Ο τελευταίος Αψβούργος της Ισπανίας, ο Κάρολος ο Β,΄ ήταν ένα λάθος της φύσης. Τόσο λάθος, που οι σύγχρονοί του του έδωσαν το προσωνύμιο «ο Μαγεμένος». Με την κακή έννοια. Στα 3 του χρόνια δεν είχαν ακόμα κλείσει οι ραφές του κρανίου, είχε ραχίτιδα και δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος.
Περπάτησε 6 ετών με νάρθηκες στα πόδια. Στα 9 δεν μπορούσε να διαβάσει ούτε να γράψει. Ήταν κοντός και δύσμορφος, με έντονο προγναθισμό, γλώσσα αφύσικα μεγάλη, τόσο που δεν καταλάβαινες τι έλεγε, του έτρεχαν συνέχεια τα σάλια και μασούσε με δυσκολία. Υπέφερε από παρατεταμένες περιόδους πυρετού, επιληπτικές κρίσεις, αιματουρία και χρόνια διάρροια. 36 ετών, ήθελε βοήθεια ακόμη και για απλές κινήσεις και είχε οιδήματα σε όλο το σώμα και στο πρόσωπο, λόγω καρδιακής και νεφρικής ανεπάρκειας.
Πέθανε, το 1700 μ.Χ., πριν κλείσει τα 39, χωρίς απόγονο, μετά από μια οδυνηρή, δυστυχισμένη ζωή. Οι γιατροί των ανακτόρων τού έκαναν νεκροψία, απόφαση εξαιρετικά ασυνήθιστη για βασιλιά, αλλά ήταν περίεργοι να δουν το εσωτερικό του «λάθους». Τα ευρήματα ήταν σοκαριστικά: μικροσκοπική σε μέγεθος καρδιά (σαν κόκκο πιπεριού την περιέγραψε ο ανατόμος), διαβρωμένοι πνεύμονες, έντερα με εκτεταμένη γάγγραινα, τρεις μεγάλες πέτρες στο νεφρό, ένας μόνο όρχις, κι αυτός μαύρος σαν κάρβουνο και, επιπλέον, υδροκεφαλία. Πού οφείλονταν όλα αυτά; Στη συνήθεια των Αψβούργων να παντρεύονται εξαδέλφες και ανιψιές για να μείνει «καθαρό» το βασιλικό αίμα.
Ο πατέρας του, Φίλιππος Δ’, ήταν θείος της μητέρας του (ήταν κόρη της αδελφής του) και οι γάμοι των προγόνων του ήταν επίσης ανάμεσα σε στενούς συγγενείς. Ο συντελεστής αιμομιξίας του Καρόλου Β΄ ήταν 0,254, αντίστοιχος με παιδί αδελφών. Και να σκεφθείτε ότι ήταν ο μόνος που επέζησε από τα 10 περίπου αδέλφια του, τα περισσότερα εκ των οποίων πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Τότε δεν ήξεραν, αλλά τώρα ξέρουμε ότι η αιμομιξία (γάμος μεταξύ συγγενών 1ου & 2ου βαθμού) και η ενδογαμία (γάμος μεταξύ συγγενών 3ου βαθμού και άνω) εκφυλίζει το DNA, προκαλώντας σοβαρές σωματικές και ψυχικές παθήσεις.
Αν κάποιος αποκαλέσει τον Κάρολο Β’ γενετικά υποβαθμισμένο, είναι ρατσιστής; Μήπως είναι… αψβουργοφοβικός; Θα τον καλέσει κάποιος εισαγγελέας «αντιβασιλικής βίας» για απολογία; Υποθέτω πως όχι. Με την άδεια, λοιπόν, της βιολογίας, ελπίζω και της αστυνομίας, μεταφέρω εδώ αυτολεξεί το πόρισμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας: «Η συγγένεια εξ αίματος των γονέων αυξάνει επίσης την εμφάνιση σπάνιων γενετικών συγγενών διαταραχών και σχεδόν διπλασιάζει τον κίνδυνο νεογνικού και παιδικού θανάτου, νοητικής αναπηρίας και άλλων ανωμαλιών.»
Στην Ευρώπη του 17ου αιώνα, γονείς με συγγένεια εξ αίματος υπήρχαν σε 3-4 βασιλικές οικογένειες. Στον κόσμο του 21ου αιώνα υπάρχουν σε εκατομμύρια οικογένειες, στο 10% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού. Με πρώτο το Πακιστάν, πολλές χώρες (Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Ιράν, Αίγυπτος, Λιβύη, Μαυριτανία, Συρία, Ιορδανία, Ιράκ, Υεμένη, Σουδάν, Τσαντ, Μπανγκλαντές, Αλγερία, Μαρόκο, Τουρκία, Τυνησία, Μπαχρέιν, Αραβικά Εμιράτα) εμφανίζουν ποσοστά γάμου μεταξύ συγγενών, συνήθως πρώτων εξαδέλφων, από 30% έως 70% του συνόλου των γάμων! «Κατά σύμπτωση» όλες αυτές οι χώρες είναι ισλαμικές. Γιατί; Για δύο λόγους.
