Πάνω από 20 στελέχη εγκατέλειψαν το κίνημα και πέρασαν από την κριτική στον σαρκασμό - Ρήξη και με τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών - Αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις και συμπεριφορές επιβαρύνουν τη δημόσια εικόνα - Τι απαντά η ίδια
Ως συνωστισμός προβεβλημένων στελεχών που διαγκωνίζονται για το ποιος θα περάσει πρώτος τη θύρα εξόδου θα μπορούσε να περιγραφεί αυτό που συμβαίνει εσχάτως στην Ελπίδα για τη Δημοκρατία, καθώς πάνω από 20 μέλη, πιθανότατα περιωπής, έσπευσαν να εγκαταλείψουν το κίνημα, όπως αυτοαποκαλείται, της Μαρίας Καρυστιανού.
Την ίδια στιγμή, σε ό,τι αφορά τις δημοσκοπήσεις, η Ελπίδα για τη Δημοκρατία εμφανίζει μια σπάνια φυγόκεντρη τάση, αν όχι πρωτοφανή για έναν φορέα που διανύει την πρώιμη βρεφική ηλικία του: σήμερα βρίσκεται κάτω από το 7,5% (Marc), ενώ τον Μάιο είχε μετρηθεί έως και στο 13,10%.
Η δημοσκοπική πτώση είναι ιλιγγιώδης, της τάξης του 43,5%, μέσα σε μόλις δύο μήνες. Και η εικόνα προβληματίζει όλο και περισσότερο όσο πιο πίσω στο πρόσφατο παρελθόν ανατρέχει κανείς. Σε περιόδους κατά τις οποίες η Μαρία Καρυστιανού έχαιρε σχεδόν καθολικής αποδοχής με ποσοστά δημοφιλίας που πλησίαζαν το 70%. Τότε που προσωπικότητες του βεληνεκούς Λάκη Λαζόπουλου, Νίκου Κοτζιά, Ελενας Ακρίτα κ.ά. υποστήριζαν με θέρμη δημοσίως ότι η κυρία Καρυστιανού θα έπρεπε να κυβερνήσει τη χώρα ως πρωθυπουργός ή, τουλάχιστον, να εκπροσωπεί την Ελλάδα ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Σε εκείνη τη φάση, στο πρόσωπο της κυρίας Καρυστιανού, μίας από τις 57 χαροκαμένες μάνες των Τεμπών, συμβολοποιούνταν ευρύτερες συλλογικές προσδοκίες, κυρίως ιδεαλιστικής και ρομαντικής φύσης - δικαιοσύνη, κάθαρση, αξιοκρατία, ειλικρίνεια, διαφάνεια, λογοδοσία, δημοκρατία.
Είτε με τη ρητορική μιας ακραιφνούς ισοπέδωσης («να πάνε όλοι φυλακή») που ερωτοτροπεί απροκάλυπτα με τον πλέον σκληροπυρηνικό λαϊκισμό, είτε εντελώς αφηρημένα, σε επίπεδο ευχολογίου και χωρίς την παραμικρή νύξη για το πώς θα επιτευχθεί η μετάβαση από την άδικη στη δίκαιη κοινωνία. Και από έναν σχηματισμό μάλιστα που γεννήθηκε μέσα από μια αδιαμφισβήτητη οργή, από αγανάκτηση, από τον πόθο για αλλαγή των κακώς κειμένων στην Ελλάδα, αλλά χωρίς την παραμικρή πρότερη εμπειρία, όχι μόνο από τη διαχείριση των κοινών, αλλά ούτε καν τη συμμετοχή σε αυτά.
Το βιογραφικό της κυρίας Καρυστιανού πριν από την τραγωδία που άλλαξε τη ζωή της δεν συμπεριελάμβανε κάποια, συστηματική τουλάχιστον, ανάμειξη στα δημόσια πράγματα. Ηταν περισσότερο γνωστή για την εναλλακτική προσέγγισή της στην Ιατρική, ως εξειδικευμένη παιδίατρος σε νέου τύπου θεραπείες (Μεταβολομική, Κβαντική Ιατρική, Γνωστική Ομοιοπαθητική, Functional Medicine, Νευροανάδραση) και ως πιστοποιημένη σύμβουλος θηλασμού.
