Στην Ελλάδα ο εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε με ευθύνη της κομμουνιστικής αριστεράς και συνεχίστηκε μετά τη μεταπολίτευση με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ («ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά») και του ΣΥΡΙΖΑ («ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»). Δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα, αν και φέτος κλείνουν 80 χρόνια από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου (31/3/1946). Και μάλιστα με αφορμή τις συγκλονιστικές φωτογραφίες από τη ματωμένη πρωτομαγιά στην Καισαριανή που κατέληξαν να διχάσουν αντί να ενώσουν.
Ο εμφύλιος δεν συνεχίζεται μόνο με την ακραία διχαστική ρητορική και με βιαιοπραγίες, όπως αυτές που παρακολουθήσαμε στο νοσοκομείο της Νίκαιας κατά του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. Συνεχίζεται και με την ιδεοληπτική και άκαμπτη στάση του ΚΚΕ (ου μην, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, των παραφυάδων του και του πρώην αρχηγού του Αλέξη Τσίπρα), που επιμένει πως μόνο οι κομμουνιστές αντιστάθηκαν στο ναζισμό.
Στην πραγματικότητα, αυτό επιτυγχάνεται με τη συγγραφή (από το ΚΚΕ) λευκών σελίδων στην Ιστορία, όπως αυτές για το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, τη σφαγή του Κατίν, την εγκατάλειψη των Ποντίων στις ορέξεις του Κεμάλ και του Τοπάλ Οσμάν, τα εκατομμύρια θύματα του Στάλιν, τα γκουλάγκ, τα ψυχιατρεία, τα πογκρόμ και τους μαζικούς εκτοπισμούς (κυρίως των Ποντίων) στη Σιβηρία.
Αυτή η συγγραφή λευκών σελίδων στην πραγματικότητα, οδήγησε σε πολιτική τύφλωση τα σύγχρονα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ, που δεν γνωρίζουν την ίδια την Ιστορία του κόμματός τους. Το αποτέλεσμα είναι το περιεχόμενο συνομιλίας που είχε ο Άδωνις Γεωργιάδης στη συνομιλία του με κάποιους «διαμαρτυρόμενους» έξω από το νοσοκομείο της Μυτιλήνης.
Το ΚΚΕ και ο φούρναρης
Ένας από αυτούς ευχαρίστησε τον ελληνικό λαό που με το υστέρημά του συνέβαλε στη δημιουργία του νέου (ψυχιατρικού) τμήματος του νοσοκομείου. Στην παρατήρηση του υπουργού «κάτι κάναμε κι’ εμείς», έλαβε μια προκλητική απάντηση απύθμενου και ανιστόρητου θράσους: «Θα πούμε ευχαριστώ στον φούρναρη που φτιάχνει το ψωμί;». Αυτό ξεφούρνισε ο «αγωνιστής» του γλυκού νερού!
Το προκλητικά ειρωνικό, περιφρονητικό και απαξιωτικό ερώτημα υποβλήθηκε την ώρα που η Ελλάδα διεκδικεί τις φωτογραφίες από την εκτέλεση στην Καισαριανή και ενώ είναι γνωστό πως πολλοί από τους εκτελεσθέντες ήταν αρτοποιοί και αρτεργάτες! Έτσι τους «εκπαιδεύει» το ΚΚΕ! Αυτό είναι το επίπεδό τους! Έτσι τιμούν τους αγωνιστές τους!
Αλλά είναι επίσης γνωστό ότι η Ιστορία του ΚΚΕ είναι γραμμένη με λάθη - από την αποχή στις εκλογές του 1946 ως τις εκτελέσεις Μπελογιάννη και Πλουμπίδη, που ο τότε πανίσχυρος ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης αποκαλούσε «προδότη» και «χαφιέ», επειδή με ανοιχτή επιστολή ανέλαβε κάθε ευθύνη δηλώνοντας έτοιμος να παραδοθεί προκειμένου να γλιτώσει ο Μπελογιάννης το εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν γλίτωσε κανείς τους, αλλά αργότερα το ΚΚΕ τους αποκατέστησε και… όλα καλά. Απλά τότε, αυτά τα δύο στελέχη του έπρεπε να βγουν από τη μέση. Δεν τα λέω εγώ, τα έχει πει η αείμνηστη σύντροφος του Μπελογιάννη, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Έλλη Παππά.
«Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι!»
