Γιάννης Σιδέρης
Στις ημέρες μας οι νέοι «Μελανοχίτωνες», τα νέα γερμανικά Τάγματα Εφόδου (SA, πρόγονοι των SS) φορούν τη λεοντή της προοδευτικότητας και του αντιεξουσιασμού. Σε πρώτη φάση, στο όνομα του παλαιστινιακού αγώνα, εντοπίζουν ανύποπτους Εβραίους πολίτες και τους χαρτογραφούν.
Στην συνέχεια θα έρθουν κι άλλα, όπως εδώ με τους δικούς μας «προοδευτικούς» αντιεξουσιαστές και αριστερούς, και κατεξοχήν άσχετους, που υιοθέτησαν τη λογική της «συλλογικής ευθύνης» και έψαχναν Εβραίους σε καταστήματα, ξενοδοχεία, καφέ, τουριστικά καταλύματα, συγχέοντας τους απλούς πολίτες με την κυβέρνηση του Ισραήλ και τον IDF.
Λέμε γι’ αυτούς που έγραφαν αντιεβραϊκά συνθήματα και στοχοποιούσαν επιχειρήσεις οι οποίες ανήκαν σε κύκλους ισραηλινών συμφερόντων. Που έγραψαν υποτίθεται αντισιωνιστικές προκηρύξεις, και οι οποίες εν τω λόγω ήταν αντισημιτικές. Που δεν επέτρεπαν στα λιμάνια σε ισραηλινούς πολίτες αλλά και σε πολίτες εβραϊκής καταγωγής να αποβιβαστούν.
Και όταν ο γράφων διετύπωσε την άποψη ότι θα έπρεπε να διωχθούν με τον αντιρατσιστικό νόμο (το οποίο είχε δεχθεί με χειροκρότημα η Αριστερά), από κάποιους γραφιάδες θεωρήθηκε υπερβολικός.
Μα όπως λένε και οι ίδιοι οι «κυνηγοί εβραϊκών κεφαλών», το κεφάλι του ρατσισμού το λιώνεις εν τη γενέσει του. Στο μυαλό τους έχουν βέβαια τους δεδηλωμένους ακροδεξιούς και φασίστες, χωρίς να αντιληφθούν ότι στην επικράτεια του ρατσιστικού αντισημιτισμού, εν αθωώτητι έχουν προσχωρήσει και οι ίδιοι.
Και να σκεφθεί κανείς ότι στην ιστορία του ελληνικού αριστερού και αναρχικού χώρου δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν στοχοποίηση Εβραίων πολιτών. Στους δύσκολους της γερμανικής κατοχής η Αριστερά προστάτεψε Εβραίους, το ΕΑΜ φυγάδεψε κάποιους, ενώ άλλοι εντάχθηκαν στις τάξεις του.
Γιατί η αναφορά όλων αυτών; Γιατί στην Ιταλία είχαμε το πρώτο διαδικτυακό «Κυνήγι Εβραίων» ( γερμανιστί από τους εμπνευστές του «Judenjard»). Μια διαδικτυακή φόρμα Google, κατήγγειλε την «εβραϊκή νεοαποικιοποίηση» της Ιταλίας (κάτι ντόπιο μας θυμίζει αυτό), ενώ ζητούσε από τους πολίτες να αναφέρουν που είχαν εντοπιστεί Ισραηλινοί ή Εβραίοι επισκέπτες, καθώς και αν οι τοπικές ομάδες ακτιβιστών «διαχειρίζονταν ήδη το φαινόμενο».
Το ερωτηματολόγιο υποστήριζε ότι σκοπός ήταν η χαρτογράφηση και ο συντονισμός μελλοντικών ενεργειών - χωρίς να προσδιορίζει «ποιες» θα ήταν αυτές. Τα στοιχεία που θα συλλέγονταν θα παραλαμβάνονταν από το «Global Sumud Movement» και θα παρέμεναν προστατευμένα και εμπιστευτικά (εφημερίδα La Repubblica).
