Γιάννης Σιδέρης
Την τιμητική του είχε ο γράφων προ ημερών, όπως και ο Σάκης Μουμτζής, σε ανάρτηση του επιφανούς μέλους του Ρουβίκωνα Γιώργου Καλαϊτζίδη, όταν η Οργάνωση υποδύθηκε την… επιθεώρηση εργασίας και ζητούσε τις καρτέλες των εργαζομένων σε σούπερ μάρκετ, για να διαπιστώσει εάν γίνονται παρεκβάσεις.
Με κείμενό του περιέγραψε τα δεινά των εργαζομένων, τα οποία υποτίθεται ότι δεν βλέπουμε, και για τα οποία όμως δεν αρνούμαστε ότι συμβαίνουν, όπου συμβαίνουν, καθώς δεν θεωρούμε ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας.
Ο Ρουβίκωνας ως αναρχική οντότητα είναι λογικό να μην εμπιστεύεται την Επιθεώρηση Εργασίας, θεωρώντας την το μακρύ χέρι της εξουσίας. Αλλά και τους συνδικαλιστικούς φορείς; Οι συνδικαλιστικοί φορείς είναι εξουσιοδοτημένοι από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Στον Ρουβίκωνα ουδείς εργαζόμενος έχει αναθέσει συλλογικά ως σωματείο ή συνέλευση εργαζομένων, την προστασία τους. Αυτό έγραψα θεωρώντας ότι επιδεικνύει ένα μείγμα αυτάρεσκης και εξουσιαστικής συμπεριφοράς. Και όλα αυτά δεν θα τα είχα γράψει εάν αρκείτο στη διαμαρτυρία. Σε αρκετά θα συνυπέγραφα.
Όπως και στο παρελθόν ο γράφων σε αυτές ηλεκτρονικές σελίδες έχει ισχυριστεί, όταν άλλοι ωρύονταν, ότι τα τρικάκια που πετάει κατά καιρούς είναι χάπενινγκ διαμαρτυρίας και όχι τρομοκρατία.
Όπως θα συνυπέγραφε τις διαπιστώσεις για το περιβάλλον, που ενέπνευσαν την τελευταία του δυναμική «παρέλαση» στη Θεσσαλονίκη.
Γράφουν μεταξύ άλλων: «Όσο τα νούμερα ανεβαίνουν και το χρήμα ρέει μονόδρομα προς τα πάνω, τόσο βλέπουμε τα κοινωνικά αγαθά, να μετατρέπονται σε επενδύσιμο εμπόρευμα, τις παραλίες να τσιμεντώνονται, τους υδροβιότοπους να καταστρέφονται, και τα ενοίκια να τετραπλασιάζονται».
Κοινές διαπιστώσεις που θα μπορούσε να συνυπογράψει κάθε λογικός άνθρωπος, που δεν είναι «παιδί των λουλουδιών» ή εμμονικός της «επιστροφής στη φύση». Αλλά που είναι υπέρ της ήπιας ανάπτυξης, και μπορεί να διαπιστώσει σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου), τη βίαιη αλλοίωση του περιβάλλοντος και τον «εξοστρακισμό» των γηγενών στον βωμό του κερδώου Ερμή.
Θα μπορούσε να τα συνυπογράψει εάν ήταν διαμαρτυρία και όχι βίαιη εξουσιαστική συμπεριφορά συνδυασμένη με (υπολανθάνοντα; ) αντισημιτισμό.
Γιατί η Ομάδα παρήλασε δίκην ταγμάτων εφόδου όπως μας πληροφορούν τα «Μακεδονικά Νέα». Οι εμπνευστές της χαρακτήρισαν την πορεία τους «αντισιωνιστική περιπολία» και ισχυρίστηκαν πως στοχοποίησαν την πλατεία Μαβίλη διότι σε αυτή «έχει παρεισφρήσει το παρασιτικό ισραηλινό κεφάλαιο».
Γι’ αυτό δηλώνουν αποφασισμένοι να επιβάλουν την παρουσία τους καθώς οι γενοκτόνοι και οι σιωνιστές είναι ανεπιθύμητοι στις πόλεις μας. Βέβαια ο ισχυρισμός τους πάσχει:
Δεν υπάρχει κάποια έρευνα που να καταδεικνύει ότι οι ισραηλινοί πολίτες είναι ανεπιθύμητοι στις πόλεις μας από την πλειοψηφία των πολιτών. Ο Ρουβίκωνας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί την πλειοψηφία. Αν ήταν έτσι θα κατέβαινε στις εκλογές και θα είχαμε τη χαρά να έχει η χώρα μας την πρώτη αναρχική κυβέρνηση του 21ου αιώνα.
Παράλληλα το κυνήγι εβραϊκών κεφαλών δεν είναι απλώς καταδικαστέο. Είναι ιδιαίτερα τραυματικό όταν συμβαίνει σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη. Το τραύμα της μαζικής εξόντωσης των Εβραίων της πόλης από τους Ναζί, εξακολουθεί να είναι - και εθνική - ζώσα μνήμη.
Τον καιρό της γερμανικής κατοχής το 1941 ο εβραϊκός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης ήταν περίπου 50.000 άτομα. Γι’ αυτό και καθ’ υπέρβαση, ονομαζόταν «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων».
Μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου 1943 οι Γερμανοί εκτόπισαν περισσότερους από 45.000 κυρίως στο Αουσβιτς- Μπίρκεναου. Οι περισσότεροι θανατώθηκαν αμέσως στους θαλάμους αερίων… Το ποσοστό των εξολοθρεμένων ήταν πάνω από 95%. Μετά τον πόλεμο ζήτημα αν παρέμειναν στην πόλη περί τους 2.000 Εβραίους…
Ο «μοντέρνος» αντισημιτισμός δεν εκπορεύεται μόνο από τους φασίστες και τους ναζί. Δεν μένει προσκολλημένος στις παλιές συνταγές, του θρησκευτικού (σταύρωσαν τον Χριστό) ή του φυλετισμού (είναι κατώτερη φυλή). Χρησιμοποιεί «εξελιγμένη» την παλιά θεωρία ότι οι Εβραίοι ελέγχουν τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, τις κυβερνήσεις. Τώρα είναι τα εβραϊκά funds, που αλωνίζουν - και - στη χώρα μας. Τα αραβικά είναι… αόρατα!
Και φυσικά ο αντισημιτισμός δεν αφορά τη - δικαιολογημένη - κριτική σε πτυχές της κυβέρνησης Νετανιάχου. Ομογενοποιεί και επιρρίπτει το αίσθημα ευθύνης σε όλους τους πολίτες του Ισραήλ αλλά και σε κάθε πολίτη εβραϊκής καταγωγής.
Δαιμονοποιεί κάθε μέλος της εβραϊκής κοινότητας, παρουσιάζοντας την ολότητα ως το απόλυτο κακό.
Και δεν το κάνει μόνο ο Ρουβίκωνας. Το έκαναν και άλλοι αριστεροί σύντροφοι με τα μπλόκα στα λιμάνια για να μην πατήσει σε ελληνικό έδαφος ισραηλινό σανδάλι για διακοπές.
Η πολιτική διαφωνία θα εστίαζε στις αντιρρήσεις για την πολιτική του Ισραήλ, αλλά θα έκανε το ίδιο και για την πολιτική του Ιράν, της Χεσμπολάχ, της Χαμάς, των Χούθι. Δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο. Αυτοί παραλείπονται και ενοχοποιείται ο απλός Εβραίος πολίτης.
liberal.gr