Ο ένας είναι κοινωνικός. Οι ισλαμικές κοινωνίες είναι οργανωμένες με βάση την πατριαρχική φυλή. Ο γάμος εντός της ευρύτερης οικογένειας θεωρείται πιο ασφαλής για τη διατήρηση της τιμής και την αποφυγή των ξένων, καθώς κρατά τη γυναίκα μέσα στον οικογενειακό κύκλο, ώστε ο έλεγχός της να είναι μεγαλύτερος. Επιπλέον, διατηρεί την περιουσία στην οικογένεια, απλοποιεί τις οικονομικές προγαμιαίες διαπραγματεύσεις, συσφίγγει τους δεσμούς αλληλοϋποστήριξης της φυλής και αυξάνει τις πιθανότητες νομής της εξουσίας.
Ο άλλος είναι θρησκευτικός. Το Κοράνι, στη Σούρα αν-Νισά 4:22-24 απαγορεύει γάμους 1ου και 2ου βαθμού συγγένειας (γονείς-παιδιά, αδέλφια, θεία-ανιψιός, θείος-ανιψιά). Δεν αναφέρει όμως τα ξαδέρφια. Αφού λοιπόν δεν βρίσκονται στη λίστα των απαγορευμένων, λογίζονται ως επιτρεπτοί γάμοι.
Επιπλέον, ο ίδιος ο Μωάμεθ παντρεύτηκε την πρώτη του εξαδέλφη και η κόρη του παντρεύτηκε τον θείο της, πρώτο εξάδελφο του πατέρα της. Υπάρχουν επίσης πολλές περιπτώσεις γάμων μεταξύ στενών συγγενών μέσα στον κύκλο των σαχάμπα (συντρόφων του).
Στο Ισλάμ, επειδή οι πράξεις του Μωάμεθ θεωρούνται «σούνα» (παράδοση, παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις πτυχές του βίου του μουσουλμάνου πιστού, εξ ου και οι σουνίτες), οι γάμοι πρώτων εξαδέλφων θεωρούνται καθαγιασμένοι και mustahabb, δηλαδή συνιστώμενοι, ευνοημένοι, ενάρετοι, πράξεις που ο Προφήτης ενθαρρύνει. Μπορείς να πας κόντρα στο παράδειγμα του Προφήτη; Κι αν κάποιες μουσουλμάνες γυναίκες αντιδράσουν;
Οι γυναίκες στις πατριαρχικές κοινωνίες δεν έχουν μεγάλα περιθώρια επιλογών. Συχνά εξαναγκάζονται διά της βίας, ψυχολογικής και σωματικής, να παντρευτούν τον εξάδελφο. Αν αρνηθούν, εισπράττουν την περιφρόνηση της κοινότητας, εκδιώκονται από αυτή και κάποιες φορές δολοφονούνται από την ίδια την οικογένειά τους. Οι περιπτώσεις που συνέβη αυτό είναι τρομακτικά πολλές.
Αξίζει, για να δείτε πόσο εφιαλτική μπορεί να γίνει η ζωή για ένα κορίτσι μουσουλμανικής οικογένειας που θέλει να ζήσει όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας του, να αφιερώσετε χρόνο στις ιστορίες της Samia Sarwar που δολοφονήθηκε στη Λαχόρη με εντολή των γονιών της (πατέρας βιομήχανος, μητέρα γιατρός) επειδή ήθελε να χωρίσει τον ξάδερφό της που την κακοποιούσε και να ξαναπαντρευτεί, της Hatun Sürücü, που πυροβολήθηκε στη Γερμανία στο κεφάλι από τον αδελφό της, της Shafilea Ahmed της Banaz_Mahmod, της Rukhsana Naz, και της Samaira Nazir στην Αγγλία, της Saman Abbas στην Ιταλία, και της Fadime Şahindal στη Σουηδία που, όλες, τις σκότωσαν οι ίδιοι οι γονείς τους!
Δολοφόνος μπορεί να είναι και ο απορριφθείς γαμπρός-εξάδελφος, όπως σ’ αυτή την περίπτωση της 21χρονης Τουρκάλας, στη Γερμανία. Αν έχετε γερό στομάχι μπορείτε να διαβάσετε εδώ την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για τα εγκλήματα τιμής στο Πακιστάν, που πλέον μεταφέρονται και επί ευρωπαϊκού εδάφους.
Τουλάχιστον 3.500 γυναίκες από οικογένειες μεταναστών αναζητούν υπηρεσίες συμβουλευτικής και υποστήριξης κάθε χρόνο στη Γερμανία, επειδή πιέζονται και απειλούνται για να συνάψουν γάμο με κάποιον, συγγενή συνήθως, που διάλεξε η οικογένεια για εκείνες.
Γι’ αυτά τα εγκλήματα, η αριστερά που είναι «με τον άνθρωπο» και ο αριστεροκρατούμενος φεμινισμός δεν βγάζουν άχνα. Αλλά και το επίσημο κράτος, που υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται για την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων, δεν βλέπει ότι όσες γυναίκες έχουν όντως ενσωματωθεί, ζουν δηλαδή ως δυτικές, κινδυνεύουν να βρεθούν μαχαιρωμένες ή στραγγαλισμένες από την οικογένειά τους, που θεωρεί την ενσωμάτωση αμαρτία, έγκλημα κατά της μόνης αληθινής θρησκείας, και το τιμωρεί με θάνατο! Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, απλώς χρηματοδοτούν μελέτες και βγάζουν, χαλαροί και αδιάφοροι, στατιστικά συμπεράσματα, σαν να πρόκειται για την επικονίαση των μονοκοτυλήδονων.