Καρυστιανού: Θα υπάρξουν νομικές συνέπειες για όσους δεν εξηγήσουν όσα λένε
Η ίδια πάντως στην σκιά των εξελίξεων επέλεξε να βγει στην τηλεόραση το πρωί της Δευτέρας και να μιλήσει για το κύμα αυτ΄λο των αποχωρήσεων αλλά και των αιχμών που αφήνουν τα στελέχη που εγκαταλείπουν την προσπάθεια.
Όπως είπε χαρακτηριστικά στο MEGA «δεν μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι του κατέβει». Η κυρία Καρυστιανού υποστήριξε, επίσης, ότι «έχω την πληροφορία πως έρχονται δίπλα μας να βγουν μια φωτογραφία και να δηλώσουν το όνομά τους, και μετά από λίγες ημέρες τους πλησιάζει το σύστημα. Εγώ γίνομαι κοινωνός τέτοιων πληροφοριών που μου ταιριάζουν με αυτά που βλέπω».
Στο πλαίσιο αυτό η Μαρία Καρυστιανού αναφέρθηκε στην αποχώρηση του Κώστα Ντουντουλάκη που άφησε αιχμές για «απολυταρχικά προσωποπαγές διευθυντήριο Καρυστιανού - Γρατσία» και είπε «τον κύριο που είδα χθες, δεν τον γνωρίζω, δεν έχει εισφέρει τίποτα και ξαφνικά λέει αποχωρώ, δεν μπορεί να μείνουμε σε αυτό». Αναφέρθηκε δε και στον μέχρι πρότινος εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος, Θανάση Αυγερινό λέγοντας «εγώ θα περιμένω από τον κ. Αυγερινό να μας δώσει αποδεικτικά στοιχεία. Αφού δεν τα έδωσε σε εμάς και προτίμησε τον δημόσιο διάλογο, έστω δημόσια να αποδείξει αυτά που λέει».
Αβολες συγγένειες
Ερευνα που δημοσιεύτηκε το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου προσδιόριζε την πρόθεση του εκλογικού σώματος να στηρίξει την κυρία Καρυστιανού στο 30,6%. Συγκεκριμένα, στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να στηρίξετε ένα νέο κόμμα με αρχηγό την κυρία Μ. Καρυστιανού;» το 9,6% του δείγματος απάντησε «σίγουρα θα το ψήφιζα» και το 21% «μάλλον θα το ψήφιζα». Το συνολικό μερίδιο του 30,6% υπερέβαινε τις επιδόσεις του Αλέξη Τσίπρα ξεκάθαρα, με διαφορά σχεδόν 10 μονάδων.
Σημειωτέον, όμως, ότι στη δεδομένη στιγμή τόσο η κυρία Καρυστιανού όσο και ο κ. Τσίπρας δεν είχαν κάνει ακόμη τα εγκαίνια των νέων κομματικών οχημάτων τους.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, η θεμελιώδης απορία αφορά τον δημοσκοπικό κατήφορο: πρώτον πού οφείλεται και πώς εξηγείται, δεύτερον εάν και πού θα σταματήσει.
Το βέτο και το ακίνητο
Στην τρέχουσα φάση, στον απόηχο του ντόρου εξαιτίας της ομαδικής εξόδου προβεβλημένων στελεχών της, η Ελπίδα για τη Δημοκρατία ως προς την εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος εμφανίζει μερίδιο 7,4% και κατατάσσεται στην 5η θέση, πίσω από Ν.Δ., ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ και Ελληνική Λύση. Αυτή είναι η εικόνα που αποτυπώνει η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση, την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου, από τη Marc για το «Πρώτο Θέμα».
Στην αμέσως προηγούμενη σφυγμομέτρηση από την ίδια εταιρεία, περίπου έναν μήνα πριν, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού εμφάνιζε διψήφιο ποσοστό 10,5% και μοιραζόταν με το ΠΑΣΟΚ την 3η θέση.
Οι αριθμοί, λοιπόν, μαρτυρούν ότι μέσα σε ένα διάστημα μόλις 4 εβδομάδων το κίνημα της κυρίας Καρυστιανού έχει χάσει πάνω από 3 ποσοστιαίες μονάδες. Μια απώλεια η οποία αντιστοιχεί στο 29,5% της δύναμης που εμφάνιζε προηγουμένως ο αρτισύστατος κομματικός σχηματισμός.
