Μερικά παραδείγματα ενδεικτικά της αρπακόλλας που σε τίποτα δεν διαφέρει από την αρπακόλλα του 2011, του 2012, του 2013, του 2014, του 2015, του 2016, του 2017
Αλέξης Τσίπρας: Γιατί οι εξαγγελίες του για φόρους, φοιτητικά επιδόματα και Πανελλήνιες δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν
Όλοι καταλαβαίνουμε ότι η μοναδική ομιλία που έχει σημασία στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης είναι η πρωθυπουργική. Το τι υπόσχεται η αντιπολίτευση μικρή σημασία έχει, ειδικά από τη στιγμή που τίποτα δεν δείχνει ότι θα κληθεί να το εφαρμόσει. Ακόμα πιο ειδικά για τον Αλέκση μας αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας συμπολίτης που να παρακολούθησε την παράσταση της Τετάρτης πιστεύοντας αυτά που άκουγε. Ο συνδυασμός των λέξεων «Τσίπρας» και «ΔΕΘ» έχει υπάρξει πολύ οδυνηρός για τη χώρα και το να τον πιστέψει κάποιος είναι το αντίστοιχο του να ανοίξει δύο φορές στον «άνοιξε, θεία, από τον ΔΕΔΔΗΕ είμαστε».
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Αλέξης μας δεν είναι διασκεδαστικός. Κάθε άλλο. Ειδικά όσο προσποιείται ότι έχει αλλάξει και είναι πιο ώριμος, τόσο μοιάζει με τον Χατζηχρήστο που, φορώντας τη στολή του πορτιέρη, παρίστανε τον πτέραρχο.
Πάρτε για παράδειγμα την «πατριωτική εισφορά για το ισχυρότερο 1% των Ελλήνων» που με καμάρι εξήγγειλε με τη φράση «ένα ευρώ τον χρόνο για κάθε 100 ευρώ καθαρής περιουσίας σε αντικατάσταση των άλλων γενικών επιβαρύνσεων πάνω σε αυτή την περιουσία». Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ή αν είχε κάτι στο μυαλό του και δεν παπαγάλιζε λέξεις των οποίων το νόημα δεν καταλαβαίνει, αλλά αυτό που είπε στα ελληνικά σημαίνει ότι καταργούνται όλοι οι φόροι περιουσίας και αντικαθίστανται με φόρο 1%. Δηλαδή για τα ακίνητα των πλουσίων καταργούνται ΕΝΦΙΑ και Τέλος Ακίνητης Περιουσίας όπως και ο φόρος πολυτελούς διαβίωσης. Πράγμα που μπορεί να συμφέρει το 1%, αλλά μπορεί και να μην έχει καμία σημασία αφού η «πατριωτική εισφορά» αφορά πρόσωπα που πολύ συχνά έχουν συνδεδεμένη την περιουσία τους με εταιρείες. Με λίγα λόγια, μια από τις πιο κομβικές εξαγγελίες του Αλέκση μας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια τρύπα στο νερό και, στη χειρότερη, χασούρα για το δημόσιο και κέρδος για τους πλούσιους συμπολίτες.
Τα 5.000 ευρώ τον χρόνο που υπόσχεται σε φοιτητές το μόνο που θα κάνουν είναι να αυξήσουν τα ενοίκια στις πόλεις με πανεπιστήμια. Στην πραγματική ζωή, οι περισσότεροι πουλάνε στο ανώτερο ποσό που μπορούν να εισπράξουν και φοιτητές με +500 ευρώ τον μήνα στην τσέπη είναι φοιτητές που μπορεί να πληρώσουν μέχρι και +500 για το νοίκι. Το πιο πιθανό είναι η αύξηση να μην είναι τόσο μεγάλη, αλλά γιατί να μη ζητήσεις 200 ή 300 ευρώ παραπάνω από κάποιον που ξέρεις ότι ξαφνικά παίρνει δωράκι 500 ευρώ;
Και για να μην περιοριστούμε στα οικονομικά που θυμίζουν τον Ζήκο, πάμε στην παιδεία. Η κατάργηση των πανελλήνιων και η «μετάβαση σε ένα αξιόπιστο αδιάβλητο σύστημα πρόσβασης που αποτιμά τη συνολική σχολική πορεία» σημαίνει ότι ένας μέτριος μαθητής δεν θα μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του και να σοβαρευτεί π.χ. στην τρίτη λυκείου αφού θα τον κυνηγούν τα προηγούμενα χρόνια. Σημαίνει ότι η μεγάλη πίεση (από την οποία υποτίθεται ότι θέλουν να απαλλάξουν τους μαθητές) θα αρχίζει από την πρώτη γυμνασίου. Και βέβαια σημαίνει ότι το αδιάβλητο πάει περίπατο αφού οι σημαντικοί βαθμοί θα μπαίνουν από καθηγητές που γνωρίζονται με τους μαθητές.
Θα μπορούσα να συνεχίσω κι άλλο, αλλά αυτά τα λίγα παραδείγματα νομίζω ότι είναι ενδεικτικά της αρπακόλλας του ηγέτη της Κουφονικολάκου που σε τίποτα δεν διαφέρει από την αρπακόλλα του 2011, του 2012, του 2013, του 2014, του 2015, του 2016, του 2017 κ.ο.κ. Και μπράβο του.
Πολλές φορές η ουσία βρίσκεται σε πολύ απλά πράγματα. Και ο Κ. Μητσοτάκης, κατά την παρουσία του στη Θεσσαλονίκη, επέλεξε να επικεντρωθεί σε «δύο πολύ απλά πράγματα».
Με το πρόγραμμα των 2,2 δισ. που παρουσίασε, ως συνέχεια των αποτελεσμάτων της επταετούς διακυβέρνησής του, πέτυχε τα 2,2 δισ. να φαίνονται -και ουσιαστικά να είναι- αρκετά… περισσότερα από τα -έστω- 7,5 δισ. του προγράμματος του Α. Τσίπρα. Τα μέτρα του πακέτου των 2,2 δισ. αφορούν μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, είναι επακριβώς κοστολογημένα και χρονικά ενταγμένα σε ένα ημερολόγιο. Αρα υλοποιήσιμα. Οπως, άλλωστε, ήταν και τα προηγούμενα 7 «καλάθια» που έχει ανακοινώσει από τότε που έγινε πρωθυπουργός.
Κάποιοι μπορούν να θεωρήσουν ότι τα μέτρα είναι πολλά, μέτρια ή λίγα. Λογικό. Αλλά κανένας δεν αμφιβάλλει πως θα δει στην τσέπη του ό,τι του αναλογεί και τον αφορά. Αντιθέτως, λίγοι πιστεύουν ότι το «πακέτο Τσίπρα», το οποίο κουβαλά τη «βαριά σκιά του προγράμματος της Θεσσαλονίκης», ελάχιστες ώρες μετά την ανακοίνωση, είχε την ανάγκη διευκρινίσεων επί διευκρινίσεων, προκειμένου να μην ενταχθεί στην κατηγορία «Ανέκδοτα» και να παραμείνει στην κατηγορία «Τσαπατσουλιά, ημιμάθεια και πούρος λαϊκισμός». Κάπως έτσι τα 2,2 δισ. γίνονται περισσότερα από τα «πέτσινα» 7,5 ή 13 δισ. του αμετάλλακτου Α. Τσίπρα.
Το δεύτερο «πολύ απλό πράγμα» που είπε ο Κ. Μητσοτάκης είναι κάτι πραγματικά απλό και αυτονόητο: Κυβέρνηση, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, σχηματίζει μόνο το πρώτο κόμμα, έχοντας πάρει από 25% και πάνω. Αυτή η αυτονόητη αλήθεια διαλύει τη θολούρα που τεχνηέντως και δολίως καλλιεργείται από σύσσωμη την αντιπολίτευση. Στέλνει στον κάλαθο των αχρήστων αυτά που λένε κι αυτά που απεργάζονται στο παρασκήνιο αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί λαϊκιστές, παίζοντας με τη νοημοσύνη των πολιτών.
Κατ’ αρχάς υπάρχουν 4 κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία, κόντρα σε κάθε λογική και στην πραγματικότητα που αποτυπώνουν όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις, διατείνονται ότι πάνε «για τη νίκη» στις εκλογές! Πρώτος εκτέθηκε ο Ν. Ανδρουλάκης, με το αμίμητο «νίκη έστω με μία ψήφο». Ο οποίος θα έχει και την πρώτιστη ευθύνη αν υπάρξει ακυβερνησία στη χώρα, καθώς το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα με το οποίο θα μπορούσε να συνεργαστεί η Ν.Δ. Ακολούθησε η Μ. Καρυστιανού, η οποία εκεί που πήγαινε για… αυτοδυναμία βρίσκεται τώρα μπροστά στον ορατό κίνδυνο μέχρι και να μην μπει στη Βουλή. Μετά ήρθε «ο τζάμπα το rebranding» Α. Τσίπρας, ο οποίος το εξέλιξε. Στην αρχή είπε κάτι μασημένα για νίκη, μετά υπονόησε ότι αν φτάσει στο 20%+ και ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει αυτοδυναμία,στις δεύτερες εκλογές θα κάνει κυβέρνηση με όποιον να’ ναι. Και κατέληξε να είναι διατεθειμένος να κάνει ακόμα και… κυβέρνηση μειοψηφίας. Και υπάρχει και ο Κ. Βελόπουλος, ο οποίος πάει κι αυτός για τη νίκη -όχι του Νατσιού- στις εκλογές.
Και ο Α.Τσίπρας και ο Α. Σαμαράς, ο οποίος φαίνεται πως έχει μπλέξει σε τέτοιες περίεργες συζητήσεις, ξέρουν πολύ καλά ότι η Ν.Δ. θα είναι πρώτη και με διαφορά από τον δεύτερο. Για αυτό ο ουσιαστικός στόχος τους είναι να πάρει κάτω από 25%, ώστε να μην πάρει το μπόνους. Κάτι που δεν προκύπτει από κανένα δεδομένο. Το αντίθετο, μάλιστα. Αυτή, όμως, είναι η πραγματική και η μόνη σαφής επιδίωξή τους. Γιατί όλα τα άλλα που λένε είναι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Κυβέρνηση μπορεί να σχηματίσει μόνο το πρώτο κόμμα, έχοντας πάρει από 25% και πάνω.
Το δεύτερο «απλό πράγμα» που είπε ο Κ. Μητσοτάκης έχει έναν διπλό στόχο. Αφενός να αναδείξει τις τεράστιες ευθύνες του Ν. Ανδρουλάκη στην περίπτωση που υπάρχει ακυβερνησία, ο οποίος εκών άκων παγιδεύτηκε στην αριστερίστικη γραμμή του Χ. Δούκα, η οποία ευδοκιμούσε πριν από κάμποσες δεκαετίες μόνο σε παρακμιακά φοιτητικά αμφιθέατρα. Αφετέρου ο πρωθυπουργός έδειξε πως έχει πειστεί περισσότερο πως η αυτοδυναμία είναι εφικτή. Για αυτό μίλησε για μία «μάχη»-κάλπη. Αποδυναμώνοντας το σενάριο με τις «δύο κάλπες», εκ των οποίων η πρώτη είναι «η κάλπη της δυσαρέσκειας» και η δεύτερη «η κάλπη της απόφασης και της ευθύνης», με την κατάργηση της πρώτης κάλπης.
Με τη μία κάλπη πάνε περίπατο όλα τα κάτω από το τραπέζι σενάρια που απεργάζονται διάφορα κέντρα, τα οποία έχουν αποδεχθεί -ανεξαρτήτως τι λένε- ότι δεν μπορούν να νικήσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Για την ακρίβεια, δυσκολεύονται ακόμα και να τον πλησιάσουν.
Επομένως, από το σύνολο της παρουσίας του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ μένουν το πακέτο για την τελευταία χρονιά της τρέχουσας τετραετίας, μαζί με το όραμα-προσχέδιο της τρίτης, αλλά και η απόφασή του να αποδομήσει και δημοσίως τα ουσιαστικά αποδομημένα και ανύπαρκτα σενάρια τα οποία διακινούνται μόνο και μόνο για να κάνουν θρίλερ τις εκλογές, καλλιεργώντας στους πολίτες την εντύπωση ότι μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς τη Ν.Δ. ή χωρίς τον Κ. Μητσοτάκη.
Είναι κανόνας στη ζωή πως ποτέ δεν τσακώνεσαι με κάποιον που έχει πολύ περισσότερους λόγους από εσένα για να τσακωθείτε. Και ο Αντώνης Σαμαράς έχει περισσότερους λόγους να τσακωθεί με την κυβέρνηση, καθώς ο αποκλειστικός, ομολογημένος στόχος του είναι η φθορά της. Καλώς ο πρωθυπουργός, σε πολιτικό επίπεδο, απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με το υπό ίδρυση κόμμα, αλλά μέχρις εκεί.
Όλα τα υπόλοιπα που ακούγονται μέσα από τη Νέα Δημοκρατία δε φθείρουν τον Αντώνη Σαμαρά, καθώς αυτός απευθύνεται σε ένα κοινό το οποίο έχει ήδη πάρει τις αποστάσεις του από την κυβέρνηση. Συνεπώς, το να βγαίνουν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος και να του επιτίθενται, απλώς αναπαράγουν το κλίμα που ο Σαμαράς επιδιώκει να καλλιεργήσει. Στον πολύ κόσμο, σε αυτόν που συνθέτει τη μεγάλη εικόνα, αυτοί οι καβγάδες τον αφήνουν αδιάφορο. Και ένα κόμμα εξουσίας απευθύνεται σε αυτόν τον κόσμο και όχι στον μικρόκοσμο της πολιτικής ίντριγκας.
Η Νέα Δημοκρατία, αν δε βάλει ένα φρένο σε αυτές τις επιθέσεις, θα δείξει πως η καθυστέρηση της εξαγγελίας του κόμματος Σαμαρά της προκαλεί μια νευρικότητα μάλλον μεγαλύτερη από τη νευρικότητα που προκαλεί στους πολιτευτές του νέου κόμματος αυτή η καθυστέρηση. Και πάντα η νευρικότητα φέρνει τα λάθη. Το δε βασικότερο λάθος, ιδιαίτερης σημασίας, στο οποίο κινδυνεύει να υποπέσει το κυβερνών κόμμα είναι να μετατρέψει έναν κλεφτοπόλεμο σε γενικευμένο εμφύλιο, από τον οποίον αυτό θα βγει ηττημένο, καθώς οι δικές του απώλειες πιθανόν να το απομακρύνουν από τον βασικό στόχο του.
Οι φιλοδοξίες και οι προοπτικές του κόμματος Σαμαρά είναι δεδομένες. Το ζητούμενο για το κόμμα του δεν είναι μόνο το ποσοστό που θα λάβει. Αυτό μάλλον είναι δευτερεύον ζήτημα. Το πρωτεύον είναι τι ποσοστό θα υφαρπάσει από αυτό το 29-31% που, υπό τις παρούσες συνθήκες, δηλώνει πως θα ψηφίσει Νέα Δημοκρατία. Αν πελεκήσει τα κόμματα που βρίσκονται στα δεξιά του κυβερνώντος κόμματος, αφήνοντας αυτό ουσιαστικά αλώβητο, η αποστολή του θα έχει αποτύχει.
Η Νέα Δημοκρατία τι επιδιώκει; Μια καθαρή νίκη στις εκλογές. Πώς θα το πετύχει; Όχι πάντως μαλώνοντας με τον Σαμαρά σε έναν πόλεμο στον οποίον θα επιτρέπονται όλα τα κτυπήματα και καταλαβαινόμαστε τι εννοώ. Αυτοί οι πόλεμοι δεν αρμόζουν στα μεγάλα και ιστορικά κόμματα.
Η Νέα Δημοκρατία έχει πεπραγμένα, έχει πειστικές απαντήσεις στο ζήτημα της κυβερνησιμότητας τόσο στον τομέα της πολιτικής αξιοπιστίας όσο και στο ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός και έχει απέναντί της αντιπάλους περιορισμένων ικανοτήτων και δυνατοτήτων, όσο μεγάλη στήριξη και αν έχουν από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Άρα θα πρέπει να φύγει από το πεδίο μιας φθοροποιού αντιπαράθεσης με τον πρώην πρόεδρο της και να απευθυνθεί στο μεγάλο εθνικό ακροατήριο, κάτι που έκανε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.
Αν ο Σαμαράς, όπως λένε, έχει γινάτι με τον Μητσοτάκη και κάποιοι μέσα στη Νέα Δημοκρατία δείχνουν να έχουν γινάτι με τον Σαμαρά και αυτό κάνει κακό στην παράταξη τους.
Τον πρώην πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ, Μάριο Λώλο, φωτογραφίζουν άτομα του αριστερού - αντιεξουσιαστικού χώρου ως τον φερόμενο ως βιαστή του κειμένου του Indymedia.
Είκοσι χρόνια μεγαλύτερος από την καταγγέλουσα, ξεδοντιάρης, πάντα βρώμικος, με συμμετοχή σε "κοινωνικούς" αγώνες, που όλοι τον είχαν για καλό άνθρωπο, αντιφασίστα, αντιρατσιστή, αντισεξιστή (αλλά είναι το αντίθετο), χειριστικός, κακοποιητικός, με "περγαμηνές" και χαίρει θαυμασμού από τους ομοϊδεάτες του.
