Πώς ένα ζευγάρι βιβλιοπωλών, ένας υπάλληλος ναυτικής βάσης και ένας πράκτορας της KGB με κάλυψη επιχειρηματία δημιούργησαν ένα από τα πιο αποτελεσματικά δίκτυα κατασκοπείας της εποχής
Στις 13 Μαρτίου 1961 ξεκίνησε η δίκη του διαβόητου κατασκοπευτικού δικτύου του Πόρτλαντ, μιας από τις σημαντικότερες υποθέσεις κατασκοπείας της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου. Το BBC περιέγραφε τότε μια ιστορία που συνδύαζε κατασκοπεία, μυστικές σχέσεις, κρυφά τεχνολογικά συστήματα επικοινωνίας και μια φαινομενικά συνηθισμένη μονοκατοικία στα προάστια του Λονδίνου.
Η υπόθεση επανήλθε στην επικαιρότητα χρόνια αργότερα, όταν το 1969 οι δύο από τους βασικούς κατηγορούμενους, η Έλεν και ο Πίτερ Κρόγκερ, απελευθερώθηκαν στο πλαίσιο ανταλλαγής κρατουμένων με Βρετανό λέκτορα που κρατούνταν στη Σοβιετική Ένωση. Σε πτήση προς την Πολωνία, ο δημοσιογράφος του BBC Τομ Μάνγκολντ μετέδιδε: «Σε λιγότερο από μία ώρα θα πατήσουν σε κομμουνιστικό έδαφος, για το οποίο είπαν ψέματα, κατασκόπευσαν και πέρασαν εννέα χρόνια στη φυλακή. Μετά από εννέα χρόνια: καπνιστός σολομός, αυγό, κοτόπουλο, σαμπάνια και καφές για τους Κρόγκερ καθώς κάθονται, απόλυτα ευτυχισμένοι, στις θέσεις που είχαν αρχικά δοθεί στο συνεργείο τηλεοπτικών ειδήσεων του BBC».
Το ζευγάρι είχε καταδικαστεί το 1961 ως μέλος της πενταμελούς ομάδας κατασκόπων του Πόρτλαντ, ενός δικτύου που μετέφερε μυστικές πληροφορίες από τη Βρετανία στη Μόσχα.
Το μυστικό της ναυτικής βάσης
Στο επίκεντρο της κατασκοπείας βρισκόταν το Admiralty Underwater Weapons Establishment στο Πόρτλαντ, μια ερευνητική εγκατάσταση του Βασιλικού Ναυτικού στο νότιο άκρο της Αγγλίας. Εκεί επιστήμονες και τεχνικοί εργάζονταν σε εξαιρετικά ευαίσθητα προγράμματα, όπως συστήματα ανθυποβρυχιακού πολέμου.
Κάθε τεχνολογικό πείραμα καταγραφόταν λεπτομερώς σε φακέλους με φωτογραφίες, σχέδια και τεχνικές προδιαγραφές. Για να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτά τα στοιχεία, οι Σοβιετικοί βασίζονταν σε επαγγελματίες κατασκόπους που βρίσκονταν μέσα στην ίδια την εγκατάσταση.
Ένας από αυτούς ήταν ο Χάρι Χόουτον, πρώην αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, ο οποίος στρατολογήθηκε από κομμουνιστικές υπηρεσίες πληροφοριών ενώ εργαζόταν στη βρετανική πρεσβεία στην Πολωνία. Όταν επέστρεψε στη Βρετανία το 1953, βρήκε δουλειά ως υπάλληλος στη βάση του Πόρτλαντ και συνέχισε τη δράση του.
Εκεί ξεκίνησε και εξωσυζυγική σχέση με τη συνάδελφό του Έθελ Γκι, η οποία είχε πρόσβαση σε ακόμη πιο απόρρητα έγγραφα. Παριστάνοντας το παντρεμένο ζευγάρι, ταξίδευαν συχνά στο Λονδίνο για να παραδώσουν το υλικό σε επαφή της KGB.