Κι αυτή η αρνητική διαφορά ανάμεσα στις δύο έρευνες δεν συναρτάται ούτε με το τελευταίο κύμα αποχωρήσεων των πιο αναγνωρίσιμων στελεχών του (Κοκοτσάκης, Αυγερινός, Μουτσάτσου, Κοτσόργιος, Ιωαννίδου κ.ά.), ούτε με την κατάσταση εσωτερικής σύγχυσης που φαίνεται να επικρατεί επί του παρόντος στην Ελπίδα για τη Δημοκρατία.
Αν ανατρέξει κάποιος στα γεγονότα που θα μπορούσαν να έχουν μεταστρέψει την κοινή γνώμη έτσι ώστε από την πρόθυμη και ενστικτώδη συμπάθεια να περάσει στις δεύτερες σκέψεις και την αναθεώρηση στάσης απέναντι στην κυρία Καρυστιανού, στο διάστημα Ιούνιος - Ιούλιος 2026 καταγράφονται συμβάντα όπως: α) η συμπλήρωση δύο μηνών ζωής του κόμματος Ελπίδα για τη Δημοκρατία/Μαρία Καρυστιανού Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών.
Υπενθυμίζεται ότι το λανσάρισμά του έγινε μόλις την 21η Μαΐου στη Θεσσαλονίκη και μία εβδομάδα πριν από τα αντίστοιχα αποκαλυπτήρια της ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα. β) Τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου την επικαιρότητα απασχόλησε η υπόθεση ενός ακινήτου, το οποίο φέρεται να περιήλθε στην κυριότητα της κυρίας Καρυστιανού κατόπιν πλειστηριασμού. Διευκρινίστηκε ότι από αμιγώς νομικής άποψης ουδέν μεμπτόν υπήρχε - εξάλλου, επρόκειτο για ένα μικρό διαμέρισμα, το οποίο αποκτήθηκε από μια εταιρεία συμφερόντων της κυρίας Καρυστιανού και του πρώην συντρόφου της. Η ίδια απέκρουσε οποιαδήποτε μομφή περί ηθικής αντίφασης και υποκρισίας, διατρανώνοντας ότι θα εξακολουθήσει «τον αγώνα κατά των funds». Καθώς επίσης ότι επρόκειτο για λάσπη και απόπειρα εκβιασμού εκ μέρους των εχθρών της κ.λπ. γ) Υπήρξε μια δήλωση που θα μπορούσε να εκληφθεί ακόμη και ως γκάφα ολκής, όταν η κυρία Καρυστιανού στηλίτευσε την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης με εκφράσεις ιδιαιτέρως αιχμηρές, του τύπου «η σκόπιμη μη άσκηση του βέτο στην αναβάθμιση της Τουρκίας συνιστά εθνική προδοσία».
Η συγκεκριμένη, σκαιά, αποστροφή της κυρίας Καρυστιανού θύμιζε μία προηγούμενη πολυσυζητημένη ενέργειά της, τον Ιούνιο του 2025, όταν υπέβαλε μήνυση επί εσχάτη προδοσία εις βάρος 14 βουλευτών της Ν.Δ., απαιτώντας παράλληλα από τη Βουλή των Ελλήνων να άρει την ασυλία των εναγομένων.
Η ατάκα για το βέτο θύμιζε επίσης τις βολές της κυρίας Καρυστιανού κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, τον οποίο επίσης έχει κατηγορήσει επανειλημμένως για έσχατη προδοσία. Ομως, σε ό,τι αφορά την κατά τη γνώμη της «δουλικότητα» της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και την παραμέληση του βέτο, η κυρία Καρυστιανού λησμόνησε ότι η επιλογή της αρνησικυρίας δεν υφίσταται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Στο οποίο ανήκουν αμφότερες, Ελλάδα και Τουρκία.
Ενάντια στον Σύλλογο
Συνεχίζοντας τη διερεύνηση για το τι μπορεί να πήγε στραβά και ράγισε η δημόσια εικόνα, εντός και εκτός του στενού κύκλου της, τον Φεβρουάριο η Μαρία Καρυστιανού είχε διατυπώσει την εξόχως αμφιλεγόμενη άποψη ότι «οι αμβλώσεις είναι θέμα διαβούλευσης». Αιφνιδιάζοντας και απογοητεύοντας όσους και όσες τη θεωρούσαν γυναίκα προοδευτικών και σύγχρονων αντιλήψεων.
