Θα μπορούσε ποτέ να επιβιώσει ένα κόμμα, το οποίο δημιουργήθηκε με θεμέλια το ανύπαρκτο ξυλόλιο και σκελετό, ίσως την πιο μαζική παραπλάνηση των τελευταίων δεκαετιών, με εξαίρεση την πολιτική εξαπάτηση του 2015; Η απάντηση προφανώς είναι «όχι». Κανένα εγχείρημα που στηρίζεται σε κραυγαλέα ψέματα, σε νοσηρές θεωρίες συνωμοσίας και στην στυγνή πολιτική εκμετάλλευση της συμπόνιας που προκαλεί στην κοινωνία, μια μεγάλη τραγωδία όπως η τραγωδία των Τεμπών.
Κεντρικό πρόσωπο του εγχειρήματος η Μ. Καρυστιανού. Επί δυο χρόνια ήταν η «μητέρα των Τεμπών». Ένα «ιερό πρόσωπο», το οποίο κανένας δεν μπορούσε να αγγίξει κι ας ήταν διαφανής η επιδίωξη της. Άνθρωποι έχασαν την δουλειά τους επειδή είπαν αυτό που φαινόταν. Κόμματα αντιμετωπίστηκαν σαν «εγκληματικές οργανώσεις», η κυβέρνηση έγινε «κυβέρνηση δολοφόνων» και ο Κ. Μητσοτάκης αντιμετωπίστηκε κάτι σαν αρχιδολοφόνος. Δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν επέλεξαν να κάνουν φτηνή καριέρα πάνω στα πτώματα των θυμάτων των Τεμπών-όπως έκαναν αρκετοί άλλοι με φτωχό έως τότε βιογραφικό- αλλά προσπάθησαν να δουν πιο καθαρά μέσα από τις πυκνές αναθυμιάσεις του ξυλολίου, βρέθηκαν εγκαλούμενοι από τα Πειθαρχικά όργανα της ΕΣΗΕΑ. Κι όποιος τολμούσε να πάει κόντρα στο τροπάρι της «δολοφονίας» ή να αποδώσει ευθύνες στον καθ’ ομολογίαν φυσικό αυτουργό της τραγωδίας, δηλαδή τον σταθμάρχη, ήταν από «τομάρι» και «φασίστας», μέχρι «ξεπουλημένος» στην κυβέρνηση.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειξαν, ότι η «Ελπίδα» είναι χωρίς ελπίδα, καθώς έχει πάρει την κατηφόρα την μεγάλη. Από διεκδικητής της νίκης τείνει να γίνει ένα κόμμα που θα διεκδικήσει την είσοδο του στην Βουλή. Και χθες, μετά τα προηγούμενα κύματα αποχωρήσεων, συνέβησαν τα εξής δυο γεγονότα. Ο Θ. Αυγερινός παραιτήθηκε από εκπρόσωπος τύπου του κόμματος, με σοβαρές αιχμές, οι οποίες αν και είναι διατυπωμένες στην Σοβιετική αργκό-«ύποπτοι και φυτευτοί συμβουλάτορες των διαδρόμων»-δείχνουν ένα νοσηρό τρόπο λειτουργίας του κόμματος, που ήρθε για να εξυγιάνει το «σάπιο και διεφθαρμένο» πολιτικό σύστημα.
Το δεύτερο χθεσινό γεγονός, ήταν μια ανάρτηση της Μ. Καρυστιανού: Μια φωτογραφία της, μαζί με μια άλλη κυρία μέσα σε ένα αυτοκίνητο και οι δυο με πλατιά χαμόγελα, εντυπωσιακά φλοράλ φορέματα και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου αλα Τζάκυ. Η λεζάντα έγραφε «Λάρισα ερχόμαστε!!». Το Happy Traveller ήταν καθ’ οδόν προς την πόλη που έγινε η τραγωδία. Ο Ν. Πλακιάς αντέδρασε δηκτικά, γράφοντας, «για 54 χαροκαμένες οικογένειες αυτή η πόλη, μόνο έμπνευση για χαρούμενες φωτογραφίες και χαρούμενα πρόσωπα δεν είναι».
Η «μάνα των Τεμπών» διολισθαίνει διαρκώς. Μαζί της αποδυναμώνεται και το «κόμμα της ρομφαίας». Δείχνοντας τι πραγματικά είναι. Ένας θρησκόληπτος πολιτικός αχταρμάς δίχως γνώση και σχέδιο με επικεφαλής μια show woman. Οι εκλογές αργούν. Και ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος αυτού του εγχειρήματος. Το μέλλον του δεν είναι άδηλο. Περιγράφεται από τον στίχο της Γένεσης, «χους ει και εις χουν απελεύση»…
ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