Για προσβλητική και απαξιωτική συμπεριφορά με διάσταση σεξισμού κάνει λόγο η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πάτμου, Αργυρώ Γιαμαίου, με αφορμή φράση που, όπως καταγγέλλει, της απηύθυνε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, Ελευθέριος Πέντες, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει σε ανάρτησή της που συνοδεύεται από βίντεο, ενώ επιχειρούσε, στο πλαίσιο του θεσμικού της ρόλου, να επαναφέρει την ευταξία στο Σώμα, ο κ. Πέντες της είπε δημόσια μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου: «Κατόπιν υποδείξεων, γαβγίστε κι άλλο για να είστε εντάξει».
Η κ. Γιαμαίου διερωτάται εάν με τη συγκεκριμένη φράση εννοούσε ότι μια γυναίκα που προεδρεύει του Δημοτικού Συμβουλίου «γαβγίζει» όταν προσπαθεί να επιβάλει την τάξη και να τηρήσει τη διαδικασία ή ότι, επειδή είναι γυναίκα, δεν διαθέτει δική της φωνή και ακολουθεί «υποδείξεις».
«Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή αυτής της έκφρασης είναι προσβλητική και απαξιωτική. Και όταν ένας άνδρας απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε μια γυναίκα που βρίσκεται σε θέση ευθύνης, δεν μπορώ να αγνοήσω και τη διάσταση του σεξισμού», αναφέρει.
Η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου σημειώνει ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν πρέπει, κατά την ίδια, να παρουσιάζονται ως «χιούμορ», «ένταση της στιγμής» ή «μια απλή κουβέντα», υπογραμμίζοντας ότι «οι λέξεις έχουν σημασία».
Παράλληλα, ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, να προσβάλει, να χλευάσει ή να ανταποδώσει χαρακτηρισμούς, καθώς, όπως σημειώνει, σκοπός της δεν είναι να «συνετίσει» έναν άνθρωπο, αλλά να υπηρετήσει τον τόπο της και να προστατεύσει τον θεσμικό της ρόλο.
Όπως αναφέρει, δεν μιλά μόνο για τον εαυτό της, αλλά για κάθε γυναίκα που έχει βρεθεί σε χώρο εργασίας, συμβούλιο ή άλλη θέση ευθύνης και έχει ακούσει ότι «μιλάει πολύ», «φωνάζει», «γκρινιάζει», «γαβγίζει» ή ότι πρέπει να σωπάσει.
«Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση επειδή είμαι γυναίκα. Ζητώ τον αυτονόητο σεβασμό που δικαιούται κάθε άνθρωπος και κάθε αιρετός όταν ασκεί τον θεσμικό του ρόλο», σημειώνει.
Κλείνοντας, καλεί τις γυναίκες να μην συνηθίζουν την απαξίωση και να μην αποδέχονται την προσβολή ως «χιούμορ», τονίζοντας ότι η δύναμη βρίσκεται στο να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και τον θεσμικό τους ρόλο.
Η ανάρτηση της κ. Γιαμαίου
«Στο πλαίσιο του θεσμικού μου ρόλου ως Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και στην προσπάθειά μου να επαναφέρω την ευταξία στο Σώμα, ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, κ. Ελευθέριος Πέντες, μου απηύθυνε τη φράση:
«Κατόπιν υποδείξεων, γαβγίστε κι άλλο για να είστε εντάξει».
Μια φράση που ειπώθηκε δημόσια, μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, προς μια γυναίκα που εκείνη τη στιγμή ασκούσε τον θεσμικό της ρόλο.
Και αναρωτιέμαι: τι ακριβώς εννοούσε;
Ότι μια γυναίκα που προεδρεύει ενός Δημοτικού Συμβουλίου «γαβγίζει» όταν προσπαθεί να επιβάλει την τάξη και να τηρήσει τη διαδικασία;
Ή ότι, επειδή είμαι γυναίκα, δεν έχω δική μου φωνή και απλώς ακολουθώ «υποδείξεις»;
Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή αυτής της έκφρασης είναι προσβλητική και απαξιωτική. Και όταν ένας άνδρας απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε μια γυναίκα που βρίσκεται σε θέση ευθύνης, δεν μπορώ να αγνοήσω και τη διάσταση του σεξισμού.
Δεν θεωρώ ότι μια γυναίκα που προεδρεύει ενός Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές.
Και δεν πιστεύω ότι πρέπει να τις βαφτίζουμε «χιούμορ», «ένταση της στιγμής» ή «μια απλή κουβέντα».
Γιατί οι λέξεις έχουν σημασία.
Και ίσως αξίζει να σκεφτεί λίγο τι σημαίνει αυτή η λέξη στο δικό του περιβάλλον.
Στο δικό μου σπίτι, στο σπίτι όπου μεγάλωσα και όπου μεγαλώνω τα παιδιά μου, γαβγίζουν τα σκυλιά.
Οι γυναίκες μιλούν.
Μιλούν, συζητούν, διαφωνούν, διεκδικούν, αποφασίζουν και αναλαμβάνουν ευθύνη.
Είμαι γυναίκα.
Είμαι μητέρα.
Είμαι εκπαιδευτικός.
Και σήμερα έχω την ευθύνη να προεδρεύω ενός Δημοτικού Συμβουλίου.