Και λίγο πριν, περί το μέσον του Ιανουαρίου 2026, είχε λάβει χώρα το τελευταίο, πικρό επεισόδιο της εσωτερικής διαμάχης που σοβούσε από καιρό με τα υπόλοιπα μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών: η Μαρία Καρυστιανού παραιτήθηκε από την προεδρία ενός φορέα στην ίδρυση του οποίου είχε πρωτοστατήσει και με τον οποίο είχε ταυτιστεί όσο κανένα άλλο μέλος του.
Στην ανακοίνωσή της, η κυρία Καρυστιανού εξηγούσε ότι οδηγήθηκε στην παραίτηση επειδή «εντέλει ο διχασμός επικράτησε» και ότι εκείνη είχε αντέξει τις συνεχείς «τρικλοποδιές» που είχε εκ των έσω όταν επικρατούσαν κομματικά κριτήρια.
Από την πλευρά τους, τα υπόλοιπα μέλη αντέκρουσαν όσα ισχυρίστηκε η κυρία Καρυστιανού, εστιάζοντας στην ουσία: ότι ήταν ασύμβατος ο ρόλος της κομματάρχισσας (μολονότι τότε ακόμη δεν είχε ιδρύσει επισήμως την Ελπίδα για τη Δημοκρατία) με εκείνον της επικεφαλής ενός μη πολιτικού φορέα με πολύ συγκεκριμένο προφίλ και στοχοθεσία.
«Είναι αυτονόητο ότι η κυρία Καρυστιανού μπορεί να πραγματοποιεί οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα, όχι όμως εκπροσωπώντας τον Σύλλογο ή χρησιμοποιώντας την ιδιότητα της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Δεν θα επιτρέψουμε ο Σύλλογος των Συγγενών του εγκλήματος των Τεμπών να αποτελέσει όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις» ανέφεραν, με χαρακτηριστική αυστηρότητα, οι εναπομείναντες στον Σύλλογο. Και κατ' ιδίαν καταλόγιζαν ευθέως στην κυρία Καρυστιανού εκμετάλλευση της προβολής που της εξασφάλιζε ο Σύλλογος προς ίδιον πολιτικό όφελος.
Στο ίδιο κεφάλαιο της εσωτερικής ρήξης με τους υπόλοιπους τραγικούς γονείς και συγγενείς, θα πρέπει να προστεθεί και η κόντρα της κυρίας Καρυστιανού με τον Νίκο Πλακιά, έναν πατέρα που έχασε δύο κόρες και μία ανιψιά στα Τέμπη. Την άβυσσο που ανοιγόταν, σχεδόν από την αρχή ανάμεσά τους, βάθυναν εις άπειρον οι κατηγορίες του Πλακιά για αδιαφάνεια στη διαχείριση των εσόδων από τη μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο εις μνήμην των θυμάτων, τον Οκτώβριο του 2024.
Το ναδίρ πάντως σε αυτή τη διαμάχη θα πρέπει να ήταν το εξώδικο που έστειλε η Μ. Καρυστιανού στον κ. Πλακιά. Μια πραγματικά οδυνηρή, γενικότερα ντροπιαστική, εξέλιξη ανάμεσα σε δύο γονείς που μοιράζονταν τον ίδιο αδιανόητο πόνο.
Χωρίς κάλυψη
Και λίγο πριν, περί το μέσον του Ιανουαρίου 2026, είχε λάβει χώρα το τελευταίο, πικρό επεισόδιο της εσωτερικής διαμάχης που σοβούσε από καιρό με τα υπόλοιπα μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών: η Μαρία Καρυστιανού παραιτήθηκε από την προεδρία ενός φορέα στην ίδρυση του οποίου είχε πρωτοστατήσει και με τον οποίο είχε ταυτιστεί όσο κανένα άλλο μέλος του.
Στην ανακοίνωσή της, η κυρία Καρυστιανού εξηγούσε ότι οδηγήθηκε στην παραίτηση επειδή «εντέλει ο διχασμός επικράτησε» και ότι εκείνη είχε αντέξει τις συνεχείς «τρικλοποδιές» που είχε εκ των έσω όταν επικρατούσαν κομματικά κριτήρια.
