Του Κωνσταντίνου Ζούλα
Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεσαι κάποια στιγμή ότι η θερινή άδεια χωρίζεται με έναν περίεργο τρόπο σε τρεις περιόδους. Τις πρώτες ημέρες νιώθεις συνήθως αμήχανα και δεν περνάς καλά. Λίγο το άγχος για όσα άφησες πίσω, λίγο η ένταση της προετοιμασίας (παρεμπιπτόντως καλές μου αναγνώστριες, γιατί «πρέπει» κάθε χρόνο να κάνουμε ολόκληρη μετακόμιση, όταν ξέρετε ότι αρκούν δύο σαγιονάρες και δύο μαγιό;), τις πρώτες μέρες των διακοπών νιώθεις σαν ψάρι έξω από τα νερά του.
Χρειάζεται να έρθει η δεύτερη εβδομάδα για να αρχίσεις να χαλαρώνεις. Και το καταλαβαίνεις όταν ξεχνάς ακόμη και τι μέρα είναι. Αν είσαι τυχερός και έχεις και τρίτη εβδομάδα, το ημερολόγιο ξανάρχεται δυστυχώς στο μυαλό σου. Θέλοντας και μη αρχίζεις να μετράς τις μέρες ανάποδα και προς τις τελευταίες σε πιάνει η γνωστή θλίψη που... τα καλοκαίρια μας μικρά και ατέλειωτοι οι χειμώνες.
Ε, λοιπόν φίλες και φίλοι δεν ξέρω αν το «πάθατε» και σεις, αλλά φέτος τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μου συνέβη. Παρασκευή απόγευμα έφυγα και ήδη από το Σάββατο το πρωί είχα ξεχάσει σχεδόν το όνομά μου. Μετά, μάλιστα, τα πρώτα 24ωρα συνειδητοποίησα κάτι που δεν περίμενα ποτέ να μου τύχει. Ενώ οι δημοσιογράφοι εξ επαγγέλματος ζούμε με τις ειδήσεις, ασυνείδητα είχα ρίξει μαύρη πέτρα σε οποιαδήποτε πηγή ενημέρωσης. Ποιο τουίτερ και ποιο φέισμπουκ; Σαν να κατάλαβα ξαφνικά πόσο άρρωστος είμαι όλο τον χειμώνα που ζω με ένα τηλέφωνο στο χέρι.
Προς ευχάριστη έκπληξή μου το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και με τους περισσότερους φίλους γύρω μου. Οποιος αποτολμούσε να φέρει στην κουβέντα μια «είδηση», οι υπόλοιποι σαν συνεννοημένοι άλλαζαν αμέσως συζήτηση. Ακόμη και ο ειδησεόπληκτος της παρέας ένιωσε ξαφνικά ότι ουδένα ενδιέφεραν τα «νέα» του...
Και κάπως έτσι μου γεννήθηκε μια μάλλον σοβαρότερη σκέψη την οποία επιβεβαίωσα χθες ξαναχαζεύοντας ύστερα από 20 μέρες τις πρωτοσέλιδες ειδήσεις «Μαύρος Σεπτέμβρης», «Στο σφυρί 25.000 ακίνητα», «Πόλεμος στη μαύρη εργασία», «Μπλόκο στα εκκαθαριστικά 500.000 μισθωτών», «Ερχονται μισθοί Τσεχίας». «Η τετραετία της καταστροφής»...
Θα γίνω σαφέστερος: Παρατηρώντας την τόσο μεγάλη ανάγκη αποκοπής από την ειδησεογραφική «πραγματικότητα» που ένιωσα ο ίδιος και οι φίλοι μου, κατάλαβα πόσο μεγάλη ευθύνη έχουμε και οι δημοσιογράφοι για τη συλλογική κατάθλιψη της χώρας. Προφανώς και όσα συμβαίνουν στον τόπο μας είναι πρωτόγνωρα για όσους έχουμε γεννηθεί μετά το ’65 και δεν έχουμε βιώσει άλλη εθνική δοκιμασία. Αλλά θα βοηθούσε την κρίση μας -κυρίως ημών που έχουμε δημόσιο λόγο- να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι οι παππούδες μας έζησαν πραγματικό πόλεμο και οι γονείς μας κανονική χούντα. Κι ότι δραματοποιώντας τα γεγονότα με κινδυνολογικούς τίτλους και καταστροφολογικές προβλέψεις το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να εντείνουμε τη γενικευμένη κατήφεια που υπονομεύει εντέλει κάθε προσπάθεια ανάκαμψης.
Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει τα ΜΜΕ να ωραιοποιούν όσα δοκιμάζουν τη χώρα. Αλλά μετά πέντε χρόνια κρίσης οι δημοσιογράφοι θα ’πρεπε μάλλον να αναρωτηθούμε μήπως το έλλειμμα ψυχραιμίας και μετριοπάθειας, ο ανεξήγητος ξερολισμός μας και κυρίως η τάση μας να επισείουμε διαρκώς κινδύνους ακόμη μεγαλύτερων καταστροφών ευθύνονται για τη ραγδαία πτώση π.χ στις πωλήσεις των εφημερίδων και της τηλεθέασης των ειδήσεων.
Θα το θέσω και διαφορετικά απευθυνόμενος στους συναδέλφους δημοσιογράφους που πιθανώς απόλαυσαν τις διακοπές τους, όσο εγώ, συνειδητά μακράν οποιασδήποτε «ενημέρωσης». Αν εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να μας διαβάσουμε γνωρίζοντας ότι είναι αυθαίρετα και υπερβολικά όσα γράφουμε, γιατί απορούμε για την ολοένα και μεγαλύτερη δυσπιστία και αποστροφή των πολιτών έναντί μας;
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