[Απλά η ορντινάτσα του Μαρινάκη προκειμένου να βρίσει τον Φλωρίδη επειδή προφανώς δεν τους ξεπλένει τα κακουργήματα για ναρκωτικά και τη δολοφονία Λυγγερίδη, αποκρύπτει ότι τα δικαστικά συμβούλια καταργήθηκαν για να επισπευσθεί η δίκη των Τεμπών και έχουμε άλλα... αλλά αν όντως δημιουργούς το πρόβλημα που περιγράφεται πρέπει να επανέλθουν με νόμο τώρα που ξεκίνησε η δίκη των Τεμπών]Ερωτήματα γεννά η τελευταία δικογραφία που εστάλη από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην Αθήνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με την αναφορά σε αυτή δεκάδων βουλευτών για αδικήματα, στις περισσότερες περιπτώσεις, που δεν φαίνεται να στοιχειοθετούνται. Πρόκειται για μια πρακτική που ενέχει τον κίνδυνο να μετατρέψει τη Βουλή σε ένα διαρκές δικαστικό συμβούλιο.
Επίσης, με τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να έρχονται σε... δόσεις, το περιεχόμενο των αδικημάτων που περιγράφονται σε αυτές να μην στοιχειοθετείται ή να είναι ανύπαρκτο σε κάποιες περιπτώσεις, γεννώνται εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο, τον χρόνο, τα όσα περιγράφονται αλλά και γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό.
Το Κοινοβούλιο καλείται πλέον κάθε λίγο και λιγάκι να ασκήσει ανακριτικά καθήκοντα, τα οποία -υποτίθεται νομίμως- δεν άσκησε ο εισαγγελέας που αποστέλλει τους φακέλους. Και το κρίσιμο σημείο είναι ακριβώς αυτό: δεν αποστέλλονται εμπεριστατωμένες κατηγορίες, αλλά αόριστοι φάκελοι που απλώς συντηρούν μια κατάσταση ομηρίας.
Η κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων από τον Φλωρίδη
Η κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων από τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη φαίνεται ότι έχει παίξει ρόλο στο σκηνικό που διαμορφώνεται και στη μετατροπή της Βουλής σε... ανακριτικό γραφείο, καθώς τα δικαστικά συμβούλια ήταν ένα «φίλτρο» για το αν και σε ποιες περιπτώσεις θα ασκούνταν διώξεις σε περίπτωση που υπήρχαν αποχρώσες ενδείξεις τέλεσης αδικημάτων.
Η στήλη big mouth του power game εξηγεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο έφθασαν οι νέες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στη Βουλή:
Η κυβέρνηση θεατής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας
Εδώ και κάτι μήνες (για να μη σας πω κάτι χρόνια) βρισκόμαστε όλοι θεατές ενός καινούργιου (ολόφρεσκού) συστήματος, νόμιμου δήθεν μηχανισμού, δολοφονίας χαρακτήρων και πολιτικών σταδιοδρομιών, ασκούμενου από έναν παντελώς ανεξέλεγκτο θεσμό, αυτόν της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Για να ακριβολογώ, βλέπουμε πρωτόγνωρα πράγματα, με κυρίαρχη εικόνα τη Βουλή να έχει μετατραπεί σε διαρκές δικαστικό συμβούλιο, που καλείται κάθε λίγο και λιγάκι να ασκήσει ανακριτικά καθήκοντα. Και μέσα στο κλίμα των ημερών μού γεννήθηκαν κάμποσα, ομολογώ, ερωτήματα, από αυτά που ενοχλούν ενίοτε τους παροικούντες την κυβερνητική Ιερουσαλήμ.
Αναρωτήθηκα, λοιπόν, αν υποχρεούται ή όχι η κυβέρνηση (και κάθε κυβέρνηση) να θεσμοθετεί σύστημα προστασίας των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων; Εντάσσεται σε αυτήν την προστασία η προστασία των πολιτών από αυθαίρετες πράξεις της εκτελεστικής ή και δικαστικής εξουσίας; Ο κώδικας ποινικής δικονομίας έχει άλλον σκοπό από την προστασία των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων από ενδεχόμενες εσφαλμένες ή καταχρηστικές πράξεις των αστυνομικών ή εισαγγελικών Αρχών; Τι έχει συμβεί ξαφνικά και ασκούνται διώξεις, και μάλιστα με δόσεις, για να διατηρείται πάντα ένα θέμα στην επικαιρότητα, αλλά και να ασκείται ένας ιδιότυπος εκβιασμός σε όσους αναμένουν φάκελους, που έρχονται αλλά δεν έρχονται, που διαρρέονται ονόματα, διευθύνσεις, περιστατικά, κατηγορίες, πολύ πριν φτάσουν πια αυτοί οι ατέλειωτοι δήθεν φάκελοι; Κατά νόμο το περιεχόμενο μια εισαγγελικής έρευνας ή ανάκρισης είναι ή όχι μυστικό; Έχει αλλάξει αυτός ο νόμος; Όχι.
Το… έγκλημα Φλωρίδη με την κατάργηση των συμβουλίων
Το μόνο που έχει αλλάξει και στην ουσία έχει επιτρέψει τη δημιουργία αυτής της απερίγραπτα βάρβαρης κατάστασης, είναι η κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων, που έγινε με τον νόμο του φοβερού και τρομερού Φλωρίδη. Με τα συμβούλια αυτά ο νομοθέτης προστάτευε τους πολίτες από εσφαλμένες ή καταχρηστικές πράξεις των αστυνομικών ανακριτικών και εισαγγελικών Αρχών, αναγνωρίζοντας ότι για να ασκηθεί δίωξη κατά ενός πολίτη (και οι βουλευτές και οι υπουργοί πολίτες είναι), θα πρέπει οι ασκούντες την κατηγορία να είναι σε θέση να παρουσιάσουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής.
