιλώντας, όλες οι διεθνείς δεσμεύσεις (συμβάσεις) μιας χώρας απέναντι σε μια άλλη, προκειμένου να είναι νομικά κατοχυρωμένη, πρέπει να έχουν ψηφιστεί από την αρμόδια βουλή.
Βάζοντας στην άκρη το συνταγματικό ερώτημα, του κατά πόσο δηλαδή το ψήφισμα του μνημονίου έπρεπε να γίνει με αυξημένη πλειοψηφία ή όχι από τη βουλή (που είναι ένα μεγάλο ερώτημα από μόνο του), υπάρχει και ένα άλλο θέμα. Ναι μεν το μνημόνιο ψηφίστηκε από τη βουλή, αλλά η δανειακή σύμβαση δεν πέρασε από τη βουλή.
Ποια η διαφορά; Το μνημόνιο κάνει λόγο για τα οικονομικά μέτρα που πρέπει να παρθούν, ενώ η δανειακή σύμβαση αναφέρει τους όρους των δανείων και περί υποθήκες κτλ. Η δανειακή σύμβαση να τονίσω δεν έχει περάσει από τη βουλή, αλλά έχει μόνο την υπογραφή του υπουργού (ενδεχομένως και του πρωθυπουργού δεν θυμάμαι).
Πολλοί αναφέρουν ότι η δανειακή σύμβαση επίτηδες δεν πέρασε από την Ελληνική βουλή, για να υπάρχει ένα νομικό κενό, σε περίπτωση που τα πράγματα πάνε τόσο στραβά, που μελλοντικά θα υπάρχουν διεκδικήσεις και αξιώσεις έναντι της ελληνικής επικράτειας.
Αλλά πέραν από το αν έχουν το νομικό δικαίωμα ή τη δυνατότητα ξένοι επενδυτές αλλά και ξένες κυβερνήσεις να διεκδικήσουν κρατική περιουσία στο μέλλον (που κατά την άποψη μου δεν έχουν και δεν μπορούν), το ερώτημα είναι για ποιο λόγο η ελληνική κυβέρνηση να υπογράψει ένα τέτοιο χαρτί;
Αυτά που διαβάζουμε αυτές τις μέρες περί ενεχυρίασης εσόδων και δάνεια έναντι κρατικής περιουσίας κτλ, ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Ξανά-τονίζω, άσχετα αν αυτά δεν μπορούν να εφαρμοστούν, η κυβέρνηση αυτή δεν πρέπει να υπογράψει τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση.
Και εδώ τώρα είναι το μεγάλο ζητούμενο. Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σκοπό να εφαρμόσει τίποτα από το μνημόνιο, για ποιο λόγο το υπόγραψε; Για ποιο λόγο στη συνέχεια θέλει (αν είναι αυτός ο σκοπός) να ενεχυριάσει το οτιδήποτε, αν δεν έχει σκοπό να γίνουν πραγματικές αλλαγές, ή αν δεν μπορούμε (όπως έχουν τα πράγματα σήμερα) να τηρήσουμε αυτές τις συμφωνίες μελλοντικά;
Εκτιμώ ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο και προσωπικά δεν βλέπω καμία λύση και κανένα φως στο τούνελ. Επίσης, δεν βλέπω ότι αυτή η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις. Το τι πρέπει να γίνει υπό το πρίσμα της υπάρχουσας οικονομικής και πολιτικής κατάστασης ειλικρινά δεν ξέρω.
Ένα μόνο ξέρω. Αν θέλουν ορισμένοι σε αυτή τη χώρα να ενεχυριάσουν το οτιδήποτε, τότε να ενεχυριάσουν την προσωπική τους περιουσία και όχι την Ακρόπολη. Αν μη τι άλλο, αυτοί φταίνε και είναι αυτοί που κυρίως τα “έχουν φάει” και όχι οι υπόλοιποι από εμάς.
Γιώργος Καισάριος
Όπως είναι γνωστό, ο Πρόεδρος της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς θα παρουσιάσει την Πέμπτη 12 Μαΐου και ώρα 11:00 π.μ. στο Ζάππειο την ολοκληρωμένη πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Η Γραμματεία Νέων Τεχνολογιών, Έρευνας και Καινοτομίας της Ν.Δ. http://www.nd.gr/web/
Η συγκεκριμένη δήλωση του κ. Σαμαρά στο «Ζάππειο Ι» για όσους δεν την είχαν καταγράψει ήταν:
«Από το 13,6% που ήταν το συνολικό έλλειμμα του 2009, αν αφαιρέσουμε το 3,7% της «δημιουργικής λογιστικής» του ΠΑΣΟΚ, το έλλειμμα πέφτει στο 9,9%».
