του Β.ΜπαλάφαΜέχρι πρόσφατα όταν κάποιος έκανε αναφορά στην Ελλάδα στις λέξεις «δικτατορία» ή «χούντα», θεωρείτο αυτονόητο ότι αναφερόταν στα σκοτεινά χρόνια της «επταετίας». Το μυαλό του Έλληνα είχε εμποτιστεί με αυτό το συνειρμό στο πέρασμα των ετών και αυτομάτως γινόταν ο συνδυασμός της λέξης με την πολιτική περίοδο. Το ίδιο ίσχυε και όταν θέλαμε να περιγράψουμε μια κατάσταση ολοκληρωτισμού, περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, της ελευθερίας του λόγου ή της άποψης, της καταπίεσης σε επίπεδο δραστηριοτήτων έτσι όπως τις αντιλαμβανόμαστε σήμερα, με τις γνωστές συγχύσεις που κάνουμε κατά καιρούς με την έννοια της ασυδοσίας.
