Ο… τζάµπας πέθανε κι ο βερεσές ψυχορραγεί
Pίσω από τα γενναιόδωρα ταξίµατα του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη για δωρεάν µετακινήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αναδεικνύεται η «αθηνοκεντρική» τους µεροληψία, καθώς ένα τέτοιο µέτρο γεννά διακρίσεις σε βάρος των πολιτών της επαρχίας, οι οποίοι δεν άκουσαν από τα χείλη τους µια πρόταση για «τζάµπα» διαδροµές, τις οποίες θα επιδοτεί το κράτος και για τους ίδιους. Το κόστος µετακίνησης για την «άλλη Ελλάδα», την ορεινή και τη νησιωτική, είναι 100 φορές µεγαλύτερο από ένα εισιτήριο στις αστικές συγκοινωνίες της Αττικής που κοστίζει 1,20 ευρώ και για τους φοιτητές 60 λεπτά.
Επίσης, µέσα από την… κιµπάρικη παροχή τους, δίνουν την εντύπωση ότι προάγουν µια κοινωνία της ήσσονος προσπάθειας, την οποία κανακεύουν µε «γούτσου γούτσου» χαϊδολογήµατα και (αντί να της δίνουν κίνητρα παραγωγικότητας και εργατικότητας µε την εξασφάλιση εγγυήσεων προς αυτήν την κατεύθυνση) επιχειρούν να την προσεταιριστούν µε κορόνες φτηνού λαϊκισµού.
Και εδώ φαίνεται η διαφορά ανάµεσα στις πρακτικές και κοστολογηµένες διευκολύνσεις που προσφέρει η κυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας στους νέους, ενθαρρύνοντάς τους να εργάζονται µε µηδενικό φόρο εισοδήµατος, σε σύγκριση µε τις προτάσεις της αντιπολίτευσης που «αβαντάρουν» τη φιλοσοφία του «τζάµπα», εκπαιδεύοντας τον κόσµο στην κουλτούρα των «τεµπέληδων της εύφορης κοιλάδας» και της υιοθέτησης ενός κρατικοδίαιτου τρόπου ζωής, που θεσµοθετεί έναν στρεβλό «δικαιωµατισµό» µε σηµείο αναφοράς την επιδότηση της ανεργίας και της… αεργίας.
Καλύτερα με… ελευθέρας στα ΑΕΙ, παρά με 3% στη Βουλή
Tο θέμα δεν είναι, εάν θα καταργηθούν οι Πανελλαδικές εξετάσεις, ώστε οι πάντες να έχουν πρόσβαση στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, αλλά εάν κάποια στιγμή η πολιτεία θα θεσμοθετήσει με συνταγματικό τρόπο το να μην έχουν δικαίωμα εισόδου στη Βουλή κόμματα του 3% και 4%, τα οποία συνήθως είναι… μονοπρόσωπες πολιτικές εταιρείες, οι οποίες επιβαρύνουν τον κρατικό Προϋπολογισμό και δεν προσφέρουν καμία απολύτως λύση στη διακυβέρνηση της χώρας.
Είναι προτιμότερο να δίνεται η ευκαιρία στους μαθητές να εισέλθουν στα ΑΕΙ χωρίς εξετάσεις, παρά να βλέπουμε στη Βουλή κόμματα με μηδενική κοινωνική αποδοχή, τα οποία απολαμβάνουν πλουσιοπάροχες ανέσεις, σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο. Ας καταργηθούν οι Πανελλαδικές εξετάσεις, και ας αυξηθεί το όριο εισόδου στη Βουλή για κόμματα που οι επικεφαλής τους κοιτούν πώς θα αρπάξουν την κρατική επιχορήγηση και μετά… ζουν τον μύθο τους στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ο πήχυς των απαιτήσεων πρέπει να ανέβει υψηλότερα και το 3% πρέπει να καταργηθεί, γιατί τείνει να εξελιχθεί σε ευκαιριακή μπίζνα του κάθε πολιτικού τυχοδιώκτη.
Τι άλλο θα πει το στόμα τους πια; Ο Αλέξης… Τζοκόντα
Oφείλω να ομολογήσω ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει και κάποιους φανατικούς οπαδούς από τον καλλιτεχνικό χώρο, οι οποίοι για χάρη του διακινδυνεύουν την επαγγελματική τους αξιοπρέπεια και σοβαρότητα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο γνωστός ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης, ο οποίος δεν κάνει άλλη δουλειά στις δημόσιες εμφανίσεις του απ’ το να πασχίζει απεγνωσμένα να μας πείσει ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι το «κάτι άλλο», το «θεϊκό», ο «ένας και μοναδικός», ο «ανεπανάληπτος». Σπαταλά τόση φαιά ουσία για να… δώσει πόνο υπέρ του Αλέξη Τσίπρα, που έφτασε στο σημείο να τον παρομοιάσει με την Τζοκόντα (!).
Δηλαδή με το αριστουργηματικό πορτρέτο της Μόνα Λίζα από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, ελπίζοντας ότι με τέτοιου επιπέδου κωμικούς συσχετισμούς θα δημιουργήσει θετικούς συνειρμούς υπέρ του. Σύμφωνα λοιπόν με την «ψαγμένη» ανάλυση του Αιμίλιου Χειλάκη: «Ο Τσίπρας είναι σαν τον πίνακα της Τζοκόντα. Απ’ όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει. Νομίζεις ότι σου μιλάει, σαν να απευθύνεται σε σένα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Εν τω μεταξύ, ο Αλ. Τσίπρας, όταν ανακοίνωσε τη δημιουργία νέου κόμματος στο Θησείο, έχοντας για παρουσιαστή πάλι τον Αιμίλιο Χειλάκη στη σχετική εκδήλωση, σε επικοινωνιακό επίπεδο δεν θύμιζε «Μόνα Λιζα», αλλά τους «χαρτοπαίκτες» από τον ομώνυμο πίνακα του Πολ Σεζάν.
Γιωργος Κατσιγιαννης
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή