Η προέλευσή της συνδέεται με ένα δραματικό ναυάγιο και έμεινε να περιγράφει μέχρι σήμερα καταστάσεις ανεξέλεγκτης αναστάτωσης
Φράσεις όπως «κατά φωνή και ο γάιδαρος», «γης μαδιάμ», «αναγκαίο κακό», «δίνω τόπο στην οργή» ή «χτύπα ξύλο» έχουν περάσει από γενιά σε γενιά και αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ομιλίας. Πίσω όμως από κάποιες από αυτές δεν κρύβεται μόνο συμβολισμός ή παράδοση, αλλά πραγματικά γεγονότα, ακόμη και τραγωδίες. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η φράση «έγινε της Πόπης», που χρησιμοποιείται για να περιγράψει καταστάσεις χάους, αλλά η προέλευσή της συνδέεται με ένα δραματικό ναυάγιο.
Το βράδυ της 27ης Νοεμβρίου 1934, το επιβατικό πλοίο «Πόπη» απέπλευσε υπό εξαιρετικά δυσμενείς καιρικές συνθήκες, σε μια περίοδο όπου η ελληνική ακτοπλοΐα αντιμετώπιζε σοβαρές ελλείψεις σε εξοπλισμό και ασφάλεια. Το πλοίο, ηλικίας άνω των 50 ετών και με μακρά ιστορία μετατροπών και αλλαγών ιδιοκτησίας – από ιδιωτική θαλαμηγό σε ακτοπλοϊκό – μετέφερε τουλάχιστον 122 επιβάτες, ενώ εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό ακόμη και στους 140, μαζί με εμπορεύματα, μεταξύ των οποίων και τυριά μεγάλης αξίας.
Λίγα ναυτικά μίλια έξω από τον Πειραιά, κοντά στο Λαιμό της Βουλιαγμένης, το πλοίο προσάραξε στη νησίδα Κασίδι. Αν και η στεριά βρισκόταν σε μικρή απόσταση, η κατάσταση ξέφυγε γρήγορα από κάθε έλεγχο. Το σκάφος άρχισε να παίρνει κλίση και να βάζει νερά, ενώ η νύχτα και οι καιρικές συνθήκες δυσκόλευαν δραματικά κάθε προσπάθεια εκκένωσης.
Στο κατάστρωμα επικράτησε πανικός. Το πλήρωμα, σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν
ακολούθησε τις προβλεπόμενες διαδικασίες, ενώ προτεραιότητα φέρεται να δόθηκε
στη διάσωση των εμπορευμάτων – κυρίως των τυριών – αντί για την καθοδήγηση των
επιβατών. Το πλοίο δεν διέθετε βασικό εξοπλισμό ασφαλείας, ούτε καν τηλέγραφο
για την αποστολή σήματος κινδύνου.
Μέσα σε αυτό το χάος, 11 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, παρότι το πλοίο δεν βυθίστηκε πλήρως.
Καθοριστικό ρόλο στον περιορισμό των θυμάτων έπαιξαν τρεις χωροφύλακες που βρίσκονταν στο πλοίο συνοδεύοντας κρατουμένους. Με αυτοσχέδια μέσα, κατάφεραν να οργανώσουν τη μεταφορά επιβατών στη στεριά, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διάσωση πολλών ανθρώπων.
Ωστόσο, τα προβλήματα δεν σταμάτησαν με τη διάσωση. Το «Πόπη» ρυμουλκήθηκε στον Πειραιά, επισκευάστηκε πρόχειρα και επανήλθε σε δρομολόγια, αυτή τη φορά στη δυτική Ελλάδα. Παρά την επιστροφή του στη δράση, η φήμη του είχε ήδη καταστραφεί. Οι επιβάτες το απέφευγαν, θεωρώντας το επικίνδυνο, ενώ η αστάθειά του στη θάλασσα ενίσχυε τους φόβους.
Λίγο αργότερα, σε μια προσπάθεια να αποκοπεί από το παρελθόν του, το πλοίο μετονομάστηκε σε «Ήπειρος». Παρά τη μετονομασία, όμως, η ιστορία του είχε ήδη χαραχτεί στη συλλογική μνήμη.
Η φράση «έγινε της Πόπης» έμεινε να περιγράφει μέχρι σήμερα καταστάσεις ανεξέλεγκτης αναστάτωσης, κουβαλώντας πίσω της μια σκοτεινή ιστορία που ξεκίνησε από ένα τραγικό περιστατικό στη θάλασσα.