Γιάννης Σιδέρης
Σήμερα το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη η Μαρία Καρυστιανού «απελευθερώνει» το ρωσόφιλο κομματικό περιστέρι που μας έδειξε στον αναγγελτήριο βίντεο.
Οι απόψεις της, με όσα έχει δηλώσει κατά καιρούς, αντανακλούν τις ευρασιατικές απόψεις του προέδρου Πούτιν, που τοποθετεί εαυτόν ως θεματοφύλακα των παραδοσιακών αξιών της χριστιανοσύνης και του επιθετικού πατριωτισμού, απέναντι στον παρακμιακό δικαιωματισμό της Δύσης και την παγκοσμιοποίηση.
Εξ ου και δεν είναι τυχαίος ο εμπλουτισμός του επιτελείου της με πομπούς - ενισχυτές της Πουτινικής προπαγάνδας, με επιχειρηματίες συνεργάτες του ρωσικού βαθέως μηχανισμού, με κήρυκες της αντι-νεοταξικότητας, με ψεκασμένους αντιεμβολιαστές, και με δεξιούς και αριστερούς «αντισυστημικούς».
Ήταν φανερές οι πτυχές στον πολιτικό της λόγο ακόμη και σχετικά πρόσφατα, όπως τον Νοέμβρη του 2025, όταν η ίδια διέψευδε κατηγορηματικά τη δημιουργία κόμματος, χαρακτηρίζοντας τα σχετικά δημοσιεύματα ως «δόλια διασπορά ψευδών ειδήσεων». Διαβεβαίωνε δε, ότι η προσοχή της παρέμενε αποκλειστικά στραμμένη στις δικαστικές εξελίξεις για το δυστύχημα των Τεμπών.
Πολλοί καλοπροαίρετοι στα social media επέκριναν όσους διέβλεπαν πολιτικές αποχρώσεις και στοχεύσεις. Αντιθέτως εν πλήρει υποκρισία και σκοπιμότητα την στήριξε το σύμπαν της Αριστεράς και της ακροδεξιάς.
Πατώντας ιερόσυλα στη μνήμη νέων παιδιών, μετέτρεψαν το τραγικό δυστύχημα σε έγκλημα. Οι αρμόδιοι κυβερνώντες δεν ήταν καν ανίκανοι ή θανάσιμα αμελείς. Ήταν εκ προοιμίου δολοφόνοι.
Προσπάθησαν να μετατρέψουν την «Μάνα των Τεμπών» σε πολιορκητικό κριό εκπόρθησης της εξουσίας Μητσοτάκη. Τις πάνδημες συγκεντρώσεις μνήμης, συγκίνησης και καταγγελίας, τις βάφτισαν αντικυβερνητική ιαχή για να φύγει η κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή την περιέφεραν στο ευρωκοινοβούλιο και τις επιτροπές του σε μια πρωτοφανή στα χρονικά, ανίερη προσπάθεια πολιτικοποίησης.
Γίνονται δυστυχήματα με τρένα σε όλη την Ευρώπη. Ανάλογης έντασης με το δυστύχημα των Τεμπών υπήρξαν δύο στην Ισπανία και ένα στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια. Τον Ιούλιο του 2013 στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα τρένο πέρασε με διπλάσια από την επιτρεπόμενη ταχύτητα, και καρφώθηκε σε τσιμεντένιο τοίχο. Αποτέλεσμα 80 νεκροί και 144 τραυματίες.
Το Ιούλιο του 2016 στην Ιταλία έγινε σύγκρουση δυο τρένων λόγω λάθους την επικοινωνία μεταξύ σταθμών. Αποτέλεσμα 31 νεκροί. Τον Ιανουάριο του 2016 πάλι στην Ισπανία, στην Ανδαλουσία, εκτροχιάστηκε τρένο σπέρνοντας τον θάνατο σε 39 ανθρώπους.
Και όμως πουθενά δεν ακούστηκε η κραυγή «δολοφόνοι» από το πολιτικό σύστημα των δύο χωρών. Και φυσικά ποτέ δεν περιέφεραν κάποιον πονεμένο συγγενή στις Βρυξέλλες για να πλήξουν την κυβέρνηση, πλήττοντας εν τέλει την εικόνα της χώρας τους.
Εν αντιθέσει με τους Έλληνες πολιτικούς, ανίερους σκυλευτές μνήμης. Ο μόνιμος κατήγορος της χώρας μας, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Αρβανίτης, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιφορά της Καρυστιανού στο Ευρωκοινοβούλιο, δύο φορές το 2024.
Για να μην υστερήσει ανάλογη πρωτοβουλία πήρε τον Δεκέμβριο του 2025 και ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φαραντούρης (τώρα λέγε με ΠΑΣΟΚ). Δεν μπορούσαν να υστερήσουν και η «Νίκη» του Νατσιού, ούτε ο Κασσελάκης, μέσω του Renew Europe.
Παράλληλα, με πρωτοβουλία ευρωβουλευτών ΣΥΡΙΖΑ την κάλεσε και η ομάδα «the Left», δηλαδή η ευρωομάδα της Αριστεράς. Σε αυτή μετέχουν φυσικά και Ισπανοί και Ιταλοί βουλευτές. Κανείς τους δεν κάλεσε μια πονεμένη μάνα από αυτές των σιδηροδρομικών δυστυχημάτων, για να καταγγείλει την κυβέρνηση της χώρας της ως δολοφόνους.
Όμως οι φιλοδοξίες της Καρυστιανού διέσπασαν τα όρια στα οποία την περιόριζαν, ως διακοσμητικό στοιχείο και μαγνήτη αντιπολιτευτικών και αντισυστημικών ψήφων, σε κάποιο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.
Ενεοί είδαν το αντικείμενο της εκμετάλλευσής τους να αλλάζει ρόλο και θέση. Εκ του αποτελέσματος η εκμεταλλευόμενη έγινε εκμεταλλεύτριά τους. Άσχετα αν αυτό έγινε προγραμματισμένα και με ψυχρή σκέψη, ή η δυναμική της πανελλήνιας προσήλωσης στο πρόσωπο της, διεύρυνε τους ορίζοντές της, και την ώθησε στη δημιουργία κόμματος.
Ακόμα πιο ενεοί είδαν ότι η προστατευόμενή τους, στην προβολή της οποίας είχαν αναλώσει εργώδη προσπάθεια για να οργανώσουν τις μεγάλες λαοσυνάξεις, ως βάθρο πανελλήνιας καταγγελίας και αναγνώρισης, διαπνέετο από ιδέες που πόρω απείχαν από τις δικές τους.
Το πρώτο σοκ ήρθε από τις απόψεις της για τις αμβλώσεις, με τις οποίες τσαλαπατούσε δεκαετίες αγώνων γυναικείας χειραφέτησης. Ακολούθησαν οι ιδέες της για την ηθική αξία της θρησκευόμενης οικογένειας, προβάλλοντας το λάβαρο «Πατρίς -θρησκεία- οικογένεια».
Ακόμη και η δικαιοσύνη την οποία πρεσβεύει, περικλείεται στο πέπλο ενός τιμωρητικού ηθικού χριστιανισμού, παρά από τους κανόνες ενός κοσμικού κράτους. Όσο για τις απόψεις της στα εθνικά θέματα, εκπέμπει μια παρωχημένης υφής εθνικοφροσύνη.
Εν κατακλείδι οι Συριζαίοι, η Κωνσταντοπούλου, ο Νατσιός (που τώρα κλείνει γόνυ στη Μαρία για ενδεχόμενη συνεργασία), αγωνίστηκαν πολύ για να απελευθερώσουν το τζίνι από το μπουκάλι. Και τελικά τους γύρισε μπούμερανγκ.
liberal.gr
