Γιάννης Σιδέρης
Ηαπελπισία μπορεί να οδηγήσει σε ιλαρότητα. Ο Αλέξης Τσίπρας αφού δεν είδε την ένδοξη υποδοχή που περίμενε και για την οποία τον είχαν προετοιμάσει τα ΜΜΕ και η επιτυχία του βιβλίου του, αφού είδε τη δημοσκοπική βελόνα παγωμένη, ως πράξη απελπισίας αποφάσισε να επιτεθεί στο ΠΑΣΟΚ, μήπως και διαγουμίσει κάποιο ποσοστό του.
Η ιλαρότητα που αναφέραμε συνίσταται στο επιχείρημα ότι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, αν υπάρξει αλλαγή μόνο αυτός μπορεί να τη φέρει. Αυτός που έχει σχέδιο και μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, που έχει εμπειρία διακυβέρνησης (τη γνωστή…) και που είναι πιο κοντά του (δημοσκοπικά με περίπου δέκα μονάδες διαφορά και σε πρωθυπουργική καταλληλότητα μεγαλύτερη).
Η ελπίδα του να φύγει ο Μητσοτάκης δεν έχει κάποια ορθολογική βάση. Στηρίζεται στην «παράδοση», στο γεγονός όπως είπε ότι κανένας πρωθυπουργός κατά τη μεταπολίτευση δεν κέρδισε τρίτη συνεχόμενη θητεία. Βέβαια, οι παραδόσεις είναι για να σπάνε, ιδιαίτερα όταν το δεύτερο δημοσκοπικά κόμμα έχει αρχηγό έναν τέως Πρωθυπουργό που ηττήθηκε από τον νυν, σε πάνω από πέντε εκλογικές αναμετρήσεις.
Αλλά αφού ελπίζει στην παράδοση, και αυτή είναι εναντίον του. Ουδείς αποτυχημένος Πρωθυπουργός επέστρεψε νικηφόρος. Οι περιπτώσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και του Ανδρέα Παπανδρεου, αποτελούν εξαιρέσεις καθώς την επαναφορά τους επέβαλαν καταλυτικά γεγονότα. Και βεβαίως ήταν προσωπικότητες – μεγαθήρια, με τις οποίες ούτε κατά διάνοια δεν μπορεί να συγκριθεί ο Αλέξης.
Ο οποίος απευθύνεται στους πολίτες λέγοντας αδίστακτα ψέματα, λες και είναι μωροί. Γιατί άσχετα αν κανείς είναι δυσαρεστημένος με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, πόσο αντέχει στην πραγματικότητα ο ισχυρισμός ότι ο Μητσοτάκης κυβερνάει εφτά χρόνια σε συνθήκες που είναι προφανώς «πολύ ευνοϊκότερες» από αυτές που είχε ο ίδιος όταν είχε τα μνημόνια.
Κατ’ αρχάς το τρίτο μνημόνιο ήταν δικό του παράσημο που έφερε πρόσθετο βάρος στην οικονομία άνω των 100 δις, ενώ παρέδωσε την περιουσία της χώρας για 99 έτη, και τα σπίτια σε ξένα funds, τα οποία τώρα καταγγέλλει.
Και πέραν των δικών του ανομημάτων, ή έστω αποτυχιών, πόσο πιο ευνοϊκές είναι οι συνθήκες του Μητσοτάκη, με πολεμικά μέτωπα Ουκρανίας, Ρωσίας, Ισραήλ, Ιράν, Γάζα, Χούθι, και εξ αυτών το κόστος της ενέργειας και των προϊόντων στα ύψη;
Φυσικά, ηχεί ως αστείο και η προτροπή του ότι η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει αν γίνεται με σοβαρότητα και όχι με τοξικότητα. Θα είχε αξία η προτροπή του, θα ήταν δείγμα αλλαγής και ωριμότητας, εάν είχε αναστοχαστεί, και δημοσίως είχε ζητήσει συγγνώμη για την έκρηξη της τοξικότητας στην οποία βύθισε τη χώρα στην αντιμνημονιακή επέλασή του.
Παράλληλα έριξε άγκυρα ελπίδας (όπως άλλωστε και το ΠΑΣΟΚ) στη δημιουργία του κόμματος Σαμαρά, περιμένοντας ότι «η διαφορά ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και τη ΝΔ θα μικρύνει». Το νέο κόμμα, όπως είπε, θα προσφέρει διέξοδο στον συντηρητικό ψηφοφόρο, ο οποίος δεν θα ψηφίσει εύκολα αριστερά ή κέντρο, και αυτό «θα δημιουργήσει νέες συνθήκες σε ό,τι αφορά την επόμενη μέρα».
Η συνέντευξη έγινε στον απόηχο της ΔΕΘ, όπου η αδιάφορη έως χλωμή παρουσία του, έστεψε τη δημοσκοπική βελόνα στην κατιούσα. Έτσι σχεδίασε έναν εκβιασμό των ψηφοφόρων της κεντραριστεράς. Με την συνείδηση (που είναι και έμμεση ομολογία) ότι ο Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος, καλεί τους ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, να συσπειρωθούν στο κόμμα του.
Ως εργαλείο εκβιασμού μετέτρεψε το παλιό διχαστικό «ή εμείς ή αυτοί» στο μεσσιανικό «ή εμείς ή κανείς». Πρόκειται για αυθάδη μεγαλομανία από έναν πολιτικό που όντας αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα σε μια τετραετία καταβύθισε το κόμμα του από το 32% στο 18% και αναγκάστηκε να αποχωρήσει.
Το ΠΑΣΟΚ έλαβε το μήνυμα και απάντησε: «Μετά το «Μητσοτάκης ή χάος» σήμερα μας προέκυψε το δίλημμα «Τσίπρας ή χάος» από έναν πολιτικό που ηττήθηκε ως πρωθυπουργός και ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τη μεγαλύτερη διαφορά που καταγράφηκε ποτέ στα χρόνια της μεταπολίτευσης».
Τι να κάνουμε σύντροφοι; Αντιπολιτευτήκατε με λάθος τρόπο τον Μητσοτάκη (τα γράφαμε εδώ) και έμεινε κολλημένη η βελόνα. Το ίδιο διάστημα αφήσατε εκτός πάσης κριτικής τον Αλέξη, στο όνομα του αντιδεξιού αγώνα και της συσπείρωσης των προοδευτικών δυνάμεων. Θα τον βρίσκετε μπροστά σας τώρα, το ίδιο αδίστακτο όπως πάντα.