Μικροκάμερες και μυστικά μηνύματα
Ένα από τα βασικά εργαλεία του δικτύου ήταν μια μικροσκοπική κάμερα που μπορούσε να μετατρέψει ολόκληρες σελίδες πληροφοριών σε μικροσκοπικά κομμάτια φιλμ, γνωστά ως microdots. Ένα τόσο μικρό σημείο μπορούσε να περιέχει λεπτομερείς φωτογραφίες και σχέδια.
Τα microdots μπορούσαν να κρυφτούν σε μια κάρτα ή μέσα σε βιβλία και να αποσταλούν στη Μόσχα χωρίς να εντοπιστούν, εκτός αν κάποιος γνώριζε ακριβώς πού να ψάξει.
Η «αθώα» μονοκατοικία
Το άλλο μισό του δικτύου ήταν υπεύθυνο για την επικοινωνία με τη Σοβιετική Ένωση. Ο Πίτερ και η Έλεν Κρόγκερ ζούσαν σε μια φαινομενικά συνηθισμένη μονοκατοικία στα προάστια του Λονδίνου. Στους γείτονές τους εμφανίζονταν ως έμπορος παλαιών βιβλίων και νοικοκυρά.
Η κάλυψη αυτή εξηγούσε τα συχνά ταξίδια τους στο εξωτερικό, ακόμη και σε χώρες πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Στην πραγματικότητα, τα πραγματικά τους ονόματα ήταν Μόρις και Λόνα Κοέν, Αμερικανοί πολίτες και βετεράνοι πράκτορες της Σοβιετικής Ένωσης.
Μέσα στο σπίτι τους είχαν δημιουργήσει ένα εξελιγμένο κέντρο επικοινωνιών, με κρυφό πομπό ραδιοεπικοινωνίας και εξοπλισμό για microdots.
Ο σύνδεσμος της KGB
Τον συντονισμό της επιχείρησης είχε ένας άνδρας γνωστός στο Λονδίνο ως Γκόρντον Λόνσντεϊλ, που παρουσιαζόταν ως Καναδός επιχειρηματίας στον χώρο των τζουκ μποξ και των αυτόματων πωλητών.
Στην πραγματικότητα ήταν ο Κονόν Μολόντι, πράκτορας της KGB. Η δουλειά του ήταν να παραλαμβάνει τα έγγραφα από τους δύο υπαλλήλους της βάσης και να τα μεταφέρει στους Κρόγκερ.
Το δίκτυο λειτουργούσε για χρόνια χωρίς να εντοπιστεί, μέχρι που οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών έλαβαν μια κρίσιμη πληροφορία.
Η αποκάλυψη
Την πληροφορία έδωσε ο Πολωνός αξιωματικός πληροφοριών Μίχαλ Γκολενιέφσκι, τριπλός πράκτορας που παρείχε στη CIA στοιχεία για σοβιετικές και πολωνικές επιχειρήσεις. Ανέφερε ότι οι Σοβιετικοί διέθεταν πληροφοριοδότη μέσα στη βρετανική ναυτική έρευνα.
Η MI5 ξεκίνησε έρευνα στο Πόρτλαντ και οι υποψίες σύντομα στράφηκαν στον Χόουτον. Οι μετακινήσεις του στο Λονδίνο με την Γκι τέθηκαν υπό παρακολούθηση.
Σε μια από αυτές τις συναντήσεις οι δύο τους παραδόθηκαν σε άνδρα που αργότερα αναγνωρίστηκε ως ο Λόνσντεϊλ. Η παρακολούθηση οδήγησε τελικά στη μονοκατοικία των Κρόγκερ.
Για δύο μήνες οι βρετανικές υπηρεσίες και η αστυνομία παρακολουθούσαν το σπίτι από το απέναντι κτίριο. Η επιχείρηση αυτή αποτέλεσε αργότερα τη βάση για θεατρικό έργο στο West End το 1983 με τίτλο Pack of Lies.