Έχει γράψει ο Τάκης Λαζαρίδης, συγγραφέας του βιβλίου «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι» (με πρόλογο Γιάννη Βούλτεψη), συγκρατούμενος του Μπελογιάννη στο ίδιο κελί, που καταδικάστηκε και αυτός σε θάνατο, αλλά δεν βρέθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα μαζί του επειδή ήταν 16 χρόνων, ο πατέρας του είχε εκτελεστεί από τους Γερμανούς και η μητέρα του είχε συλληφθεί από τους Βούλγαρους συμμάχους τους:
«Οι σχέσεις Ελλήνων κομμουνιστών ηγετών και Σοβιετικών ήταν σχέσεις υπαλλήλων προς αφεντικά. Οι Σοβιετικοί όχι μόνο τους διόριζαν και τους απέλυαν κατά το δοκούν αλλά επιπλέον, και για λόγους που δεν είναι του παρόντος, διατηρούσαν πάνω τους δικαίωμα ζωής και θανάτου. Κλασικό παράδειγμα ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης. Οι Σοβιετικοί αφού τον χρησιμοποίησαν όσο τους βόλευε, μόλις τόλμησε να ψελλίσει κάτι τον ξαπόστειλαν πάραυτα σε πλήρη απομόνωση στα βάθη της Σιβηρίας καταδικάζοντάς τον χωρίς δίκη, χωρίς καταδίκη, όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε φυσικό θάνατο. Και οι νεοδιορισμένοι «ηγέτες» του ΚΚΕ παρακολουθούσαν απαθείς το διαπραττόμενο έγκλημα, θεωρώντας εντελώς αυτονόητο και αναφαίρετο το δικαίωμα των Σοβιετικών να στερούν την ελευθερία και τη ζωή εκείνου που μέχρι χθες ήταν ο αγαπημένος σύντροφος και αρχηγός»!
Για το ΚΚΕ όλα τα παραπάνω (απολύτως αληθή και από στόματος αυτοπτών μαρτύρων) αποτελούν… αντικομμουνισμό! Το ΚΚΕ, ως εντολοδόχος της ηγεσίας της Σοβιετικής Ένωσης, είχε πάντα το αλάθητο. Όσοι διαφωνούσαν με την εκάστοτε κομματική γραμμή ήταν, ανάλογα με την περίπτωση, σεχταριστές, φραξιονιστές, οπορτουνιστές, πράκτορες της Intelligence Service, χαφιέδες της Ασφάλειας, προδότες του λαϊκού κινήματος, υπηρέτες του αστικού κράτους, προβοκάτορες.
Ως προβοκάτορα άλλωστε παρουσιάζουν τον Άδωνι Γεωργιάδη, γιατί ως υπουργός Υγείας «τολμάει» να επισκέπτεται τα νοσοκομεία, ενώ γνωρίζει πως στη Νίκαια και στη Μυτιλήνη υπάρχουν πολλοί κομμουνιστές που θα αντιδράσουν! Αδιανόητα πράγματα, ηθική νομιμοποίηση της βίας, επίσημη κατασκευή κάθε είδους ρετσινιάς!
Σήμερα παίρνουν γραμμή από κάτι που δεν υπάρχει
Όπως τότε, έτσι και σήμερα. Γράφουν την Ιστορία καταπώς τους βολεύει, επιτίθενται σε όποιον διαφωνεί μαζί τους, οικειοποιούνται τους αγώνες των πραγματικών αγωνιστών, που αν δεν εκτελούνταν από τους Γερμανούς, θα τους άφηναν να εκτελεστούν μετά τον εμφύλιο επειδή ήταν αρχειομαρξιστές ή τροτσκιστές – άρα είχαν διαχωρίσει τη θέση τους από την επίσημη κομματική γραμμή και τους άξιζε να πεθάνουν. Άλλο που μετά θάνατον, γίνονται όλοι «δικοί» τους.
Για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι όλοι αυτοί που αναφέρονται συνεχώς στον ΕΛΑΣ, έπρεπε να γνωρίζουν πως στον εμφύλιο, ο ΕΛΑΣ – τα μέλη του οποίου δεν ήταν όλοι κομμουνιστές - παρέδωσε, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, τα όπλα του. Τον εμφύλιο διεξήγαγε ο Δημοκρατικός Στρατός, που όχι μόνο δεν είχε καμιά σχέση με τον ΕΛΑΣ, αλλά στα μέλη του είχαν απαγορευθεί τα ελασίτικα συνθήματα – προτροπές, όπως το «Ψυχή βαθιά»! Τότε λοιπόν, η ηγεσία του ΚΚΕ έσβησε από τον χάρτη τον ΕΛΑΣ. Τον ξαναθυμήθηκαν κι’ αυτόν πολύ αργότερα…
Ο Στάλιν έλεγε πως «καθοδηγητής του κράτους, της δικτατορίας του προλεταριάτου, είναι ένα κόμμα, το κόμμα του προλεταριάτου, το κόμμα των κομμουνιστών, που δεν μοιράζεται και δεν μπορεί να μοιράζεται την καθοδήγηση με τα άλλα κόμματα».