Όταν μετά από κάποια τυφλή επίθεση, με τη γνωστή θρησκευτική ιαχή, η αστυνομία ανακοινώνει πως ο δράστης είχε ψυχολογικά προβλήματα, δεν λέει ψέματα. Η διάγνωση είναι αυταπόδεικτη: μόνο κάποιος ψυχικά διαταραγμένος θα άρχιζε να μαχαιρώνει αγνώστους στον δρόμο.
(Αυτό, φυσικά, ισχύει και για τους μη μουσουλμάνους μαζικούς δολοφόνους.) Το ερώτημα είναι πόσο εκτεταμένες είναι οι διαταραχές αυτού του είδους ανάμεσα στους πληθυσμούς που εισέβαλαν στην Ευρώπη και προέρχονται από κοινωνίες με μεγάλο ποσοστό ενδογαμίας. Δυστυχώς, όλες οι σχετικές έρευνες απαντούν: πολύ. Υπογραμμίζω ότι πρόκειται για έρευνες καθαρά ιατρικού χαρακτήρα που ακολουθούν τη μεθοδολογική αυστηρότητα του ερευνητικού πρωτοκόλλου, και κανένας δεν μπορεί να τις κατηγορήσει για μεροληψία ή προκατάληψη, όπως συμβαίνει με πολλές κοινωνιολογικές έρευνες. Φυσικά, δεν έχουν γίνει έρευνες στο σύνολο των ενδογαμικών πληθυσμών.
Έχουν γίνει σε ομάδες. Όλες διαπιστώνουν αιτιώδη σχέση ανάμεσα στην ενδογαμία και στη γνωστική ικανότητα/ευφυΐα. Μπορείτε να δείτε μερικές, εδώ , εδώ, εδώ και εδώ.
Κοινό συμπέρασμα είναι πως παιδιά που γεννήθηκαν από γονείς συγγενείς εξ αίματος έχουν χαμηλότερη ευφυΐα και μειωμένες ικανότητες σε επί μέρους κατηγορίες (γλώσσα, αντίληψη, μαθηματικά) φαινόμενο το οποίο είναι ανάλογο με τον συντελεστή αιμομιξίας. Μεγαλύτερος συντελεστής;
Μεγαλύτερη μείωση των διανοητικών ικανοτήτων. Περίπου το 60% των γάμων των Πακιστανών που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι μεταξύ συγγενών, και το μεγαλύτερο ποσοστό τους, μεταξύ πρώτων εξαδέλφων. Εκτεταμένη έρευνα στο Bradford (2007-2011) σε 13.500 οικογένειες διαπίστωσε ότι το 60% των ζευγαριών πακιστανικής καταγωγής είχαν συγγένεια εξ αίματος και το 37% ήταν πρώτα ξαδέρφια.
Μολονότι το ποσοστό μειώνεται στις γενιές που έχουν γεννηθεί στο Η.Β., εξακολουθεί να είναι υψηλό (40–45%), δείχνοντας πόσο δύσκολο είναι, γι’ αυτούς τους πληθυσμούς, να αποκτήσουν ευρωπαϊκή κουλτούρα, ακόμα και σε τομείς που οι θρησκευτικοκοινωνικές τους παραδόσεις είναι εμφανώς απειλητικές για την υγεία και τη ζωή των παιδιών τους. Οι πακιστανικές οικογένειες έχουν 13 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αποκτήσουν παιδιά με γενετικές ανωμαλίες απ’ ό,τι ο γενικός πληθυσμός. Μια άλλη μελέτη αναφέρει επί λέξει: «Η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μεγάλο μέρος της αυξημένης θνησιμότητας και νοσηρότητας στα παιδιά πακιστανικής καταγωγής στο Ηνωμένο Βασίλειο οφείλεται σε αυτοσωμικές υπολειπόμενες παθήσεις.
Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι αυτό το εύρημα σχετίζεται με το έθιμο του γάμου συγγενών εξ αίματος.» Ο κίνδυνος θνησιγένειας διπλασιάζεται όταν οι γονείς είναι πρώτα ξαδέρφια.
Έρευνα σε παιδιά κάτω των 2 ετών στη Νορβηγία διαπίστωσε ότι σε σύγκριση με τα παιδιά των Νορβηγών, τα παιδιά οικογενειών από το Πακιστάν είχαν 18 φορές υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από αυτοσωμικές υπολειπόμενες διαταραχές και 10 φορές από δυσπλασίες του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Άλλη έρευνα συμπεραίνει ότι ο κίνδυνος εμφάνισης προεκλαμψίας (ασθένειας της εγκύου που περιορίζει τη ροή αίµατος προς το έµβρυο και μπορεί να προκαλέσει υπανάπτυξή του) σε ζευγάρια με συγγένεια εξ αίματος από το Πακιστάν ήταν 11 φορές υψηλότερη. Ένα στα δέκα παιδιά που προέρχεται από γάμο πρώτων εξαδέλφων στη μουσουλμανική κοινότητα στο Birmingham είτε πεθαίνει στην παιδική ηλικία ή αναπτύσσει μια σοβαρή αναπηρία.
