Τα ευτραφή περιστέρια της πλατείας Αριστοτέλους και η Μπαρτσελόνα, όχι του Camp Nou αλλά του Θησείου, φιλοδοξούν να συμβολίσουν τα δύο νέα κόμματα, τα οποία, όπως διακηρύσσουν, έρχονται να φέρουν τα πάνω-κάτω στην πολιτική ζωή της χώρας. Και σχεδόν σίγουρα να «διώξουν τον Μητσοτάκη».
Το κόμμα της Μ. Καρυστιανού είναι ήδη γεγονός, και όχι υπόθεση, και σε τέσσερις μέρες θα είναι γεγονός και το κόμμα του Α. Τσίπρα. Τα πρόδρομα δημοσκοπικά ευρήματα, τα οποία ανανεώνονται εδώ και αρκετές ημέρες, όπως έχει γράψει ο «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής», γίνονται αδιαλείπτως, αλλά δεν δημοσιεύονται για προφανείς λόγους. Δεν μπορείς να μετρήσεις κόμματα που θα γίνουν. Μπορείς να μετρήσεις μόνο κόμματα που υπάρχουν. Ωστόσο υπάρχει εικόνα, η οποία θα δει το φως της δημοσιότητας με τις δημοσκοπήσεις του Ιουνίου.
Οι «μυστικές μετρήσεις» είναι σε γνώση σχεδόν όλων των κομματικών επιτελείων κι όταν δημοσιοποιηθούν, προφανώς επικαιροποιημένες, θα δείξουν παράδοξα, τα οποία, έστω και αναδρομικά, θα εξηγούν φαινομενικά ακατανόητες πράξεις και παραλείψεις του προηγούμενου διαστήματος. Η μεγαλύτερη παραδοξότητα είναι ότι η παρουσία των νέων κομμάτων επιφέρει ανακατατάξεις κυρίως περιχαρακωμένες στον χώρο της αντιπολίτευσης και ελάχιστα αφορούν το συνολικό πολιτικό τοπίο.
Δείχνουν μια σημαντική κινητικότητα μεταξύ των νέων και των παλιών κομμάτων της αντιπολίτευσης και μια ασήμαντη επιρροή στην εκλογική απήχηση της κυβέρνησης. Κι όμως, όλα τα κόμματα, παλιά και νέα, έχουν στόχο την αλλαγή της κυβέρνησης. Αυτή η παραδοξότητα αποτελεί και μια πρώτη καθοριστική ήττα της όλης αντιπολίτευσης. Μπορεί να αλλάξει η σειρά των κομμάτων από τη δεύτερη ως την τέταρτη θέση, αλλά κανένα κόμμα δεν μειώνει τη διαφορά του από τη Ν.Δ. σε λιγότερο από 10-12 μονάδες, ώστε να καταστεί -έστω θεωρητικά- «αντίπαλός» της για την πρώτη θέση.
Υπό το φως αυτών των εξελίξεων και εφόσον αυτές αποτυπωθούν και στις κάλπες του 2027, πολλά από όσα γίνονται και λέγονται από τον Φεβρουάριο και μετά θα προσομοιάζουν περισσότερο στη φαιδρότητα και ελάχιστα στη σοβαρότητα.
Η νίκη του ΠΑΣΟΚ «με μία ψήφο» διεκδικεί θέση στο πάνθεον των ανεκδότων, τα οποία θα αντέξουν στον χρόνο. Το λένε συνέχεια, σε σημείο που να νομίζει κανείς ότι το έχουν πιστέψει. Ο δε Ν. Ανδρουλάκης θα καταλάβει ότι το να υποδυθεί το 2026 τον Α. Τσίπρα του 2023 ήταν η χειρότερη επιλογή που θα μπορούσε να κάνει. Και κακώς πίστεψε ότι ένα κόμμα με την ιστορία και τη θεσμικότητα του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να ηγηθεί του αντισυστημισμού.
Υπήρχαν και υπάρχουν αρκετοί άλλοι που είναι καλύτεροι για αυτόν τον ρόλο. Με πρώτο και καλύτερο τον Α. Τσίπρα, ο οποίος μέσω ενός εντελώς αποτυχημένου rebranding κατέληξε να γίνει χειρότερος από ό,τι ήταν και αποδοκιμάστηκε με πάταγο. Καλά τα πήγαν σε αυτόν τον ρόλο και ο Κ. Βελόπουλος και η Ζ. Κωνσταντοπούλου, όσο η ελληνική κοινωνία ζούσε μέσα στις αναθυμιάσεις του ανύπαρκτου ξυλολίου και των απίθανων συνωμοσιολογικών ευρημάτων. Ενώ καλύτερα όλων, για ένα διάστημα, τα πήγε η Μ. Καρυστιανού, η «μάνα των Τεμπών», η οποία, υπό την αυστηρή προστασία ξενόφερτων και ημεδαπών τρολ, κατασπάρασσε με σχετική ευκολία όποιον τολμούσε να επισημάνει ότι, πατώντας πάνω στην αδικοχαμένη κόρη της, είχε στο μυαλό της να γίνει αρχηγός κόμματος.