Το «Global Sumud Movement» (μεταξύ των δράσεών του είναι και η αποστολή στολίσκων στη Γάζα) αρνήθηκε κάθε εμπλοκή. Και η φόρμα κατέβηκε μετά από έντονες αντιδράσεις, μεταξύ των οποίων και του στρατηγού Πασκουάλε Αντζελοσάντο, εθνικού συντονιστή της Ιταλίας για την καταπολέμηση του Αντισημιτισμού.
Ωστόσο, οι νέοι «αντιαποικιστές», όπως και την Ελλάδα, συνεχίζουν την κληρονομημένη φρίκη. Ναι, πιστεύουμε ότι δεν το κατανοούν. Θεωρούν ότι εκφράζουν αγαθές προθέσεις και ότι με αυτό τον τρόπο συμπαρίστανται στους Παλαιστίνιους.
Όμως μια αόρατη διαχρονική γραμμή τους συνδέει με τους γερμανικούς νόμους της Νυρεμβέργης, που καθόρισαν ποιος θεωρείται Εβραίος.
Τα στοιχεία «ταυτοποίησης» οι Ναζί τα βρήκαν από εκκλησιαστικά και ληξιαρχικά αρχεία, από τις απογραφές πληθυσμού (στην απογραφή του 1939 το ναζιστικό καθεστώς πρόσθεσε ειδικές κάρτες καταγραφής καταγωγής (οι πολίτες υποχρεούταν να δηλώσουν κόμη και την καταγωγή των παππούδων τους).
Επίσης, από αρχεία Κοινοτήτων και της Αστυνομίας, από την υποβοηθητική τεχνολογία της IBM (χρησιμοποίηση καρτών για γρήγορη ταξινόμηση), όπως και από την υποχρεωτική σήμανση στις ταυτότητες. Και το αποκρουστικό 1941 υποχρεώθηκαν να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαυίδ σε δημόσιους χώρους. Ετούτοι τα ψάχνουν μέσω ιντερνέτ.
Αντίστοιχα στην Ιταλία, αν και στην αρχή ο Μουσολίνι είχε δεχθεί Εβραίους στο κόμμα του (η ερωμένη του, σύμβουλος και βιογράφος του Μαργκερίτα Σαρφάτι ήταν Εβραία), προσέγγισε και επηρεάστηκε ιδεολογικά από τον Χίτλερ. Το 1938 θέσπισε τους «Φυλετικούς νόμους» με τους οποίους οι Εβραίοι απολύθηκαν από δημόσιες υπηρεσίες, στρατό, πανεπιστήμια και σχολεία.
Απαγορεύτηκαν παράλληλα οι μικτοί γάμοι μεταξύ Ιταλών (και αυτοί… Άρειοι!) και Εβραίων. Δημεύτηκαν περιουσίες και επιχειρήσεις, ενώ περιορίστηκε η οικονομική τους δραστηριότητα.
Τουλάχιστον ο Μουσολίνι δεν απέλασε Εβραίους σε στρατόπεδα εξόντωσης. Αυτό άλλαξε όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε με τους συμμάχους και ο Μουσολίνι ανατράπηκε. Ο γερμανικός στρατός που τον αποκατέστησε, κατέλαβε τη βόρεια και κεντρική Ιταλία και οι Ναζί άρχισαν να στέλνουν Εβραίους στο Άουσβιτς.
Δεν το κατανοούν, αλλά όλων αυτών απόγονοι γίνονται όσοι τη διαφωνία τους με την πρακτική της κυβέρνησης του Ισραήλ, την μετασχηματίζουν σε κυνηγητό κάθε πολίτη που κατέχει ισραηλινή υπηκοότητα ή εβραϊκή θρησκεία. Γίνονται οι Μελανοχίτωνες και τα Τάγματα Εφόδου της νέας ιντερνετικής εποχής.
liberal.gr