Με αυτή την περιγραφή υπάρχουν πολλά άτομα στον χώρο. Ας υπάρξει σεβασμός στο τεκμήριο αθωότητας. Ντροπή να σπιλώνονται τέτοια "αξιόλογα" άτομα με ανώνυμες αναρτήσεις. Ας βγουν σύντροφοι και συντρόφισσες να πλέξουν το εγκώμιό του, βάλλοντας κατά της καταγγέλουσας. Σωστά;
Για την ιστορία, με αφορμή τις συλλήψεις για τον εμπρησμό στη #Marfin , ο κύριος Λώλος είχε χαρακτηρίσει "χαφιέ" τον φωτορεπόρτερ που είχε παραδώσει υλικό στην ΕΛ.ΑΣ., προκειμένου να διαλευκάνει την υπόθεση.
Διαβάστε αναλυτικά την καταγγελία που δημοσίευσε το indymedia:
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟ ΒΙΑΣΜΟ Ο ΦΟΒΟΣ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΜΕΡΙΑ
Γνώρισα τον Μ. το ‘22. Έχαιρε εκτίμησης στη δουλειά του. Έβρισκα συναρπαστική αυτή τη δουλειά και θα ήθελα να κι εγώ να την κάνω. Είχα στο μυαλό μου μήπως μπορέσω ν’ αλλάξω επάγγελμα γιατί αυτό με το οποίο ασχολούμουν έδειχνε πως δε με σήκωνε άλλο και η εργασιακή συνθήκη είχε γίνει ιδιαίτερα επισφαλής, με τις υποχρεώσεις ως μονογονεϊκή οικογένεια με ένα παιδί να τρέχουν και να με έχουν γονατίσει ψυχολογικά σε βαθμό να έχω μόλις πρόσφατα αρχίσει να ανακάμπτω από βαριά κατάθλιψη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.Κάποια στιγμή αρχίσαμε να επικοινωνούμε σε τσατ και του έστειλα να δει δείγματα των προσπαθειών μου.
Έδειχνε αρκετά πρόθυμος να με βοηθήσει και μου έδινε συμβουλές για το πώς να βελτιώνομαι. Ήταν ιδιαίτερα φιλικός, οπότε πίστεψα πως είχε τη διάθεση να στηρίξει ανιδιοτελώς την προσπάθεια μου και είχε, μάλιστα, αναφέρει πως πιθανόν να μου έβρισκε μια διέξοδο. Μετά από κάποιο διάστημα που τσατάραμε, μου πρότεινε να πάμε για καφέ να συζητήσουμε για το πως θα μπορούσα να μπω στον κλάδο. Είχε πάθει ένα ατύχημα και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να κατέβει τις σκάλες του σπιτιού του.
Στον καφέ όλα καλά, παρόλο που η συζήτηση ξέφευγε από αυτά που ήθελα να συζητήσω, με αρκετά υπονοούμενα που μ’ έκαναν για νιώσω μεν άβολα αλλά συγχρόνως μέσα στην τότε μηδενική αυταξία μου είχα τόση ανάγκη ν’ ακούσω. Κολακεύτηκα που άρεσα σε κάποιον τόσο αναγνωρίσιμο. Μου χτύπησε βέβαια αλέρτ, αλλά το αγνόησα πιστεύοντας ότι ίσως ήμουν κάπως πιο φιλική και πιθανόν να γινόταν παρεξηγήσιμη η στάση μου.
Όταν φύγαμε και τον βοήθησα ν’ ανέβει στο σπίτι του, όπου θα μου έδινε κι ένα βιβλίο από μια έκθεση, καθώς ήταν στηριγμένος πάνω μου, μου έπιασε το στήθος. Ήταν ένα δείγμα του πόσο άνετα ένιωθε να με παραβιάσει μη φοβούμενος συνέπειες. Πάγωσα και δεν αντέδρασα. Σκεφτόμουν, θα πάρω το βιβλίο και θα φύγω.
Όταν μπήκαμε σπίτι του άρχισε να με χουφτώνει και πριν το καταλάβω μου είχε σηκώσει το φουστάνι, κατεβάσει το εσώρουχο μου και με έριξε μπρούμυτα στο κρεβάτι του (το οποίο παρεμπιπτόντως βρομούσε απλυσιά). Έχοντας την αίσθηση πως δε θα μπορούσα να το αποφύγω, του ζήτησα να βάλει προφυλακτικό, με την ελπίδα να μην είχε και αυτό να τον ανέκυπτε. Δε χρειάζεται, μου είπε και μπήκε μέσα μου χωρίς να προλάβω ν’ αντιδράσω. Ενώ πονούσα, δεν φώναξα να σταματήσει, βγήκα από το σώμα μου. Όλα είχαν γίνει τόσο γρήγορα. Αφού εκσπερμάτισε πάνω στην πλάτη μου, μου είπε να πάω στο μπάνιο να πλυθώ και να φύγω γιατί κάποιος θα ερχόταν στο σπίτι (το σπίτι αυτό όπως θα μου έλεγε αργότερα ήταν της συντρόφου του, είχε αποκρύψει πως έχει σχέση).
Έφυγα άρον άρον. Δεν είχα καταλάβει τι είχε συμβεί. Ένα απίστευτο μπέρδεμα.Τότε θα ξεκινούσε ένας φαύλος κύκλος καλοπιάσματος-κακοποίησης. Κάτι μου φαινόταν στραβό αλλά είχα άρνηση να αναγνωρίσω πως με βίασε. Έπεισα τον εαυτό μου πως είχα δώσει δικαίωμα. Όλοι τον είχαν για καλό άνθρωπο, αντιφασίστα, αντιρατσιστή, αντισεξιστή.
Ό,τι είχε γίνει πίστευα πως το είχα προκαλέσει. Μάλλον εγώ θα έφταιγα. Δεν έφερα σθεναρή αντίσταση και πάλευα με τις ενοχές, όπως πολλές γυναίκες που αισθάνονται πως φταίνε που τις χτυπάει ο άντρας τους, φταίνε όταν τις κακοποιεί. Έπεσα στη λούπα των ενοχών παρόλο που φώναζα στο δρόμο πως “οι βιαστές έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας”. Μου πήρε τρία χρόνια και πολύ επίπονη ψυχοθεραπεία για να καταλάβω πως αυτό όπως και όσα ακολούθησαν ήταν βιασμοί.
Ο πρώτος βιασμός, όμως, από αυτό το κάθαρμα, ήταν μόνο η αρχή. Δεν είχα σκοπό να τον ξαναδώ, ήθελα να κλειστώ στο καβούκι μου παγωμένη. Πριν προλάβω να επιστρέψω σπίτι με βομβάρδισε με μηνύματα πως είμαι θεά, είμαι καύλα, είμαι καλό παιδί, του αρέσω πολύ και πως δε μπορεί να με βγάλει απ’ το μυαλό του. Φράσεις κλισέ, που όμως μέσα στην ανάγκη μου για λίγη προσοχή, τις πίστεψα. Ο σημαντικός και διάσημος έδινε σημασία σε μένα την ασήμαντη με την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση στο πάτωμα, εκείνη την εποχή.Έκλεινα τα μάτια σ’ αυτό που έγινε, κολακεύτηκα, έπεισα τον εαυτό μου πως το ήθελα, προσπαθώντας να δώσω μ’ έναν στρεβλό τρόπο συναίνεση εκ των υστέρων. Όμως δεν είχα σκοπό να τον ξαναδώ.
Ακολούθησε ψηστήρι για κάποιες εβδομάδες και πολύ κλάψα για πράγματα που του συμβαίνουν και για το πόσο τον καταπιέζει η σύντροφος του. Έλεγε συνεχώς πως είναι βασανισμένος από την σύντροφό του την οποία παρουσίαζε ως ένα τέρας που του μιλούσε άσχημα και τον ταπείνωνε, τον είχε εγκλωβίσει σε μια σχέση και ότι είχε σκοπό να τη λήξει και να είναι μαζί μου. Το “έπαιζε” καημένος που έπρεπε να τον λυπηθώ. Έλεγε πως μ’ έχει ανάγκη.
Ήθελε με λίγα λόγια μια “αδελφή ψυχή” να τον ακούσει και πατούσε στον προβληματικό (για μένα) χαρακτήρα μου με το σύνδρομο του καλού παιδιού. Εκμεταλλεύτηκε την τάση μου να συνδράμω μέχρι παραμέλησης του εαυτού μου τους ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια. Εγώ η ασήμαντη θα βοηθούσα τον δημοφιλή και σημαντικό. Αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, με χρειαζόταν, έπρεπε ν’ ανταποκριθώ. Έτσι του είπα ένα βράδυ να έρθει σπίτι μου να κάτσουμε να μιλήσουμε.
Μόλις ήρθε κάτσαμε λίγο, ελάχιστα, μόνο για τα προσχήματα όπως φάνηκε, κι άρχισε να με χουφτώνει και με ρώτησε πού είναι το κρεβάτι. Δε μ’ έπαιρνε να φέρω αντίρρηση, μ’ είχε κάνει να πιστεύω πως είμαστε σε σχέση μου και ένιωθα υποχρέωση να μη φέρω αντίρρηση. Πήγαμε στο δωμάτιο κι εκεί πολύ γρήγορα χωρίς προετοιμασία μου έβγαλε τα ρούχα , με χούφτωνε βιαστικά κι άρχισε να μου ρίχνει σφαλιάρες πάνω στο σώμα. Όσο περνούσε η ώρα τα χτυπήματα δυνάμωναν.
Μου “κλείδωσε” τα χέρια να μη μπορώ να κουνηθώ και μπήκε μέσα μου άγρια. Μου κόπηκε η ανάσα, πονούσα παντού. Έβγαζα κραυγές πόνου και τρέχανε δάκρυα τα μάτια μου. Μ’ έπιασε από τα μαλλιά, μου τα τράβηξε κι άρχισε να με βρίζει. “ Σε γαμάω γιατί είσαι η πουτάνα μου και θα σου δώσω τη μήτρα στο χέρι, θα σου ξεσκίσω το μουνί παλιοπουτάνα”. Έχοντας με κλειδωμένη να μη μπορώ να κουνηθώ μου ζητούσε να του πω τι είμαι. Υπάκουγα, με την ελπίδα να είναι πιο ήπιο και να τελειώνει το μαρτύριο. Κάποια στιγμή σταμάτησε και ζήτησε να του βάλω δάχτυλο. Αηδίασα αλλά το έκανα, ήταν διαταγή και δε χωρούσε αντίρρηση. Άρχισε να μαλακίζεται και με διέταξα να του σφίξω τ’ αρχίδια. Όταν τελείωσε, σηκώθηκε, ντύθηκε κι έφυγε. Το κορμί μου ήταν γεμάτο από τα σημάδια που άφησε.
Ένιωθα ένα σκουπίδι. Παρεμπιπτόντως δε σεβάστηκε ούτε το σπίτι μου και τους γείτονες που θα με άκουγαν να πονάω και κάποιον να με λέει με την αγριοφωνάρα του πουτάνα. Τις επόμενες μέρες μου έστελνε πάλι μηνύματα πως του αρέσω, πως με αγαπάει και είμαι πολύ σημαντική για εκείνον. Τον πίστευα. Άρχισα να έχω την ψευδαίσθηση πως έχουμε σχέση, πως μ’ αγαπάει και πως στο σεξ είναι έτσι επειδή του αρέσω πολύ κι είναι ιδιότροπος. Έτσι μου έλεγε και τον δικαιολογούσα.
Έβρισκα μια δικαιολογία για κάθε ασχημόνια του και την προσπερνούσα. Ή έτσι, τουλάχιστον, νόμιζα. Πολύ συχνά, όποτε ήθελε, τον μετέφερα εδώ κι εκεί, τον περίμενα να τελειώσει τη δουλειά του να τον γυρίσω σπίτι, γιατί δε μπορούσε να οδηγήσει, ή γιατί δεν είχε μεταφορικό μέσο. Κάθε φορά του ψώνιζα καφέ και τον πήγαινα όπου ήθελε, κάποιες φορές σε μακρινές αποστάσεις. Δεν είχε πληρώσει ούτε μια φορά τον καφέ, δε με είχε ρωτήσει αν έχω χρήματα για βενζίνη (παρότι έμενα μακριά από το σπίτι του), ενώ γνώριζε πως ζορίζομαι.Μια μέρα τον πήγα στο συνεργείο να πάρει τη μηχανή του και άρχισε να κλαίγεται πως είναι άφραγκος και δεν έχει να την πληρώσει. Τον λυπήθηκα και του πρότεινα να του δανείσω με τον όρο να μου τα επέστρεφε σε λίγες μέρες, καθώς τα χρειαζόμουν να πληρώσω το φροντιστήριο του παιδιού μου.
Μετά από απίστευτη κοροϊδία τα χρήματα τα πήρα τρία χρόνια μετά όταν τρίτο δικό μου άτομο πήγε και τον βρήκε. Είχε τόσο θράσος που το αντιμετώπισε με υφάκι. Σε μια άλλη διαδρομή επιστρέφοντας από τη δουλειά του μου είπε να σταματήσουμε σ’ ένα απόμερο μέρος. Είπα δειλά πως δεν είχα διάθεση για σεξ. Μου απάντησε, “έλα, άσ’ τα αυτά τώρα, πουτανάκι” και με τράβηξε κι έκανε τα δικά του. Ξύλο και βρισιές, ως συνήθως. Στον ενάμιση περίπου χρόνο αυτής της “σχέσης” συνευρεθήκαμε “ερωτικά” λιγότερο από 10 φορές.
Μια από αυτές τις φορές ήταν όταν του ζήτησα να τον δω για να του μιλήσω για ένα σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά μου. Είχα ακόμα την αυταπάτη πως μου έδινε σημασία. Νόμιζα τότε πως το να είμαι το ταξί του, σήμαινε πως μου έδινε σημασία. Βρεθήκαμε κοντά στο σπίτι του και αφού είχε έρθει με το σκύλο του, μου είπε να πάμε σ’ ένα παρκάκι παραδίπλα.
Εννοείται πως δεν πρόλαβα ν’ αρθρώσω λέξη για το πρόβλημα μου γιατί με τράβηξε απόμερα για να μη φαινόμαστε και μου κατέβασε με δύναμη το κεφάλι δίνοντας μου εντολή να τον γλύψω. Μου κρατούσε το κεφάλι με δύναμη. Πνιγόμουν κι ήθελα να κάνω εμετό. Προσπαθούσα να τον σπρώξω να πάρω αναπνοή.Εκείνος συνέχιζε. “Ρούφα μωρή καργιόλα, ρούφα πουτάνα”. Πετάχτηκαν τα μάτια μου έξω, πονούσε ο λαιμός μου, αλλά δεν έδινε σημασία. Απορούσα γιατί δε σταματούσε. Τώρα πλέον έχω καταλάβει πως αυτό ήταν που τον ερέθιζε. Να με βιάζει και να με ταπεινώνει με κάθε τρόπο. Ο χειρισμός ήταν αριστοτεχνικός.
Είχα γίνει το πιόνι του και δεν έφερνα αντίρρηση σε τίποτα και το ήξερε. Όταν τολμούσα να φέρω αντίρρηση σε κάτι, έκανε μούτρα, δεν ήθελε να με δει. Αισθανόμουν ένοχη που τον είχα στεναχωρήσει. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα πως τον φοβόμουν. Ακόμα τρέμω στη σκέψη του. Μου πήρε τρία χρόνια αλλά πλέον έχω καταλάβει πως αυτό το δίποδο με βίαζε άγρια. Όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Χωρίς να το καταλάβω, είχα γίνει το χαλάκι να σκουπίζει τα πόδια του και ως τέτοιο φερόμουν. Το κτήνος αυτό χρησιμοποίησε μια ευάλωτη γυναίκα, μια σκληρά εργαζόμενη μητέρα με μονογονεϊκή οικογένεια, βυθισμένη μέσα στο άγχος, την κατάθλιψη, με μηδέν ψυχικό σθένος, για να βγάλει τη διαστροφή και τη βία που είχε μέσα του.
Μυρίστηκε ένα ευάλωτο άτομο που πάλευε να βγει από τη μαυρίλα της κατάθλιψης και του έριξε μια κλωτσιά να φτάσει στον πάτο. Και τα κατάφερε. Μ’ εκδικούνταν και με τιμωρούσε γιατί ήμουν “πουτάνα”. Και με είχε πείσει πως το άξιζα. Το κάθαρμα δε είχε ποτέ συναίνεση για όσα έκανε. Δε με είχε ρωτήσει ποτέ αν μου αρέσει κάτι πριν το κάνει. Ήταν τόσο βέβαιος πως δε θα τολμούσα ν’ αντιδράσω. Είχα ακούσει τόσες φορές, και όχι μόνο στο σεξ, πως είμαι πουτανάκι που το είχα πιστέψει. Μου έστελνε ντιπ πικ και μου περιέγραφε τι θα μου κάνει. Μου ήταν πιο εύκολο να γράφω αυτά που ήθελε ν’ ακούσει απ’ το να τα βιώνω.
Όταν μια φορά τον πήγαινα σε μια δουλειά, περιέγραψε μια παρτούζα στην οποία είχε συμμετάσχει και μου είπε πως θα μου άρεσε πολύ να ασχολούνται δυο άντρες μαζί μου, ότι θα νιώθω σαν θεά. Φοβήθηκα, κόπηκαν τα γόνατα μου, με κυρίευσε πανικός και του είπα πως δεν κάνω τέτοια πράγματα, δε μ’ αρέσουν, ελπίζοντας πως δε θα με αναγκάσει να το κάνω. Δεν ήμουν σίγουρη πως θα μπορούσα να φέρω αντίρρηση αν με έφερνε προ τετελεσμένου. Εκείνος επέμενε πως θα μου αρέσει. Η πίεση ήταν τόση που την επόμενη μέρα ένιωσα την ανάγκη να τον πάρω τηλέφωνο και να του ξαναπώ πως δεν κάνω τέτοια.
