[του Θέμου Παχυδερμιάδη ο οποίος μετά από δύο χρόνια κατάλαβε που μας έμπλεξε με τα πρωτοσέλιδά του για τους ηλίθιους και τώρα κλαίει γιατί θα χάσει τ' αυγά και τα παχάλια]
Mετά την (κωμικο)τραγική αποτυχία της συγκρότησης κυβέρνησης ευρύτερης αποδοχής, για μένα το μόνο κυρίαρχο ερώτημα που χρήζει διερευνήσεως είναι η ανεξήγητη ευκολία με την οποία ανοίξαμε μόνοι μας την πόρτα για την έξοδό μας από το ευρώ. Μοιάζει σαν ένα ζευγάρι που, έπειτα από δέκα χρόνια γάμου (όσα και η ΟΝΕ), σκοτώνεται συνεχώς, αλλά επειδή σκέφτεται τα παιδιά δεν λέει να χωρίσει. Ε, άπαξ και η γυναίκα πει «παίρνω τα παιδιά ΜΟΥ (έτσι δεν λένε πάντα στην ώρα την κακιά;) και φεύγω» -έστω κι αν δεν το κάνει-, τότε ο άνδρας αρχίζει να κάνει τους λογαριασμούς του, μια και η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.
Mετά την (κωμικο)τραγική αποτυχία της συγκρότησης κυβέρνησης ευρύτερης αποδοχής, για μένα το μόνο κυρίαρχο ερώτημα που χρήζει διερευνήσεως είναι η ανεξήγητη ευκολία με την οποία ανοίξαμε μόνοι μας την πόρτα για την έξοδό μας από το ευρώ. Μοιάζει σαν ένα ζευγάρι που, έπειτα από δέκα χρόνια γάμου (όσα και η ΟΝΕ), σκοτώνεται συνεχώς, αλλά επειδή σκέφτεται τα παιδιά δεν λέει να χωρίσει. Ε, άπαξ και η γυναίκα πει «παίρνω τα παιδιά ΜΟΥ (έτσι δεν λένε πάντα στην ώρα την κακιά;) και φεύγω» -έστω κι αν δεν το κάνει-, τότε ο άνδρας αρχίζει να κάνει τους λογαριασμούς του, μια και η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.