Υπάρχουν δεκάδες μελέτες (κάποιες μπορείτε να βρείτε εδώ , εδώ , εδώ και εδώ , που δείχνουν ότι τα παιδιά της ενδογαμίας έχουν, ανάλογα με το αιμομικτικό παρελθόν των προηγούμενων γενεών, πολλές πιθανότητες να εμφανίσουν, εκτός από σωματικές, και ψυχικές παθήσεις (σχιζοφρένεια, ψύχωση, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή), νευροαναπτυξιακές διαταραχές και ήπια έως σοβαρή διανοητική αναπηρία, με σημαντικές επιπτώσεις στην εξέλιξη της ζωής τους.
Η γνώση αυτών των στοιχείων μπορεί να φωτίσει μία πλευρά της ισλαμικής τρομοκρατίας: τους βομβιστές αυτοκτονίας. Τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον, συνήθως νέο σε ηλικία, να θέλει να σκοτωθεί διαμελιζόμενος, με μοναδικό κέρδος ότι θα σκοτώσει «απίστους»; Είναι το δέλεαρ των 72 παρθένων και της ευωχίας στον ισλαμικό παράδεισο;
Πόσοι και γιατί το πιστεύουν αυτό τόσο έντονα, που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν με τέτοιον τρόπο τα εγκόσμια; Μήπως ως βομβιστές αυτοκτονίας επιλέγονται ή εξωθούνται να γίνουν άτομα με ψυχικές παθήσεις; Αυτές τις υπόνοιες είχε ο καθηγητής ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ Dr. Yusuf Yadgari και αποφάσισε να εξετάσει, το 2007, τα λείψανα βομβιστών αυτοκτονίας που μπόρεσαν να ταυτοποιηθούν.
(Το 2007 έγιναν 140 επιθέσεις αυτοκτονίας στο Αφγανιστάν.) Ανακάλυψε ένα μεγάλο φάσμα ασθενειών και αναπηριών. Σε μερικούς έλειπαν άκρα, πριν από τις εκρήξεις. Άλλοι ήταν καρκινοπαθείς. Ένας είχε λέπρα. Ο Dr. Yadgari εκτιμά ότι τουλάχιστον τρεις στους πέντε βομβιστές έπασχαν από κάποια σοβαρή σωματική πάθηση, χωρίς να προσμετρηθούν οι ψυχικά ασθενείς. Οι ισλαμικές κοινωνίες περιθωριοποιούν και οδηγούν σε αποκλεισμό ανθρώπους με σωματικά μειονεκτήματα και ψυχικές παθήσεις. Οι πάσχοντες αισθάνονται απόκληροι.
Το να γίνουν «μάρτυρες» είναι η μόνη ευκαιρία κοινωνικής αναγνώρισης. Μπορούν έτσι να βοηθήσουν οικονομικά και τις οικογένειές τους. Οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν ενισχύουν με χρήματα, γη και υλικές παροχές τις οικογένειες των βομβιστών αυτοκτονίας πέραν της κοινωνικής τιμής και του σεβασμού εντός της κοινότητας για την οικογένεια του «μάρτυρα». Πριν κατακτήσουν την εξουσία, έστελναν στον θάνατο ακόμα και 7χρονα παιδιά , δίνοντάς τους φυλαχτά με στίχους από το Κοράνι και λέγοντάς τους ότι όλοι γύρω τους θα ανατιναχθούν αλλά αυτά δεν θα πάθουν τίποτε.
Κάποιοι γονείς συναινούσαν, μολονότι οι περισσότεροι δεν ήξεραν. Την μετατροπή των παιδιών τους σε βόμβες την είχαν αναλάβει οι ιεροδιδάσκαλοι στα ισλαμικά σχολεία.
Πρόκειται για μια αποτρόπαια βιομηχανία θανάτου, αδιανόητη για τον δυτικό άνθρωπο, για την οποία όμως τα περισσότερα ΜΜΕ, και ειδικά τα ελληνικά, δεν λένε κουβέντα. Την ίδια τακτική ακολουθεί και η Χαμάς. (48 βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον Ισραηλινών πολιτών πραγματοποιήθηκαν από Παλαιστίνιους, μόνο από την 1η Ιανουαρίου 2001 μέχρι την 31η Αυγούστου 2002!) Οι οικογένειες μαρτύρων (shuhada) παίρνουν «επίδομα μάρτυρα», μαζί με άλλες υλικές παροχές. Βοηθούν και οι διεθνείς «χορηγοί».
Υπάρχει ντοκουμέντο με επιταγή του Σαντάμ Χουσεΐν, στις 23 Ιουνίου 2002 για τη Χαλντίγια Ισμαήλ Αμπντ Αλ-Αζίζ Αλ-Χουράνι, μητέρα του τρομοκράτη της Χαμάς, Φουάντ Ισμαήλ Αχμάντ Αλ-Χουράνι, που ανατινάχθηκε στις 9 Μαρτίου 2002 στο Moment Cafe στην Ιερουσαλήμ, σκοτώνοντας 11 πολίτες και τραυματίζοντας 16. Αυτή η φρικιαστική κουλτούρα βρίσκει εύφορο έδαφος σε κοινωνίες με ενδογαμική παράδοση αιώνων.
Υπάρχει αιτιώδης συνάφεια; Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Υπογραμμίζω το «αιώνων» διότι τα ποσοστά ενδογαμίας των ερευνών αναφέρονται στους τρέχοντες γάμους. Δεν αποτυπώνουν το «ιστορικό φορτίο» των προηγούμενων γενεών. Όμως η βλάβη από την ενδογαμία είναι αθροιστική. Αν σε μια οικογένεια ή σε μια φυλή παντρεύονται ξαδέρφια επί πολλές γενιές, αυξάνεται σημαντικά η πιθανότητα να συσσωρευτούν υπολειπόμενες μεταλλάξεις και γενετικά σύνδρομα, ακριβώς όπως στον δυστυχή Κάρολο Β’.
Δύο σύζυγοι, ακόμα και από μη συγγενικές οικογένειες, εάν έχουν στα γενεαλογικά τους δέντρα συνεχείς ενδογαμίες, είναι πολύ πιθανόν να φέρουν ελαττωματικά γονίδια και να τα μεταβιβάσουν στους απογόνους. Για παράδειγμα, στην Ισλανδία, όπου, λόγω απομόνωσης, υπήρχε μικρή δεξαμενή γονιδίων, έχουν εντοπιστεί συσσωρευμένες γενετικές παθήσεις, παρότι η ενδογαμία έχει εκλείψει εντελώς.
Οι Ισλανδοί (απόγονοι Νορβηγών και Κελτών) έμειναν σχετικά απομονωμένοι για περισσότερα από 1.000 χρόνια. Ο μικρός αρχικός πληθυσμός (20–30 χιλιάδες άτομα στον Μεσαίωνα) διέθετε περιορισμένο γονιδιακό υλικό. Όμως, σήμερα, επιστράτευσαν την πληροφορική για να αποτρέψουν τις δυσμενείς επιπτώσεις.
Δημιούργησαν τη βάση δεδομένων Íslendingabók που καταγράφει τα οικογενειακά δέντρα όλων των Ισλανδών για να αποφεύγονται γάμοι ακόμα και μεταξύ μακρινών συγγενών. Το ίδιο πρόβλημα υπήρχε στους Ινουίτ. Πλέον, έχει και εκεί αντιμετωπιστεί με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας. Οι μόνοι στον κόσμο που συνεχίζουν την ενδογαμία είναι οι τυφλοί ακόλουθοι του παραδείγματος του Προφήτη.
Μολονότι σε κάποιες περιοχές εμφανίζεται μείωση, όταν οι ενδογαμικές ενώσεις είναι η επικρατούσα συνήθεια επί πολλές γενιές, όλος ο πληθυσμός έχει πληγεί. Ακόμα κι αν δεν παρατηρούνται εμφανείς ανωμαλίες, το μέσο γενετικό προφίλ του πληθυσμού είναι επιβαρυμένο. «Η Σαουδική Αραβία είναι ένα ζωντανό εργαστήριο γενετικής», δήλωσε στους Times ο Dr. Stephen R. Schroeder, εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου Ελέγχου Αναπηρίας «Prince Salman».
"Εδώ, μελετώντας 10 οικογένειες για γενετικές διαταραχές, βρίσκετε υλικό για το οποίο θα πρέπει να ψάξετε σε 10.000 οικογένειες στις Ηνωμένες Πολιτείες"! Σε ρεπορτάζ του «Arab News» του 2002, ο Dr. Stephen R. Schroeder ανέφερε ότι είχαν ξεκινήσει εξετάσεις σε 10.000–15.000 νεογέννητα αναφέροντας υψηλό ποσοστό γενετικών διαταραχών: 5 έως 40 φορές υψηλότερο από αυτό άλλων χωρών.
Προανήγγειλε ότι το πρόγραμμα θα επεκταθεί σε 400.000 νεογνά μέχρι το 2004. Μελέτη που εξετάζει τα ευρήματα του Κέντρου Prince Salman τo 2012 αναφέρει: «Τα αποτελέσματα μελετών που διεξήχθησαν μέσω αυτής της έρευνας έδειξαν ότι ο αριθμός των παιδιών με αναπηρίες ήταν 3838 από το δείγμα της έρευνας (60630 παιδιά), σε διαφορετικές περιοχές του Βασιλείου, που ανέρχεται σε 6,3%. Η συχνότητα εμφάνισης πολλών υπολειπόμενων γενετικών ασθενειών είναι 40-80 φορές υψηλότερη στη Σαουδική Αραβία από ό,τι σε άλλα μέρη του κόσμου λόγω των υψηλών ποσοστών γάμων μεταξύ συγγενών.» Είναι προφανές ότι οι κυβερνήσεις πολλών ισλαμικών χωρών βλέπουν το πρόβλημα.
«Γιατί δεν απαγορεύουν τους γάμους μεταξύ εξαδέλφων» θα ρωτούσε ένας δυτικός. Διότι το γεγονός ότι η ενδογαμία είναι «χαλάλ», δημιουργεί μια θεολογική ασπίδα γύρω από την πρακτική, κάνοντας πολύ δύσκολο το να αμφισβητηθεί ανοιχτά! Δεν θα δεις ποτέ αφίσα του τύπου «Μην παντρεύεστε τα ξαδέρφια σας! Κίνδυνος - θάνατος για τα παιδιά σας!». Οι εκστρατείες ενημέρωσης μιλούν στο ξώφαλτσο για «υπεύθυνη επιλογή γάμου», «προστασία της υγείας των παιδιών σας», «γενετική συμβουλευτική πριν τον γάμο», αποφεύγοντας να θίξουν την ουσία.