Με απόγειο όταν όλη η «συμμαχία των Τεμπών» (Καρυστιανού, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, Ελληνική Λύση, Νέα Αριστερά, Μέρα25 κ.λπ. κομματίδια) πίστεψε ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες που βγήκαν στους δρόμους και πήραν μέρος στα μεγάλα συλλαλητήρια, βγήκαν όχι από ανθρωπιά και συμπαράσταση για τα αδικοχαμένα παιδιά, αλλά για να ρίξουν τους «δολοφόνους» και την «εγκληματική συμμορία του μπαζώματος». Πίστεψαν δηλαδή ότι ξαφνικά δημιουργήθηκε μια τεράστια πολιτική δεξαμενή που «είχε για όλους».
Κι εκεί που όλοι πανευτυχείς πάνω στο δράμα νόμιζαν ότι ψαρεύουν σε μια τεράστια λίμνη, συνειδητοποίησαν ότι ψάρευαν σε μια λιμνούλα σαν κι αυτές που είχαν τα παλιά λούνα παρκ και ψάρευαν τα παιδάκια. Τα οποία δεν θέλουν και πολύ να γίνουν μαλλιά-κουβάρια για το ποιος έπιασε το ψαράκι.
ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΜΟΤΙΒΟ ΤΩΝ «ΣΟΥΞΕ» ΤΗΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟΛΟΓΙΑΣ
Είναι σχεδόν τρία χρόνια που η αντιπολίτευση παίζει επαναλαμβανόμενα και με παραλλαγές το μοτίβο Τέμπη-Υποκλοπές-ΟΠΕΚΕΠΕ. Η αρχική αμήχανη και ενοχική αντίδραση της κυβέρνησης, κυρίως στην τραγωδία των Τεμπών, αλλά και στα άλλα δύο «αντιπολιτευτικά σουξέ», καλλιέργησε το έδαφος και έδωσε χώρο στην αντιπολίτευση να μη σεβαστεί τίποτα και κανέναν και να επιδοθεί σε κανονική πολιτική σκύλευση.
Μετά τις ανυπόστατες δικογραφίες, μόνο για βουλευτές της Ν.Δ., που διαβιβάστηκαν στη Βουλή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, το Μ. Μαξίμου αποφάσισε ότι δεν θα «παίξει άλλο το παιχνίδι της αντιπολίτευσης». Ετσι, χθες, η Ν.Δ. δεν ψήφισε τη συγκρότηση Προανακριτικής Επιτροπής για τον Σ. Λιβανό και τη Φ. Αραμπατζή, κρίνοντας ότι το κατηγορητήριο δεν έχει επαρκή στοιχεία ενοχής. Κι έτσι δεν θα υπάρξει, μετά την Εξεταστική που έγινε, και Προανακριτική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η οποία, χωρίς τεκμηριωμένα στοιχεία ή με κατηγορίες που δεν στέκουν νομικά, δεν θα κρατήσει στον αφρό της επικαιρότητας για άλλους τρεις-τέσσερις μήνες το ένα από τα «σουξέ» της αντιπολίτευσης. Το «σουξέ» των Τεμπών, μετά τη δικογραφία, ήδη δεν έχει παρά ένα πολύ περιορισμένο κοινό. Μένουν οι υποκλοπές σαν τελευταίο χαρτί.
Αυτό το χαρτί φαίνεται ότι θα καεί σήμερα στη συζήτηση που θα γίνει στη Βουλή μετά την πρόταση της αντιπολίτευσης για τη συγκρότηση ξανά Εξεταστικής Επιτροπής. Η Ν.Δ., πατώντας πάνω και στη θεσμική γκάφα του Ν. Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ να διαρρεύσουν απόρρητους διαλόγους από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, αλλά και να απειλήσουν με ποινικές συνέπειες τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Τζαβέλα, ο οποίος -όπως και όλοι οι ομόλογοί του στο παρελθόν-δεν πήγαν στη Βουλή για θέματα δικανικής κρίσης τους, θα ζητήσει στην αρχή της συζήτησης η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής να γίνει με πλειοψηφία 151 ψήφων και όχι 121, δεδομένου ότι το αντικείμενό της άπτεται εθνικών συμφερόντων και ζητημάτων κατασκοπείας.
Ομως το πιο ισχυρό επιχείρημα σε αυτήν τη συζήτηση, στην οποία θα είναι εισηγητής ο Μ. Βορίδης, είναι ότι ο Αρειος Πάγος δύο φορές έχει ερευνήσει και έχει αποφανθεί ότι δεν υπάρχουν ευθύνες πολιτικών προσώπων, αλλά μόνο ιδιωτών. Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, όταν του διαβιβάστηκαν τα στοιχεία από το Πρωτοδικείο, όπου καταδικάστηκαν με βαρύτατες ποινές 4 ιδιώτες, επανεξέτασε την υπόθεση και αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν νέα στοιχεία.
Χωρίς νέα στοιχεία, η Ν.Δ. δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει την ανακύκλωση μιας συζήτησης, η οποία εξυπηρετεί τις πολιτικές επιδιώξεις του Ν. Ανδρουλάκη. Η αντιπολίτευση αδυνατεί να συγκεντρώσει 151 ψήφους, οπότε τελειώνει και το τρίτο «σουξέ» της σκανδαλολογίας και της τοξικότητας…
Μπάμπης Παπαπαναγιώτου
https://www.eleftherostypos.gr/apopseis/mallia-kouvaria-nea-kai-palia-kommata