Λίγες μέρες αργότερα τον πήγα σε μια δουλειά σε απομακρυσμένο μέρος και στην διαδρομή προστέθηκε κι ένας συνάδελφος του, χωρίς να το γνωρίζω από πριν. Κάτσαμε σε μια ταβέρνα και φάγαμε. Ένιωθα άβολα. Για πρώτη φορά με κέρασε. Μου φάνηκε περίεργο. Πιθανότατα, το σχέδιο ήταν να γνωρίσω τον συνάδελφο του ώστε να με βιάσουν παρέα.Ίσως κάτι είχαν σχεδιάσει αλλά για καλή μου τύχη δε συνέβη. Ίσως η μεγάλη μου αμηχανία τους τρόμαξε. Με λούζει κρύος ιδρώτας, ακόμα, στη σκέψη να είχε συμβεί. Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω πως όλο αυτό ήταν ένα λάθος. Κάτι που με γέμισε ακόμα περισσότερες ενοχές για την κακή επιλογή μου.
Τότε δε μπορούσα να καταλάβω τι είχε γίνει και πως δεν ήταν επιλογή. Άρχισα να βρίσκω δικαιολογίες για να το αποφύγω, όταν ζητούσε να τον πάω εδώ κι εκεί. Οπότε και η επικοινωνία αραίωσε. Γιατί αυτό που νόμιζα “σχέση” ήταν να τον μεταφέρω και να βγάζει πάνω μου τις νοσηρές βίαιες ορέξεις του. Δεν πηγαίναμε για καφέδες, δε βρισκόμασταν εκτός αυτού του πλαισίου. Σταματήσαμε να έχουμε επαφή. Τον ξαναείδα στα Λιπάσματα στον αντιφασιστικό Σεπτέμβρη όπου ήρθε και με χαιρέτησε. Μου χάιδεψε λίγο το πρόσωπο και μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι. Μούδιασε το σαγόνι μου από τον πόνο κι έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Έμεινα να τον κοιτάζω αποσβολωμένη και στη συνέχεια έφτυσε ροχάλα μέσα στο στόμα μου αφού με πίεσε με τα δάχτυλά του του να το ανοίξω. Μου ανέβηκε το στομάχι καταπίνοντας τη ροχάλα. Ήθελα να βγάλω τα σωθικά μου.
Μου πέρασε απ’ το μυαλό να του τραβήξω μπουνιά αλλά κόλωσα κι έχωσα τη μούρη μου πάνω του για να να μη φάω κι άλλο χαστούκι. Χωρίς ν’ ανταλλάξουμε κουβέντα έφυγα νιώθοντας πιο σκουπίδι από κάθε φορά.Οδηγούσα προς το σπίτι μου κι έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ντρεπόμουν να αντικρίσω το παιδί μου.Ένιωθα πως δε αξίζω να ζω. Δεν ήθελα να τον ξαναδώ και τον μπλόκαρα. Τυχαία τον συνάντησα σ΄ένα φεστιβάλ. Ήρθε και με βρήκε και μου είπε να πάμε παραπέρα να μου πει κάτι. Υπέθεσα πως θα θέλει να ζητήσει συγγνώμη. Όμως όχι. Έφαγα κι άλλη ροχάλα, κι άλλο χαστούκι.
Ένα χρόνο μετά με βρήκε σε μια διαδήλωση. Ήμουν με τον σύντροφο μου. Ήρθε και μ’ έπιασε και με φίλησε στο κεφάλι παρότι έσκυψα να το αποφύγω. Δε σεβάστηκε ούτε τον σύντροφο μου. Μ’ έλουσε κρύος ιδρώτας. Ακόμα τα βάζω με τον εαυτό μου, ξυπνάω με εφιάλτες τα βράδια, ακόμα παλεύω με ενοχές επειδή “τσίμπησα” στα κολακευτικά λόγια και προσπερνούσα την άγρια κακοποίηση. Σκέφτομαι πόσο νωρίς εγκαταστάθηκε μέσα μου ο φόβος και η υποταγή. Αναρωτιέμαι πώς έκανα αυτή τη σχέση μ’ αυτό το κάθαρμα που δε μου άρεσε ως άντρας, δεν το είχα ποτέ ως ενδεχόμενο να κάνω σχέση μαζί του.
Είκοσι χρόνια μεγαλύτερος μου, ξεδοντιάρης και πάντα βρόμικος. Είχα ανάγκη από ένα φίλο προσπαθώντας εκείνη την εποχή να βγω από μια μεγάλη ψυχολογική κρίση. Μου πούλησε νοιάξιμο, έρωτα, κολακεία κι έπαιξε ρόλο και ο μύθος που είχε χτίσει γύρω από το πρόσωπο του. Όπως μου εξηγήθηκε μόλις πρόσφατα, έτσι λειτουργεί ένας τραυματικός δεσμός. Η κακοποίηση “ντύνεται” μ’ ένα πέπλο από όμορφα λόγια. Σαν αυτά που άκουσα στον πρώτο καφέ που ήπιαμε, αλλά και μετά τον πρώτο βιασμό.
Ένας φαύλος κύκλος με (ψεύτικα) στοργικά λόγια που ακολουθούνται από κακοποίηση. Χειριστικός λόγος για να οργώνει το κορμί και την ψυχή μου. Τρία χρόνια ζούσα με το φόβο, τις ενοχές και σιχαινόμουν τον εαυτό μου. Δεν τολμούσα να μοιραστώ με κανέναν ό,τι μου συνέβη. Ντρεπόμουν. Όπως πολλές γυναίκες που τρώνε ξύλο, που βιάζονται, κακοποιούνται και θεωρούν πως το προκάλεσαν, πως φταίνε οι ίδιες κι ελπίζουν πως η επόμενη φορά θα είναι πιο ήπια. Όμως δεν είναι ποτέ. Η βία κλιμακώνει.
Γιατί αυτό που ερεθίζει όλα αυτά τα καθάρματα είναι να προκαλούν πόνο. Στο κορμί και στην ψυχή. Κι όσο δεν ικανοποιούνται, προκαλούν κι άλλο πόνο. Αυτά τα αρσενικά δίποδα, η επιτομή της πιο άγριας πατριαρχίας ψάχνουν για ευάλωτα θύματα. Γυναίκες που δε θα τολμήσουν να μιλήσουν.
Όμως για κάθε γυναίκα πρέπει να έρχεται μια στιγμή που ο φόβος θ’ αλλάξει μεριά. Που η αυπνία, οι κρίσεις πανικού, οι σκέψεις για αυτοκτονία κλπ, θ’ αλλάξουν μεριά, που τέτοια καθάρματα θα φοβούνται να βγουν στο δρόμο.
Δύο ημέρες μετά την τραγωδία στην Τανάγρα, όπου ένα Phantom κατέπεσε και συνετρίβη με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι δύο πιλότοι – χειριστές του, στο πλαίσιο του Athens Flying Week, οι ειδικοί που “τρέχουν” τις έρευνες για το δυστύχημα, επιχειρούν να εντοπίσουν τα αίτια της θανατηφόρας πτώσης, το μεσημέρι του Σαββάτου.
Παράλληλα, ο πόνος των οικογενειών, συγγενών και φίλων των δύο πιλότων είναι ανείπωτος.
Ο τηλεοπτικός σταθμός ANT1 παρουσίασε, στο κεντρικό του δελτίο ειδήσεων με τον Νίκο Χατζηνικολάου, αποκλειστικό βίντεο από τη δοκιμαστική πτήση του Phantom 24 ώρες πριν από την τραγωδία.
Στο οπτικό βίντεο του σταθμού φαίνεται το αεροσκάφος να πραγματοποιεί εντυπωσιακούς και επικίνδυνους ελιγμούς, ακριβώς μία ημέρα πριν από τη συντριβή. Όλα λειτουργούσαν άψογα. Το Phantom έκανε περιστροφές στον αιθέρα, έκοβε απότομα, πραγματοποιούσε ελιγμούς με τα G να αυξάνονται στιγμιαία.
Οι πιλότοι είχαν κάνει όλες τις απαραίτητες ρυθμίσεις και ήξεραν τέλεια το ανάγλυφο της περιοχής. Έκαναν περάσματα και το αεροσκάφος ανταποκρινόταν τέλεια. Μετά τη δοκιμαστική πτήση, ακολούθησε ο τεχνικός έλεγχος και δεν εντοπίστηκε κανένα πρόβλημα.
«Αυτό που είμαι κάθετος είναι ότι δεν πετάει τίποτα στην Πολεμική Αεροπορία αν δεν είναι απολύτως έτοιμο και αξιόπιστο να πραγματοποιήσει την αποστολή» τόνισε ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος
Ερωτήματα προκαλεί η επιστροφή σε θέσεις ευθύνης δύο υπαλλήλων του Δήμου Σιθωνίας, οι οποίοι είχαν τεθεί σε αργία καθώς διώκονται ποινικά για διαφθορά. Ο ένας από αυτούς εμπλέκεται σε δύο διαφορετικές δικογραφίες, ενώ η δημοτική αρχή επικαλείται, μεταξύ άλλων, τις αυξημένες υπηρεσιακές ανάγκες και την έλλειψη προσωπικού.
Όπως ανέφερε ο Τάσος Τέλλογλου στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ANT1, το ζήτημα που τίθεται αφορά το μήνυμα που εκπέμπει η επαναφορά των συγκεκριμένων υπαλλήλων, οι οποίοι είχαν απομακρυνθεί από τα καθήκοντά τους για λόγους δημοσίου συμφέροντος.
Η πρώτη υπάλληλος είχε κατηγορηθεί στην υπόθεση των υδρομέτρων. Στο πλαίσιο της υπόθεσης εμφανίζονταν ως εγκατεστημένα υδρόμετρα τα οποία δεν είχαν τοποθετηθεί, ενώ η ίδια, με την ιδιότητα της προϊσταμένης Τεχνικών Έργων, φέρεται να βεβαίωνε το αντίθετο. Στις 21 Φεβρουαρίου 2024 τέθηκε σε δυνητική αργία για λόγους δημοσίου συμφέροντος.
Ο δεύτερος υπάλληλος είχε τεθεί σε αργία για δύο υποθέσεις. Η πρώτη αφορούσε επίσης τα υδρόμετρα, ενώ η δεύτερη σχετιζόταν με την ποινική δίωξη που ασκήθηκε σε βάρος του για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και δωροληψία, στο πλαίσιο της υπόθεσης των πολεοδομιών. Ο ίδιος ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Δόμησης Σιθωνίας.
Η απόφαση για την επαναφορά
Σύμφωνα με τον Τάσο Τέλλογλου, ο δεύτερος υπάλληλος επέστρεψε στην υπηρεσία του στις 7 Αυγούστου, έπειτα από απόφαση του δημάρχου. Προηγήθηκε η γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου και στη συνέχεια τοποθετήθηκε σε διαφορετική θέση ευθύνης, ως αναπληρωτής προϊστάμενος στη Διεύθυνση Δόμησης, μέχρι να οριστεί προϊστάμενος.
Ο δημοσιογράφος ανέφερε ότι επικοινώνησε τρεις φορές με τον δήμαρχο κατά τη διάρκεια του τελευταίου μήνα, στο πλαίσιο της έρευνας. Ο δήμαρχος επικαλέστηκε τον μεγάλο αριθμό εκκρεμών υποθέσεων που αφορούν τη δόμηση, επισημαίνοντας ότι παραμένει σε εκκρεμότητα η εξέταση 2.166 πράξεων σχετικά με τους όρους δόμησης και ότι ο Δήμος δεν διαθέτει άλλους υπαλλήλους για να καλύψουν τις συγκεκριμένες ανάγκες.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι ούτε η υπόθεση των υδρομέτρων ούτε εκείνη που αφορά τις οικοδομικές άδειες έχουν κριθεί από τη Δικαιοσύνη και επικαλέστηκε το τεκμήριο της αθωότητας.
Εξηγήσεις ζητούν υπουργείο Εσωτερικών και Περιφέρεια
Έπειτα από ερωτήματα του ΑΝΤ1, που είχε αναδείξει την υπόθεση, το υπουργείο Εσωτερικών και η Περιφέρεια ζήτησαν από τον Δήμο Σιθωνίας να αιτιολογήσει την απόφαση επαναφοράς των δύο υπαλλήλων, ενώ σε βάρος τους εκκρεμούν δικογραφίες.
Ο Δήμος καλείται να δώσει τις σχετικές εξηγήσεις έως την Τετάρτη, διευκρινίζοντας τους λόγους για τους οποίους οι δύο υπάλληλοι, οι οποίοι είχαν αρχικά τεθεί σε αργία, επέστρεψαν στα καθήκοντά τους.
Ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, βρέθηκε στο "Καλημέρα Ελλάδα" για να μιλήσει για τα μέτρα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, ενώ σχολίασε και την πρόθεση του Αντώνη Σαμαρά για δημιουργία κόμματος.
Αρχικά, σχολιάζοντας το εάν επαρκούν τα μέτρα που ανακοινώθηκαν στη ΔΕΘ ανέφερε ότι η συλλογική επιθυμία του λαού να παίρνει από το κράτος περισσότερο οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία.
Όσον αφορά την τωρινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας είπε: "Είναι η πιο συγκλονιστική περίοδος ευημερίας της χώρας. Σε μια Ευρώπη που είναι σε ύφεση και ενώ όλες οι χώρες κάνουν περικοπές δαπανών, εμείς τώρα δίνουμε.
Συνεχίζοντας προσέθεσε: "Δεν πρέπει να παρασυρθούμε σε μια συλλογική διεκδίκηση πραγμάτων που δεν μπορούν να υπάρχουν. Οι άνθρωποι έχουν πάντα απαιτήσεις, θέλουν το κάτι παραπάνω. Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου. Η φτώχεια έχει πέσει".
Σε ερώτηση για το εάν οι παροχές που θα φέρουν τα μέτρα διενειμήθηκαν δίκαια, ο κύριος Γεωργιάδης απάντησε: "Είμαστε η πρώτη κυβέρνηση που έδωσε περισσότερα προς τους συνταξιούχους".
Έπειτα, αναφερόμενος στη μετωπική σύγκρουση της Κυβέρνησης με τον Αντώνη Σαμαρά ανέφερε: "Εγώ τιμώ και αναγνωρίζω και σήμερα το έργο του Αντώνη Σαμαρά γιατί με αυτόν και τη Νέα Δημοκρατία κρατήσαμε την Ελλάδα στο ευρώ. Τον θεωρώ έναν πολύ σημαντικό Πρωθυπουργό. Δεν θα πούμε εμείς εάν θα κάνει κόμμα ο κύριος Σαμαράς. Εάν ο Σαλμάς προσχωρήσει στο κόμμα του κύριου Σαμαρά, τότε θα κάνω μια συνέντευξη Τύπου για το τι έλεγε ο Σαμαράς για τον Σαλμά".
Ολοκληρώνοντας, αναφέρθηκε στο Ταμείο Ανάκαμψης, λέγοντας: "Το πρόγραμμα «Προλαμβάνω» επίσης έληξε από το Ταμείο Ανάκαμψης. Είχαμε στόχο να μπουν 5,5 εκατομμύρια Έλληνες και τελικά μπήκαν 6 εκατομμύρια Έλληνες. Το Πρόγραμμα θα συνεχιστεί στις βασικές του δομές. Το κλίμα στην υγεία έχει αλλάξει. Ακόμα και ο κόσμος που ήταν αντίθετος σε μένα, πλέον είναι συγκαταβατικός μέχρι και υποστηρικτικός. Η κατάσταση στο ΕΣΥ έχει αλλάξει".
Στη συνέντευξη Τύπου συμμετέχουν ο υπουργός Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου και
ο υφυπουργός, Νίκος Τσάφος - Στόχος η μείωση του ενεργειακού κόστους για
νοικοκυριά και επιχειρήσεις
Σε εξέλιξη βρίσκεται η παρουσίαση του
κυβερνητικού σχεδίου από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας για τη
σταδιακή μείωση των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 30% έως το 2029 που
εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης στην 90ή ΔΕΘ
Στη
συνέντευξη Τύπου με την εξειδίκευση των μέτρων συμμετέχουν ο υπουργός Ενέργειας,
Σταύρος Παπασταύρου και ο υφυπουργός, Νίκος Τσάφος.
Στο επίκεντρο
βρίσκονται οι παρεμβάσεις σε ΑΠΕ, δίκτυα, αποθήκευση ενέργειας και εξοικονόμηση,
με στόχο τη μείωση του ενεργειακού κόστους για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
«Η
Ελλάδα έχει μετατραπεί σε εξαγωγική δύναμη ενέργειας»Κατά την εισαγωγική του
τοποθέτηση ο υπουργός Ενέργειας, κ. Παπασταύρου ανέφερε:
«Η χώρα μας
τα τελευταία χρόνια επένδυσε συστηματικά στις ΑΠΕ, στις διασυνδέσεις και στον
εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου. Από το 2019 εργαστήκαμε πάνω σε ένα
ολοκληρωμένο σχέδιο, όχι αποσπασματικά. Και αυτό το σχέδιο μας έδωσε ένα
σημαντικό αποτέλεσμα: Από χώρα εισαγωγέας ενέργειας, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε
εξαγωγική δύναμη, με τιμές που κινούνται στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το ενεργειακό
πλεονέκτημα πρέπει να μετατραπεί και σε οικονομικό όφελος, ώστε να φτάσει και
στον πολίτη».