Στη Σαουδική Αραβία, το πρόγραμμα Premarital Screening τονίζει ότι «ο γάμος είναι ιερός, αλλά η ενημέρωση βοηθά να προστατέψουμε τις μελλοντικές γενιές». Ο προγαμιαίος ιατρικός έλεγχος είναι υποχρεωτικός για μεσογειακή αναιμία, δρεπανοκυτταρική αναιμία και άλλες κληρονομικές παθήσεις, αλλά, αν δεν επισημανθεί γονιδιακός κίνδυνος, μπορείς χωρίς κανένα πρόβλημα να παντρευτείς την ξαδέρφη.
Και κάποια άλλα κράτη (Αίγυπτος, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ) αναφέρουν ανοιχτά την ενδογαμία ως επιβαρυντικό παράγοντα. Όμως κανένα δεν προτρέπει ευθέως σε απόρριψη αυτής της πρακτικής.
Για νομική λύση με απαγόρευση, ούτε σκέψη. Μήπως τα αποτελέσματα της ενδογαμίας στο σύνολο του πληθυσμού, είναι ένας λόγος για το ότι οι μουσουλμανικές χώρες έχουν μηδαμινή συμμετοχή στην επιστημονική έρευνα και στην καινοτομία; Μα υπάρχουν και κοινωνικά αίτια, θα ισχυρισθεί κάποιος. Υπάρχουν, αλλά οι λόγοι που παρουσιάζονται ως κοινωνικοί, είναι μόνο κοινωνικοί ή έχουν και έχουν γενετική αφετηρία;
Όταν ένας άνθρωπος που ζει στον 21ο αιώνα πιστεύει φανατικά πως ολόκληρη η ζωή του πρέπει να διέπεται από τις συνήθειες των καμηλιέρηδων στην έρημο της Αραβίας τον 7ο μ.Χ. αιώνα, πώς να δημιουργηθεί ένα οικοσύστημα που να ευνοεί την εξέλιξη; Όμως, ποιο «ανθρώπινο υλικό» νοιώθει άνετα σε ένα τέτοιο, εφιαλτικό για τους άλλους, κοινωνικοθρησκευτικό πλαίσιο; Εδώ και 1000 σχεδόν χρόνια, μετά την παρακμή του Χαλιφάτου των Αββασιδών, το Ισλάμ είναι ακίνητο, βυθισμένο σε ένα νοσηρό πολιτισμικό έλος.
Παρακολουθεί τις εξελίξεις στον υπόλοιπο κόσμο, από απόσταση, με φθονερή απορία: πώς οι άλλοι κάνουν θαύματα, κι εμείς τίποτα; Πώς γίνεται να μην υπάρχει ούτε μία καινοτομία, τεχνολογική ή πολιτισμική, που να έχει προέλθει από μουσουλμανικούς πληθυσμούς; Ακόμα και οι ελάχιστοι επιστήμονες με ισλαμικό υπόβαθρο που απέκτησαν διεθνές κύρος, όπως οι τέσσερεις, όλοι κι όλοι, Νομπελίστες στις θετικές επιστήμες, Mohammad Abdus Salam (Πακιστανός, Φυσικής 1979), Ahmed Zewail (Αιγύπτιος, Χημείας 1999), Aziz Sancar (Τούρκος, Χημείας 2015) και Moungi Bawendi (Γάλλος με Τυνησιακή καταγωγή, Χημείας 2023) γεννήθηκαν ή μετανάστευσαν σε Δυτικές κοινωνίες, δούλεψαν σε Δυτικά πανεπιστήμια και υποστηρίχθηκαν από το Δυτικό ερευνητικό περιβάλλον.
(Πέντε μουσουλμάνοι έχουν πάρει επίσης Νόμπελ Ειρήνης και ένας, ο Ναγκίμπ Μαχφούζ, λογοτεχνίας.) Αυτοί οι 4 προήλθαν από μία δεξαμενή 2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων! Πόσα Νόμπελ στις θετικές επιστήμες (εξαιρώ τα «λογοτεχνίας» και «ειρήνης») είναι αναμενόμενο να «παράγει», αναλογικά, μια δεξαμενή 16 εκατομμυρίων ανθρώπων, που είναι ο παγκόσμιος εβραϊκός πληθυσμός; 0,032!
Όμως, έδωσε 37 Νομπελίστες στη Χημεία, 56 στη Φυσική, 60 στην Ιατρική/Βιολογία, και 38 στα Οικονομικά! 191 Νομπελίστες με τους δύο ή έστω τον έναν γονέα εβραϊκής καταγωγής!
Κι όμως, Εβραίοι και οι Άραβες μοιράζονται κοινούς προγόνους, 4000 χρόνια πίσω! Εχουν κοινή σημιτική καταγωγή, η οποία είναι ιστορικά τεκμηριωμένη και υποστηρίζεται από γενετικές και γλωσσολογικές μελέτες. Άρα, πού οφείλεται η αβυσσαλέα απόσταση στο πολιτισμικό επίπεδο των δύο πληθυσμών, αν όχι σε ενδογενείς παράγοντες, στους οποίους κεντρική θέση έχει η παράδοση της ενδογαμίας; Η ενδογαμία ήταν συνήθης και στους Εβραίους στην αρχαιότητα. (Θυμάστε την ιστορία του Λωτ.) Όμως από τον 4ο π.Χ. αιώνα οι πορείες των δύο λαών απέκλιναν.
