Σάκης Μουμτζής
Νικά ο Μελανσόν, κερδίζει ο Πούτιν. Νικά η Λεπέν, πάλι ο Πούτιν κερδίζει. Η γαλλική κεντροδεξιά, μέσα στη μακαριότητα και την αφέλειά της ενδέχεται να κατέβει στις προεδρικές εκλογές ακόμη και με τρεις υποψηφίους. Προτιμούν να χάσουν διασπασμένοι, παρά να διεκδικήσουν τη νίκη ενωμένοι. Οι αριστερές ψυχούλες σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση σκούζουν διότι καλπάζει η άκρα Δεξιά και δεν αναρωτιούνται για τις δικές τους ευθύνες για αυτή την επέλαση. Στους πλιατσικολόγους και στους εμπρηστές οι αριστεροί προσέφεραν και προσφέρουν πολιτική κάλυψη. Οι μεγάλες και μαζικές κινητοποιήσεις δεν έχει σημασία πώς ξεκίνησαν, αλλά πώς εξελίχθηκαν και κυρίως πώς κατέληξαν. Το πολιτικό δια ταύτα σχηματίζεται - καλώς ή κακώς - από την τελική εικόνα. Και η τελική εικόνα βοηθά την άκρα Δεξιά να προβάλλει ηγεμονικά το δικό της προφίλ.
Είναι κοινοτοπία να πούμε ότι τα δύο άκρα τα συνδέουν άλλες φορές υπόγεια νήματα και άλλες φορές απροκάλυπτα εμφανή. Στη μεγάλη εικόνα αμφότερα θέλουν να καταστρέψουν το πρότυπο οργάνωσης των δυτικών κοινωνιών, έτσι όπως αυτό οικοδομήθηκε εξελικτικά από τη δεκαετία του 1950 ως τις μέρες μας. Αναμφίβολα παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα, εκ των οποίων το κυριότερο είναι οι αδύναμες προσωπικότητες που κυβερνούν τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη. Δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, κλεισμένες μέσα στο κλουβί μιας δημοσιονομικής πειθαρχίας που έχει γίνει το Ευαγγέλιό τους, παραδόθηκαν στις ιδεοληψίες μιας μεταναστευτικής πολιτικής η οποία απομυζά πόρους που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στη διατήρηση της συνοχής των κοινωνιών τους. Παρ' όλα αυτά, η εναλλακτική είναι εφιαλτική.
Από τη μια η ισλαμοαριστερά και από την άλλη η πουτινόφιλη άκρα Δεξιά. Ο άλλοτε κραταιός γαλλογερμανικός άξονας, η πυξίδα της ΕΕ, δεν υφίσταται πλέον με τη μορφή που τον γνωρίσαμε. Απεναντίας, υπάρχει ένα σοβαρό ενδεχόμενο να ανασυσταθεί με τη Μαρί Λεπέν και την Αλίς Βάιντελ, υπό την εποπτεία ή την κηδεμονία του Πούτιν. Τραγικό, αλλά βρίσκεται μέσα στην πορεία των πραγμάτων.
Για ένα σημαντικό κομμάτι αυτών των κοινωνιών η άκρα Δεξιά αποτελεί, δυστυχώς, τη μόνη επιλογή απέναντι σε όλες τις εκφράσεις της ισλαμοαριστεράς. Η κεντροδεξιά στη Γαλλία και η Χριστιανοδημοκρατία στη Γερμανία φάνηκαν κατώτερες των περιστάσεων στη διαχείριση βασικών ζητημάτων που απασχολούν τους κυρ - Παντελήδες αυτών των κρατών. Οι δε σοσιαλιστές βουλιάζουν, προσπαθώντας να πατήσουν σε δύο βάρκες. Στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα προστέθηκε και αυτό της τήρησης των νόμων και της επιβολής της τάξης, όπως φάνηκε από τα πρόσφατα πρωτοφανή έκτροπα στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, αν βάλουμε και τον Τραμπ, θα νοσταλγήσουμε κυρίως τη δεκαετία του 1990, τότε που μεγάλοι ηγέτες προσπάθησαν να ανασυγκροτήσουν επάνω σε καινούργια θεμέλια πρωτίστως την ευρωπαϊκή ήπειρο. Συγκρίνετε τις ηγεσίες της Γαλλίας και της Γερμανίας του τότε με αυτές του σήμερα και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.