Για άλλη μία φορά, ο Τσίπρας αποδείχτηκε αντάξιος του εαυτού του και μετέτρεψε ένα ακρωνύμιο συνδεδεμένο με ηρωικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας, αλλά και αιματηρές ιστορικές αντιπαραθέσεις, στον φερετζέ ενός αρχηγικού, προσωποπαγούς κόμματος, στηριγμένου στους εγχώριους ολιγάρχες.
Οι στόχοι αυτής της επιλογής είναι προφανείς: να επενδύσει σε μια νέα εμφυλιοπολεμική αντιπαράθεση μεταξύ «Αριστεράς» και «Δεξιάς» και να ξαναφέρει ουσιαστικά το εκκρεμές της πολιτικής ζωής στις χειρότερες στιγμές της μεταπολίτευσης.
Αρχικώς, με το περιβόητο rebranding του, είχε επιλέξει ως πολιτικό προσανατολισμό την προσέγγιση προς το Κέντρο, πασπαλισμένη με ολίγον πατριωτισμό. Διαπίστωσε, όμως, μέσα από την εμπειρία του –γεγονός που όλοι προβλέπαμε–, πως ο μόνος χώρος στον οποίο μπορούσε να απευθυνθεί ήταν εκείνος της εθνομηδενιστικής Αριστεράς και των «ψεκασμένων».
O χώρος του Κέντρου δεν διάκειται καθόλου ευνοϊκά απέναντί του, μια και τον έχει ζήσει από την καλή και την ανάποδη, στη διάρκεια της διακυβέρνησής του. Και, επιπλέον, ένα σημαντικό μέρος του Κέντρου και της κεντροαριστεράς έχει κατανοήσει πως η χώρα χρειάζεται μια υπέρβαση, την οποία οι μπαγιάτικες συνταγές της Ιθάκης δεν μπορούν να προσφέρουν.
Επομένως, επιστροφή στην παλιά καλή Αριστερά. Και μια και ο εθνομηδενισμός έχει κυριαρχήσει συντριπτικά, έναντι οποιουδήποτε πατριωτικού στοιχείου στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, η επένδυση στον μηδενισμό είναι αναπόφευκτη.
Η αναφορά στον ΕΛΑΣ δεν είναι μόνο ανήθικη τυμβωρυχία αλλά είναι ταυτόχρονα και ψευδεπίγραφη: Στον ΕΛΑΣ, στη διάρκεια της Κατοχής, κατέφυγαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πατριώτες –χιλιάδες βενιζελικoί αξιωματικοί τον στελέχωσαν στρατιωτικά. Στο τσιπρικό εγχείρημα, αντίθετα, επιχειρείται μία πλήρης απάλειψη του πατριωτικού νοήματος του ΕΛΑΣ και η εμμονή στα εμφυλιοπολεμικά στοιχεία που ενυπήρχαν στην ηγεσία του.
Όλα τα τελευταία χρόνια, στον χώρο της Αριστεράς, έχει επιχειρηθεί επίμονα και συστηματικά μια μετατόπιση του κέντρου βάρος του ΕΛΑΣ από την εθνικοαπελευθερωτική του διάσταση στην υπαρκτή, αλλά όχι κυρίαρχη, εμφυλιοπολεμική του διάσταση. Και αυτό διαπιστώνεται στο σύνολο της Αριστεράς. Το ΚΚΕ μάλιστα έχει μεταβάλει ολοκληρωτικά την αναφορά στην Εθνική Αντίσταση σε εξύμνηση του εμφυλίου, του Γράμμου και του «Δημοκρατικού Στρατού», εξαφανίζοντας εντελώς την κατοχική δράση.
Και το ίδιο συμβαίνει πλέον και με τον χώρο της συριζαϊκής Αριστεράς και του αριστερισμού. Γι’ αυτούς, απέναντι στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν βρίσκονταν παρά δωσίλογοι. Δεκάδες χιλιάδες αντιτύπων έχουν πουληθεί πρόσφατα από βιβλία που περιγράφουν ως δωσίλογους σχεδόν όλους τους αντιπάλους της Αριστεράς. Συναφώς, σύμφωνα με αυτό το νέο αφήγημα, το κέντρο βάρους δεν πέφτει πλέον στην κοινότητα του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα αλλά στις εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ των διαφορετικών μερίδων. Και, καθόλου τυχαία, κάποιοι από τους ιστορικούς και τους διανοουμένους που προωθούν αυτό το αφήγημα βρίσκονται ήδη στην αυλή του Τσίπρα.
Και, δυστυχώς, απέναντι σε αυτή την αριστερόστροφη ισοπέδωση της ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης, εμφανίστηκαν ιστορικοί και διανοούμενοι του φιλελεύθερου χώρου που τροφοδότησαν αυτή τη μονοδιάστατη ερμηνεία της ιστορίας με ένα αντίστροφο αφήγημα, ταυτίζοντας στην ουσία τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ με την εμφυλιοπολεμική ηγεσία τους. Έπεσαν έτσι στην παγίδα που είχαν στήσει οι ομόλογοί τους της Αριστεράς.