Και γι' αυτό θα ήθελα να θέσω ορισμένα ερωτήματα που αξίζει να τα σκεφτεί ο καθένας μας — όχι μόνο ως αιρετός, αλλά και ως άνθρωπος και ως γονιός:
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει βλέποντας μια γυναίκα εκπαιδευτικό να υψώνει τη φωνή της για να επιβάλει την τάξη, θέλουμε να μάθει ότι εκείνη «γαβγίζει»;
Όταν μια γυναίκα βρίσκεται αύριο σε μια θέση ευθύνης, μιλά δυνατά, διαφωνεί, επιμένει ή απαιτεί να ακουστεί, θέλουμε να θεωρείται αποδεκτό να της απευθύνονται με τέτοιους χαρακτηρισμούς;
Και όταν ένας άνδρας βρίσκεται σε αντίστοιχη θέση και κάνει ακριβώς το ίδιο, θα χρησιμοποιούσαμε άραγε την ίδια λέξη για να περιγράψουμε τη στάση του;
Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.
Γιατί δεν μιλάμε μόνο για μια λέξη.
Μιλάμε για το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας. Για την κουλτούρα που δημιουργούμε γύρω μας. Για το πώς μαθαίνουμε στις νέες γυναίκες να αντιμετωπίζουν την απαξίωση.
Εγώ έχω παιδιά.
Και θέλω να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο όπου μια γυναίκα μπορεί να είναι εκπαιδευτικός, μητέρα, δήμαρχος, πρόεδρος, επιστήμονας, επαγγελματίας ή οτιδήποτε επιλέξει, χωρίς να χρειάζεται να απολογείται επειδή έχει φωνή.
Δεν θέλω να μάθουν ότι, για να είναι «σωστές» γυναίκες, πρέπει να είναι σιωπηλές.
Δεν θέλω να μάθουν ότι όταν διεκδικούν τον χώρο τους «φωνάζουν».
Και σίγουρα δεν θέλω να μάθουν ότι όταν μια γυναίκα ασκεί εξουσία, η φωνή της μπορεί να απαξιώνεται με χαρακτηρισμούς που δεν θα ήταν αποδεκτοί σε έναν άνδρα.
Δεν θα απαντήσω με τον ίδιο τρόπο.
Δεν θα προσβάλω.
Δεν θα χλευάσω.
Δεν θα ανταποδώσω χαρακτηρισμούς.
Γιατί δεν χρειάζεται να κατέβω στο επίπεδο μιας προσωπικής αντιπαράθεσης για να υπερασπιστώ την αξιοπρέπειά μου.
Ο σκοπός μου δεν είναι να «συνετίσω» έναν άνθρωπο.
Ο σκοπός μου είναι να υπηρετήσω τον τόπο μου και να προστατεύσω τον θεσμικό ρόλο που μου έχει ανατεθεί.
Και ακριβώς επειδή είμαι εκπαιδευτικός, γνωρίζω πολύ καλά ότι τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από αυτά που τους λέμε.
Μαθαίνουν κυρίως από αυτά που βλέπουν.
Βλέπουν πώς μιλάμε.
Βλέπουν πώς διαφωνούμε.
Βλέπουν πώς αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας.
Βλέπουν κυρίως πώς φερόμαστε στις γυναίκες όταν αυτές βρίσκονται σε θέση ευθύνης.
Γι' αυτό δεν μιλώ μόνο για τον εαυτό μου.
Μιλώ για κάθε γυναίκα που έχει βρεθεί σε μια αίθουσα, σε έναν χώρο εργασίας, σε ένα συμβούλιο ή σε μια θέση ευθύνης και έχει ακούσει ότι «μιλάει πολύ», ότι «φωνάζει», ότι «γκρινιάζει», ότι «γαβγίζει» ή ότι πρέπει απλώς να σωπάσει.
Δεν πρέπει να συνηθίσουμε την απαξίωση.
Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση επειδή είμαι γυναίκα.
Ζητώ τον αυτονόητο σεβασμό που δικαιούται κάθε άνθρωπος και κάθε αιρετός όταν ασκεί τον θεσμικό του ρόλο.
Και στις γυναίκες θέλω να πω μόνο αυτό:
Μην συνηθίζετε να σας μειώνουν.
Μην αποδέχεστε την προσβολή ως «χιούμορ».
Μην πιστεύετε ότι πρέπει να σωπαίνετε για να θεωρείστε δυνατές.
Η δύναμή μας δεν βρίσκεται στο να φωνάζουμε περισσότερο.
Βρίσκεται στο να στεκόμαστε όρθιες, να μιλάμε καθαρά, να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και τον θεσμικό μας ρόλο και να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να μας κάνει να ντρεπόμαστε επειδή έχουμε φωνή.
Δεν θα το κρατήσω μέσα μου.
Γιατί η σιωπή, όταν μια γυναίκα προσβάλλεται δημόσια, δεν είναι πάντα ψυχραιμία.
Μερικές φορές γίνεται ανοχή.
Και η ανοχή μπορεί να γίνει συνήθεια.
Εγώ δεν θα συνηθίσω την απαξίωση.
Και δεν θα ήθελα να τη συνηθίσει καμία γυναίκα.
Δεν θα σωπάσω.
Και δεν θα σωπάσουμε.»