Από την πλευρά τους, τα υπόλοιπα μέλη αντέκρουσαν όσα ισχυρίστηκε η κυρία Καρυστιανού, εστιάζοντας στην ουσία: ότι ήταν ασύμβατος ο ρόλος της κομματάρχισσας (μολονότι τότε ακόμη δεν είχε ιδρύσει επισήμως την Ελπίδα για τη Δημοκρατία) με εκείνον της επικεφαλής ενός μη πολιτικού φορέα με πολύ συγκεκριμένο προφίλ και στοχοθεσία.
«Είναι αυτονόητο ότι η κυρία Καρυστιανού μπορεί να πραγματοποιεί οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα, όχι όμως εκπροσωπώντας τον Σύλλογο ή χρησιμοποιώντας την ιδιότητα της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Δεν θα επιτρέψουμε ο Σύλλογος των Συγγενών του εγκλήματος των Τεμπών να αποτελέσει όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις» ανέφεραν, με χαρακτηριστική αυστηρότητα, οι εναπομείναντες στον Σύλλογο. Και κατ' ιδίαν καταλόγιζαν ευθέως στην κυρία Καρυστιανού εκμετάλλευση της προβολής που της εξασφάλιζε ο Σύλλογος προς ίδιον πολιτικό όφελος.
Στο ίδιο κεφάλαιο της εσωτερικής ρήξης με τους υπόλοιπους τραγικούς γονείς και συγγενείς, θα πρέπει να προστεθεί και η κόντρα της κυρίας Καρυστιανού με τον Νίκο Πλακιά, έναν πατέρα που έχασε δύο κόρες και μία ανιψιά στα Τέμπη. Την άβυσσο που ανοιγόταν, σχεδόν από την αρχή ανάμεσά τους, βάθυναν εις άπειρον οι κατηγορίες του Πλακιά για αδιαφάνεια στη διαχείριση των εσόδων από τη μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο εις μνήμην των θυμάτων, τον Οκτώβριο του 2024.
Το ναδίρ πάντως σε αυτή τη διαμάχη θα πρέπει να ήταν το εξώδικο που έστειλε η Μ. Καρυστιανού στον κ. Πλακιά. Μια πραγματικά οδυνηρή, γενικότερα ντροπιαστική, εξέλιξη ανάμεσα σε δύο γονείς που μοιράζονταν τον ίδιο αδιανόητο πόνο.
Χωρίς κάλυψη
Η στιγμή που η persona της μάνας Καρυστιανού αποκολλήθηκε από την persona της πολιτικού Καρυστιανού ήταν ομολογουμένως κομβική για το τι θα επακολουθούσε. Χωρίς την αόρατη ασπίδα του πένθους, η Μαρία Καρυστιανού ήταν πλέον εντελώς εκτεθειμένη στην κριτική πανταχόθεν, χωρίς ασυλία και χωρίς απυρόβλητο. Επιπλέον, δε, πολλοί από όσους η ίδια διαβεβαίωνε, μετ' επιτάσεως μάλιστα, ότι δεν πρόκειται να πολιτευτεί είχαν κάθε λόγο να νιώθουν, τρόπον τινά, προδομένοι - υπό την προϋπόθεση ότι την είχαν πιστέψει.
Πάντως, έστω και εάν η ηθική πανοπλία της είχε υποστεί ζημιές και αποδείχθηκε πως δεν ήταν άτρωτη, η ίδια η Μαρία Καρυστιανού, σε πολύ μεγάλο βαθμό, εξακολουθούσε να αντιμετωπίζεται ως ένα πρόσωπο a priori σεβάσμιο - και δικαίως, λόγω της τραγικής απώλειας της κόρης της στο δυστύχημα των Τεμπών, γεγονός που δυστυχώς δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
Ομως, οι πρόσφατες αποχωρήσεις στελεχών που η κυρία Καρυστιανού μόλις πριν από μερικούς μήνες είχε καλωσορίσει με ανοιχτές αγκάλες στο κόμμα της προξένησαν περαιτέρω ρωγμές. Και σίγουρα ένα από τα πιο ισχυρά πλήγματα το κατάφερε ο Θανάσης Αυγερινός.
Ο μέχρι πρότινος εκπρόσωπος Τύπου της Ελπίδας για τη Δημοκρατία και στενός συνεργάτης/σύμβουλος της κυρίας Καρυστιανού πλέον περιπαίζει δημοσίως την τέως αρχηγό του. Αντί άλλων επιχειρημάτων και αντεγκλήσεων, ο κ. Αυγερινός επιλέγει να τοποθετηθεί δηλώνοντας ότι φεύγοντας από το κόμμα απλώς «πάει διακοπές».