Με τη διαφορά ότι τα κεντρικά έκλεισαν. Πλην όμως το ΚΚΕ συνεχίζει ακάθεκτο, παίρνοντας γραμμή από μια Σοβιετική Ένωση που δεν υπάρχει! Και προσφέρει ηθική νομιμοποίηση στη βία που γι’ αυτούς παραμένει «μαμή της Ιστορίας».
Την ίδια ώρα – και με αφορμή τις αποκαλυπτικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 Ελλήνων πατριωτών – την ώρα που όλοι οι Έλληνες και όλες οι Ελληνίδες συγκλονίστηκαν, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης και πολιτικής ιδεολογίας, βλέποντας μόνο αγωνιστές που οδηγούνταν στον θάνατο από τους κατακτητές, το ΚΚΕ έσπευσε να κάνει τον διαχωρισμό: Ήταν κομμουνιστές, δηλαδή, όπως μας είπε ο κ. Κουτσούμπας, αγωνιστές εκπαιδευμένοι (από το ΚΚΕ) να βαδίζουν προς τον θάνατο με το κεφάλι ψηλά. Υποστηρίζει δηλαδή το ΚΚΕ ότι ήταν ήρωες επειδή ήταν κομμουνιστές!
Λοιπόν, για να τελειώνουμε και επειδή ένα κόμμα που η Ιστορία του είναι γραμμένη με λάθη δεν είναι σε θέση να γράψει Ιστορία: Επειδή οι 200 της Καισαριανής ήταν ήρωες δεν σημαίνει ότι κάθε κομμουνιστής είναι ήρωας. Αυτά είναι αυθαίρετα και ανιστόρητα συμπεράσματα του τύπου «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει».
Κάποιοι υπέγραψαν με την πρώτη σφαλιάρα!
Όταν ζητήθηκε από τον πατέρα μου να υποβάλει προς έγκριση το βιβλίο του «Υπόθεση Λαμπράκη» πριν τυπωθεί, για «να μην χρειαστεί να το καταγγείλουμε μετά», όπως του είπαν, εκείνος αρνήθηκε. Θυμάμαι τους δικούς μου να συζητούν για το τάδε ή το δείνα μεγαλόσχημο στέλεχος, λέγοντας πως υπέγραψαν μπροστά στα μάτια τους δήλωση μετανοίας «με την πρώτη σφαλιάρα».
«Αλήθεια;», μπήκα στη συζήτηση. Με κοίταξαν αυστηρά: «Αυτά τα λέμε μέσα στο σπίτι. Δεν κατηγορούμε, δεν κρίνουμε, δεν κατακρίνουμε. Τόσο άντεξαν. Απλά δεν μπορούν να κάνουν τους τιμητές και τους λογοκριτές αυτών που άντεξαν και δεν υπέγραψαν», το ξέκοψε ο πατέρας μου.
Σήμερα, δεν κάνουν απλά τους τιμητές. Θεωρούν ιδιοκτησία τους και αυτούς που άντεξαν και αυτούς που οι ίδιοι οδήγησαν στο απόσπασμα, όπως ο Μπελογιάννης και ο Πλουμπίδης. Παρά το γεγονός ότι πολλοί από τους σημερινούς «επαναστάτες» είναι βέβαιο ότι θα υπέγραφαν με την πρώτη σφαλιάρα.
Οι 200 της Καισαριανής ήταν ήρωες όχι μόνο επειδή στην πλειοψηφία τους ήταν κομμουνιστές (διαφόρων αποχρώσεων, τις οποίες, όπως είπαμε, το ΚΚΕ έριχνε στο πυρ το εξώτερον), πρώην κρατούμενοι στην Ακροναυπλία και στην Ανάφη, αλλά ήταν και πατριώτες που όταν η φασιστική Ιταλία επιτέθηκε στην Ελλάδα παραμέρισαν τις διαφορές τους με το δικτατορικό καθεστώς που τους είχε κλείσει στη φυλακή και με επιστολή τους (29 Οκτωβρίου 1940) ζήτησαν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου.
