Λίγες ημέρες μετά την περιπέτεια υγείας της 12χρονης Μαρίας, της Ελληνοαμερικανίδας από την Νέα Υόρκη που διαγνώστηκε με έναν όγκο κατά τη διάρκεια των διακοπών της στην Ελλάδα, η οικογένειά της στέλνει ένα μήνυμα βαθιάς ευγνωμοσύνης σε όσους στάθηκαν στο πλευρό του παιδιού της.
Με μια συγκινητική επιστολή την οποία δημοσιεύει το protothema.gr με τίτλο «Όταν η ιατρική δεν έχει όρια», ο πατέρας της 12χρονης, Στίβεν Μενεγάτος εκφράζει την ευγνωμοσύνη του προς τους γιατρούς, τους νοσηλευτές και όλους τους εργαζόμενους του Εθνικού Συστήματος Υγείας που συνέβαλαν στην αντιμετώπιση της δύσκολης περίπτωσης της κόρης του.
Από το Νοσοκομείο Κεφαλονιάς, όπου έγινε η πρώτη κρίσιμη εκτίμηση, έως το Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» στην Αθήνα, όπου πραγματοποιήθηκε η πολύωρη χειρουργική επέμβαση διάρκειας 6,5 ωρών, η οικογένεια περιγράφει μια αλυσίδα συνεργασίας και φροντίδας που, όπως σημειώνει, ξεπέρασε τα όρια ενός μεμονωμένου περιστατικού.
«Το σπουδαιότερο σύστημα υγείας δεν είναι απλώς εκείνο που διαθέτει τους καλύτερους γιατρούς ή τον πιο προηγμένο εξοπλισμό. Είναι εκείνο στο οποίο οι γιατροί επικοινωνούν, οι ειδικοί συνεργάζονται, τα τμήματα εμπιστεύονται το ένα το άλλο και όλοι κατανοούν ότι αποτελούν μέρος κάτι μεγαλύτερου από τον καθένα ξεχωριστά», αναφέρει μεταξύ άλλων στον επιστολή του.
Αναλυτικά το «ευχαριστώ» της οικογένειας στο ΕΣΥ:
«ΟΤΑΝ Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ
Μερικές φορές χρειάζεται να ζήσεις την πιο τρομακτική στιγμή της ζωής σου για να καταλάβεις πραγματικά τι μπορεί να καταφέρει ένα σύστημα υγείας.
Η περιπέτεια της οικογένειάς μας ξεκίνησε στο νοσοκομείο της Κεφαλονιάς και τελικά μας έφερε στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» στην Αθήνα. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ όσα συνέβησαν εκείνες τις ημέρες, αλλά περισσότερο απ’ όλα δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα στην κόρη μας και στην οικογένειά μας.
Αυτή δεν είναι απλώς μια ιστορία για έναν γιατρό, ένα νοσοκομείο ή μια επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση. Είναι μια ιστορία για το τι μπορεί να συμβεί όταν ένα ολόκληρο δημόσιο σύστημα υγείας λειτουργεί ενωμένο.
Από τους πρώτους γιατρούς και νοσηλευτές που φρόντισαν την κόρη μας στην Κεφαλονιά, μέχρι εκείνους που αντιλήφθηκαν τη σοβαρότητα της κατάστασης, τους ανθρώπους που συντόνισαν την ασφαλή μεταφορά της στην Αθήνα και, τέλος, τους ειδικούς που την περίμεναν στο Παίδων «Η Αγία Σοφία» — όλοι έγιναν μέρος της ίδιας αποστολής.
Όταν φτάσαμε στην Αθήνα, αυτή η συνεργασία συνεχίστηκε. Παιδίατροι, ακτινολόγοι, καρδιολόγοι, χειρουργοί, αναισθησιολόγοι, εντατικολόγοι, νοσηλευτές, τεχνικοί και τόσοι άλλοι ένωσαν τις γνώσεις και την εμπειρία τους για έναν και μοναδικό σκοπό: να δώσουν σε ένα παιδί την καλύτερη δυνατή ευκαιρία.
Αυτή η εμπειρία δίδαξε στην οικογένειά μας κάτι που θα κουβαλάμε μαζί μας για πάντα: Η ιατρική φροντίδα δεν έχει όρια όταν δεν υπάρχουν τείχη ανάμεσα στις ιατρικές ειδικότητες και τα τμήματα.
Το σπουδαιότερο σύστημα υγείας δεν είναι απλώς εκείνο που διαθέτει τους καλύτερους γιατρούς ή τον πιο προηγμένο εξοπλισμό. Είναι εκείνο στο οποίο οι γιατροί επικοινωνούν, οι ειδικοί συνεργάζονται, τα τμήματα εμπιστεύονται το ένα το άλλο και όλοι κατανοούν ότι αποτελούν μέρος κάτι μεγαλύτερου από τον καθένα ξεχωριστά.
