Σάκης Μουμτζής
Και ο Α. Τσίπρας γράφτηκε στο κλαμπ των πολιτικών που θέλουν να φορολογήσουν τον μεγάλο πλούτο. Πρόσφατα γράφτηκε και ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης, ο Ζοχράν Μαμντανί, και βλέπει τις επιχειρήσεις να μετακομίζουν σε άλλες πολιτείες. Το φάντασμα του Ντιτρότ πλανιέται πάνω από τη Νέα Υόρκη. Θυμάμαι τον… Ολαντρέου, ο οποίος σε στιγμές σοσιαλιστικού οίστρου, θέσπισε ανώτατο φορολογικό συντελεστή 70% και σε χρόνο dt, όταν διαπίστωσε τις συνέπειες αυτού του μέτρου, το πήρε πίσω.
Η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου αποτελεί το αφήγημα του κάθε αριστερού πολιτικού. Αυτά στα λόγια. Αν ποτέ κυβερνήσει διαπιστώνει τη διαφορά των λόγων από τα έργα. Πέραν όλων των άλλων προβλημάτων, ανακαλύπτει πως στην εποχή της παγκοσμιοποίησης υπάρχει και ο φορολογικός ανταγωνισμός. Όσες δυσκολίες - νομικές και οικονομικές - και αν κρύβει η μεταφορά της έδρας μιας μεγάλης επιχείρησης, τελικά επιλέγεται ως λύση, αν είναι προτιμότερη από τη φορολογική της απομύζηση. Διότι μια φορά θα φορολογήσεις τις μεγάλες εταιρείες, άντε δύο. Την τρίτη φορά έχουν φύγει.
Στα καθ΄ημάς η φορολόγηση του λεγόμενου μεγάλου πλούτου ήταν η καραμέλα της παραδοσιακής Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ της μπααθικής περιόδου. Υποσχόταν ότι έτσι θα χρηματοδοτούσαν την Υγεία, την Παιδεία και ό,τι μπορούσε να φανταστεί ο πολίτης εκείνων των «ηρωικών» χρόνων. Η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου - των δέκα οικογενειών, όπως έλεγαν - πήγαινε πακέτο με το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και τα γνωστά τριτοκοσμικά οράματα.
Μετά ο Ανδρέας αντιλήφθηκε, καθώς ήταν ευφυής άνθρωπος, πως δεν μπορείς να φορολογήσεις κάτι που δεν υπάρχει. Ο μεγάλος πλούτος στην Ελλάδα ήταν ένας μύθος, ως προς το μέγεθός του και την έκτασή του. Άλλωστε, πολύ γρήγορα, παλιά και νέα τζάκια αγκάλιασαν σε όλα τα επίπεδα τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Έτσι στήθηκε η διαπλοκή που έφερε και τη διαφθορά. Πώς να φορολογήσεις τον μεγάλο πλούτο όταν αυτοί που τον εκπροσωπούν σε στηρίζουν;
Χθες άκουσα τον Α. Τσίπρα να αναμασά την ίδια καραμέλα. Θα φορολογήσει τους ολιγάρχες, διότι στις μέρες μας στα χέρια τους βρίσκεται ο μεγάλος πλούτος. Έλα όμως που σχεδόν όλοι οι ολιγάρχες τον σπρώχνουν με κάθε τρόπο! Εξάλλου είναι δύσκολο να φορολογήσεις κάποιον που σου προσφέρει την θαλαμηγό του για αναψυχή ή τη βίλα του για κατοικία. Πολύ δε περισσότερο τα ΜΜΕ που ελέγχει να τα θέτει στην υπηρεσία σου.
Όσο θα πλησιάζουμε στην προεκλογική περίοδο, η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου θα είναι το πεδίο του ανταγωνισμού για τη δεύτερη θέση. Θα δούμε πλειοδοσίες και από τις δύο πλευρές, όπως έγινε με την εβδομάδα των 32 ωρών. Ούτως ή άλλως, αυτές είναι οι εύκολες λύσεις. Οι δύσκολες λύσεις, διότι έχουν πολιτικό κόστος, είναι η διεύρυνση της φορολογικής βάσης κάτι που γίνεται τα τελευταία χρόνια κυρίως με τη χρήση του πλαστικού χρήματος και των POS. Όμως αυτές οι λύσεις είναι και οι αποτελεσματικές. Τα υπόλοιπα είναι για το πόπολο.
liberal.gr