Γιάννης Σιδέρης
Δεύτερη δημοσκόπηση της Interview δίνει στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ένα απειροελάχιστο προβάδισμα έναντι του ΠΑΣΟΚ. Στην πρώτη το κόμμα Τσίπρα έπαιρνε ένα 13,7% έναντι 13,2% του ΠΑΣΟΚ και στη χθεσινή 15,1% με το ΠΑΣΟΚ στο 14,9%.
Ελάχιστα τα ποσοστά της διαφοράς, δεν αποτελούν ακόμη απόδειξη ότι ο Τσίπρας έχει υπερκεράσει την αξιωματική αντιπολίτευση. Τα κακά μαντάτα θα έρθουν εάν και τρίτη δημοσκόπηση άλλης εταιρείας, επιβεβαιώσει την τάση.
Ωστόσο, και μόνη η διαμάχη στήθος με στήθος, ήδη είναι ήττα για το ΠΑΣΟΚ από ένα τυχάρπαστο δημιούργημα που ώθησε σε επικίνδυνα νερά τη χώρα με μοναδικό αέρα στα πανιά του το θυμικό της αγανάκτησης, την θηριώδη υποσχεσιολογία και την αδίστακτη ενοχοποίηση των πάντων.
Το ΠΑΣΟΚ, κληρονόμος ενός ιστορικού ρεύματος (με τα σκοτεινά και τα θετικά του), που έγραψε ευδιάκριτες σελίδες στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, που κάποτε είχε ευαίσθητες κεραίες και έπιανε την ατμόσφαιρα της κοινωνίας και την εξέφραζε, έστω και δια του λαϊκισμού του Αντρέα, κατέληξε στα χέρια μιας ομάδας ερασιτεχνών.
Ακόμη επιπλέουν χάρη στην «ιστορική πρόσοδο» του ΠΑΣΟΚ, όπως την ονομάτιζε ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αλλά δεν ξέρουν πως να τη χειριστούν. Δεν γνωρίζουν τον χώρο τους και γιατί η κοινωνία θα μπορούσε να προσβλέπει σε αυτούς.
Κάποτε το τότε στέλεχος και πρώην υπουργός της ΝΔ, ο Γιώργος Βουλγαράκης αν δεν απατά η μνήμη, είχε δηλώσει (στο περίπου) ότι η ελληνική κοινωνία άλλαζε, μεταβαλλόταν, και η ΝΔ αντί να αντιληφθεί αυτή την αλλαγή νόμιζε ότι έφταιγαν τα πρόσωπα των αρχηγών της και τους άλλαζε.
Αυτό συμβαίνει στο ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει κατανοήσει ότι το δικό του ακροατήριό του δεν ενθουσιάζεται πια από τις παλιές αντιδεξιές κορώνες, που αφορούσαν μια άλλη Δεξιά που έφερε το φορτίο άλλων δύσκολων εποχών. Η «πολιτική πρόσοδος» που κληρονόμησαν έγινε σκληροπυρηνικό αντιδεξιό δόγμα, από μια ηγεσία καθηλωμένη στα 70s και 80s.
Χθες για παράδειγμα στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ «Στο χιλιοστό» ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έκανε μια σημαντική αποκάλυψη που κλονίζει συθέμελα το πολιτικό κατασκεύασμα Τσίπρα. Δήλωσε η Ελλάδα και η Ευρώπη απείχαν 380 εκατομμύρια από μια συμφωνία.
Πρότεινε τότε στον Τσίπρα να φορολογήσει τους εφοπλιστές για να καλυφθεί το χρηματικό ποσό. Ο ίδιος ο Γιούνκερ ξαφνιάστηκε γιατί ο «κομμουνιστής» όπως τον θεωρούσε, επέλεξε αντί των εφοπλιστών να φορολογήσει τους συνταξιούχους!
Μια αποκάλυψη που θα μπορούσε να είναι παντιέρα του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο για να καταγγείλει τον Τσίπρα του παρελθόντος, αλλά για να αποδομήσει τον Τσίπρα του παρόντος, ο οποίος έχει δείξει με επανειλημμένες επιθέσεις τον στόχο του να οικειοποιηθεί τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ.
