Στο πρόσφατο άρθρο του στο Liberal με τίτλο «Γιατί δεν μπορούμε να γίνουμε Ισραήλ» ο κ. Σάκης Μουμτζής παραθέτει ορισμένες σκέψεις και συμπεράσματα. Πιστεύω πως τίθενται επί εσφαλμένης προϋπόθεσης και χωρίς ορθή ανάγνωση της ψυχοσύνθεσης του Έθνους μας, το οποίο ακολουθεί την ηγεσία και μάχεται, όταν πιστεύει στον σκοπό και έχει εμπιστοσύνη στην ηγεσία. Επίσης δεν πρέπει να υποτιμάται το ένστικτο επιβίωσης που έχει ο λαός μας ως συλλογικό υποκείμενο, στου οποίου το συνειδητό και ασυνείδητο ο Τούρκος είναι εχθρός.
Δεν υπάρχει σπίτι, οικογένεια στον Ελληνισμό, που να μην έχει μνήμη της τουρκικής γενοκτονικής βαρβαρότητας. Ακόμη και αν κάποιοι ήθελαν να ξεχάσουν, φροντίζει η ίδια η Τουρκία να μην γίνει, με τις διαρκείς απειλές των ταγών της, τις παραβιάσεις της εθνικής μας κυριαρχίας και την συνεχιζόμενη κατοχή του 38% της Κύπρου. Θα θυμίσω την άνω του 90% υποστήριξη του λαού στην σθεναρή στάση της κυβέρνησης στην κρίση του Έβρου, το πανελλήνιο κύμα περηφάνιας για την ναυτοσύνη του σπουδαίου Κυβερνήτη της φρεγάτας μας, κ. Σαλιάρη, που ταπείνωσε τον Τούρκο.
Και δεν αντιλαμβάνομαι την θέση του αρθρογράφου, πως το Ισραήλ δεν δικαιούται να ηττηθεί έστω μια φορά, εννοώντας ορθώς, πως θα αφανιστεί. Εμείς δηλαδή αντέχουμε κι άλλη ήττα σαν του 1974; Μπορεί μια λούμπεν κοσμοπολίτικη αριστερή ηγεσία να έχει τέτοιες αντιλήψεις και αξίες, όχι όμως ο λαός μας και πιστεύω ούτε ο ίδιος ο κ. Μουμτζής θεωρεί πως αντέχουνε έναν ακρωτηριασμό στην Θράκη, σε νησιά ή την ολική κατάληψη της Κύπρου.
Έχω δε γράψει επανειλημμένα για το άγος του ατιμώρητου των Τούρκων και Τουρκοκυπρίων φονιάδων και βιαστών του 1974, όπως και για το ατιμώρητο των φονιάδων του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού. Αν είχαμε υπηρεσία που μας αρμόζει και τους έστελνε να φάνε χώμα, η κυβέρνηση θα έπαιρνε 85%. Αυτά όμως γίνονται και δεν χρειάζεται να λέγονται. Ας απαιτήσουμε λοιπόν τέτοια ΕΥΠ, αντί να θέτουμε ρητορικά ερωτήματα ηττοπάθειας.
Σημασία έχει δε πως τίθενται τα ερωτήματα περί ηθικού. Εάν ρωτήσεις «Είσαστε διατεθειμένοι να πεθάνει ο γιος σας σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο;», εύλογη η αρνητική απάντηση, με την έλλειψη εμπιστοσύνης στην πολιτική ηγεσία, θητεία της πλάκας, αμφισβητούμενης αξίας εκπαίδευση και με Παιδεία υπό αντισυνταγματική εκτροπή, που επί δεκαετίες αποδομεί το εθνικό φρόνημα των Ελληνοπαίδων με έξοδα των γονιών τους. Εάν όμως ρωτήσεις, «Σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης πρέπει να αντισταθούμε με κάθε μέσο ή να υποταχθούμε παραχωρώντας γη και ύδωρ;» η απάντηση και το εύρος της θα εκπλήξουν. Το σαράκι του μηδενισμού της αριστερίλας έχει κάνει ζημιά αλλά όχι τόσο μεγάλη. Το κύτταρο του Ελληνικό Τρόπου και της φιλοτιμίας παραμένει ζωντανό.