Οι Εβραίοι την απαγόρευσαν. Οι Άραβες την διατήρησαν. Ο εκπατρισμός των Εβραίων το 70 μ.Χ. βελτίωσε ακόμα περισσότερο το γενετικό τους υλικό, το οποίο εμπλουτίσθηκε από τους τοπικούς, ευρωπαϊκούς κυρίως, πληθυσμούς. Το γενετικό υλικό των Αράβων, σε μεγάλο ποσοστό, περιορίστηκε στις φυλές και στις οικογένειες. Ήρθε και ο Μωάμεθ που «ευλόγησε» την ενδογαμία και «έδεσε το γλυκό».
Τι επιπτώσεις έχει η ενδογαμική παράδοση αυτών των πληθυσμών για τις χώρες της Δύσης, που τους «φιλοξενούν»; Πολλές και κρίσιμες. Πέρα από το ότι στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων κυκλοφορούν χιλιάδες άνθρωποι με διαταραγμένο ψυχισμό που δεν ξέρεις ποια στιγμή θα τον εκδηλώσουν και πώς - πάντως το να σου δώσουν ένα μπουκέτο λουλούδια δεν είναι πολύ πιθανόν - η μουσουλμανική ενδογαμία κοστίζει κάθε χρόνο δισεκατομμύρια στα συστήματα Παιδείας, Υγείας και Πρόνοιας των ευρωπαϊκών κρατών.
Περίπου τα μισά παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες (Special Educational Needs - SEN) προέρχονται από μουσουλμανικές οικογένειες μολονότι αυτές δεν ξεπερνούν το 10% του συνολικού πληθυσμού. Οι μαθητές SEN είναι 5–8% του συνόλου, όμως απορροφούν 20–25% των δαπανών για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σε χώρες με εκτεταμένες κοινωνικές υπηρεσίες (Σουηδία, Δανία, Ολλανδία), το ποσοστό μπορεί να φτάσει στο 30%.
Ένας μαθητής σε ειδική αγωγή κοστίζει έως 4 φορές περισσότερο από έναν μαθητή στη γενική εκπαίδευση, καθώς χρειάζεται ειδικά σχολεία, μικρότερες τάξεις, ειδικούς εκπαιδευτικούς, ψυχολόγους, λογοθεραπευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, μεταφορά με ειδικά μέσα και εξειδικευμένο εξοπλισμό. Αυτό σημαίνει λιγότερα χρήματα για την κανονική εκπαίδευση.
Αλλά και όταν πηγαίνουν σε κανονικά σχολεία, τα παιδιά μουσουλμανικών οικογενειών έχουν χαμηλότερες επιδόσεις. Στην κατάταξη των χωρών PISA 2022, οι μουσουλμανικές χώρες είναι τελευταίες στον πίνακα και στους τρεις τομείς που περιλαμβάνουν οι εξετάσεις (Μαθηματικά, Ανάγνωση και Φυσικές Επιστήμες).
Οι αριστεροί κοινωνιολόγοι προσπαθούν να αποδώσουν αυτή την πνευματική καχεξία σε κοινωνικοοικονομικά αίτια. Αυτό μπορεί να ισχύει για τους μαθητές μεταναστευτικού υποβάθρου στην Ευρώπη, όμως δεν εξηγεί το πώς γίνεται οι πλουσιότερες χώρες του πλανήτη να έχουν τόσο φτωχά εκπαιδευτικά αποτελέσματα, στην «έδρα» τους. Όταν αυτοί οι μαθητές ενηλικιώνονται, στα ευρωπαϊκά κράτη, δυσκολεύονται να μπουν στην αγορά εργασίας.
Σημαντικό ποσοστό παραμένει άνεργο, ζώντας συστηματικά από τις κοινωνικές παροχές. Κάποιοι θα βρουν το νόημα της ύπαρξής τους συμμετέχοντας σε συμμορίες ή/και τζιχαντιστικά δίκτυα. Και οι νεοφερμένοι, επίσης, μουσουλμάνοι εμφανίζουν υψηλά ποσοστά ψυχικών και σωματικών παθήσεων που βγάζουν «με το καλημέρα» εκτός εργατικού δυναμικού, πολλούς από αυτούς που υποτίθεται ότι έρχονται για να ενισχύσουν την παραγωγή. Στη Δανία, έρευνα του Rockwool Foundation (2017) αποκάλυψε ότι το 37% των μη δυτικών μεταναστών ζουν από τις κοινωνικές παροχές, με ετήσιο κόστος 2,1 δισ. ευρώ (16,6 δισ. κορώνες Δανίας).
Στη Σουηδία (Στοιχεία της Statistiska centralbyrån – 2019, το 58% των Σομαλών και 47% των Ιρακινών λάμβαναν το 2019, κοινωνικά επιδόματα. Στη Νορβηγία (Έκθεση της Statistics Norway – 2016), - το ποσοστό για τους μετανάστες από χώρες εκτός Ε.Ε είναι 36%.
Στη Γερμανία, το 2019, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Απασχόλησης, το 75% των Σύρων και το 43% των Αφγανών μεταναστών σε ηλικία εργασίας εξαρτιόταν από το Hartz IV (επίδομα ανεργίας). Το αντίστοιχο ποσοστό για τον συνολικό πληθυσμό είναι περίπου 10%. Αλλά και με το επίπεδο εγκληματικότητας συσχετίζεται ο δείκτης νοημοσύνης.
Άνθρωποι με χαμηλό δείκτη δυσκολεύονται να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους, τη libido τους, ακόμα και τις σωματικές τους ανάγκες, και αδυνατούν να προσαρμοστούν σε ένα κοινωνικό σύνολο με κανόνες, πολλοί από τους οποίους είναι άγραφοι. Έχουν έλλειμμα αναστολής, βίαια ξεσπάσματα και γίνονται απειλητικοί για τους γύρω τους. Και αυτό, πέρα από τις συνέπειες για την ασφάλεια των πολιτών και τη συνολική ποιότητα της κοινωνίας μας, έχει επίσης τεράστιο κόστος διαχείρισης για τις Δημόσιες Υπηρεσίες.
Αστυνομίες, ανακρίσεις, κοινωνικές υπηρεσίες, νοσηλείες, δικαστήρια, φυλακές, κοστίζουν δισεκατομμύρια στον φορολογούμενο. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο συντηρητικός βουλευτής Richard Holden, στο Η.Β. κατέθεσε στη Βουλή των Κοινοτήτων νομοσχέδιο για τη ρητή απαγόρευση του γάμου μεταξύ πρώτων ξαδέλφων. Θα περίμενε κανένας όλοι οι μη μουσουλμάνοι βουλευτές, όλων των κομμάτων, αλλά και οι θεωρούμενοι προοδευτικοί μεταξύ των μουσουλμάνων να το υποστήριζαν.
Αμ, δε! Το νομοσχέδιο έχει προκαλέσει πολλές και έντονες αντιδράσεις, από τα πρώτα στάδια της διαβούλευσης. (Σημ. Τα «private member’s bills» δηλαδή τα νομοσχέδια που προτείνουν μεμονωμένοι βουλευτές στο ΗΒ σπάνια γίνονται νόμοι εκτός αν τελικά τα υποστηρίξει η κυβέρνηση ή πετύχουν διακομματική κοινοβουλευτική συναίνεση). Ο Richard Holden έχει δηλώσει ότι η απαγόρευση αυτή είναι απαραίτητη για λόγους δημόσιας υγείας και μείωσης των γενετικών ανωμαλιών σε παιδιά και επιπλέον συμβαδίζει με τις αξίες της κοινωνίας.
Ποιας κοινωνίας όμως; Στο Η.Β., η ισλαμική κοινωνία δεν έχει πολλές σχέσεις με τους υπόλοιπους και έχει εντελώς διαφορετικές αξίες. Τις εκφράζει σε ομιλία του στη Βουλή ο Iqbal Mohamed, ανεξάρτητος βουλευτής για το Dewsbury and Batley, που θεωρεί ότι η πρακτική της ενδογαμίας έχει βαθιές πολιτισμικές ρίζες σε «κάποιες» κοινότητες, ότι η απαγόρευση θα ήταν πρακτικά δύσκολο να εφαρμοστεί και να επιβληθεί, κι ότι η απαγόρευση είναι «ισλαμοφοβική» γιατί «στιγματίζει» τους αιμομίκτες!
Ο εκπρόσωπος της Ahmadiyya Muslim Community UK χαρακτήρισε το νομοσχέδιο ως «βλαπτικό», με πιθανό αποτέλεσμα να «περιορίσει θεμελιώδεις ελευθερίες» και να «στιγματίσει» κοινότητες όπου οι γάμοι μεταξύ συγγενών είναι συνηθισμένοι. Από κοντά και οι «αλληλέγγυες» ΜΚΟ.
Γίνεται να πας κόντρα στη βούληση του εργοδότη; Η κυβέρνηση των Εργατικών που εξελέγη με τις ψήφους των μουσουλμάνων, προσπαθεί να έχει και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο. Έχει δηλώσει ότι μολονότι γνωρίζει τα ζητήματα γενετικής υγείας, δεν σκοπεύει αυτήν τη στιγμή να υιοθετήσει το νομοσχέδιο διότι τέτοιες αλλαγές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με «προσεκτική εξέταση» και «δημόσια διαβούλευση».
Και ποιος την εμπόδισε να το κάνει αυτό; Και ποιος εμπόδισε όλες τις βρετανικές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα που έχει επισημανθεί από την επιστημονική κοινότητα από τη δεκαετία του 1970;
Μα, φυσικά, οι ισλαμικές ψήφοι. Τώρα που οι υποστηρικτές των αιμομικτικών γάμων είναι εκλεγμένοι νομοθέτες, περιμένουμε να συμβεί κάτι διαφορετικό; Στρώσαμε κόκκινο χαλί για να υποδεχθούμε τα συσσωρευμένα επί αιώνες προβλήματα του τρίτου κόσμου, σωματικά και ψυχικά. Και τα συντηρούμε από το υστέρημά μας, όπως οι Ισπανοί τη δυναστεία των Αψβούργων. Με δύο διαφορές: οι Ισπανοί ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν, βασιλικός τους οίκος, γαρ. Εμείς, όμως, το κάνουμε οικειοθελώς. Και οι εκφυλισμένοι Αψβούργοι κάποια στιγμή εξέλιπαν. Αλλά ο Αχμέτ, με αιμομικτικό ιστορικό αιώνων, αυξάνεται και πληθύνεται και κατακυριεύει τη γη.
liberal.gr