Ήθελαν να πάνε στο μέτωπο «χωρίς επιφύλαξη»
Στις 6 Νοεμβρίου 1940, επανήλθαν με ανοιχτή επιστολή. Και – όταν τους ζητήθηκε να αποκηρύξουν τις ιδέες τους – απάντησαν (13/11/1940) πως δεν αποκηρύσσουν τις ιδέες τους, επιμένοντας ωστόσο ότι είχαν «ταχθεί ανεπιφύλακτα στο πλευρό της κυβέρνησης, που διευθύνει την αντίσταση του ελληνικού λαού ενάντια στην επιδρομή».
Εδώ να σημειώσουμε ότι στις 31 Οκτωβρίου 1940, με επιστολή του από τις φυλακές της Κέρκυρας, ο Ζαχαριάδης είχε απευθύνει επιστολή όπου ανέφερε: «Στον πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη».
Δεν υπέγραψαν – σε αντίθεση με χιλιάδες άλλους που βρέθηκαν στις φυλακές και στους νησιωτικούς τόπους εξορίας μετά τον εμφύλιο – δεν τους έστειλαν στο μέτωπο και αργότερα, μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά (Ιανουάριος 1941), η κυβέρνηση των δωσίλογων τους παρέδωσε στους Γερμανούς κατακτητές, οι οποίοι τους κράτησαν ως ομήρους και τους εκτέλεσαν στο πλαίσιο των αντιποίνων. Από αυτούς, 26 αφέθηκαν ελεύθεροι επειδή έκαναν δήλωση ότι επιθυμούν να λάβουν τη βουλγαρική υπηκοότητα. Κομμουνιστές δήλωναν και αυτοί…
Κι’ αυτοί ήταν ήρωες, αλλά δεν ήταν κομμουνιστές!
Οι 200 της Καισαριανής, ήταν ήρωες, όπως όλοι όσοι εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές και όσοι σφαγιάστηκαν στα σχεδόν εκατό αναγνωρισμένα ελληνικά ολοκαυτώματα, όπως οι 110 όμηροι από τις φυλακές της Λιβαδειάς που είχαν εκτελεστεί λίγο νωρίτερα (25/4/1944), όπως οι 24 που την ίδια μέρα είχαν εκτελεστεί την περιοχή Καρακόλιθος, όπως το σύνολο του ελληνικού λαού, καθώς η Ελλάδα κατά την Κατοχή έχασε το 11% του πληθυσμού της.
Ήταν ήρωες όπως ο αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας Κώστας Περρίκος, ιδρυτής της Στρατιάς των Σκλαβωμένων Νικητών, που αργότερα μετονομάστηκε σε Πανελλήνιο Ένωσι Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ). Ο ίδιος και η ομάδα του ανατίναξαν, στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, τα γραφεία της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ, στην καρδιά της κατεχόμενης Αθήνας, στην οδό Γλάδστωνος, όπου και η προτομή του.
Συνελήφθησαν, βασανίστηκαν φριχτά, δεν πρόδωσαν μέλη της οργάνωσής τους, στις 7 Ιανουαρίου 1943 εκτελέστηκαν για αντίποινα οι κρατούμενοι Αθανάσιος Σκούρας, Ιωάννης Κατεβάτης, Δημήτριος Λόης και Διονύσιος Παπαδόπουλος (ήρωες και αυτοί) και στις 4 Φεβρουαρίου 1943 ο Περρίκος εκτελέστηκε – στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και αυτός.
Έπεφταν φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάς»!
Προηγουμένως, ο γενναίος Περρίκος έλαβε τη Θεία Κοινωνία και δήλωσε στους Γερμανούς: «Δεν αισθάνομαι τίποτα εναντίον σας. Εσείς κάνατε το καθήκον σας. Ομοίως, έκανα κι εγώ το δικό μου. Είμαι Έλληνας αξιωματικός της Αεροπορίας - Υποσμηναγός. Σας ευχαριστώ πολύ». Οι Γερμανοί αξιωματικοί χαιρέτησαν στρατιωτικά και λίγο μετά έπεφτε νεκρός αναφωνώντας «Ζήτω η Ελλάς»!
Ήταν ήρωας, αλλά δεν ήταν κομμουνιστής. Όπως και η ηρωική κοπέλα της ομάδας του, η νεαρή παραδουλεύτρα Ιουλία Μπίμπα, η μόνη γυναίκα που έλαβε μέρος στην ανατίναξη της ΕΣΠΟ, που βασανίστηκε, δεν πρόδωσε και καταδικάστηκε σε θάνατο «δια πελέκεως», ποινή που εκτελέστηκε στη Βιέννη, όπου στήθηκε η γκιλοτίνα.
Κι’ αυτή ηρωίδα ήταν χωρίς να είναι κομμουνίστρια…
Ούτε ο Πόντιος εύζωνας Κωνσταντίνος Κουκκίδης, που στις 27 Απριλίου 1941 αρνήθηκε να υποστείλει την ελληνική σημαία, ήταν κομμουνιστής. Την σημαία την κατέβασαν τελικά οι Γερμανοί και του την παρέδωσαν. Εκείνος την τύλιξε γύρω από το σώμα του και αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον Ιερό Βράχο.
Ούτε ο ταγματάρχης Κωνσταντίνος Βερσής ήταν κομμουνιστής. Αξιωματικός του πυροβολικού ήταν, ήρωας του Έπους του 1940, που με την είσοδο των Γερμανών αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα, αγκάλιασε το πυροβόλο του και αυτοκτόνησε με το περίστροφό του. Ήρωας ήταν κι’ αυτός!
Ούτε ο συνταγματάρχης Θανάσης Παπακυριαζής ήταν κομμουνιστής, όταν εκτελέστηκε στην Υπάτη, σε αντίποινα για την κορυφαία πράξη της ενωμένης αντίστασης (ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ, Βρετανοί) της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου, τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου 1942. Απαίτησε να εκτελεστεί χωρίς μαύρο μαντήλι στα μάτια και πέθανε φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάς»!
Ούτε η Λέλα Καραγιάννη, αρχηγός της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» που εκτελέστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 στο Δαφνί, μαζί με άλλους 72, ήταν κομμουνίστρια.
Ήρωες πριν την εμφάνιση του κομμουνισμού
Και επιτέλους, δεν ήταν κομμουνιστές ούτε οι 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες και όσοι αντιτάχθηκαν στους Πέρσες στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα, ούτε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ούτε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ από τη Δημητσάνα που απαγχονίστηκε στις 10 Απριλίου 1821, ούτε οι υπερασπιστές του Μεσολογγίου (φέτος τιμούμε τα 200 χρόνια από την Έξοδο), ούτε ο πλούσιος έμπορος από την Πάτρα Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος που στο Μεσολόγγι πρόσφερε το άλογό του για να το φάνε οι πεινασμένοι και για να μην έχει οδό διαφυγής, ούτε ο ήρωας της Μάχης της Αλαμάνας Αθανάσιος Διάκος, που εκτελέστηκε με ανασκολοπισμό στις 24 Απριλίου 1821, αρνούμενος να προσκυνήσει (δηλαδή να υπογράψει δήλωση μετανοίας), λέγοντας το περίφημο «εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω».
Ούτε ήταν κομμουνιστές ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Παπαφλέσσας, ο Νικηταράς, ο καλόγερος Σαμουήλ στο Κούγκι, ο ηγούμενος Γαβριήλ, ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δημακόπουλος και ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης, που ανατίναξαν την πυριτιδαποθήκη στο Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, στην Κρήτη, τον Νοέμβριο του 1866.
Και βέβαια, δεν ήταν κομμουνίστριες οι Σουλιώτισσες που χόρεψαν τον χορό του Ζαλόγγου και όλες οι Ελληνίδες που επέλεξαν τον θάνατο από την ατίμωση σε όλους τους Αγώνες του Έθνους.
Ο κατάλογος είναι τόσο μακρύς από τον αγώνα της παλιγγενεσίας που είναι αδύνατον να αναφερθούν όλοι.
Γιατί ακολουθούν άλλοι στους επόμενους αγώνες: Αυτοί που χάθηκαν στον Μακεδονικό Αγώνα (με επιφανέστερο τον Παύλο Μελά), στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική Καταστροφή, στη Γενοκτονία των Ποντίων και των Μικρασιατών, οι νέοι που με ψηλά το κεφάλι προχώρησαν προς τις εγγλέζικες αγχόνες στην Κύπρο. Ούτε αυτοί ήταν «εκπαιδευμένοι» κομμουνιστές.
Στη μακραίωνη Ιστορία μας, απλοί άνθρωποι, κάθε επαγγέλματος, έδωσαν τη ζωή τους για την Πατρίδα και την Ελευθερία χωρίς ποτέ να λάβουν κάποια κομμουνιστική «εκπαίδευση – διαφώτιση», χωρίς άκαπνους καθοδηγητές «από τα κεντρικά». Ήταν, όμως, ήρωες!