Και συμπλήρωσε: «Η πρόταση που παρουσιάζουμε δεν είναι
ένα επιδοματικό σχέδιο. Είναι ένα ολιστικό σχέδιο μόνιμων αλλαγών. Το σχέδιο
είναι ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο και μετρήσιμο, περνούμε σε ένα νέο επίπεδο
ενεργειακής στρατηγικής, περνούμε από την άμυνα στη δημιουργία των προϋποθέσεων
για μόνιμα διαρθρωτικά χαμηλότερες τιμές. Χτίζουμε ένα ανάχωμα απέναντι στις
διεθνείς αναταράξεις. Η ενεργειακή αγορά δεν είναι απομονωμένη από τις διεθνείς
εξελίξεις. Οι επιπτώσεις στη δική μας αγορά ήταν πιο ήπιες σε σχέσεις με άλλες
αγορές ακριβώς επειδή έχουμε επενδύσει στις εγχώριες ΑΠΕ.».
«Η
σταδιακή μείωση των τιμών στο ρεύμα κατά 30% έως το 2029, που εξήγγειλε ο
πρωθυπουργός, είναι η φυσική συνέχεια μιας πολιτικής που ξεκίνησε από το 2019»,
πρόσθεσε ο κ. Παπασταύρου.
Ο υπουργός τόνισε ότι «έχουμε τριπλασιάσει
την εγκατεστημένη ισχύ από ΑΠΕ, είμαστε τρίτοι στον κόσμο σε διείσδυση από
φωτοβολταϊκά και ένατοι από αιολικά. Το νέο ΕΧΠ/ΑΕ μας δίνει τα θεμέλια για το
μέλλον, με σεβασμό στο περιβάλλον και στις τοπικές κοινωνίες».
Όπως είπε, στο δίκτυο του
ΔΕΔΔΗΕ (μικρά έργα) έχει
συνδεθεί πάνω από το 50% της εγκατεστημένης ισχύος των ΑΠΕ με σχεδόν 100.000
συνδέσεις.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι από το 2005 η χώρα εγκαταλείπει
σταδιακά τον ακριβό λιγνίτη, με τη λιγνιτική παραγωγή να έχει μειωθεί κατά 92%
σε σχέση με το 2005, ενώ ήδη μεταξύ 2005 και 2019 είχε καταγραφεί μείωση κατά
66%.
Η Ελλάδα παράλληλα είναι καθαρός εξαγωγέας στο ρεύμα από το
2024 για πρώτη φορά από το 2000. Μέχρι τον Ιούλιο του 2026 έχουμε σχεδόν
διπλάσιες εξαγωγές έναντι του 2025 συνολικά.
Στην
ηλεκτρική ενέργεια
η χώρα μας έχει πλέον εμπορικό πλεόνασμα με την αλλαγή να αγγίζει πλέον το 1
δισ. ευρώ.
Οι έξι άξονες για μείωση των τιμών στο ρεύμαΌπως ανέφερε ο
Υπουργός, η μείωση των τιμών στο ρεύμα θα επιτευχθεί μέσα από έξι βασικούς
άξονες, οι οποίοι αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωμένου σχεδίου.
Συγκεκριμένα:
-Συνέχιση
των επενδύσεων στις ΑΠΕ -Επίσπευση της αποθήκευσης ενέργειας -Διασυνδέσεις
των νησιών και μικρές ΑΠΕ για ιδία χρήση -Μείωση των ρευματοκλοπών και των
ληξιπρόθεσμων οφειλών -Συνεχιζόμενες επενδύσεις στην εξοικονόμηση ενέργειας
για νοικοκυριά και δημόσια κτίρια -Νέο πλαίσιο για την ενεργειακή αυτονομία
(επιχειρήσεις και ΟΤΑ να παράγουν και να αποθηκεύουν ρεύμα)
Πηγή: ΥΠΕΝ
Σύμφωνα με την ηγεσία του ΥΠΕΝ, η διασύνδεση των νησιών είναι ένα
πολυετές εγχείρημα με κόστος περίπου 7 δισ. ευρώ. Κρήτη και Κυκλάδες έχουν
διασυνδεθεί, ενώ Δωδεκάνησα και Βόρειο Αιγαίο είναι σε φάση υλοποίησης.
Με
τις διασυνδέσεις, μπορούμε να μειώσουμε τις χρεώσεις ΥΚΩ, εξήγησε ο κ. Τσάφος.
Για το υφιστάμενο έλλειμμα υπάρχει πρόβλεψη στον προϋπολογισμό για 200 εκατ.
ευρώ το 2027.
Όπως αναφέρθηκε κατά την παρουσίαση σε άλλο σημείο, οι ακριβές τιμές
προέρχονται κυρίως από τις ώρες χωρίς ηλιοφάνεια. Με επιπλέον αποθήκευση θα
μειωθούν σημαντικά οι απογευματινές αιχμές και η ανάγκη να καίμε (ακριβό) φυσικό
αέριο.
Ρευματοκλοπές και ληξιπρόθεσμες οφειλές
Οι μη τεχνικές απώλειες
κοστίζουν περίπου 450 εκατ. ευρώ τον χρόνο (2022-2024). Η συνεχιζόμενη μείωση
τους αφαιρεί ένα σημαντικό βάρος από την τελική τιμή του ρεύματος. «Με τους
έξυπνους μετρητές μειώνουμε τις απώλειες και δίνουμε ευελιξία στους καταναλωτές.
Στο τέλος του έτους τα 2/3 της ενέργειας στον ΔΕΔΔΗΕ θα δουλεύουν με την
τηλεμέτρηση», είπε ο κ. Τσάφος.
«Το κόστος από τις ρευματοκλοπές το
πληρώνουμε όλοι μας. Η ενέργεια που χάνεται πρέπει με κάποιον τρόπο να
ανακτηθεί», συνέχισε ο υφυπουργός παρουσιάζοντας τα στοιχεία με τις μη τεχνικές
απώλειες ρεύματος.
Τα στοιχεία που παρουσίασε το ΥΠΕΝ για τις ρευματοκλοπές
Συνεχίζοντας
παρουσίασε στοιχεία από τις ληξιπρόθεσμες οφειλές.
Αναφορικά με τις
ληξιπρόθεσμες οφειλές, συγκροτείται έναν νέο σύστημα επισήμανσης οφειλών για
καταναλωτές με ληξιπρόθεσμες οφειλές. Με τη συμπλήρωση τριών επισημάνσεων ο
καταναλωτής δεν θα μπορεί να αλλάζει προμηθευτή χωρίς τακτοποίηση. Να σημειωθεί
ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές φτάνουν περίπου τα 3 δισ. ευρώ. Αυτό το βάρος
μετακυλίεται σε όλους τους καταναλωτές.
«Όποιος δεν πληρώνει, το
κόστος αυτό το πληρώνουμε όλοι μας. Τι κάνουμε εμείς; Φέραμε ένα νέο πλαίσιο με
τον υπουργό μέσα στο καλοκαίρι, ώστε, εάν κάποιος το έχει κάνει πολλές φορές, να
μπορούμε να τον σταματήσουμε από το να συνεχίζει να πηγαίνει στον επόμενο
προμηθευτή, μέχρι να προχωρήσει σε κάποιον διακανονισμό», ανέφερε χαρακτηριστικά
ο κ. Τσάφος.
Αποτροπιασμό προκαλεί βίντεο από το Αφγανιστάν στο οποίο ένας διοικητής
των Ταλιμπάν εκτελεί στη μέση του δρόμου έναν άνδρα τον οποίο νωρίτερα αρχικά
είχε ξυλοκοπήσει και στη συνέχεια του έδεσε τα χέρια.
Το βάρβαρο περιστατικό με θύμα τον Αμπντούλ Καντίρ Παχλαβανζάντε σημειώθηκε
στην επαρχία Χεράτ την περασμένη, με δράστη τον διοικητή της αστυνομίας των
Ταλιμπάν και τους συνοδούς του στην περιοχή.
Στο βίντεο φαίνεται η ομάδα των Ταλιμπάν να ξυλοκοπεί τον άνδρα, να του δένει
τα χέρια και να τον ρίχνει στο έδαφος, πριν ο ένας εξ αυτών που κρατάει
καλάσνικοφ να ανοίγει πυρ και να σκοτώνει τον Παχλαβανζάντε.
ΣΚΛΗΡΟ ΒΙΝΤΕΟ
In Taliban-ruled Afghanistan, an armed Pashtun man can act as judge, jury, and executioner. Yesterday, Ahmad Najim, a Tajik shopkeeper, was shot dead outside his shop in Herat after refusing to refund men for a generator they had bought a month earlier, used, and damaged. pic.twitter.com/oc6dysExAJ
Μετά το σάλο που προκλήθηκε από τη δημοσιοποίηση του βίντεο, η τοπική διοίκηση
των Ταλιμπάν επιχείρησε να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για το περιστατικό και να το
αποδώσει σε προσωπικά κίνητρα.
Όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, ο κυβερνήτης της διοίκησης των Ταλιμπάν στη
Χεράτ, επικοινώνησε με την οικογένεια του θύματος και υποστήριξε ότι η
δολοφονία είχε προσωπικό υπόβαθρο και δεν θα έπρεπε να συνδεθεί με τη διοίκηση
των Ταλιμπάν. Φέρεται, μάλιστα, να υποστήριξε ότι το περιστατικό ήταν
αντίποινα για μια ανθρωποκτονία που είχε σημειωθεί πριν από έναν χρόνο.
Ωστόσο οι πηγές της τοπικής διοίκησης των Ταλιμπάν δεν έδωσαν λεπτομέρειες
σχετικά με την ταυτότητα του ατόμου που σκοτώθηκε πριν από έναν χρόνο.
Μετά τη διαρροή αυτή, ο πατέρας του άνδρα που έπεσε νεκρός από τα πυρά των
Ταλιμπάν στη μέση του δρόμου, απάντησε ότι «δεν είχαμε καμία έχθρα με τον
οποιονδήποτε. Οι Ταλιμπάν λένε ψέματα και όλα όσα κυκλοφορούν για το
περιστατικό είναι τελείως αβάσιμα.
Rustam Pahlawan Zada, father of the young man killed in Herat:
“We have no personal enmity with anyone. The Taliban are lying, and all the reports published about this incident are completely baseless.” pic.twitter.com/gUq7uQILKZ
Εκατό ευρώ τον μήνα από τον γονέα, άλλα τόσα από το κράτος και από εκεί και πέρα η οικογένεια αποφασίζει πόσο ρίσκο είναι διατεθειμένη να αναλάβει για να μεγαλώσει περισσότερο ο «κουμπαράς» του παιδιού. Αυτή είναι στην πράξη η φιλοσοφία του νέου επενδυτικού λογαριασμού που ξεκινά το 2027, με τους γονείς να μπορούν να κινούνται από προϊόντα εγγυημένου κεφαλαίου έως πιο δυναμικές επενδύσεις, οι οποίες προσφέρουν προοπτική μεγαλύτερης απόδοσης αλλά συνοδεύονται και από υψηλότερο κίνδυνο.
Έτσι, δύο οικογένειες που θα καταθέτουν ακριβώς τα ίδια χρήματα επί σειρά ετών δεν είναι απαραίτητο να παραδώσουν στα παιδιά τους το ίδιο κεφάλαιο όταν αυτά συμπληρώσουν τα 18. Το τελικό ποσό θα εξαρτηθεί από το ύψος και τη διάρκεια των καταβολών, τα χρήματα που θα προσθέτει το Δημόσιο, αλλά και από την επενδυτική στρατηγική που θα έχει επιλέξει κάθε οικογένεια και τις πραγματικές αποδόσεις που θα πετύχει σε βάθος χρόνου.
Οι τελευταίες διευκρινίσεις βάζουν πλέον στη θέση τους και τα περισσότερα κομμάτια του παζλ. Δεν υπάρχουν εισοδηματικά ή περιουσιακά κριτήρια, δεν απαιτείται ο γονέας να καταβάλλει χρήματα ανελλιπώς επί 18 χρόνια, ο λογαριασμός δεν χάνεται εάν κάποια χρονιά σταματήσουν οι καταβολές, ενώ ο γονέας θα μπορεί να βάζει έως 10.000 ευρώ ετησίως. Τα χρήματα, από την άλλη, δεν θα είναι διαθέσιμα για οποιαδήποτε οικογενειακή ανάγκη, αλλά θα παραμένουν κατά κανόνα «κλειδωμένα» έως την ενηλικίωση του παιδιού.
Ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά» δεν είναι επομένως ένα ακόμη επίδομα ούτε ένας συνηθισμένος παιδικός τραπεζικός λογαριασμός. Πρόκειται για έναν μακροχρόνιο επενδυτικό λογαριασμό, στον οποίο το κράτος θα ενισχύει την αποταμίευση της οικογένειας και στη συνέχεια ολόκληρο το κεφάλαιο θα επενδύεται μέχρι το παιδί να γίνει 18 ετών.
Μετά την εξειδίκευση του μέτρου, δέκα είναι οι βασικοί κανόνες που πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς.
1. Ποια παιδιά μπαίνουν στον «κουμπαρά»
Ο ειδικός επενδυτικός λογαριασμός θα μπορεί να ανοίγει μέσα στα δύο πρώτα χρόνια από τη γέννηση του παιδιού. Στόχος είναι τα πρώτα εγκεκριμένα προϊόντα να είναι διαθέσιμα από τις αρχές του 2027, γεγονός που σημαίνει ότι στην εκκίνηση του προγράμματος θα μπορούν να ενταχθούν παιδιά που έχουν γεννηθεί το 2025 και το 2026.
Όταν ανοίγει ο λογαριασμός, το παιδί δεν θα πρέπει να έχει συμπληρώσει τα δύο έτη. Το οικονομικό επιτελείο εξήγησε ότι το ηλικιακό όριο συνδέεται τόσο με το δημοσιονομικό κόστος όσο και με τον μακρύ επενδυτικό ορίζοντα και τη δύναμη του ανατοκισμού, ώστε μέχρι την ενηλικίωση να έχει συγκεντρωθεί ένα ουσιαστικό κεφάλαιο.
Κάθε παιδί θα μπορεί να διαθέτει έναν τέτοιο λογαριασμό, ενώ βασική προϋπόθεση είναι τουλάχιστον ένας από τους δύο γονείς να είναι φορολογικός κάτοικος Ελλάδας. Η συμμετοχή θα είναι προαιρετική και ο γονέας θα αποφασίζει εάν θα ανοίξει τον λογαριασμό και πόσα χρήματα θα καταβάλλει σε αυτόν.
Ο σχεδιασμός του οικονομικού επιτελείου βασίζεται στην εκτίμηση ότι στο πρόγραμμα μπορεί να συμμετέχει περίπου το ένα τρίτο των παιδιών που γεννιούνται κάθε χρόνο. Αυτό μεταφράζεται σε περίπου 23.000 νέα βρέφη ετησίως, ενώ κατά την εκκίνηση του μέτρου, λόγω της δυνατότητας συμμετοχής δύο ηλικιακών σειρών, ο αριθμός υπολογίζεται περίπου στα 56.000 παιδιά.
2. Δεν υπάρχουν εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια
Σε αντίθεση με πολλά προγράμματα οικογενειακής πολιτικής, ο «κουμπαράς» δεν θα χορηγείται με βάση το οικογενειακό εισόδημα ή την αξία της περιουσίας.
Η δυνατότητα συμμετοχής δεν θα αλλάζει ανάλογα με το αν μια οικογένεια δηλώνει 20.000, 50.000 ή 100.000 ευρώ εισόδημα. Η φιλοσοφία του μέτρου είναι διαφορετική από εκείνη ενός επιδόματος: το κράτος δεν καταβάλλει ένα σταθερό ποσό λόγω εισοδήματος ή κοινωνικών κριτηρίων, αλλά συμμετέχει στην αποταμίευση που αποφασίζει να κάνει η ίδια η οικογένεια. Όσο βάζει ο γονέας, μέχρι το προβλεπόμενο πλαφόν, τόσο θα βάζει και το Δημόσιο.
3. Ένα ευρώ από τον γονέα, ένα ευρώ από το κράτος
Ο βασικός μηχανισμός είναι η αντιστοίχιση των καταβολών ευρώ προς ευρώ. Για κάθε ένα ευρώ που καταθέτει ο γονέας, το Δημόσιο θα προσθέτει άλλο ένα ευρώ, μέχρι το ανώτατο όριο της κρατικής συμμετοχής. Στην πρώτη πενταετία το πλαφόν αυτό ορίζεται στα 1.200 ευρώ τον χρόνο. Αν, για παράδειγμα, ο γονέας βάλει 300 ευρώ, το κράτος θα προσθέσει άλλα 300. Στα 600 ευρώ θα προσθέσει 600, στα 1.000 ευρώ άλλα 1.000 και στα 1.200 ευρώ θα φτάσει στη μέγιστη κρατική συμμετοχή των 1.200 ευρώ. Από εκεί και πάνω αλλάζει η εικόνα. Αν ο γονέας καταθέσει 2.000 ή 5.000 ευρώ, το κράτος δεν θα διπλασιάσει ολόκληρο το ποσό, αλλά θα περιοριστεί στο εκάστοτε ανώτατο πλαφόν.
