Με μια ανάρτηση - χείμαρρο ο άλλοτε στενός συνεργάτης και συνοδοιπόρος του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Καρανίκας, αποδομεί το «μανιφέστο» του πρώην πρωθυπουργού μετά την ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα με την ονομασία Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ).
«Με τη διακήρυξη ο Τσίπρας αποφάσισε ότι πουλάει αριστερό εμπόρευμα, αλλά επειδή δεν θίγει τον νεοφιλελευθερισμό, μετέτρεψε τη διακήρυξη σε λογοτεχνία διαφορετικών προτάσεων» και πιστεύει πως είναι «ένα άρλεκιν για να αγαπηθούμε», αναφέρει μεταξύ άλλων ο πρώην συνεργάτης του Τσίπρα, ενώ αναφερόμενος στην έννοια «συμπαράταξη» διερωτάται αν είναι μέρος στρατηγικής ή απλώς ένας εμπορικός τίτλος.
Παράλληλα, όπως λέει, απορεί πώς τριάντα ακαδημαϊκοί κατόρθωσαν να εκπονήσουν ένα τόσο «πολύ γενικόλογο και αόριστο κείμενο», που «δεν μας λέει ποιος είναι ο κοινωνικά πολιτικά αντίπαλος άρα και υπεύθυνος για τις ανισότητες στην κοινωνία των ανισοτήτων».
Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση
Η «Συμπαράταξη» ως το αδιέξοδο της υπεροψίας.
Στο κόμμα του Τσίπρα η «Συμπαράταξη» είναι στρατηγική ή τίτλος εμπορικός;
Είναι πολιτική διεργασία με πρωταγωνιστές τους πολίτες ή μάρκετινγκ με πρωταγωνιστές κάποιους επαγγελματίες φιλόδοξους ιδιώτες;
Τα αδιέξοδα μιας στρατηγικής φαίνονται είτε στα κείμενα είτε στη συμπεριφορά και στην πολιτική πράξη.
Θα ξεκινήσουμε λέγοντας ότι άλλο πράγμα εκπροσωπεί το μανιφέστο του Τσίπρα και άλλο πράγμα εκπροσωπεί η διακήρυξη του Τσίπρα.
Αν τα διαβάσετε με προσοχή θα καταλάβετε ότι είναι δύο διαφορετικά κείμενα, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά. Πώς το κατάφεραν 30 ακαδημαϊκοί αποτελεί πρωτοτυπία.
Το «μανιφέστο» του είναι ένα πολύ γενικόλογο και αόριστο κείμενο και επιδιώκει όπως μας λέει τη «συμπαράταξη» τριών πολιτικών ρευμάτων δίχως να μας λέει κάτι για τα ρεύματα αυτά.
Το οξύμωρο όμως είναι ότι δεν λέει τίποτα για τον κοινωνικό ανταγωνισμό και ας γράφτηκε από καθηγητή πανεπιστημίου που είναι κοινωνιολόγος (μη γελάτε).
Είναι ένα κείμενο που δεν μας λέει ποιος είναι ο κοινωνικά πολιτικά αντίπαλος άρα και υπεύθυνος για τις ανισότητες στην κοινωνία των ανισοτήτων.
Και για να μη στεναχωρήσει κανέναν δεν μας λέει ούτε ποια είναι η κοινωνική δύναμη της αλλαγής που υπερασπίζεται. Ποια τάξη, ποια στρώματα, ποιο τέλος πάντων είναι το υποκείμενο που πρωταγωνιστεί στο αφήγημα του παραγωγικού μοντέλου που θέλει να αλλάξει σηκώνοντας το βάρος των εξελίξεων.
Αποφεύγει το επίδικο και την αλήθεια, αλλά είναι εύπεπτο. Μπουρδολογία ακαδημαϊκού επιπέδου. Εμπορική αντίληψη.
Η «διακήρυξή» του είναι ένα κείμενο που αποφεύγει και ξεχνάει τη «συμπαράταξη» αλλά παρ’ όλα αυτά αναγνωρίζει αντίπαλα κοινωνικά «στρατόπεδα».
Με τη διακήρυξη ο Τσίπρας αποφάσισε ότι πουλάει αριστερό εμπόρευμα, αλλά επειδή δεν θίγει τον νεοφιλελευθερισμό μετέτρεψε τη διακήρυξη σε λογοτεχνία διαφορετικών προτάσεων.
Οι ακαδημαϊκοί φωστήρες του Ινστιτούτου του όλα τα μπορούν και ας μη γνωρίζουν. Είναι άριστοι είπαμε (μη γελάτε).
Ένα άρλεκιν για να αγαπηθούμε είναι και τα δύο κείμενα. Αν και η «διακήρυξη» έχει μια κοινωνική ίντριγκα.
Το πρώτο για όλο τον κόσμο και το δεύτερο για τα απομεινάρια της Αριστεράς που θαμπώνονται από την αριστερή λογοτεχνία όπως οι ιθαγενείς με τα μπιχλιμπίδια.