Ισχυριζόταν τότε, πριν την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων για το έλλειμμα ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε πρόσθετη προσπάθεια περικοπών γιατί το έλλειμμα του 2009 ήταν κάτω του 10%. Τώρα που οριστικοποιήθηκαν τα στοιχεία και αποδείχθηκε ότι η δημιουργική λογιστική (όλων των ελληνικών κυβερνήσεων), ήταν προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιμένει ότι το έλλειμμα ήταν χαμηλότερο, ή αποδέχεται τα στοιχεία της Eurostat; Η απάντηση είναι προφανώς κρίσιμη, γιατί συνδέεται άμεσα με το μέγεθος της δημοσιονομικής προσπάθειας που προτείνει.
Ο κ. Σαμαράς στο «Ζάππειο Ι» περιέλαβε στη «δημιουργική λογιστική», με την αναθεώρηση της οποίας «μειώνεται το έλλειμμα» κατά 3,7% του ΑΕΠ:
Με δεδομένο ότι:
(α) οι σχετικές διαδικασίες (απογραφή & εκκαθάριση τίτλων και απαιτήσεων επί των ακινήτων, πολεοδομικός έλεγχος και προσδιορισμός όρων δόμησης και χρήσεων γης, διαδικασίες αντικειμενικής αποτίμησης της αξίας τους, διερεύνηση της διεθνούς αγοράς, διεθνείς διαγωνισμοί αξιοποίησης, πιθανές δικαστικές προσφυγές σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, κ.λπ.), απαιτούν πολύ μεγαλύτερο διάστημα, πριν καν αρχίσει το φυσικό έργο της αξιοποίησης,
(β) η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Όλι Ρεν2), θεωρεί φιλόδοξο τον σχετικό στόχο για το σύνολο του προγράμματος (περιλαμβανόμενων και των ιδιωτικοποιήσεων), για 5 χρόνια, περιλαμβάνοντας και τις πωλήσεις ακινήτων, που έχει αποκλείσει ο κ. Σαμαράς,
(γ) αν έμπαιναν σε δύο χρόνια όλα αυτά τα ακίνητα στην αγορά, υπό τις σημερινές συνθήκες μηδενικής αξιοπιστίας στις διεθνείς αγορές και με δεδομένο το μικρό βάθος και την έλλειψη ζήτησης στην ελληνική αγορά ακινήτων, οι εμπορικές αξίες θα ήταν καταστροφικά μικρότερες της μακροχρόνιας αξίας τους και οι παράπλευρες επιπτώσεις (υπερπληθώρα προσφοράς), θα οδηγούσαν σε κατάρρευση την υπόλοιπη εγχώρια αγορά ακινήτων, και
(δ) η προχρηματοδότηση από τον ιδιωτικό τομέα -χωρίς να έχουν προηγηθεί οι χρονοβόρες διαδικασίες που περιγράψαμε- είναι ανέφικτη, καθώς οι διεθνείς τράπεζες δεν δανείζουν χωρίς να μπορούν με ασφάλεια να εκτιμήσουν τη χρηματική ροή που θα προκύψει αν βρεθούν στην ανάγκη να κατασχέσουν τα ακίνητα (που ακόμα δεν έχουν καλά-καλά απογραφεί).
(ε) ακόμα και αν βρίσκονταν ιδιώτες να
Η συγκεκριμένη δήλωση του κ. Σαμαρά στο «Ζάππειο Ι», για όσους δεν την είχαν καταγράψει ήταν:
«Και τώρα θα εξηγήσουμε τι σημαίνει «άλλο μείγμα». Και γιατί αυτό θα βοηθήσει να πιάσουν τόπο οι θυσίες που γίνονται ήδη. Και να μη χρειαστούμε άλλες… Από το 13,6% που ήταν το συνολικό έλλειμμα του 2009, αν αφαιρέσουμε το 3,7% της «δημιουργικής λογιστικής» του ΠΑΣΟΚ, το έλλειμμα πέφτει στο 9,9%...Τα μέτρα που ήδη λήφθηκαν με το Μνημόνιο εκτιμάται ότι θα μειώσουν το διαρθρωτικό έλλειμμα κατά 5,5% μέσα στο 2010 και επί πλέον 1,1% με την επέκτασή τους το 2011. Σύνολο 6,6% όσο σχεδόν το διαρθρωτικό μας έλλειμμα. Φτάνουν!... μέχρι το τέλος του 2011 θα έχουμε εκμηδενίσει και το διαρθρωτικό έλλειμμα (με τα μέτρα που ήδη λήφθηκαν, όχι παραπάνω) και το κυκλικό έλλειμμα (με τα αντισταθμιστικά…). Δηλαδή θα έχουμε μηδενίσει το σύνολο του ελλείμματος».