4. Πώς λειτουργούν τα 100 ευρώ τον μήνα
Η οικογένεια δεν χρειάζεται να βρει 1.200 ευρώ και να τα καταθέσει εφάπαξ. Οι καταβολές μπορούν να γίνονται σταδιακά κατά τη διάρκεια της χρονιάς και θα υπάρχει η δυνατότητα πάγιας εντολής. Έτσι, με 100 ευρώ τον μήνα ο γονέας φτάνει σε ετήσια καταβολή 1.200 ευρώ. Το Δημόσιο προσθέτει άλλα 1.200 και συνολικά στον λογαριασμό εισρέουν 2.400 ευρώ μέσα στη χρονιά, πριν συνυπολογιστούν οι αποδόσεις των επενδύσεων. Το πλαφόν της κρατικής συμμετοχής δεν θα παραμείνει σταθερό σε ολόκληρη τη διάρκεια ζωής του λογαριασμού. Προβλέπεται αύξηση κατά 10% ανά πενταετία.
Με βάση το παράδειγμα που έχει παρουσιάσει το οικονομικό επιτελείο, η μέγιστη ετήσια συμμετοχή ξεκινά από 1.200 ευρώ την περίοδο 2027-2031, ανεβαίνει στα 1.320 ευρώ την περίοδο 2032-2036 και στα 1.452 ευρώ την περίοδο 2037-2041, ενώ από το 2042 διαμορφώνεται περίπου στα 1.597 ευρώ. Για να πάρει ο λογαριασμός ολόκληρη την κρατική συμμετοχή, θα πρέπει φυσικά και ο γονέας να καταθέτει τουλάχιστον το αντίστοιχο ποσό.
5. Τι γίνεται αν μια χρονιά δεν υπάρχουν χρήματα
Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία για μια οικογένεια που δεν μπορεί να γνωρίζει ποια θα είναι η οικονομική της κατάσταση για τα επόμενα 18 χρόνια.
Η συμμετοχή δεν δημιουργεί υποχρέωση συνεχών καταβολών. Εάν, για παράδειγμα, οι γονείς βάζουν χρήματα επί πέντε χρόνια και τον έκτο χρόνο αντιμετωπίσουν οικονομική δυσκολία, μπορούν να σταματήσουν. Ο λογαριασμός δεν κλείνει, όσα έχουν συγκεντρωθεί δεν χάνονται και το ήδη συσσωρευμένο κεφάλαιο συνεχίζει να επενδύεται. Εκείνο που χάνεται για τη συγκεκριμένη χρονιά είναι η νέα κρατική συμμετοχή, αφού το Δημόσιο βάζει χρήματα μόνο απέναντι σε καταβολή της οικογένειας. Όταν η οικονομική κατάσταση βελτιωθεί, οι γονείς μπορούν να αρχίσουν ξανά τις καταβολές και μαζί τους να ενεργοποιηθεί εκ νέου η κρατική συμμετοχή.
Δεν υπάρχει δυνατότητα «προπληρωμής» της κρατικής συμμετοχής των επόμενων ετών. Αν ένας γονέας καταθέσει 10.000 ευρώ σε μία χρονιά, το Δημόσιο θα βάλει μόνο έως το πλαφόν που ισχύει για τη συγκεκριμένη χρονιά. Αν την επόμενη χρονιά ο γονέας δεν καταθέσει χρήματα, δεν θα υπάρξει και νέα κρατική συμμετοχή.
6. Ο γονέας μπορεί να βάζει έως 10.000 ευρώ τον χρόνο
Τα 1.200 ευρώ δεν αποτελούν ανώτατο όριο για την οικογένεια. Αποτελούν το αρχικό πλαφόν μέχρι το οποίο το κράτος αντιστοιχίζει την καταβολή. Ο γονέας θα μπορεί να καταθέτει έως 10.000 ευρώ ετησίως. Εάν, για παράδειγμα, βάλει 5.000 ευρώ, το κράτος θα προσθέσει μέχρι 1.200 ευρώ στην πρώτη πενταετία και συνολικά θα εισρεύσουν 6.200 ευρώ στον λογαριασμό πριν από τις επενδυτικές αποδόσεις. Αν βάλει 10.000 ευρώ, το συνολικό ποσό με την αρχική μέγιστη κρατική συμμετοχή θα φτάσει τα 11.200 ευρώ.
Το πλαφόν των 10.000 ευρώ έχει τεθεί ως δικλίδα ώστε το προϊόν να μην αξιοποιείται δυσανάλογα από οικογένειες με πολύ υψηλά εισοδήματα. Αυτή ήταν και η εξήγηση που δόθηκε από το οικονομικό επιτελείο κατά την εξειδίκευση του μέτρου.
7. Ο γονέας επιλέγει το ρίσκο
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά από έναν απλό παιδικό αποταμιευτικό λογαριασμό.
Τα χρήματα δεν θα κάθονται σε έναν λογαριασμό περιμένοντας το παιδί να γίνει 18 ετών. Θα επενδύονται και η οικογένεια θα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ διαφορετικών επενδυτικών προϊόντων και επιπέδων κινδύνου. Κάθε φορέας που θα συμμετέχει στο πρόγραμμα θα υποχρεούται να διαθέτει τουλάχιστον ένα προϊόν εγγυημένου κεφαλαίου. Σύμφωνα με την εξειδίκευση, αυτά αναμένεται να αποτελέσουν τις βασικές επιλογές του προγράμματος.
Παράλληλα, όσοι γονείς είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν μεγαλύτερο επενδυτικό κίνδυνο θα μπορούν να επιλέγουν προϊόντα υψηλότερου ρίσκου, επιδιώκοντας μεγαλύτερη απόδοση σε βάθος χρόνου. Αυτό είναι κρίσιμο για την κατανόηση του μέτρου. Δύο οικογένειες μπορεί να έχουν καταβάλει ακριβώς τα ίδια χρήματα και να έχουν λάβει ακριβώς την ίδια κρατική συμμετοχή, αλλά τα δύο παιδιά να φτάσουν στα 18 με διαφορετικό κεφάλαιο.
Η διαφορά θα προκύπτει από τις επενδυτικές επιλογές και την πραγματική πορεία των αγορών. Μεγαλύτερη δυνητική απόδοση σημαίνει κατά κανόνα και μεγαλύτερο ρίσκο. Γι' αυτό και κανένα από τα παραδείγματα τελικού κεφαλαίου που έχουν παρουσιαστεί δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη απόδοση.
8. Πού θα επενδύονται τα χρήματα
Ο γονέας δεν θα μπορεί να επιλέγει οποιαδήποτε επένδυση. Ο λογαριασμός θα λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένο και ελεγχόμενο πλαίσιο εγκεκριμένων επενδυτικών προϊόντων. Στις επιλογές θα μπορούν να περιλαμβάνονται αμοιβαία κεφάλαια, μετοχές, εταιρικά ομόλογα που διαπραγματεύονται σε οργανωμένες αγορές και κρατικά ομόλογα. Τα προϊόντα θα μπορούν να προσφέρονται από τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και άλλους αρμόδιους φορείς της επενδυτικής αγοράς και θα πιστοποιούνται σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ελλάδος και την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, με κοινούς όρους και πρότυπα παρουσίασης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δυνατότητα αλλαγής επιλογής στην πορεία. Ο γονέας δεν θα είναι αναγκασμένος να παραμείνει για 18 χρόνια στο ίδιο προϊόν. Θα μπορεί να μεταφέρει το κεφάλαιο από ένα εγκεκριμένο επενδυτικό προϊόν σε άλλο, σύμφωνα με τους όρους που θα καθοριστούν στο τελικό κανονιστικό πλαίσιο.
Με τον τρόπο αυτό μια οικογένεια θα μπορεί, για παράδειγμα, να ακολουθεί πιο δυναμική στρατηγική όταν το παιδί είναι πολύ μικρό και να επιλέξει αργότερα πιο συντηρητική τοποθέτηση καθώς πλησιάζει η ενηλικίωση.
9. Τα χρήματα μένουν «κλειδωμένα» μέχρι τα 18
Ο γενικός κανόνας είναι ότι το κεφάλαιο δεν θα μπορεί να αναληφθεί πριν από την ενηλικίωση του παιδιού. Αυτό σημαίνει ότι ο «κουμπαράς» δεν θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένας δεύτερος οικογενειακός λογαριασμός στον οποίο οι γονείς βάζουν και βγάζουν χρήματα ανάλογα με τις ανάγκες τους. Προβλέπονται συγκεκριμένες εξαιρέσεις για πρόωρη ανάληψη, οι οποίες θα εξειδικευτούν πλήρως στο τελικό νομοθετικό και κανονιστικό πλαίσιο.
Όταν το παιδί γίνει 18 ετών, το συσσωρευμένο κεφάλαιο θα περάσει πλέον στη διάθεσή του. Από εκεί και πέρα θα πρόκειται για χρήματα του ίδιου του νέου, τα οποία θα μπορεί να αξιοποιήσει για σπουδές, επαγγελματικό ξεκίνημα, στέγαση ή οποιαδήποτε άλλη ανάγκη της ενήλικης ζωής του.
10. Πόσο μπορεί τελικά να φτάσει ο «κουμπαράς»
Τα παραδείγματα που έχει παρουσιάσει το οικονομικό επιτελείο δείχνουν πόσο μεγάλη επίδραση μπορεί να έχει ο συνδυασμός οικογενειακής αποταμίευσης, κρατικής συμμετοχής και επενδυτικής απόδοσης σε ορίζοντα 18 ετών.
Στο παράδειγμα ενός παιδιού που γεννιέται το 2026 και μπαίνει στο πρόγραμμα το 2027, εφόσον η οικογένεια αξιοποιεί κάθε χρόνο ολόκληρο το όριο της κρατικής αντιστοίχισης, οι συνολικές καταβολές του γονέα μέχρι την ενηλικίωση φτάνουν τα 24.652 ευρώ. Άλλα 24.652 ευρώ καταβάλλει το κράτος. Έτσι, πριν καν υπολογιστεί η επενδυτική απόδοση, στον λογαριασμό έχουν εισρεύσει συνολικά 49.304 ευρώ. Από εκεί και πέρα το τελικό ποσό αλλάζει ανάλογα με την απόδοση. Στο ενδεικτικό σενάριο μέσης απόδοσης 3% το τελικό κεφάλαιο υπολογίζεται στα 64.109 ευρώ, ενώ με μέση απόδοση 5% φτάνει στα 77.062 ευρώ.
Τα ποσά αυτά, ωστόσο, δεν είναι εγγυημένα. Είναι υπολογιστικά παραδείγματα που δείχνουν τη δύναμη της μακροχρόνιας επένδυσης. Η πραγματική απόδοση μπορεί να είναι διαφορετική και θα εξαρτηθεί από τις επιλογές της οικογένειας και την πορεία των επενδύσεων.
Η φορολογία του «κουμπαρά»
Σημαντικό μέρος του σχεδιασμού είναι και η φορολογική μεταχείριση του λογαριασμού, καθώς ένας επενδυτικός ορίζοντας 18 ετών μπορεί να δημιουργήσει σημαντικές αποδόσεις.
Με βάση τη νεότερη εξειδίκευση, οι αποδόσεις του λογαριασμού θα είναι αφορολόγητες. Ο τόκος που προκύπτει δεν θα φορολογείται, ενώ δεν θα επιβάλλεται ούτε φόρος υπεραξίας. Στόχος είναι ολόκληρη η απόδοση να παραμένει μέσα στον «κουμπαρά» και να επανεπενδύεται, ενισχύοντας τον ανατοκισμό σε βάθος χρόνου.
Ένα σημείο που αναμένεται να αποσαφηνιστεί πλήρως με το τελικό νομοθετικό πλαίσιο είναι η ακριβής φορολογική αντιμετώπιση των ίδιων των καταβολών που πραγματοποιεί ο γονέας προς τον λογαριασμό του παιδιού. Η μέχρι τώρα εξειδίκευση είναι σαφής ως προς την απαλλαγή των αποδόσεων από τη φορολογία, ενώ η τελική διάταξη θα δείξει πώς ακριβώς θα αντιμετωπίζονται φορολογικά οι γονικές καταβολές.
Το οικονομικό επιτελείο υπολογίζει ότι περίπου 23.000 νέα παιδιά μπορεί να εντάσσονται κάθε χρόνο στο πρόγραμμα, ενώ στην εκκίνηση ο αριθμός αναμένεται να είναι μεγαλύτερος λόγω της ταυτόχρονης ένταξης δύο ηλικιακών σειρών.
Το δημοσιονομικό κόστος εκτιμάται περίπου στα 55 εκατ. ευρώ κατά το πρώτο έτος εφαρμογής και στη συνέχεια θα αυξάνεται καθώς κάθε χρόνο θα προστίθεται μια νέα γενιά παιδιών, χωρίς να αποχωρούν οι προηγούμενες μέχρι να φτάσουν στην ενηλικίωση. Σε βάθος χρόνου, το ετήσιο κόστος εκτιμάται ότι μπορεί να πλησιάσει το μισό δισ. ευρώ έως το 2040.
Τη φράση «πολλή φασαρία για το τίποτα» χρησιμοποίησε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, για να σχολιάσει τη συζήτηση περί δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά.
«Εδώ και ένα χρόνο, ενάμιση χρόνο, εξαγγέλλεται ένα κόμμα Σαμαρά. Δεν υπάρχει πουθενά αυτό. Είναι μια κουρασμένη ιστορία, η οποία επιχειρεί να αναβιώσει ένα παρελθόν σε μια Ελλάδα η οποία προχωράει» είπε χαρακτηριστικά στην ΕΡΤ ο κ. Φλωρίδης.
Κατά την εκτίμησή του, μάλιστα, η συζήτηση γύρω από ένα πιθανό κόμμα Σαμαρά αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά προβλήματα της χώρας: «Ασχολούμαστε τώρα όλη την ώρα με ένα πράγμα που δεν υπάρχει. Ας γίνει επιτέλους. Αν μπορεί να γίνει και όλη αυτή η μυθολογία».
Σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, μέχρι σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς «δεν το κάνει (σ.σ. το κόμμα) επειδή δεν μπορεί μέχρι στιγμής να το κάνει. Δεν έχει κόσμο να το κάνει.
Στο πλαίσιο αυτό ο κ. Φλωρίδης επισήμανε τους κινδύνους για το ενδεχόμενο ακυβερνησίας: «Στις επόμενες εκλογές υποχρεωτικά θα μπει ένα καίριο δίλημμα: μια χώρα που βρίσκεται σε εθνική διακινδύνευση εάν θα μείνει ακυβέρνητη ή θα κυβερνηθεί. Εάν θα μείνει ακυβέρνητη, μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα γίνει το ντου από απέναντι».
Επικαλέστηκε, μάλιστα, την κρίση στον Έβρο το 2020, υποστηρίζοντας ότι τότε υπήρξε «κανονικά οργανωμένη εισβολή απέναντι στη χώρα» και πως, εάν δεν υπήρχε κυβέρνηση, «η χώρα θα καταλυόταν και μάλιστα χωρίς να πέσει μια ντουφεκιά».
Τον Ιανουάριο ο νέος νόμος για τις πολυκατοικίες
Ο υπουργός Δικαιοσύνης ρωτήθηκε και για το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται για τις πολυκατοικίες καθώς ο προηγούμενος νόμος, όπως σημείωσε, ήταν από το 1929 επί Ελευθερίου Βενιζέλου.
Όπως είπε η σχετική επιτροπή έχει ήδη συγκροτηθεί και εργάζεται για την κατάρτιση νομοσχεδίου, το οποίο αναμένεται να παραδοθεί έως το τέλος του έτους, με στόχο να ψηφιστεί τον Ιανουάριο.
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι κανόνες για τις πλειοψηφίες και τις μειοψηφίες, οι κανονισμοί των πολυκατοικιών και ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται αποφάσεις για ζητήματα όπως οι παρεμβάσεις στα κτίρια.
«Η ομοφωνία μπλοκάρει το σύμπαν», είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός, προαναγγέλλοντας ότι σε πολλές περιπτώσεις θα προβλέπονται απλές πλειοψηφίες, ώστε να μην μπορούν μεμονωμένες διαφωνίες να μπλοκάρουν αποφάσεις.
Παράλληλα, το νομοσχέδιο θα επιχειρήσει να αντιμετωπίσει και ζητήματα ιδιοκτησιών, κυρίως στη Θεσσαλία και βορειότερα, οι οποίες παραμένουν χωρίς νομιμοποίηση και δεν μπορούν να μεταβιβαστούν, δημιουργώντας σοβαρά περιουσιακά προβλήματα.