Αυτό διότι είναι πιθανό η δίωξη από μόνη της να βλάψει ανεπανόρθωτα την τιμή και την υπόληψη του κατηγορουμένου (ακόμα και αν αυτός τελικά δικαστικά αθωωθεί), αλλά και να του καταστρέψει την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Η ιδιότητα του κατηγορουμένου ή του υποδίκου δεν σημαίνει, βέβαια, ενοχή, αλλά επειδή ο νόμος προϋποθέτει τη συνδρομή αποχρώντων ενδείξεων ενοχής, στην κοινή γνώμη η κατηγορία από μόνη της δημιουργεί την εντύπωση ενοχής, τουλάχιστον μέχρι τη δικαστική αθώωση (που στην καλύτερη περίπτωση επέρχεται χρόνια μετά την απαγγελία της κατηγορίας). Τα δικαστικά, λοιπόν, συμβούλια ως θεσμός προστάτευαν αυτό ακριβώς. Η λειτουργία τους περιόριζε σημαντικά την πιθανότητα να εκτραπεί εις βάρος κάποιου για μεγάλο διάστημα μια ανυπόστατη κατηγορία και ταυτόχρονα υποχρέωνε τους εισαγγελείς να αποφεύγουν να απαγγέλλουν κατηγορίες, αν δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής. Τα συμβούλια αυτά καταργήθηκαν από την κυβέρνηση, χωρίς να αντικατασταθούν από μια άλλη διαδικασία προστασίας των βασικών αυτών δικαιωμάτων των ανθρώπων, που για οποιονδήποτε λόγο ελέγχονται από τη δικαστική εξουσία. Αποτέλεσμα: Η πολιτική πλέον ασκείται στα εισαγγελικά γραφεία και η Βουλή έχει εξελιχθεί σε ένα πολυμελές ανακριτικό γραφείο.
Διώξεις με άρωμα πολιτικού παιχνιδιού
Το γεγονός, δε, (που δεν βλέπω να απασχολεί κανέναν) είναι ότι το περιεχόμενο αυτών των κατηγοριών και φακέλων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας γίνεται φύλλο και φτερό στα ΜΜΕ, είτε με επίσημο τρόπο (δελτία Τύπου της Ευρωπαίας Εισαγγελέως) είτε ανεπίσημα, με διαρροές. Αλήθεια, επιτρέπεται αυτό ή είναι από μόνο του ποινικό αδίκημα; Και αυτό γίνεται πριν ή μετά τη διαβίβαση του φακέλου (χωρίς συγκεκριμένες κατηγορίες ξαναλέω) στη Βουλή, καθιστώντας αδύνατον σε αυτούς που αναφέρονται στον φάκελο να προστατευθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Ο βουλευτής που αντιμετωπίζει τον φάκελο θα ήθελε να αρθεί η ασυλία του και να προσφύγει σε ένα δικαστικό συμβούλιο, ώστε αν πράγματι η κατηγορία εις βάρος του είναι ανυπόστατη, σε πολύ σύντομο χρόνο να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψή του. Αυτό δεν είναι πλέον δυνατόν. Αν ζητήσει να μην αρθεί η ασυλία του, ώστε να μη δημιουργηθεί στους πολίτες που τον ψηφίζουν η εσφαλμένη εντύπωση ενοχής, θα κατηγορηθεί ότι φυγοδικεί και η κυβερνητική πλειοψηφία τον καλύπτει. Το αποτέλεσμα, το ίδιο. Η απλή εμπλοκή του σε έναν φάκελο τον καταστρέφει πολιτικά, ό,τι και να κάνει. Ο άνθρωπος αυτός πώς προστατεύεται από μια καταχρηστική τακτική ενός κακού εισαγγελέα; Απλώς δεν προστατεύεται, όπως πλέον δεν προστατεύεται και ο απλός πολίτης αν ασκηθούν εις βάρος του καταχρηστικά ανυπόστατες κατηγορίες. Ενόψει αυτών, και αφού η κάθε κυβέρνηση υποχρεούται να νομοθετεί για την αποτελεσματική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών, αντί να ζητάει παραιτήσεις από υπουργούς και άρση ασυλίας βουλευτών (σε λίγο το σύνολο των μελών της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και ίσως και της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχει τον τιμητικό τίτλο του κατηγορουμένου), καλό θα ήταν να αποκαταστήσει τον θεσμό των δικαστικών συμβουλίων και να απαλλάξει το κράτος από τον Φλωρίδη, η θητεία του οποίου θα μείνει στην ιστορία ως η πλέον αστεία και επιζήμια στον ρόλο του υπουργού Δικαιοσύνης. Και ας μη σπεύσουν να μας πουν ότι αυτά έγιναν για να επισπευσθούν οι δίκες, γιατί ούτε αυτό έγινε (τρία χρόνια πήρε για να ξεκινήσει η δίκη των Τεμπών και, έτσι όπως πάει, θα πάρει άλλα πέντε για να ολοκληρωθεί), ούτε έπαψε να ισχύει στην κοινωνία η ηθική απαξία της ιδιότητας του κατηγορουμένου.