Δημοσιεύει φωτογραφίες και βίντεο ΑΙ από ένα χίπικο βαν με το πορτρέτο του Μπομπ Μάρλεϊ ζωγραφισμένο πάνω του και περιστρεφόμενα φώτα ασθενοφόρου. Περιγελά τους ισχυρισμούς ότι είχε τη δική του κρυφή και δόλια ατζέντα γράφοντας: «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Το πραγματικό σχέδιο ήταν η απαγωγή και όχι απλώς η υφαρπαγή της ηγεσίας! Απετράπη την τελευταία στιγμή με παρέμβαση κορυφαίου παρασκηνιακού παράγοντα!».
Αυτή η σκωπτική αντίδραση, η περιφρόνηση και η απαξίωση πληγώνει πολύ περισσότερο από τη συνηθισμένη, έστω και οργίλη, αντιπαράθεση μεταξύ δύο πρώην κομματικών συνοδοιπόρων. Διότι με τη διακωμώδηση μεταδίδεται το μήνυμα ότι η όλη υπόθεση του κινήματος Καρυστιανού στερείται σοβαρότητας, κάτι που, μοιραία, στιγματίζει και τους πρωταγωνιστές του.
Ο κ. Αυγερινός, με αλλεπάλληλες σαρκαστικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποψιλώνει το κύρος και την αίγλη σοβαρότητας της Μαρίας Καρυστιανού, συνεχίζοντας το έργο από εκεί που το είχε αφήσει ο γνωστός σύμβουλος επικοινωνίας πολιτικών Νίκος Καραχάλιος.
Ο οποίος είχε και εκείνος μια σκληρή διαμάχη με την κυρία Καρυστιανού (συμπεριλαμβανομένων μηνύσεων) εις επήκοον της ελληνικής κοινωνίας. Τον περασμένο Μάιο ακούστηκε για πρώτη φορά ότι στον ανώτατο ηγετικό κύκλο του εν τω γεννάσθαι κομματικού φορέα, βασικός πόλος επιρροής ήταν η περιβόητη πλέον «γερόντισσα από τη Συρία που μιλά αραμαϊκά», «μια αστρολόγος από το Χάρβαρντ» κ.λπ.
Καζούρα από τον Αυγερινό
Στις 29 Ιουλίου, ο Θανάσης Αυγερινός γνωστοποίησε την απόφασή του να αποχωρήσει από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία. Στις 2 Αυγούστου, στο προφίλ του στα social media ανάρτησε το εξώφυλλο του θρυλικού βιβλίου «Ζητείται Ελπίς» του Αντώνη Σαμαράκη, το οποίο και συνόδευσε με τη λεζάντα «...μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι... ΥΓ. Ας διαβάζουμε τυπωμένα βιβλία στις διακοπές. Μορφώνουν, παρηγορούν, προστατεύουν από τις εγωμανίες...».
Αναφερόταν εμμέσως πλην ξεκάθαρα στη Μαρία Καρυστιανού και τους στενούς συνεργάτες της, οι οποίοι είχαν ήδη αντιδράσει στην αποχώρησή του απορρίπτοντας τις κατηγορίες που εκτόξευσε. Εξάλλου, εκ μέρους της ηγεσίας η μόνιμη επωδός για αποσκιρτήσεις διακεκριμένων στελεχών κινείται στο εξής μήκος κύματος: «Το Πολιτικό Συμβούλιο στηρίζει ομόφωνα την πρόεδρο Μαρία Καρυστιανού». «Γίνονται δόλιες και συντονισμένες απόπειρες εσωτερικής άλωσης του Κινήματος». «Προσπάθεια υπονόμευσης και υφαρπαγής της ηγεσίας». «Εμείς όμως προχωρούμε ενωμένοι» κ.ο.κ.
Η ανταλλαγή λεκτικών πυρών, ωστόσο, συνεχίζεται - και δη υπό μορφήν σκυταλοδρομίας, από το ένα στέλεχος που αποστασιοποιείται τροχάδην στο επόμενο. Ο Θανάσης Αυγερινός ειρωνεύεται την ηγεσία της Ελπίδας διερωτώμενος ρητορικά: «Μήπως ήταν εξαρχής (χειραγωγημένοι) άνθρακες ο θησαυρός και γυμνές οι (δύο αυτοκόλλητες) βασίλισσες;».