Εγώ όμως θα κάνω μια υπόθεση κι ας διαφωνώ, πως έχει σε όλα δίκιο, ο κ. Μουμτζής, με εγνωσμένη προσφορά στην αποδόμηση του αριστερού ολοκληρωτισμού, πως αυτό είναι το φρόνημα μιας κατ' αυτόν πλειοψηφίας, κατ' εμέ μειοψηφίας, ήτοι λιγόψυχο. Τότε οφείλουμε να το αλλάξουμε και όχι να το αποδεχτούμε ως αναπόσπαστο φυσικό φαινόμενο. Αλλάζει το χρέος μας να αγωνιστούμε και το χρέος της κυβέρνησης, του κράτους μας να προετοιμάσει λαό και Ένοπλες Δυνάμεις γι' αυτό, να προσαρμόσει όσα πρέπει στον ευγενή σκοπό της διατήρησης της Ελευθερίας μας και να γίνουμε Ισραήλ, Ελβετία, Ελλάδα του Ελ. Βενιζέλου της ακμής του των εθνικών εξορμήσεων ή ό,τι νομίζει κανείς πως απαιτείται; Θα είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες μας αλλά για να μην κουραζόμαστε, θα σας πω το μυστικό: δεν χρειάζεται να γίνουμε Ισραήλ, να γίνουμε αυτό που προνοεί το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, με όσα προβλέπει για την στρατιωτική θητεία και τον σκοπό της Παιδείας. Κι αφού τα κάνουμε όλα αυτά και τεθεί το ερώτημα, ακόμη και όπως το έγραψε ο αρθρογράφος, πεισιθανάτιο, στις Ελληνίδες μάνες, τότε η απάντηση θα σας εκπλήξει.
Επειδή λοιπόν ο κίνδυνος είναι πραγματικός, αντί να αμφισβητούμε ο ένας τον πατριωτισμό του άλλου για διαπιστώσεις, ακόμη κι αν είναι εσφαλμένες, ας εργαστούμε για το δια ταύτα, την πρακτική αντιμετώπιση του κινδύνου, αφού σίγουρα συμφωνούμε πως δεν θα υποκύψουμε στον τουρκικό επεκτατισμό, δεν θα επιτρέψουμε οι Έλληνες στις πόλεις και τα χωριά τη Θράκης, στα νησιά του Αιγαίου και στη Κύπρο να υποστούν μια 7η Οκτωβρίου, έναν Αττίλα ΙΙΙ. Ο επιταχυνόμενος εξοπλισμός της χώρας, πολιτική που όποιος έχει μυαλό και καρδιά την υποστηρίζει, είναι το ένα σκέλος. Ο άλλος είναι το φρόνημα, το οποίο χτίζεται σε βάθος χρόνου, από την Παιδεία, τον δημόσιο λόγο, την διοίκηση δια του παραδείγματος και την ρεαλιστική εκπαίδευση στην διάρκεια μιας θητείας με σοβαρή διάρκεια, όχι την σημερινή κωμωδία, αποτέλεσμα ψηφοθηρικών επιλογών και όχι των αναγκών της χώρας.
Οι χειρότεροι πρέσβεις των Ενόπλων Δυνάμεων προς την κοινωνία είναι οι κληρωτοί που υπηρέτησαν μια άχρηστη και βαρετή θητεία, χωρίς αληθινή, σύγχρονη και ρεαλιστική εκπαίδευση. Πιστέψτε με, ο ενθουσιασμός τους όταν κάνουν κάτι ουσιαστικό στο αληθινό πεδίο και μαθαίνουν, με άξιους εκπαιδευτές, θα σας εκπλήξει και αυτό το μήνυμα θα το μεταφέρουν και στην κοινωνία και θα προσέρχονται αποφασιστικά και ασμένως στις μετεκπαιδεύσεις .
Το τρίτο που απαιτείται, για την ολοκλήρωση μιας υπαρκτής πολιτικής αποτροπής και νίκης, αν ο εχθρός τολμήσει, είναι το σταθερό, στιβαρό μήνυμα της Ηγεσίας προς τον εχθρό, πως όταν έρθει η ώρα θα πληρώσει βαρύτατο τίμημα ήττας. Αυτό δεν σημαίνει φλυαρία ψευτοτσαμπουκά. Εμείς θα επιλέξουμε το πότε και που, όταν είμαστε έτοιμοι, εκτός αν η Τουρκία κάνει την αποκοτιά να αρχίσει η ίδια θερμό επεισόδιο, που δεν θα το κάνει, όπως απέδειξε η συμπεριφορά της μετά την Ισραηλινή κατατραπακιά στο Ιντλίμπ. Οι Τούρκοι είναι σιγουρατζήδες και οι εξοπλισμοί και οι συμμαχίες μας μόνο ανασφάλεια τους δημιουργούν. Τον πήχη να τον βάλουμε εκεί που ορίζει το καθήκον και όχι τα κατώτερα και φυγόπονα ένστικτα ενός μέρους του λαού, που διαμορφώθηκαν από μηδενιστές και την παρακμή της ευμάρειας. Οφείλουμε λοιπόν να γίνουμε αυτό που απαιτεί η Ανάγκη για την αντιμετώπιση της απειλής και να αλλάξουμε δυναμικά ό,τι μας εμποδίζει.
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
liberal.gr