Αποδείχθηκε ότι οι φωστήρες του Τσίπρα είναι άχρηστοι και ανίκανοι να καταλάβουν το διακύβευμα ώστε να συνεργαστούν σε δύο ντοκουμέντα κομματικά και εκθέτουν τον Τσίπρα όπως και όλη την Αριστερά με τέτοια κείμενα.
Φαντάζομαι τι θα γίνει στο πρόγραμμα. Δύσκολη η συνεννόηση. Υπερόπτες ακαδημαϊκοί με αρκετή δόση αμοραλισμού. Της δημαγωγίας το κάγκελο...
Όπως καταλαβαίνουμε, το κόμμα του Τσίπρα αντιμετωπίζει ένα αδιέξοδο αν θέλει να υπερασπιστεί τη στρατηγική της «Συμπαράταξης». Δεν συνεννοείται κανείς με κανέναν.
Ο Τσίπρας με τους φωστήρες του συμπεριφέρεται αλαζονικά και δεν συνομιλεί με τα οργανωμένα κόμματα των τριών ρευμάτων της Συμπαράταξης ώστε να συνεννοηθούν όπως απαιτεί η λογική της στρατηγικής και συμπεριφέρεται εγωιστικά θεωρώντας ότι πέτυχε ο σκοπός απλά κατασκευάζοντας ένα ΙΧ κόμμα του.
Θεωρούν ότι είναι υπόθεση «ακαδημαϊκού εργαστηρίου» η οποιαδήποτε συμπαράταξη όπως και η πολιτική.
Προτιμάει να διαλυθούν τα υφιστάμενα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς ώστε να τρέξουν απελπισμένα οι ψηφοφόροι στην αγκαλιά του.
Να ηγεμονεύσει μέσω εξαναγκασμού.
Δεν γίνονται όμως έτσι τα πράγματα στην πολιτική. Αυτά γίνονται στα φέουδα.
Ένας φωστήρας δεν του το είπε;
Στις εκλογές του 2027 θα κριθεί η βιωσιμότητα του κόμματος Τσίπρα αφού μετά την άρνησή του να συνομιλήσει με τους φορείς & εκφραστές αυτών των ρευμάτων ώστε να συνεργαστούν και να αυτό αφομοιωθούν και εφόσον δεν καταφέρει να βγει πρώτος κερδίζοντας τον Μητσοτάκη τότε όλα αλλάζουν γι’ αυτόν και τους φωστήρες του.
Δεν γίνεται να θεωρείς άχρηστους τους εκφραστές των πολιτικών ρευμάτων μιας συμπαράταξης και παράλληλα να θεωρείς τη συμπαράταξη αυτών των ρευμάτων εφικτή δίχως αυτούς.
Αυτό είναι το αδιέξοδο. Να μην τους θέλεις για συμπαράταξη, αλλά να τους χρειάζεσαι.
Η διακήρυξη για την οποία θα μιλήσουμε αργότερα ξεκαθάρισε τουλάχιστον ένα πράγμα.
Τη διακήρυξη δεν την απασχολεί η στρατηγική της Συμπαράταξης και για λόγους τακτικής και πολιτικής έθεσε τον αντίπαλο ασχέτως του αν δημαγωγεί ή απλά μπέρδεψε κάποια κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ ’23.
Πάντως τον νεοφιλελευθερισμό δεν τον αγγίζει κανένα του κείμενο.
Λογικό αφού κανένας από τους φωστήρες του δεν διδάχτηκε τον νεοφιλελευθερισμό και αποτελεί ζήτημα που είναι εκτός θέματος στα τμήματά τους.
Τα κοινωνικά στρώματα που υπερασπίζεται λεκτικά η διακήρυξη δεν τα γνωρίζουν οι φωστήρες διάσωσης και γι’ αυτό μας γεμίζουν με αερολογία και αναλύσεις του ΣΥΡΙΖΑ 2023 σε μορφή λογοτεχνικών κειμένων με άρωμα Αριστεράς από τα παλιά.
Τα μέλη και στελέχη που αποδέχτηκαν και συμμετείχαν στο πραξικόπημα όπως βλέπουμε τώρα σέρνονται στα βοσκοτόπια της ιερής αγελάδας, αρνούνται την κάθε κριτική και είναι συνυπεύθυνα στη σήψη και την παρακμή των κομμάτων τους & της Αριστεράς.
Τα τοτέμ είναι ιερά γι’ αυτούς όπως φαίνεται. Η παρακμή δεν κρύβεται. Η απελπισία χτυπάει κόκκινο.
Ευτυχώς η πλειοψηφία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ μετά το πραξικόπημα και το συνέδριο νοθείας στο μπουζουξίδικο έφυγαν και έκαναν με τον Κασσελάκη το δικό τους κόμμα, συμμετοχικό και δημοκρατικό και έσωσαν τουλάχιστον την αξιοπρέπειά τους και απευθύνονται στον λαό εκ νέου και δίχως δημαγωγίες.
Μια διαφορετική Αριστερά είναι εφικτή και δίνει το χέρι συνεργασίας με τον προοδευτικό κόσμο που έχει σκοπό την υπεράσπιση του κοινού καλού μακριά από την παρακμή των ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ και του Τσίπρα με το φέουδό του.