Προφανώς, οι «αυτοκόλλητες βασίλισσες» είναι η Μαρία Καρυστιανού και η Μαρία Γρατσία. Η δεύτερη αποτελεί κατ’ ουσίαν την υπαρχηγό (ή τη «συναρχηγό» κατ’ άλλους), ασκώντας, σύμφωνα με πληροφορίες, καθοριστική επιρροή σε κάθε απόφαση που αφορά την Ελπίδα για τη Δημοκρατία ή προσωπικά την κυρία Καρυστιανού.
To δίδυμο Καρυστιανού - Γρατσία συγκεντρώνει τα πυρά όσων αποχωρούν από το κόμμα, που ξεκίνησε με μεγάλες προοπτικές αλλά βρίσκεται πλέον σε φάση αποσύνθεσης
Η κυρία Γρατσία είναι γνωστή δικηγόρος, σχετίζεται με την Εκκλησία της Ελλάδος, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά, ως ευλαβής θρησκευόμενη, ενώ το 2023 υπήρξε υποψήφια βουλευτής στην Α' Αθηνών με τη Νίκη του Δημήτρη Νατσιού.
Στην ανακοίνωση της αποχώρησής του, ο Θανάσης Αυγερινός αναφέρθηκε σε «ένα παράλληλο Γραφείο Τύπου, σε ύποπτους και "φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων"». Αργότερα, θα προσέθετε μομφές εναντίον όσων «ονειρεύονται βουλευτικά έδρανα και συνωμοσίες. Αλλά η δημοκρατία θα τους ξυπνήσει απότομα και θα τους χαλάσει το όνειρο».
Το δεύτερο σχόλιο του κ. Αυγερινού δημοσιοποιήθηκε εξ αφορμής των δηλώσεων που έκανε ένας άλλος διαπρεπής αποχωρήσας, ο αλιεύς και αγροτοσυνδικαλιστής από το Μεσολόγγι, Τάκης Κοτσόργιος. Ο οποίος στις 4 Αυγούστου, μέσω της δικής του ανοιχτής επιστολής παραίτησης από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία, είχε εξαπολύσει και αυτός βαρύτατες καταγγελίες.
Μετερχόμενος εκφράσεων όπως «αποχωρώ από μία αυταπάτη σχετικά με την καταπάτηση κάθε έννοιας της δημοκρατίας στο εσωτερικό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου», «δεν μπορώ να συνεχίσω να συμμετέχω σε έναν πολιτικό φορέα που, κατά τη δική μου άποψη και εμπειρία, απομακρύνθηκε οριστικά από τις αρχές που διακήρυξε δημόσια μέχρι σήμερα, δηλαδή τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία»,
Δυσανεξία στη Δημοκρατία
«Η μεγάλη μου απογοήτευση είναι βαθιά πολιτική, γιατί φοβάμαι ότι για ακόμη μία φορά στην Ελλάδα δημιουργήθηκε η ελπίδα πως μπορεί να γεννηθεί κάτι πραγματικά νέο και διαφορετικό, μόνο και μόνο για να αναπαραχθούν γνώριμες λογικές συγκέντρωσης της πολιτικής εξουσίας σε ένα προσωποπαγές συστημικό κόμμα».
Και, τέλος, μια βολή εκ μέρους του κ. Κοτσόργιου που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως χαριστική: «Αντί να δημιουργηθεί πραγματικά μια ουσιαστκή ελπίδα για τον ελληνικό λαό, δημιουργήθηκε ένα μόρφωμα με δήθεν δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Με σκοπό να αποτύχει και να δημιουργήσει στον ελληνικό λαό την ψευδαίσθηση ότι κανένα διεκδικητικό κίνημα δεν έχει προοπτική στη χώρα μας. Μας απαγόρευαν να κάνουμε εκλογές για να αναδείξουμε τη νομαρχιακή συντονιστική επιτροπή στην Αιτωλοακαρνανία. Δεν μπορούσαμε να συμμετάσχουμε σε διαδικασίες διαλόγου για διαμόρφωση πολιτικών θέσεων και αυτό γιατί δεν τους ενδιέφεραν οι πολιτικές θέσεις, αλλά μόνο η πορεία προς τις εκλογές. Το κόμμα λειτουργούσε με ανθρώπους ουσιαστικά διορισμένους και όχι εκλεγμένους. Δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση καταστατικές δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που δείχνει το έλλειμμα δημοκρατίας που κυριαρχεί και θα κυριαρχεί στο κόμμα. Για μένα είναι ξεκάθαρο - δεν υπάρχει χώρος σε ένα κόμμα με δυσανεξία στις δημοκρατικές διαδικασίες».