Η αποκάλυψη Γιούνκερ αποδομεί «κάθετα», για να θυμηθούμε και τη πασοκική αργκό, το νέο αφήγημα Τσίπρα που θεμελιακό του στοιχείο έχει ως τώρα τον «Νέο Πατριωτισμό» (το κείμενο γράφτηκε πριν την παρουσίαση στο Θησείο).
Σύμφωνα με το νέο πατριωτισμό θα φορολογήσει τα κέρδη των υπερπλούσιων και θα δημιουργήσει ένα ειδικό ταμείο για την στήριξη των νέων γενεών, την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους, τη μείωση του φορολογικού βάρους των μισθωτών και των μεσαίων στρωμάτων κ.λπ.
Πρόκειται για ποσό μαμούθ δεκάδων δις. Και θα το φορολογήσει ο αρχηγός που δεν τόλμησε - αυτός ο αριστερός - να υλοποιήσει την πρόταση του κεντροδεξιού Γιούνκερ και να τους πάρει 380 εκατομμυριάκια! (οι συνταξιούχοι μάλλον ήταν πιο πλούσιοι).
Η ΝΔ το «τσίμπησε» και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης το αξιοποίησε. Το ΠΑΣΟΚ αντί να κάνει την αποκάλυψη αυτή «λαϊτμοτίφ», ασχολήθηκε και εξέδωσε ολόκληρη ανακοίνωση για τον... Σιακαντάρη!
Πρόκειται για τον συντονιστή της σύνταξης του «Μανιφέστου Τσίπρα» που κυκλοφόρησε προ ημερών. Άφησε σε συνέντευξή του, λέει, ανοιχτό το ενδεχόμενο «το νέο ιδιωτικό κόμμα Τσίπρα να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ».
Προφανώς ο Τσίπρας που συνεργάστηκε με τον Καμμένο δεν θα είχε κανένα ηθικό πρόβλημα να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Το πρόσχημα πάντα βρίσκεται (κυρίως το εθνικό συμφέρον), και ο Τσίπρας έχει την νοητική ευελιξία να το δικαιολογήσει, και έναν δικό του πιστό λαό, να τον πείσει. Και ο οποίος λαός θα προπαγανδίζει φανατικά την αναγκαιότητα της συνεργασίας.
Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα; Λες και όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου αλλά και το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα δεν συνεργάστηκαν με τη Δεξιά. Και αυτά όταν η Δεξιά έχει πάρει ήδη δυο τετραετίες, όταν στη χειρότερη των δημοσκοπήσεων κυμαίνεται πέριξ του 25% και το ΠΑΣΟΚ περί τις 12 μονάδες κάτω. Την ίδια στιγμή που ο Μητσοτάκης απολαμβάνει πρωθυπουργική καταλληλότητα περί το 28% και ο Ανδρουλάκης 6%.
Και αντί να οικοδομήσουν προφίλ κυβερνησιμότητας, να μπορέσει ο ψηφοφόρος να τους εμπιστευθεί ότι είναι ικανοί να πάρουν τα χέρια τους το τιμόνι της χώρας, να διαφεντέψουν με επάρκεια τη ζωή του, συναγωνίζονται για το ποιος είναι πιο αντιδεξιός. Φευ γι’ αυτούς, ο Τσίπρας έχει την ικανότητα να παρουσιαστεί ως πιο αυθεντικός ως προς αυτό, άσχετα αν είναι καιροσκόπος.
Η ομάδα που συγκρότησε γύρω του ο Ανδρουλάκης, για να νιώθει αυτοπεποίθηση εντός αυτής, δεν έχει καμία εμπειρία στην πολιτική δράση. Είναι ερασιτέχνες που θα έλεγε ο Τσίπρας. Όχι φυσικά ότι η δική του ομάδα είναι κλάσεως Μπαρτσελώνα.
liberal.gr