Μπορεί η Ίος να δέχεται πλήθος κόσμου το καλοκαίρι και να είναι ένας δημοφιλής προορισμός ειδικά στις μικρότερες ηλικίες, όμως λίγοι γνωρίζουν την ιστορία που την αφορά και έχει ως πρωταγωνιστή τον Όμηρο.
Πιο συγκεκριμένα, στην Ίο υπάρχει ο «Τάφος του Ομήρου», χτισμένος σε ένα επιβλητικό σημείο, που όποιος επισκεφθεί το νησί πρέπει οπωσδήποτε να αφιερώσει χρόνο για να τον θαυμάσει.
Τα στοιχεία για τον «Τάφο του Ομήρου» στην Ίο
Ο «Τάφος του Ομήρου» βρίσκεται σε έναν λόφο στη βόρεια Ίο, πάνω από τον όρμο Πλακωτό. Η ύπαρξη του τάφου στο νησί οφείλεται στις αναφορές των αρχαίων ιστορικών και περιηγητών.
Σύμφωνα με μαρτυρίες αξιόπιστων αρχαίων συγγραφέων, όπως είναι ο Ηρόδοτος και ο Παυσανίας, η Ίος ήταν το νησί όπου πέθανε ο Όμηρος. Εκτός από τις γραπτές αναφορές που υπάρχουν, η σχέση του Ομήρου με το νησί αποδεικνύεται επιπλέον από παραστάσεις σε νομίσματα της Ίου, του 3ου και 4ου αιώνα π.Χ.
Στην πραγματικότητα, όταν κάποιος φτάσει στο νησί θα δει ότι πρόκειται για τα ερείπια ενός ελληνιστικού πύργου, τα οποία έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση των κατοίκων της Ίου ως «ο τάφος του Ομήρου». Πληροφορίες για το θάνατο και την ταφή του Ομήρου αντλεί κανείς και από τα γραπτά του Στράβωνα.
Η περιοχή όπου βρίσκεται ο τάφος του Ομήρου προσφέρει μοναδική θέα, που σου κόβει την ανάσα. Επίσης, πολύ κοντά στον τάφο του Ομήρου βρίσκεται ο ερειπωμένος οικισμός του Πλακωτού.
Η επικρατέστερη εκδοχή για τον θάνατο του Ομήρου
Ο θρύλος για το πώς πέθανε ο Όμηρος έχει διάφορες εκδοχές, που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η επικρατέστερη, που βασίζεται στον περιηγητή Παυσανία, είναι ότι ο Όμηρος επισκέφθηκε το μαντείο των Δελφών για να ρωτήσει την Πυθία ποιοι ήταν στην πραγματικότητα οι γονείς του και η καταγωγή του.
Η Πυθία απάντησε με τον εξής χρησμό: «Πατρίδα της μητέρας σου είναι η νήσος Ίος, η οποία θα σε δεχθεί όταν πεθάνεις, αλλά φυλάξου από το αίνιγμα των νεαρών παιδιών». Ωστόσο, ο ποιητής παράκουσε τον χρησμό και ταξίδεψε μέχρι την Ίο για να βρει τις ρίζες του.
Όταν έφτασε εκεί, ο Όμηρος λέγεται ότι είδε μερικά μικρά παιδιά που ψάρευαν στην ακτή. Ο Όμηρος τα ρώτησε τι έπιασαν και τα παιδιά του απάντησαν: «Όσσ’ έλομεν λιπόμεσθα, όσ’ ουχ έλομεν φερόμεσθα». Που σημαίνει «ό,τι πιάσουμε το αφήνουμε, ό,τι δεν πιάσουμε το φέρουμε μαζί μας».
Αυτό που έλεγαν τα παιδιά ήταν οι ψείρες. Όσες έβρισκαν, τις σκότωναν, αλλά όσες δεν έβρισκαν, τις έφεραν στο κεφάλι τους. Ωστόσο, ο Όμηρος δεν κατάφερε να βρει την απάντηση στον γρίφο, αλλά εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε την προειδοποίηση της Πυθίας. Τρομοκρατήθηκε καθώς το θυμήθηκε και απομακρύνθηκε γρήγορα.
Ο θρύλος λέει ότι ο δρόμος ήταν λασπωμένος και ο ποιητής μέσα στη βιασύνη του γλίστρησε και έπεσε. Τότε χτύπησε το κεφάλι του και πέθανε σχεδόν ακαριαία.
Βέβαια, υπάρχει και μία άλλη εκδοχή για τον θάνατο του Ομήρου, σύμφωνα με την οποία πέθανε από τη στενοχώρια του επειδή δεν μπόρεσε να λύσει έναν γρίφο.