Επαγγελματίες ερασιτέχνες
Ο Θανάσης Αυγερινός θα προσέθετε ότι «ολόκληρο σχεδόν το μεγαλειώδες Κίνημα των Τεμπών έμεινε εκτός της Ελπίδας. Η οποία πεθαίνει μεν τελευταία, αλλά πεθαίνει...».
Μέσα στην ομοβροντία των καταγγελτικών ανακοινώσεων όσων παραιτούνται, είτε διά της ομαδικής επιστολής που συνέταξαν 22 εξ αυτών είτε ο καθένας για τον εαυτό του, διακρίνεται ένα κοινό παράπονο: η έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών στο εσωτερικό του κόμματος και ο απόλυτος συγκεντρωτισμός στο «διευθυντήριο», επί της ουσίας στο παντοδύναμο δίδυμο Καρυστιανού - Γρατσία.
Οι 22 διαμαρτυρόμενοι έγιναν 24 μέσα στα επόμενα 24ωρα, καθώς με τον Θανάση Αυγερινό, τον πραγματογνώμονα ατυχημάτων Βασίλη Κοκοτσάκη, τη sui generis ηθοποιό/τραγουδίστρια/ακτιβίστρια Κατερίνα Μουτσάτσου κ.ά. συντάχθηκαν το πρώην μέλος της Ν.Δ., ο σκηνοθέτης Αστέριος Γερογιάννης, και ο πρώην δημοτικός σύμβουλος Πυλαίας-Χορτιάτη, Γιάννης Χατζηστογιάννης. Αυτών είχε προηγηθεί προ μηνών ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου.
Ο Θανάσης Αυγερινός προχώρησε σε καταγγελίες αλλά και ειρωνικά σχόλια για το ηγετικό δίδυμο της Ελπίδας για τη Δημοκρατία, ενώ η Κατερίνα Μουτσάτσου ήταν ανάμεσα στα στελέχη που αποχώρησαν προχωρώντας σε καταγγελίες
Από την πλευρά της, η Μαρία Καρυστιανού υποδεικνύει στα ΜΜΕ να στρέψουν αλλού την προσοχή τους, ήτοι, όπως αναφέρει ανακοίνωση της Ελπίδας για τη Δημοκρατία, «ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί, στο ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά "μαχαίρια" γυαλίζουν από μακριά, στη Ν.Δ. περισσότερα από 1.000 στελέχη και πολιτευτές της από παντού στη χώρα έχουν ήδη μετακινηθεί στον Αντώνη Σαμαρά. Στην πολιτική σκηνή της χώρας επικρατούν θυελλώδεις άνεμοι, αλλά... όλως περιέργως η πλειοψηφία των ΜΜΕ καθημερινά ασχολείται με ένα μέλος... από το Μεσολόγγι, το οποίο αποχώρησε προχθές από το Κίνημα Ελπίδα για την Δημοκρατία».
Το ότι ταπεινώνει εν παρόδω τον κ. Κοτσόργιο, τον οποίο αποκαλεί υποτιμητικά «ένα μέλος... από το Μεσολόγγι», ίσως μπορεί να αποδοθεί στον θυμό της στιγμής. Εκείνο όμως που θα δυσκολευτούν να παρακάμψουν όσοι έσπευσαν να διακρίνουν στην κυρία Καρυστιανού μια πραγματικά νέα ελπίδα για τη χώρα είναι η απλοϊκή πεποίθηση ότι ο ερασιτεχνισμός είναι η βασιλική οδός για την κατάκτηση της εξουσίας και την ενάρετη άσκησή της.
Ωστόσο, είναι σαφές, εκ των πραγμάτων και από τη διεθνή εμπειρία, ότι το βασικό ζητούμενο δεν είναι επ' ουδενί περισσότερος ερασιτεχνισμός. Αλλά περισσότερος επαγγελματισμός - κυρίως από τους επαγγελματίες πολιτικούς.
Βασίλης Τσακίρογλου
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