Κάθε άλλο παρά τυχαία υπήρξε η φράση «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» που αποδίδεται στον Τσόρτσιλ.
«Σταθήτε Πέρσαι να πολεμήσωμε»!
Είναι αυτή η ευθεία γραμμή που έκανε τον Νικηταρά να φωνάξει στους Οθωμανούς που έφευγαν για να γλιτώσουν από το σπαθί του «Σταθήτε Πέρσαι να πολεμήσωμε»!
Αυτό που μας οδηγεί είναι η φράση του Νίκου Καζαντζάκη «ευτυχία είναι να κάνεις το χρέος σου. Και όσο πιο μεγάλο είναι το χρέος, τόσο πιο μεγάλη η ευτυχία».
Αλλά θα ήταν πολυτέλεια να περιμένουμε να τα καταλάβουν αυτά οι διεθνιστές, που μας κάνουν εκ του ασφαλούς κηρύγματα και προκειμένου να επιβάλουν τις απόψεις τους επιλέγουν την οδό της βίας ή προσφέρουν ηθική νομιμοποίηση στις βιαοπραγίες.
Ούτε, βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας που μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200, θυμήθηκε πως είναι και κομμουνιστής! Είπε από τη Λάρισα, καθώς ξαναρμάτωνε το καράβι του:
«Αλλά ήρθε χθες από το πουθενά η εκδίκηση της ίδιας της ιστορίας που ξέρετε είναι πολύ πεισματάρα. 82 χρόνια μετά, είδαν το φως της δημοσιότητας συγκλονιστικές φωτογραφίες πατριωτών κομουνιστών που πηγαίνουν αγέρωχοι στον τοίχο της εκτέλεσης στην Καισαριανή. Για να μας θυμίσουν ότι η ιστορία δε γράφεται ούτε από τους νικητές ούτε από τους πλαστογράφους, ούτε βέβαια από τους ισολογισμούς των τραπεζιτών ή των τοκογλύφων. Η ιστορία γράφεται από την ανυπακοή, την αντίσταση, τον ηρωισμό και τη θυσία των απλών ανθρώπων»…
Η δήλωση μετανοίας Τσίπρα με την «πρώτη σφαλιάρα»
Οι 200 της Καισαριανής ήταν ήρωες, αλλά πού να το φαντάζονταν πως 82 χρόνια μετά θα τους εργαλειοποιούσε ακόμη και αυτός που έσπευσε να υπογράψει ό,τι του επέβαλε η Μέρκελ (την οποία αποκαλούσε «νέα Φρειδερίκη») με την οποία συνομιλούσε Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο και συναντιόταν Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή. Δήλωση μετανοίας ήταν κι’ αυτή – με την πρώτη σφαλιάρα!
Τότε μάλιστα, ο κ. Τσίπρας έλεγε σχετικά με τις Γερμανικές Αποζημιώσεις πως δεν αποτελούσε υλικό, αλλά ηθικό ζήτημα. Και έθεσε το ζήτημα λίγο πριν από τις εκλογές του 2019, με τη δικαιολογία πως δεν ήθελε να συνδεθεί με το μνημόνιο. Πριν βρεθεί, όμως στην εξουσία, φώναζε πως «σας χρωστάμε, αλλά μας χρωστάτε κι’ εσείς». Μετά έγινε «υπεράνω» και είπε πως δεν ήθελε να συνδέσει τα δύο θέματα. Για ποιον λόγο δεν χρησιμοποίησε αυτό το σημαντικό διαπραγματευτικό όπλο; Προφανώς, γιατί στο μεταξύ οι Γερμανοί είχαν γίνει… φίλοι μας!
Συμπέρασμα: Είτε θα καταλάβουμε όλοι και όλες πως στους αγώνες του Έθνους και μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα είναι όλοι και όλες Έλληνες και Ελληνίδες πατριώτες και πατριώτισσες, είτε όλοι όσοι θέλουμε να μπει επιτέλους ένα τέλος στον εμφύλιο θα απομονώσουμε αυτούς που συνεχίζουν τον εμφύλιο μπροστά στους τύμβους, στις προτομές και στις φωτογραφίες των ηρώων μας.
*Η Σοφία Βούλτεψη είναι Βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέας Αθηνών, ΝΔ, δημοσιογράφος
liberal.gr