Ας θυμηθούμε πόσο σοφότερο υπήρξε το ΠΑΣΟΚ της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου, όταν προέτασσε τον Γοργοπόταμο του κοινού αγώνα ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ εναντίον των Γερμανών, καθώς και την ιστορική συμφιλίωση Τσακαλώτου - Βαφειάδη ώστε να ξεπεραστεί το βαθύ τραύμα του εμφυλίου.
Σήμερα, ο Τσίπρας καταφεύγει ως σανίδα σωτηρίας στην ανάσυρση της εμφυλιοπολεμικής αφήγησης ως της προμετωπίδας του κόμματός του – και τι άλλο σαφέστερο από τον ίδιο τον τίτλο του.
Και βέβαια, η αντιπαράθεση δεν έχει απλά ιστορικό και ιδεολογικό χαρακτήρα. Μπορούμε να ανιχνεύσουμε αυτή την εξέλιξη της Αριστεράς ήδη στις αναρχικές ομάδες της δεκαετίας του 1990 που κατακλύζουν το πανεπιστήμιο, στη μηδενιστική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Τέλος, στη μεταβολή της «αγανάκτησης» για τα μνημόνια σε όργανο χειραγώγησης από λιγότερο ή περισσότερο επιτήδειους αρχηγίσκους, με πρώτον από όλους τον Τσίπρα, αλλά και από μυστικές υπηρεσίες. Θα επικρατήσει ένα πνεύμα γενικευμένης μπαχαλοποίησης με τρανότερο παράδειγμα τη μεταβολή της Βουλής σε αρένα με θηριοδαμαστή την πρόεδρο Ζωή Κωνσταντοπούλου!
Και πρόσφατα, μία νέα αναζωπύρωση της ίδιας λογικής με τους αντιεμβολιαστές, την υστερική ρωσοφιλία, την απίστευτη τυμβωρυχία των Τεμπών και του ξυλολίου· τη μεταβολή της υποστήριξης τους Παλαιστίνιους στη χαμασίτικη λογική της εξαφάνισης του κράτους του Ισραήλ· της άρνησης συμπαράστασης στον μαχόμενο ουκρανικό λαό και τις ηρωικές Ιρανές γυναίκες, κ.λπ κ.λπ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, όλες οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, κάτω από τη βουκέντρα των καναλιών και των sites της ολιγαρχίας, μετακινούνται προς αυτό που αιδημόνως χαρακτηρίζουμε τοξικό, αλλά πρόκειται για μια βαθιά εμφυλιοπολεμική υστερία.
Συναφώς, ο Αλέξης Τσίπρας, θέλοντας να αναδειχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία αυτής της αντιπολίτευσης, δεν θα μπορούσε να το κάνει παρά μόνο επενδύοντας στα εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης Αριστεράς και των «ψεκασμένων». Ο αντισιωνισμός μεταβάλλεται σε ανοικτό αντισημιτισμό και απόρριψη των αναγκαίων συμμαχιών της χώρας, ο ανθρωπισμός απέναντι στους μετανάστες γίνεται καταγγελία του «ρατσισμού» των Ελλήνων, η αγάπη για την ειρήνη σε απόρριψη των αμυντικών δαπανών, η άρνηση της περιφρόνησης των ομοφυλόφιλων σε απόρριψη της ύπαρξης των φύλων κ.ο.κ.
Και σε μία τέτοια κατεύθυνση θέλουν να παρασύρουν το σύνολο της πολιτικής ζωής, να επιτείνουν μια αντιπαράθεση «Δεξιάς-Αριστεράς» που θα μας γυρίσει πίσω στις χειρότερες στιγμές του τέλους της μεταπολίτευσης – ανάμεσα σε «ελασίτες» και «εδεσίτες».
Και εάν κάποτε η εμφυλιοπολεμική Αριστερά έπαιζε τη ζωή της, το σημερινό ψευδεπίγραφο avatar της αποτελείται από καλοστεκούμενους μεσοαστούς, ενίοτε και μεγαλοαστούς, πανεπιστημιακούς και πολιτικάντηδες, «ψεκασμένους με λακόστ», που το μόνο που διακινδυνεύουν είναι ο μισθός του βουλευτή ή του παχυλά αμειβόμενου συμβούλου.
Άλλωστε, ο σύντροφος Μελισσανίδης φρόντισε να αγοράσει την Εφημερίδα των Συντακτών την ίδια στιγμή που ο Τσίπρας ξεκινούσε το ταξίδι για την Ιθάκη του, και το in.gr, του επίσης συντρόφου Μαρινάκη, πανηγυρίζει απροκάλυπτα για την επιστροφή του μεγάλου αρχηγού. Ιδεολογικός και πολιτικός εμφύλιος, μεν, πετρελαιάδες, δε.
liberal.gr