Οι συλλήψεις και τα μυστικά του σπιτιού
Στις 7 Ιανουαρίου 1961 συνελήφθησαν στο κεντρικό Λονδίνο ο Χόουτον, η Γκι και ο Λόνσντεϊλ. Στην τσάντα που κρατούσαν βρέθηκαν τέσσερα φυλλάδια δοκιμών του Ναυαρχείου και ένα κουτί με αδημοσίευτο φιλμ που περιείχε πληροφορίες για το HMS Dreadnought, το πρώτο πυρηνικό υποβρύχιο της Βρετανίας.
Την ίδια ημέρα συνελήφθησαν και οι Κρόγκερ. Κατά τη διάρκεια της σύλληψης, σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας της Special Branch, ο οποίος μίλησε στο BBC, η κυρία Κρόγκερ προσπάθησε να καταστρέψει αποδεικτικά στοιχεία.
«Μου είπε: “Εφόσον φαίνεται ότι θα φύγουμε για πολύ καιρό, έχετε αντίρρηση να βάλω λίγα ξύλα στο καζάνι;” και της απάντησα: “Βεβαίως όχι, αλλά θα θέλατε να δω τι έχετε στην τσάντα σας;”».
Σε έναν λευκό φάκελο βρέθηκε χαρτί με αριθμούς σε ομάδες των τεσσάρων, που αργότερα αποδείχθηκαν συντεταγμένες σημείων συνάντησης.
Η έρευνα στο σπίτι αποκάλυψε επίσης μια καταπακτή στην κουζίνα που οδηγούσε σε μικρό υπόγειο, ενώ το μπάνιο λειτουργούσε και ως σκοτεινός θάλαμος φωτογραφίας. Στη σοφίτα βρέθηκαν κάμερες, φωτογραφικός εξοπλισμός, κεραία 22,5 μέτρων και ισχυρός ασύρματος πομπός, καθώς και 6.000 δολάρια σε χαρτονομίσματα των 20.
Οι ποινές και οι ανταλλαγές
Η δίκη διήρκεσε περίπου δύο εβδομάδες. Ο Λόνσντεϊλ καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης, αλλά αποφυλακίστηκε το 1966 σε ανταλλαγή κρατουμένων με τον Βρετανό Γκρέβιλ Γουίν, που κατηγορούνταν για κατασκοπεία στη Μόσχα.
Μετά την επιστροφή του στη Σοβιετική Ένωση αντιμετωπίστηκε ως ήρωας και το 1968 γυρίστηκε ταινία βασισμένη στη ζωή του.
Οι Κρόγκερ καταδικάστηκαν σε 20 χρόνια φυλάκισης και το 1969 ανταλλάχθηκαν με τον Βρετανό λέκτορα Τζέραλντ Μπρουκ. Μετά την απελευθέρωσή τους ταξίδεψαν στην Πολωνία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στη Μόσχα, όπου τιμήθηκαν με το σοβιετικό παράσημο Order of the Red Banner. Το 1998 τιμήθηκαν ακόμη και σε γραμματόσημα που απεικόνιζαν «Ήρωες της Ρωσικής Ομοσπονδίας».
Ο Χόουτον και η Γκι εξέτισαν περίπου εννέα χρόνια από τις ποινές τους. Η Γκι επέστρεψε στο σπίτι της στο Πόρτλαντ, όπου αντιμετώπισε προσβολές από κατοίκους που την αποκαλούσαν «προδότρια». Όταν δημοσιογράφος του BBC της είπε ότι ίσως οι άνθρωποι δεν θα ήθελαν να ζουν δίπλα σε έναν κατάσκοπο, ο Χόουτον απάντησε: «Τότε ας μετακομίσουν αυτοί». Έναν χρόνο αργότερα, οι δύο τους παντρεύτηκαν.