Οπως αποκάλυψαν τα focus groups που κατέφθασαν εσχάτως στο Μέγαρο Μαξίµου µε την έναρξη της σεζόν, το κυβερνών κόµµα έχει µπροστά του έναν µεγάλο πονοκέφαλο και δύο αντίστοιχες προκλήσεις σε ό,τι αφορά την προεκλογική περίοδο που έρχεται. Ο λόγος για τη δεξαµενή των αναποφάσιστων, που µοιραία θα κρίνει πού θα κάτσει η µπίλια την Κυριακή της κάλπης και θα οδηγήσει ουσιαστικά τις εξελίξεις της επόµενης ηµέρας. Αν, λοιπόν, πάρει κανείς ως βάση πάνω-κάτω το 28% που κατέγραψε η Ν.∆. στις ευρωεκλογές, τότε οι αναποφάσιστοι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Η πιο... δύσβατη περίπτωση για το Μέγαρο Μαξίµου είναι ένα ιδιαίτερα σηµαντικό κοµµάτι παραδοσιακών δεξιών ψηφοφόρων, που φαίνεται πλέον να κρατά σταθερά επιθετική στάση έναντι της διακυβέρνησης Μητσοτάκη (κυρίως εξαιτίας του γάµου των οµόφυλων ζευγαριών) και δηλώνει σχεδόν έτοιµο να µετακινηθεί δεξιότερα της «γαλάζιας» παράταξης, είτε στο κόµµα Σαµαρά είτε αλλού. Με τον παραπάνω µαθηµατικό προσδιορισµό, το ποσοστό αυτό κυµαίνεται στο 5%. Αντίστοιχο είναι και αυτό των αναποφάσιστων οι οποίοι προέρχονται από κοινωνικές οµάδες που, αν και αποτελούσαν παραδοσιακά την εκλογική ραχοκοκκαλιά για τη Ν.∆., αισθάνονται απογοητευµένοι από ορισµένες πρωτοβουλίες που τους αφορούσαν, µε τη µερίδα του λέοντος να ανήκει, όπως αντιλαµβάνεται κανείς, στους ελεύθερους επαγγελµατίες. Υπάρχει και ένα τρίτο, διόλου ευκαταφρόνητο κοινό, κατά τι µικρότερο από τις προαναφερθείσες δεξαµενές (ανέρχεται περίπου στο 3%), το οποίο έχει να κάνει µε ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι, βλέποντας πως το άλλοτε κραταιό Κίνηµα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους και, ταυτόχρονα, φοβούµενοι την επέλαση Τσίπρα στη δεύτερη θέση, φλερτάρουν µε το σενάριο µετακίνησης στη Ν.∆., ως µονόδροµο διατήρησης µιας εικόνας οµαλότητας και σταθερότητας στη χώρα. Για ορισµένους στο πρωθυπουργικό περιβάλλον η συγκεκριµένη παράµετρος είναι... κλειδί για την κάλυψη των διαρροών προς τα δεξιά.
Με δεδομένη τη μεγάλη και ανεπανόρθωτη ζημιά που έχει προκαλέσει στη δυναμική της Ν.Δ. ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, καθίσταται αντιληπτό ότι, δίχως αμφιβολία, ο Άκης Σκέρτσος είναι, αν μη τι άλλο, μοιραίο πρόσωπο για τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη στον δρόμο προς τις εθνικές εκλογές. Όχι για τον νόμο αυτόν καθαυτόν, που ούτως ή άλλως υπήρχε και μια βάση για την προώθηση του, καθώς και μια διεθνής πραγματικότητα, έστω κι αν στην Ελλάδα μιλάμε για μόλις κάποιες εκατοντάδες ζευγάρια που έκαναν χρήση. Το μεγάλο πρόβλημα το προκάλεσαν τα άνευ λόγου και αιτίας δημόσια πανηγύρια και τα κρασάκια μετά την ψήφιση του νόμου. Βλέπετε, ουδείς θυμάται αντίστοιχες στιγμές σε άλλες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης.
Τον... κυρίευσε το πνεύμα Καραμανλή
Η ατάκα Τσούτσια για τη Ν.∆. που έχει µετατραπεί σε ολίγον από... σηµιτικό ΠΑΣΟΚ και κάτι από ΛΑΟΣ ήταν το πρώτο µεγάλο αυτογκόλ του περιβάλλοντος Σαµαρά στον δρόµο για τη δηµιουργία νέου πολιτικού φορέα. Βλέπετε, ο πρώην πρωθυπουργός όχι µόνο συγκυβέρνησε µε το ΠΑΣΟΚ και συµπορεύτηκε µε εξέχουσες προσωπικότητες του άλλοτε «πράσινου» εκσυγχρονισµού, όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος ή ο Γιάννης Στουρνάρας (µε αρχική επιλογή για τη θέση του υπουργού Οικονοµικών τον Βασίλη Ράπανο), αλλά ήταν και εκείνος που -ως γνωστόν- έφερε από το κόµµα του Γιώργου Καρατζαφέρη στη Ν.∆. τον Βορίδη, τον Γεωργιάδη, τον Πλεύρη και όχι µόνο. Για τους γνωρίζοντες τα νεοδηµοκρατικά παρασκήνια, ο Τσούτσιας και κατ’ επέκταση ο Σαµαράς φαίνεται πως παρασύρθηκαν στο παιχνίδι αυτό από την πολλή παρέα µε τους... καραµανλικούς, αφού η ρητορική αυτή αποδιδόταν ανοικτά και για πολλά χρόνια στον Κώστα Καραµανλή και τον ευρύτερο κύκλο των συνοµιλητών του. Μάλιστα, τα εν λόγω στελέχη δεν δίσταζαν να ασκούν δηµόσια κριτική για τις αντίστοιχες επιλογές του Μεσσήνιου την περίοδο 2012-2014, στοιχείο που αποτελούσε άλλον έναν κοµβικό παράγοντα στην εξίσωση της εσωτερικής κόντρας των δύο πλευρών, που για χρόνια ταλάνιζε τη Ν.∆. Αρα, δύο τινά συµβαίνουν: είτε ο Σαµαράς επιχείρησε να ξορκίσει το παρελθόν, προκειµένου να εξασφαλίσει πιο ξεκάθαρη στήριξη από το καραµανλικό µπλοκ ενόψει των πολιτικών του σχεδίων, είτε µιλάµε για πολιτικό... Αλτσχάιµερ.
Κανονικά στα ψηφοδέλτια
«Το Σύνταγµα είναι ξεκάθαρο, άρα δεν έχουµε να συζητήσουµε τίποτε άλλο», ήταν η ατάκα που άκουσα από υψηλόβαθµο κυβερνητικό στέλεχος, όταν ρώτησα για τις αντιδράσεις µιας σηµαντικής µερίδας βουλευτών της Ν.∆. απέναντι στο ενδεχόµενο συµµετοχής στα ψηφοδέλτια των εθνικών εκλογών µιας µερίδας αντιπεριφερειαρχών µε «γαλάζιο» παρελθόν ή και παρόν. Ως εκ τούτου, παρά τη συζήτηση που έχει ανοίξει περί αύξησης του εσωτερικού ανταγωνισµού, εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον από τη µεριά συγκεκριµένων αυτοδιοικητικών παραγόντων και εφόσον αυτοί αξιολογούνται θετικά από την Πειραιώς, τότε δεν υπάρχει τίποτα που να τους στερεί τη δυνατότητα να διεκδικήσουν σταυρό προτίµησης στην κεντρική πια πολιτική σκηνή
Ο υφυπουργός Οικονοµικών Θάνος Πετραλιάς ήταν εκείνος που επιφορτίστηκε µε το κοµµάτι της κοστολόγησης των εξαγγελιών Τσίπρα, προκειµένου να καταρτιστούν οι στόχοι της επικοινωνιακής αντεπίθεσης της κυβέρνησης, µετά την εµφάνιση του πρώην πρωθυπουργού.
Ενδιαφέρον
Ενδιαφέρον είχε η διαπίστωση πολλών εκπροσώπων της Ν.∆. στη Βόρεια Ελλάδα πως, µπορεί το κλίµα να παρουσιάζεται ως προφανώς δύσκολο, όµως ακόµη δεν έχουν κοπεί καταλυτικά οι γέφυρες. Οπως µας έλεγε υφυπουργός της κυβέρνησης, «αν αυτό το κύµα επαφών µεταφραστεί σε µια-δυο νίκες ανά περιοχή και συνεχιστεί η επικοινωνία και το επόµενο διάστηµα µε νέα κύµατα επαφών, η Ν.∆. θα καταφέρει να περιορίσει τις ζηµιές». Ηδη ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, που ενορχήστρωσε αυτές τις συναντήσεις, µαζεύει αρχείο ζητηµάτων προς επίλυση, επιδιώκοντας έναν δεύτερο γύρο. Να πούµε πως τη ∆υτική Μακεδονία έχουν επισκεφθεί τέσσερα διαφορετικά κυβερνητικά κλιµάκια, ενώ το «σάρωµα» αυτήν τη φορά είχε στο πρόγραµµα την Κεντρική Μακεδονία και την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
Παιδεία
Πέραν της κατάστασης που περιγράφεται στη διπλανή στήλη, ο υπουργός Επικρατείας Ακης Σκέρτσος στρέφει πια την προσοχή του στα θέµατα της Παιδείας, ζητώντας... γκάζια από το αρµόδιο υπουργείο, για να µην υπάρχουν ζητήµατα ενόψει της νέας χρονιάς και µε φόντο την πρόσφατη αναστάτωση µε τα µη κρατικά πανεπιστήµια.
Δημοσιεύτηκε στο ένθετο «Secret» της εφημερίδας «Παραπολιτικά»
Σχεδόν δυόμισι χρόνια μετά τη δολοφονία της Κυριακής Γρίβα έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων, η υπόθεση περνά πλέον στην επόμενη δικαστική φάση, με τέσσερις αστυνομικούς να παραπέμπονται να δικαστούν ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών για το κακούργημα της θανατηφόρας έκθεσης διά παραλείψεως.
Δολοφονία Κυριακής Γρίβα: «Αν έκαναν τη δουλειά τους, η κόρη μου θα ήταν ζωντανή» – Τι δηλώνουν οι γονείς της για την εισαγγελική πρόταση
Η γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα εξελίχθηκε σε μία από τις πλέον εμβληματικές υποθέσεις γυναικοκτονίας στην Ελλάδα, καθώς το έγκλημα σημειώθηκε έξω από το Αστυνομικό Τμήμα στο οποίο η ίδια είχε προσφύγει λίγα λεπτά νωρίτερα ζητώντας προστασία.
Ποιοι αστυνομικοί θα καθίσουν στο εδώλιο
Στο εδώλιο αναμένεται να καθίσουν η αξιωματικός υπηρεσίας, η επόπτρια του Αστυνομικού Τμήματος, ο αστυνομικός που εκτελούσε καθήκοντα φρουρού στο εξωτερικό φυλάκιο και ο εκφωνητής της Άμεσης Δράσης, ο οποίος είχε απαντήσει στην έκκληση της Κυριακής για αστυνομική συνδρομή λίγο πριν από τη δολοφονική επίθεση.
Τι αναφέρει το βούλευμα
Σύμφωνα με το δικαστικό βούλευμα, οι τέσσερις αστυνομικοί παραπέμπονται σε δίκη για θανατηφόρα έκθεση διά παραλείψεως, καθώς το δικαστικό συμβούλιο κρίνει ότι είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να ενεργήσουν για την προστασία της Κυριακής Γρίβα.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, οι κατηγορούμενοι φέρονται ότι «ενεργώντας από πρόθεση δια παραλείψεως εξέθεσαν άλλον και έτσι τον κατέστησαν αβοήθητο», ενώ το συμβούλιο επισημαίνει ότι «από την πράξη τους δε αυτή προκλήθηκε ο θάνατος της παθούσης».
Δολοφονία Κυριακής Γρίβα: Ελεύθερη με περιοριστικό όρο η επόπτρια του ΑΤ των Αγίων Αναργύρων
Για τον φρουρό του Αστυνομικού Τμήματος, το βούλευμα αναφέρει ότι δεν βρισκόταν σε ετοιμότητα και δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως την προσέγγιση του πρώην συντρόφου της Κυριακής, ο οποίος έφερε μαχαίρι και κινήθηκε πεζός προς το σημείο όπου βρισκόταν η 28χρονη. Η επίθεση έγινε, σύμφωνα με το βούλευμα, ενώ η Κυριακή βρισκόταν έξω από το Αστυνομικό Τμήμα και σε απόσταση περίπου 1,5 μέτρου από το φυλάκιο.
Για την επόπτρια, οι δικαστές επισημαίνουν ότι γνώριζε πως η Κυριακή είχε αναφέρει ότι ο πρώην σύντροφός της βρισκόταν έξω από το σπίτι της και ότι φοβόταν για τη σωματική της ακεραιότητα. Παρά το γεγονός αυτό, σύμφωνα με το βούλευμα, δεν προχώρησε στις απαιτούμενες ενέργειες, ούτε έδωσε στην αξιωματικό υπηρεσίας τις αναγκαίες οδηγίες για τα μέτρα προστασίας που έπρεπε να ληφθούν. Παράλληλα, της αποδίδεται ότι δεν αξιολόγησε επαρκώς το επίπεδο κινδύνου που αντιμετώπιζε η 28χρονη.
Σε ό,τι αφορά την αξιωματικό υπηρεσίας, το δικαστικό συμβούλιο κρίνει ότι όφειλε να επικοινωνήσει με το Κέντρο Άμεσης Δράσης, ώστε να κινηθούν οι διαδικασίες για τον εντοπισμό του πρώην συντρόφου της Κυριακής. Παράλληλα, αναφέρεται ότι έπρεπε να μεριμνήσει για τη διάθεση περιπολικού προκειμένου η 28χρονη να μεταφερθεί με ασφάλεια στο σπίτι της. Μάλιστα, το βούλευμα επισημαίνει ότι υπήρχε διαθέσιμο περιπολικό στο Αστυνομικό Τμήμα κατά τον κρίσιμο χρόνο.
Για τον τηλεφωνητή της Άμεσης Δράσης, το βούλευμα αναφέρει ότι όφειλε να αξιολογήσει τη σοβαρότητα όσων του ανέφερε η Κυριακή Γρίβα κατά την τηλεφωνική επικοινωνία. Σύμφωνα με το δικαστικό συμβούλιο, έπρεπε να καταχωρίσει το περιστατικό ως επείγον συμβάν ενδοοικογενειακής βίας και να το διαβιβάσει ως «κάρτα υψηλής προτεραιότητας», προκειμένου να ξεκινήσουν άμεσα οι έρευνες για τον εντοπισμό του πρώην συντρόφου της και να εξασφαλιστεί η ασφαλής μεταφορά της.
Με την ίδια δικαστική απόφαση διατηρούνται και οι περιοριστικοί όροι που τους είχαν επιβληθεί μετά τις απολογίες τους.
Το χρονικό της γυναικοκτονίας της Κυριακής Γρίβα και η φράση «τα περιπολικά δεν είναι ταξί»
Η 28χρονη Κυριακή Γρίβα βρίσκεται με φίλο της σε καφέ το βράδυ της 1ης Απριλίου 2024. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, αντιλαμβάνεται ότι ο πρώην σύντροφός της βρίσκεται στην περιοχή και φοβάται για την ασφάλειά της. Μαζί με τον φίλο της κατευθύνεται στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων, προκειμένου να ζητήσει βοήθεια.
Η Κυριακή αναφέρει στους αστυνομικούς ότι ο πρώην σύντροφός της την παρακολουθεί και ότι φοβάται για τη σωματική της ακεραιότητα. Ζητά να μεταφερθεί με ασφάλεια στο σπίτι της. Η υπόθεση δεν εξελίσσεται όπως θα περίμενε, ενώ της υποδεικνύεται να καλέσει την Άμεση Δράση.
Η 28χρονη, ενώ βρίσκεται έξω από το Αστυνομικό Τμήμα, επικοινωνεί με το 100 και ζητά περιπολικό για να τη συνοδεύσει. Στη συνομιλία ακούγεται η πολυσυζητημένη φράση «τα περιπολικά δεν είναι ταξί». Η συγκεκριμένη τηλεφωνική επικοινωνία αποτέλεσε στη συνέχεια ένα από τα βασικά σημεία διερεύνησης των ευθυνών των αστυνομικών.
Λίγο αργότερα, ο πρώην σύντροφός της πλησιάζει την Κυριακή έξω από το Αστυνομικό Τμήμα. Η 28χρονη δέχεται πολλαπλές μαχαιριές και πέφτει νεκρή, σε απόσταση περίπου 1,5 μέτρου από το φυλάκιο του αστυνομικού φρουρού.
Σοκ προκαλεί η αντίδραση ενός άνδρα στο Λούισβιλ των ΗΠΑ όταν η γυναίκα
με την οποία είχε βγει μόλις το δεύτερο ραντεβού, φέρεται να τον απέρριψε.
Στο βίντεο από κάμερα ασφαλείας στο μπαρ στο οποίο πραγματοποιήθηκε το
ραντεβού, φαίνεται ο άνδρας που ονομάζεται Νέιθαν Στιλ να επιτίθεται άγρια
στην Άμπερι Μαρί Μίτσελ.
Το βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα φίλη της γυναίκας που δέχθηκε την επίθεση
προκείμενου, όπως είπε, να προειδοποιήσει άλλες γυναίκες στην περιοχή που
ενδέχεται στο μέλλον να βρεθούν αντιμέτωπες με τον συγκεκριμένο άνδρα.
«Αυτό συνέβη μετά από δύο ραντεβού και αφού εκείνη τον απέρριψε. Αυτό έγινε
αφού γνωρίζονταν περίπου 30 ημέρες. Είχε κακό προαίσθημα και ήθελε να το
διακόψει, και αυτό ήταν το αποτέλεσμα. Πήγε σε δημόσιο χώρο, αλλά δυστυχώς
ήταν πολύ αργά και η αυλή ήταν άδεια. Ευτυχώς υπήρχαν κάμερες» έγραψε η φίλη
του θύματος.