Τα ερωτήματα αυτά παραμένουν επίκαιρα γιατί δεν απαντήθηκαν ποτέ και συνεχίζουν να καθορίζουν την σοβαρότητα και την αξιοπιστία του κ. Σαμαρά σε θέματα οικονομικής πολιτικής. Σε μια εποχή που οι ευρωπαίοι μπορεί να εξαρτήσουν την πρόσθετη βοήθεια, που με βεβαιότητα θα χρειαστεί η χώρα, από την εθνική συνεννόηση των κομμάτων, η σοβαρότητα των θέσεων του αρχηγού του δεύτερου μεγαλύτερου κοινοβουλευτικού κόμματος, δεν μπορεί να μην αποτελεί αντικείμενο έρευνας και στοιχειώδους λογικού ελέγχου.
- Πάλεψε να κρατηθεί ο 44χρονος αλλά δεν τα κατάφερε
Ως καλεσμένος από κατοίκους παραβρέθηκε ο Γεροντόπουλος, όχι ως αναπληρωτής εκπρ. Τύπου της Ν.Δ., αναφέρει ο δημοσιογράφος Νικο Πετριδης της ΔΕΛΤΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ. Παρών και ο Ψευδομουφτης και ο Υποπρόξενος του Τουρκικού Προξενείου που καπελώνουν τις εκδηλώσεις αυτές ενώ ο δημοσιογράφος που ήταν παρών επιβεβαιώνει ότι ο Γεροντόπουλος αποχώρησε μόλις πήρε το λόγο ο ψευδομουφτής. Παρόντες και μικροί Σκοπιανοί μουσουλμάνοι που προσφωνήθηκαν απ΄ τον ψευδομουφτή σαν "Μακεδόνες". Μία θρησκευτική γιορτή ελλήνων μουσουλμάνων, έλαβε άλλες πολιτικές προεκτάσεις. Πάντως ένας πολιτικός που πολιτεύεται 30 χρόνια στην περιοχή οφείλει να γνωρίζει και γνωρίζει τι γίνεται σε αυτές τις γιορτές τα τελευταία χρόνια..
Ο οικονομολόγος Gustav Horn του Ινστιτούτου Μακροικονομίας και ανάπτυξης (Institut für Makroökonomie und Konjunkturforschung - IMK) φοβάται ότι, η συζητούμενη στο Βερολίνο αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες: "στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να να εξελιχθεί σε οικονομικό τσουνάμι που να βάλει σε κίνδυνο όλη της Ευρωζώνη" όπως δήλωσε στο stern.
Αντίθετα ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ifo, του Μονάχου, Hans-Werner Sinn, πιστεύει ότι ο κίνδυνος μιας "αλυσιδωτής αντίδρασης" είναι μικρός
Υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους τάσσεται τέλος και ο αμερικάνος οικονομολόγος Kenneth Rogoff. "Η αναδιάρθρωση θα ήταν η αρχή του τέλοςυ της κρίσης γι' αυτές τις χώρες" λέει. Οι χώρες που έχουν πρόβλημα και έχουν τόσο υψηλό χρέος που πρέπει να ζήσουν πολλά χρόνια λιτότητας και περικοπών. "Πως θα αντέξουν οι πολίτες τους; Ποιος πολιτικός και ποια Κυβέρνηση θα αντέξει να παίρνει μέτρα επί χρόνια" αναρωτιέται ο αμερικάνος...
Να ερημώσει αναμένεται σήμερα, η ιταλική πρωτεύουσα καθώς στην Ιταλία έχει επικρατήσει πανικός από πρόβλεψη “συγχωρεμένου” εδώ και χρόνια “επιστήμονα” για σεισμό στις 11 Μαΐου.