Η διαδρομή της κόρης μας ξεκίνησε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο ενός ελληνικού νησιού και συνεχίστηκε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, σε ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια παιδιατρικά νοσοκομεία της Ελλάδας. Κι όμως, ποτέ δεν αισθανθήκαμε ότι επρόκειτο για δύο διαφορετικά νοσοκομεία που αντιμετώπιζαν δύο διαφορετικά περιστατικά.
Ήταν μια ενιαία, αδιάκοπη αλυσίδα φροντίδας. Κάθε κρίκος αυτής της αλυσίδας είχε σημασία.
Κάποιος αναγνώρισε το πρόβλημα. Κάποιος άλλος έκανε το απαραίτητο τηλεφώνημα. Κάποιος πραγματοποίησε μια εξέταση. Κάποιος οργάνωσε τη μεταφορά. Κάποιος περίμενε στην Αθήνα. Κάποιος μελέτησε μια απεικόνιση. Κάποιος προετοίμασε το χειρουργείο. Κάποιος πραγματοποίησε την επέμβαση. Κάποιος έμεινε δίπλα στην κόρη μας και την παρακολουθούσε όλη τη νύχτα.
Κάθε μία από αυτές τις πράξεις έγινε μέρος της προσπάθειας που έσωσε τη ζωή ενός παιδιού. Γίνεται συχνά συζήτηση για τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η δημόσια υγεία. Όμως οικογένειες σαν τη δική μας έχουν επίσης την ευθύνη να μιλούν όταν βλέπουν αυτό το σύστημα να λειτουργεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Γίναμε μάρτυρες εξαιρετικής επιστημονικής κατάρτισης, επαγγελματισμού, ανθρωπιάς και συνεργασίας μέσα στα δημόσια νοσοκομεία της Ελλάδας. Είδαμε γιατρούς που δεν έβλεπαν απλώς ακόμη έναν ασθενή, αλλά ένα παιδί που τους είχε ανάγκη.
Είδαμε νοσηλευτές και νοσηλεύτριες να τη φροντίζουν με ευαισθησία και ανθρωπιά σε μερικές από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της.
Και είδαμε επαγγελματίες υγείας από διαφορετικές ειδικότητες και διαφορετικά νοσοκομεία να αφήνουν στην άκρη τμήματα, τίτλους και γεωγραφικές αποστάσεις και να αναρωτιούνται απλώς:
«Τι χρειάζεται αυτό το παιδί από εμάς αυτή τη στιγμή;»
Αυτή είναι η ιατρική στο υψηλότερο επίπεδό της. Η ευγνωμοσύνη μας δεν μπορεί να ανήκει μόνο σε έναν άνθρωπο ή σε ένα τμήμα.
Ανήκει στους γιατρούς και τους νοσηλευτές της Κεφαλονιάς, στο ΕΚΑΒ και σε όλους όσοι συνέβαλαν στην ασφαλή μεταφορά της κόρης μας στην Αθήνα, καθώς και στους γιατρούς, τους χειρουργούς, τους νοσηλευτές, το προσωπικό της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας και κάθε τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία».
Ανήκει στο δημόσιο σύστημα υγείας της Ελλάδας και, πάνω απ’ όλα, στους ανθρώπους που αποτελούν την καρδιά αυτού του συστήματος. Δεν υπάρχουν αρκετά λόγια για να μπορέσουν οι γονείς να ευχαριστήσουν πραγματικά τους ανθρώπους που βοήθησαν να σωθεί το παιδί τους.
Γι’ αυτό, εκ μέρους ολόκληρης της οικογένειάς μας, μπορούμε μόνο να πούμε:
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, ΕΛΛΑΔΑ.
Ευχαριστούμε τους γιατρούς.
Ευχαριστούμε τους νοσηλευτές και τις νοσηλεύτριες.
Ευχαριστούμε τα νοσοκομεία.
Ευχαριστούμε κάθε άνθρωπο του οποίου το όνομα γνωρίζουμε, αλλά και όλους εκείνους των οποίων τα ονόματα ίσως να μη μάθουμε ποτέ.
Η οικογένειά μας μπήκε σε αυτή την περιπέτεια φοβισμένη και χωρίς να γνωρίζει τι θα έφερνε το μέλλον. Βγήκαμε όμως από αυτή έχοντας καταλάβει κάτι που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ:
Όταν η γνώση μοιράζεται, όταν τα τμήματα επικοινωνούν, όταν τα νοσοκομεία συνεργάζονται και όταν άνθρωποι με γνώσεις και ικανότητες ενώνονται για τη ζωή ενός ασθενούς, η ιατρική δεν έχει σύνορα.
Μερικές φορές, ένα ολόκληρο σύστημα υγείας μπορεί να γίνει μία ομάδα που αγωνίζεται για ένα παιδί.
Για τη δική μας οικογένεια, το δημόσιο σύστημα υγείας της Ελλάδας έγινε αυτή η ομάδα.
Και θα του είμαστε ευγνώμονες για όλη μας τη ζωή.
Οικογένεια Μενεγάτου».