Η επίθεση που σημειώθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, ξεκίνησε με τον Σιλ να πετάει ένα
ποτήρι μπίρα στην Μίτσελ. Στη συνέχεια η κατάσταση κλιμακώνεται με τον Σιλ να
ρίχνει τη Μίτσελ στο πάτωμα και να την κλωτσάει. Όταν, δε, εκείνη πήρε ένα
μπουκάλι και κινήθηκε προς το μέρος του, ο δράστης τη χτύπησε με δύναμη στο
λαιμό και τη σώριασε.
🇺🇸 ABD’nin Louisville kentinde bir kadın, yaklaşık 30 gündür tanıdığı ve iki kez buluştuğu Nathan Seale tarafından bir barda saldırıya uğradı.
Kadın, aldığı kötü hisler nedeniyle ilişkiyi sonlandırmak istedi. Ancak bu kararın ardından Nathan gerçek bir erkek gibi sessizce… pic.twitter.com/cVuODmtP4U
Σύμφωνα με τη φίλη του θύματος που ανήρτησε το επίμαχο βίντεο, ο δράστης έχει
απολυθεί από τις εταιρείες στις οποίες εργαζόταν ενώ έχει γίνει και καταγγελία
στην αστυνομία.
Τον Αμερικανό πρέσβη στο Ρέικιαβικ κάλεσε χθες, Δευτέρα, η Ισλανδία, μετά την ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενός χάρτη που εμφανίζει την Ισλανδία και σειρά άλλων χωρών και εδαφών να καλύπτονται από την αμερικανική σημαία.
Σύμφωνα με το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο RUV, η εικόνα που ανήρτησε ο Αμερικανός πρόεδρος στην πλατφόρμα του, Truth Social, χωρίς οποιαδήποτε συνοδευτική εξήγηση, εμφάνιζε τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, τη Γροιλανδία, την Ισλανδία, το Μεξικό, την Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική κάτω από την αμερικανική σημαία, με το σύνολο των εδαφών να παρουσιάζεται ως «Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».
Η υπουργός Εξωτερικών της Ισλανδίας, Τόργκερντουρ Γκουναρσντότιρ, κάλεσε τον Αμερικανό πρέσβη Μπίλι Λονγκ, ο οποίος ανέλαβε επισήμως τα καθήκοντά του μόλις τον περασμένο μήνα.
«Διατυπώθηκε ξεκάθαρα η θέση πως η ανάρτηση ήταν εντελώς ανάρμοστη», δήλωσε το ισλανδικό υπουργείο Εξωτερικών στο RUV.
Μέχρι στιγμής, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι αμερικανικές πρεσβείες στην Κοπεγχάγη και το Ρέικιαβικ, καθώς και το αμερικανικό προξενείο στο Νούουκ, δεν έχουν σχολιάσει την υπόθεση.
Η νέα ανάρτηση του Τραμπ ήρθε λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για επένδυση 200 εκατομμυρίων ευρώ στη Γροιλανδία, κατά την επίσκεψη της προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στο νησί.
Από το Νούουκ, η πρωθυπουργός της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν επανέλαβε ότι η θέση της Γροιλανδίας απέναντι στις αμερικανικές επιδιώξεις παραμένει ξεκάθαρη.
«Η γροιλανδική κυβέρνηση και ο γροιλανδικός λαός έχουν πει ξανά και ξανά ότι δεν θέλουν να είναι Αμερικανοί», δήλωσε στο δανικό πρακτορείο ειδήσεων Ritzau, προσθέτοντας: «Ελπίζω πως κανένας δεν αμφιβάλλει γι' αυτό, είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες είτε στον υπόλοιπο κόσμο».
Μια 36χρονη που εργάζεται σε Κέντρο Υγείας στη Θεσσαλονίκη συνελήφθη για κλοπή.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, η γυναίκα συνελήφθη να έχει αφαιρέσει το χρηματικό ποσό των 50 ευρώ από την τσάντα της προϊσταμένης του Κέντρου.
Από την έρευνα των Αρχών προέκυψε ότι η συλληφθείσα κατά το χρονικό διάστημα Μαρτίου – Σεπτεμβρίου 2026, προέβη επανειλημμένως σε κλοπές χρηματικών ποσών από την τσάντα της προϊσταμένης, αποσπώντας το συνολικό χρηματικό ποσό των 1.000 ευρώ περίπου.
Την 36χρονη συνέλαβαν αστυνομικοί του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Λευκού Πύργου.
Στην αρχική του εφαρμογή, το Dentist Pass δεν περιλάμβανε εισοδηματικά κριτήρια και προέβλεπε οικονομική ενίσχυση 40 ευρώ για κάθε παιδί
Επιστρέφει το Dentist Pass με διευρυμένα ηλικιακά όρια, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.
Το πρόγραμμα, κατά την πρώτη εφαρμογή του το 2023, απευθυνόταν σε παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών. Με τη νέα του μορφή, σχεδόν 300.000 παιδιά ηλικίας από 5 έως 14 ετών θα έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν δωρεάν προληπτικούς οδοντιατρικούς ελέγχους.
Στην αρχική του εφαρμογή, το Dentist Pass δεν περιλάμβανε εισοδηματικά κριτήρια και προέβλεπε οικονομική ενίσχυση 40 ευρώ για κάθε παιδί. Το ποσό χορηγούνταν μέσω ψηφιακής κάρτας και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για υπηρεσίες προληπτικής οδοντιατρικής φροντίδας, όπως ο έλεγχος της στοματικής υγείας και ο καθαρισμός των δοντιών.
Μόνιμο το "Προλαμβάνω" από το 2030
Αναφερόμενος στις δράσεις πρόληψης, ο πρωθυπουργός σημείωσε ότι περίπου επτά εκατομμύρια πολίτες έχουν ήδη πραγματοποιήσει δωρεάν προληπτικές εξετάσεις.
Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι το πρόγραμμα «Προλαμβάνω» θα αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα από το 2030, ενώ θα διευρυνθεί και με νέες δωρεάν εξετάσεις.
Στο πλαίσιο της επέκτασης του προγράμματος θα περιλαμβάνονται και προληπτικοί έλεγχοι για τον καρκίνο του δέρματος, με στόχο την έγκαιρη ανίχνευση και αντιμετώπιση της νόσου.
Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, λοιπόν. Με τις δύο ιδιότητες. Και δημοσιογράφος
και πολιτικός. Γι' αυτό είναι τόσο άμεσος. Γι' αυτό κάθε κουβέντα που σου λέει
παραπέμπει σε ρεπορτάζ. Οι αποκαλύψεις του μοιάζουν με εικόνες από την
ταινιάρα «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου». Οπως εκείνα τα δημοσιογραφικά θηρία
που έριξαν τον Ρίτσαρντ Νίξον με την υπόθεση Watergate, έτσι και ο
Καρατζαφέρης.
Σαν να ανοίγει συρτάρια. Σαν να κυκλοφορεί στα πολιτικά σαλόνια με κρυμμένο
μαγνητόφωνο. Οταν τον ρωτάς, ανοίγει αυτομάτως κάποιον αόρατο φάκελο και
αποκαλύπτει. Για παράδειγμα, ο φάκελος με το όνομα «Αντώνης Σαμαράς» ο πιο
πλούσιος και πολυσέλιδος. Για παράδειγμα, λέει ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής,
ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν άντεξε και τον πέταξε έξω από το γραφείο.
Αλλά και για τον Ανδρουλάκη έχει τον καλό λόγο: «Είναι σαν να τον βάζεις να
πηδήξει άλμα εις ύψος. Δεν μπορεί, μέχρι το 1,40 θα φτάσει». Και για τον
Τσίπρα, «πλήρως ελεγχόμενος από τους Αμερικανούς». Οσο για τον Κυριάκο, «δεν
θα έχει αντίπαλο για μια δεκαετία».
Σκηνή 1η: Τα παιδιά του Αβέρωφ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Για πες τι έγινε με τον Σαμαρά που σου πήρε τους τρεις. Κατ’ αρχάς ήσουν στη Νέα Δημοκρατία και το 2000 φεύγεις.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Πιο πίσω θα πάμε. Ο Σαμαράς, ο Μιχαλολιάκος -ο Βασίλης, όχι ο Νίκος-, ο Χατζηδάκης, ο τωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Τασούλας, ο Κακλαμάνης, ο Τζιτζικώστας, είμαστε όλοι τα παιδιά του Αβέρωφ. Το 1976 αυτά. Ο Αβέρωφ, ακλόνητος υπουργός Εθνικής Αμυνας του Καραμανλή. Ημασταν μαζί όλη αυτή η παρέα, εγώ είχα αναλάβει τότε να οργανώνω τις περιοδείες του Αβέρωφ.
Δ.Δ.: Δημοσιογραφία είχες ξεκινήσει τότε;
Γ.Κ.: Ναι, βέβαια, ξεκίνησα το 1964, όταν έκανα την πρώτη μου εκπομπή στο ΕΙΡ. Το 1969 άνοιξε και η τηλεόραση, πήγα κι εκεί.
Σκηνή 2η: «Ο Καραμανλής είχε πει για τον Σαμαρά "δεν θέλω να τον βλέπω στα μάτια μου"»
Δ.Δ.: Επί χούντας κι εσύ.
Γ.Κ.: Τότε η χούντα άνοιξε την τηλεόραση, τι να κάνω εγώ, να της πω «μην την ανοίγεις»; Ολοι πήγαμε τότε, o Φρέντυ Γερμανός, o Μαστοράκης... εφόσον ξεκίνησε καινούριο μέσο. Λοιπόν, το 1992 είμαστε κυβέρνηση και ο αείμνηστος Μητσοτάκης ανέθεσε στον Σαμαρά, σε ηλικία 39-40 ετών, δύο κυρίαρχα υπουργεία, το Οικονομικών και το Εξωτερικών. Εγώ δεν ήμουν καν βουλευτής. Μετά βγήκα. Ο Σαμαράς κράτησε μια δικιά του πολιτική, ήταν τόσο δύστροπος που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών τον πέταξε έξω.
Δ.Δ.: Ποιος ήταν τότε;
Γ.Κ.: Ο Καραμανλής. Για το θέμα της Μακεδονίας. «Δεν θέλω να τον βλέπω στα μάτια μου», είχε πει. Αρχίζουν λοιπόν οι τριβές μέσα στο κόμμα, οι οποίες ξεκίνησαν με τον Μάνο, με τον Εβερτ και με τον Σαμαρά. Πιέζανε τον Μητσοτάκη για κάποια πράγματα.
Δ.Δ.: Γιατί τον πίεζαν;
Γ.Κ.: Τότε για τη Siemens, για τα τηλέφωνα. Και ο Εβερτ έκανε το εξής κόλπο: έλεγε «φεύγω» για να αναγκάσει τον Σαμαρά να φύγει εκείνος. Η δική μου άποψη είναι ότι ο Σαμαράς χρησιμοποιήθηκε από τη Siemens και από τον Κόκκαλη.
Δ.Δ.: Πώς χρησιμοποιήθηκε;
Γ.Κ.: Να πας να ψάξεις τα πρακτικά της Εξεταστικής Επιτροπής. Αλλά από κει και πέρα ο έλεγχος σταμάτησε. Δεν άφησε ο Σημίτης να προχωρήσει η έρευνα. Εγώ πήγα και τον σταμάτησα τότε τον Σαμαρά και του είπα: «Αντώνη, μη φύγεις τώρα, κάτσε να πάμε σε εκλογές και τότε θα δούμε πώς θα είναι τα πράγματα. Μη φύγεις, θα κάνεις μεγάλη ζημιά». Οπερ και έγινε. Εβγαλε τους βουλευτές του, έμεινε ο Μητσοτάκης με 150. Ο Μητσοτάκης μπορούσε να παραμείνει στην κυβέρνηση, εγώ τον πίεζα, αλλά μου είπε: «Γιώργο, να μείνω με την ψήφο των δύο μουσουλμάνων δεν μπορώ». Και πήγε και παραιτήθηκε.
Σκηνή 3η: Σωσίβιο στον Ανδρέα
Δ.Δ.: Και μετά;
Γ.Κ.: To 1995 πάμε για εκλογές, ο Ανδρέας είναι άρρωστος και έρχεται ο Σαμαράς και του δίνει σωσίβιο. Ποιο ήταν το σωσίβιο; Να γίνει Πρόεδρος ο Στεφανόπουλος. Κάτι που έψαχνε ο Παπανδρέου και δεν έβρισκε - και θα έπεφτε. Είπε στον Ανδρέα «πάμε με Στεφανόπουλο». Αλλο που δεν ήθελε ο Ανδρέας, σώθηκε.
Δ.Δ.: Τι έγινε όμως με τον Πλεύρη, τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη;
Γ.Κ.: Ερχομαι λοιπόν στο 2011. Με παίρνει τηλέφωνο ο Γιώργος Παπανδρέου, ο τότε πρωθυπουργός, με τον οποίο διατηρούσα και διατηρώ καλές σχέσεις και τον εκτιμώ. Μου λέει: «Γιώργο, βρέθηκε λύση. Θα πάμε θεσμικά. Συμφωνήσαμε με τον Αντώνη να πάμε στον τρίτο τη τάξει». «Δεν κατάλαβα», του λέω. «Συμφωνήσαμε με τον Αντώνη να πάμε με πρωθυπουργό Πετσάλνικο. Ελα σε παρακαλώ γρήγορα πάνω». Του απαντώ «έρχομαι, αλλά με σηκωμένο το χειρόφρενο». Πάω πάνω, με βάζει ο Μπίτσιος ο διπλωμάτης σε ένα γραφείο που θα γινόταν σύσκεψη. Σαμαράς, Παπανδρέου και Παπούλιας είχαν τον Πετσάλνικο σε ένα άλλο δωμάτιο και τον ετοίμαζαν για να τον ορκίσουν εκείνη την ώρα. Μόλις ξεκινάει η κουβέντα, μου λένε στην αρχή «Πετσάλνικο», εγώ λέω «παιδιά, αυτά δεν γίνονται, γεια χαρά» και φεύγω, την κοπανάω. Εγινε της παλαβής. Ο Σαμαράς επέμενε στον Παπούλια ότι «αν δεν είναι ο Καρατζαφέρης, εγώ δεν έρχομαι στην κυβέρνηση». Γιατί το ήθελε αυτό; Σου λέει, «αν μείνει απέξω ο Καρατζαφέρης, θα πάρει 20%-25%. Κάτσε να τον έχω μέσα». Εμένα ο Παπούλιας μου λέει -επί λέξει αυτά, και τα έχω διηγηθεί όταν ζούσε ο Παπούλιας- «Γιώργο, εγώ μ’ αυτούς τους δύο δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Ελα μέσα για να δέσει το γλυκό, δεν γίνεται διαφορετικά». Και του λέω: «Κύριε Πρόεδρε, αν έρθω μέσα θα χάσω το κόμμα μου». Και μου απαντά: «Είναι καλύτερα να χαθεί η Ελλάδα;». Με έπεισε, και πήγα. Εν πάση περιπτώσει, και ο ένας και ο άλλος δεν θέλανε τον Παπαδήμο.
Δ.Δ.: Ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς, εννοείς.
Γ.Κ.: Ναι, δεν τον ήθελαν καθόλου. Ο μεν ένας γιατί θα φαινόταν η διαφορά, ο δε άλλος γιατί θα είχε να περάσει τον Παπαδήμο, ο οποίος ήξερε ότι θα είναι πολύ καλός. Δεν τον ήθελαν με τίποτα και του βάζανε τρικλοποδιές. Εγώ τους λέω «Παπαδήμο ή φεύγω», παρότι o Παπαδήμος ήταν αριστερός και δεν είχα καμία σχέση μαζί του.
Δ.Δ.: Γιατί έφυγες;
Γ.Κ.: Είχε έρθει το θέμα του PSI, το θυμάσαι; Εγώ συμφωνούσα, με μία προϋπόθεση. Θα πάρουμε από το εφάπαξ π.χ. του Δανίκα 2 εκατ. ευρώ; Ωραία, θα του δώσουμε 2 εκατομμύρια μετοχές. Θα πάρουμε από το τάδε Ταμείο 150 εκατομμύρια; Πού θα πάνε τα λεφτά; Στην Εθνική; Δώστε 150 εκατομμύρια μετοχές της Εθνικής. Στην Alpha Bank; Δώστε τα αντίστοιχα. Αυτή ήταν η θέση μου. Να τα πάρουμε, διαφωνώ. Να τους δώσουμε τις μετοχές, συμφωνώ. Εγινε κόλαση εκεί πέρα γιατί επέμενε η Ευρωπαϊκή Ενωση. Τους λέω «με συγχωρείτε, εγώ άτιμος δεν μπορώ να γίνω» και φεύγω.
Σκηνή 4η: «Γιώργο, φεύγεις και θα εκτεθώ»
Γ.Κ.: Εκείνο το βράδυ λοιπόν που φεύγω, με παρακαλάει ο Παπαδήμος: «Θα γίνει μεγάλη ζημιά άμα φύγεις, διαλύεται η κυβέρνηση και θα έχει αντίκτυπο στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Κάτσε ώσπου να κλείσει το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης». Εκατσα λοιπόν μέσα. Μάλιστα έγινε και ένα εκπληκτικό ευτράπελο. Σε ένα διάλειμμα, όταν ο Παπανδρέου έπαιρνε κάπου τηλέφωνο, ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο τσακώθηκαν άγρια.
Δ.Δ.: Δηλαδή... πιαστήκανε στα χέρια;
Γ.Κ.: Για το ποιος φταίει, «εσύ φταις για όλα», «εσύ τα έκανες όλα». Φεύγοντας, λοιπόν, με πιάνει ο Σαμαράς: «Γιώργο, φεύγεις και θα εκτεθώ». «Τι θέλεις να κάνω, ρε Αντώνη;». «Πες ότι ο Αντώνης έμεινε μέσα για να υπερασπιστεί τους συνταξιούχους». «Να το κάνω», του λέω. «Αλλά κι εγώ», μου λέει, «μόλις πάω στο δικό μου γραφείο θα πω το πόσο ωφέλιμη ήταν η παρουσία σου. Εντάξει;». «Εντάξει. Kαι κοίτα να σου πω, Αντώνη, εγώ από τους δικούς σου δεν πρόκειται να πάρω ούτε έναν, ούτε καν θα δεχτώ τηλεφώνημα», του λέω. «Κι εγώ, δεν υπάρχει περίπτωση. Ξεκάθαρο αυτό», μου λέει. Και όταν μετά τον παίρνω τηλέφωνο για να του πω «γιατί ρε συ δεν είπες για μένα όπως είπα εγώ για σένα, όπως μου ζήτησες», την ίδια ώρα που του έλεγα «ισχύουν αυτά που είπαμε;», είχε και τον Αδωνη και τον Βορίδη εκεί. Μετά με παρακαλούσε να πάω μαζί του, όλο το κόμμα, γιατί είχε κατεβάσει τη Νέα Δημοκρατία στο ιστορικό χαμηλό 18%. Ακόμα και με Ράλλη -«δεν θέλω ου»- είχε πάρει 35%-36% η Νέα Δημοκρατία.
Σκηνή 5η: «Δεν του έκανε τα χατίρια ο Μητσοτάκης»
Δ.Δ.: Τι ήθελε τελικά ο Σαμαράς από τον Μητσοτάκη;
Γ.Κ.: Αυτό που ήθελε πολύ ήταν να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν μπορούσε να τον κάνει, και είχα κι εγώ τεράστιες αντιρρήσεις, τις οποίες είχα διατυπώσει δημόσια από τον σταθμό. Μάλιστα είχα θυμίσει στον Μητσοτάκη τι συνέβη το 1975. Είχε πάει τότε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος -ακαδημαϊκός, αντιπρόεδρος- και του είπε: «Κοίταξε, δικαιούμαι να είμαι Πρόεδρος». Και του απάντησε ο Καραμανλής: «Η Ελλάδα κυβερνιέται από έναν, όχι από δύο». Και έβαλε τον Τσάτσο. Το θύμισα εγώ αυτό στον Μητσοτάκη δημόσια, «πρόσεξε, δεν θα βάλουμε δερβέναγα στο κεφάλι μας». Και τον απέκλεισε, είτε γι’ αυτούς τους λόγους είτε για άλλους. Μετά ήθελε να πάει επίτροπος στη θέση του Σχοινά γιατί θα γινότανε και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως πρώην πρωθυπουργός. Δεν του το 'κανε το χατίρι ο Μητσοτάκης. Εγώ θα έλεγα να τον έβαζε, σιγά τη ζημιά που θα έκανε ως επίτροπος. Μετά, λοιπόν, άρχισε να γκρινιάζει λίγο. Ο Σαμαράς λοιπόν τώρα εκβιάζει, αλλά τι κάνει; Κρατάει και μια πισινή. Δεν κάνει ακόμα κόμμα. «Θα το κάνω, θα το κάνω, θα το κάνω». Αυτό σύρεται για περισσότερο από έναν χρόνο. Πιστεύει λοιπόν ότι μπορεί να υπάρξει και το κατιτί.
Δ.Δ.: Τι, δηλαδή;
Γ.Κ.: Το κατιτί. Ενας εδώ εις την πολιτική Ιερουσαλήμ κυκλοφόρησε ότι θα μπορούσε να του γίνει μια πρόταση να πάει πρέσβης στην Ουάσινγκτον και να μπει ο γιος του στο ψηφοδέλτιο στη Μεσσηνία. Εγώ το άκουσα, δεν ενθουσιάστηκα βέβαια, αλλά δεν μπήκα και μπροστά να το αποκλείσω γιατί δεν είναι δικιά μου δουλειά. Θέλω να πω, λοιπόν, ότι κρατάει και μια πισινή.
Σκηνή 6η: Φταίνε οι... γυναίκες στα κομμωτήρια
Δ.Δ.: Ποιοι θα πάνε μαζί του;
Γ.Κ.: Είναι όλοι αυτοί που είχαν εκλεγεί τελευταίοι ή αυτοί που είναι τριάντα χρόνια και πλέον βουλευτές και δεν έγιναν υπουργοί. Υπάρχει θέμα όταν αυτός που εξελέγη φέτος πρώτη φορά έγινε υπουργός και ο άλλος που είναι τριάντα χρόνια δεν έγινε τίποτα. Αρχίζει να λέει ότι δεν τον θέλει το σύστημα. Αισθάνεται ανήμπορος και ψάχνει να βρει αποκούμπι.
Δ.Δ.: Εχεις ονόματα;
Γ.Κ.: Εντάξει, δεν θα τα πω εγώ. Είναι αυτοί που έχουν πάει και έχουν συμφάγει μαζί του τον τελευταίο καιρό. Το πρόβλημα το μεγάλο όμως δεν είναι οι ίδιοι, είναι οι γυναίκες τους.
Δ.Δ.: Τι εννοείς;
Γ.Κ.: Γιατί πάνε στο κομμωτήριο. Αν δεν πήγαιναν στο κομμωτήριο δεν θα υπήρχε θέμα. Πάνε στο κομμωτήριο και αρχίζουν: «Ο δικός σου πάλι απέξω έμεινε. Τον είδες τον άλλον; Τον έκανε υπουργό». Αυτή τα παίρνει στο κρανίο, πάει σπίτι, αρχίζει «ρε ανήμπορε», του λέει. Αυτή είναι η πραγματικότητα, σου προκαλεί γέλιο, αλλά έτσι είναι. Τέτοιοι υπάρχουν πολλοί. Ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι έχουν έναν λόγο.
Δ.Δ.: Υπάρχει κανείς που να είναι αντίπαλος του Κυριάκου;
Γ.Κ.: Δεν βλέπω αντίπαλο μέχρι για μια δεκαετία. Προσπάθησε το σύστημα, και το θυμάσαι πολύ καλά. Γράφανε οι εφημερίδες: «Εν δυνάμει πρωθυπουργός ο Κασσελάκης». Πού ν' τος; Πριν δύο χρόνια ήταν «εν δυνάμει πρωθυπουργός», τώρα δεν υπάρχει. Πριν από έναν χρόνο «επελαύνει η κυρία Καρυστιανού». Πού ν' τη;
Γ.Κ.: Ποιος άλλος είναι αντίπαλος; Μπορεί να είναι ο Βελόπουλος; Γι’ αυτόν έχω να το πω το εξής με το χέρι στην καρδιά: περίσσευμα ευφυΐας, έλλειμμα σοβαρότητας. Πριν από δύο χρόνια του λέω του Βελόπουλου: «Βρες πέντε-έξι ονόματα να σε πλαισιώσουν, να αποκτήσεις σοβαρότητα και σταμάτα να ανταγωνίζεται την Κωνσταντοπούλου. Εχεις γίνει η άλλη πλευρά της Κωνσταντοπούλου. Ετσι δεν μπορείς να προχωρήσεις. Αλλιώς, θα μπορείς να γίνεις αντιπρόεδρος». Τώρα τέλειωσε αυτό. Οι μιντιάρχες ζητούσαν από τον Μητσοτάκη too much, και ο Μητσοτάκης είπε «ρε παιδιά, δεν γίνεται». Αυτοί λοιπόν από εκεί που τον υποστήριζαν το γύρισαν - όταν ξεκίνησε ο Μητσοτάκης είχε το 100% του Τύπου, τώρα δεν έχει ούτε το 15%. Γιατί δεν τα έδωσε. Αυτοί λοιπόν προσπάθησαν με τον Ανδρουλάκη κάποια στιγμή. «Ανδρουλάκης, Ανδρουλάκης, Ανδρουλάκης...». Εντάξει, είναι σαν να βάζεις τον Ανδρουλάκη να πηδήξει άλμα εις ύψος. Δεν μπορεί, μέχρι το 1,40 θα φτάσει.
Δ.Δ.: Πολύ λες. 1,30, 1,20. Τον Ανδρουλάκη τον ξέρεις;
Γ.Κ.: Τον έχω ζυγίσει, τον έχω μετρήσει, δεν τον θεωρώ κακό παιδί. Αλλά είναι αυτό που είναι, συγκεκριμένου μεγέθους. Ελάχιστος. Ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει φοβερά στελέχη.
Δ.Δ.: Γιατί δεν γίνεται κάποιος από αυτούς αρχηγός; Τι συμβαίνει εκεί;
Γ.Κ.: Οταν ο άλλος έχει πόδι 46 νούμερο, δεν μπορεί να το στριμώξει σε παπούτσι 40 νούμερο.
Δ.Δ.: Τι εννοείς;
Γ.Κ.: Οτι το παπούτσι του Ανδρουλάκη είναι 40άρι. Ετσι είναι, από την κατασκευή τους. Ενώ μέσα στο κόμμα είναι μεγάλα πρόσωπα. Εγώ σε μια Εθνική Ελλάδος θα είχα θέση και για τον Γερουλάνο και για την Αννούλα του χιονιά (σ.σ.: Διαμαντοπούλου), και για τη Νάντια Γιαννακοπούλου, και για τον Κατρίνη, και για τον Κωνσταντινόπουλο, και για τη Μιλένα (σ.σ.: Αποστολάκη). Εχει καμιά δεκαριά στελέχη δυνατά, που θα μπορούσαν να είναι σε οποιαδήποτε κυβέρνηση. Αυτά, όμως, δεν έχουν αρχηγό. Εάν ήταν ένας άλλος, αν ήταν π.χ. ο Γερουλάνος, ισχυρίζομαι μετά επιχειρημάτων ότι σήμερα το ΠΑΣΟΚ θα ήταν άνω του 20%.
Σκηνή 8η: «Ο Τσίπρας πλήρως ελεγχόμενος από τους Αμερικανούς»
Δ.Δ.: Πες μου και για τον Τσίπρα.
Γ.Κ.: Το σύστημα λοιπόν επέλεξε να επαναφέρει τον Τσίπρα. Πριν από δέκα χρόνια μας έκλεισε τις τράπεζες, τώρα θα μας κλείσει τα σπίτια.
Δ.Δ.: Περιμένεις ο Τσίπρας να είναι ο ίδιος, ο παλιός;
Γ.Κ.: Οχι. Τότε ήταν ο επαναστάτης - όσο πέρασε. Τώρα είναι λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, λίγο να τα βρούμε. Δεν είναι η καθαρότητα του επαναστάτη.
Δ.Δ.: Μήπως έχει πάει λίγο δεξιά αυτός;
Γ.Κ.: Ο Τσίπρας δεν θα είχε δυσκολία, κάτω από κάποιες συνθήκες, να γίνει και υποψήφιος πρόεδρος της Δεξιάς. Αυτό να το θυμάσαι. Δεν κάναμε εμείς πρόταση στον Κουβέλη να γίνει Πρόεδρος Δημοκρατίας; Γιατί όχι και στον Τσίπρα; Δεν τον θέλω κυβερνήτη. Δεν τον θέλω γιατί είναι πλήρως ελεγχόμενος από τον Αμερικάνο. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγε στην Αμερική τον υποδέχθηκαν στη Νέα Υόρκη οι δύο που είχαν διατελέσει πρέσβεις της Αμερικής στην Ελλάδα. Οι μόνοι που είχαν και διπλή ιδιότητα. Δεν λέω τι άλλη ιδιότητα είχαν, θα το βρεις εσύ.
Δ.Δ.: Και πράκτορες.
Γ.Κ.: Λοιπόν! Τον πήραν αγκαλίτσα και πού τον πήγανε;
Δ.Δ.: Στον Λευκό Οίκο;
Γ.Κ.: Οχι, στο βαθύ κράτος. Και εν συνεχεία πήγε και είπε τα καλά λόγια για τον Τραμπ. «Εμένα μου αρέσει ο Τραμπ γιατί έχει διαβολικά σχέδια που του βγαίνουν». Δεν του έχω εμπιστοσύνη. Και σου θυμίζω πως ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει η Ευρωπαϊκή Ενωση, όλο το πολιτικό σύστημα, τότε τη μοιραία ημέρα που είπαμε το «ναι», το έκανε o Κλίντον. O Κλίντον ήταν που του είπε «να υπογράψεις ό,τι και να σου δώσουμε».
Σκηνή 9η: Μητσοτάκης - Δένδιας
Δ.Δ.: Για πες μου τώρα για τον Μητσοτάκη.
Γ.Κ.: Θα πω απλά πράγματα, Δημήτρη. Ο Μητσοτάκης μόλις ήρθε στην εξουσία μπήκε σε ένα φαρμακείο και πήρε καμιά 500αριά Hipnosedon. Τα έβαλε στην τσέπη και πήγε στον Τούρκο και του τα έδωσε.
Δ.Δ.: Τι εννοείς;
Γ.Κ.: Τον κοίμησε τον Τούρκο! Ηθελε να κερδίσει χρόνο. Δεν είχαμε τίποτα, γυμνοί ήμασταν. Είχαμε κάποια, όχι όλα, από τα υποβρύχια που ευτυχώς είχε επιμείνει ο Βενιζέλος να πάρουμε. Παίρνει τα Ραφάλ, παίρνει τις φρεγάτες...
Δ.Δ.: Και τώρα την «Ασπίδα του Αχιλλέα».
Γ.Κ.: Τώρα, λοιπόν, ξύπνησε ο Τούρκος. Αλλά τώρα έχει υπεροπλία η Ελλάδα. Εργο του Μητσοτάκη. Τώρα όμως ο Τούρκος δεν είναι όπως πρώτα. Θυμάσαι τις απειλές «θα έρθουμε νύχτα και δεν θα μας πάρετε χαμπάρι»;. Δεν τα ξανάπε ο Τούρκος. Ευτυχία να έχουμε έναν καλό πρωθυπουργό και έναν πανάξιο υπουργό Εθνικής Αμυνας. Εγώ, αν ήταν στο χέρι μου, δεν θα τον άλλαζα τον Δένδια. Ο οποίος -ανοίγω παρένθεση- φέρεται άψογα. Δεν έχω δει τιμιότερο παίκτη - και αυτό οφείλω να το πω.
Δ.Δ.: Τον ήξερες από παλιά;
Γ.Κ.: Ηξερα τον πατέρα του, ο οποίος ήταν πανέξυπνος, πρόεδρος του Επιμελητηρίου στην Κέρκυρα. Και από τότε είχα εστιάσει σε αυτόν.
Επίλογος: «Εγώ εκτιμώ τους μαθητές μου. Ο Αλαβάνος εκτιμά τον δικό του μαθητή;»
Δ.Δ.: Από το 1964 που ξεκίνησες την πορεία σου πες μου μία μεγάλη στιγμή σου.
Γ.Κ.: Νομίζω η κορυφαία στιγμή ήταν όταν σταμάτησα την επιθυμία του Σαμαρά και του Παπανδρέου να κάνουν πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο και την Ελσα Παπαδημητρίου. Το ότι έβαλα τον Παπαδήμο έσωσε την Ελλάδα.
Δ.Δ.: Και πες μου τώρα μερικά ονόματα που εκτιμάς.
Γ.Κ.: Από την παρούσα κατάσταση, εκτιμώ τον Ευριπίδη Στυλιανίδη. Ηθελα να τον δω σε κάτι παραπάνω. Εκτιμώ, όπως φάνηκε από την κουβέντα, τον Γερουλάνο. Τον Δένδια, από την εδώ πλευρά. Βεβαίως και τα δικά μου παιδιά. Και τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη και τον Πλεύρη.
Δ.Δ.: Ο Γεωργιάδης έχει βελτιώσει πάρα πολύ το Σύστημα Υγείας. Πώς τον ανακάλυψες;
Γ.Κ.: Μιλάμε τώρα για το 2000 και πιο πριν, ερχόταν μαζί με τον πατέρα Πλεύρη που είχε μια εκπομπή στο κανάλι, «Ιστορικές μνήμες». Ο Γεωργιάδης ερχόταν μαζί, έφερνε τα βιβλία. Ε, τον είδα και κάποια στιγμή του λέω «εσύ κάνεις για την πολιτική, έλα μαζί μου, εγώ ξεκινάω ένα κόμμα τώρα». Και σε μια έκθεση που είχε γίνει στο Ζάππειο μου λέει: «Εντάξει, έρχομαι στο ΛΑΟΣ». Και βοήθησε πάρα πολύ.
Δ.Δ.: Συνομιλείς μαζί του;
Γ.Κ.: Κάθε μέρα. Και χθες. Τον αγαπούσα πολύ. Εκτιμώ επίσης το μυαλό και τη συγκρότηση του Μάκη Βορίδη. Εγώ εκτιμώ τους μαθητές μου. Ο Αλαβάνος εκτιμά τον δικό του μαθητή;
Πηγή: ΥΠΕΝ
